Γνωρίζοντας τη Φιλοθέη!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Μια περιήγηση στην ιστορία του προαστίου της Φιλοθέης είχαν την ευκαιρία να κάνουν οι μαθητές της Α' Λυκείου του 2ου Αρσάκειου Λύκειου Ψυχικού, σήμερα από την δημοσιογράφο - ερευνήτρια Χριστίνα Φίλιππα, τον άνθρωπο που γνωρίζει εκτενώς και λεπτομερώς στοιχεία και πληροφορίες για κάθε κρυφή ή μη διαδεδομένη πτυχή της δημιουργίας της Φιλοθέης.

Οι μαθητές συγκεντρώθηκαν στο ναό της Αγίας Φιλοθέης, στις 11.00 το πρωί, με τους καθηγητές τους Αχιλλέα Παπαθανασίου, Μάκη Κάτσικα, Γιάννη Καργάκο και την υποδιευθύντρια Σοφία Ραπτάκη, έπειτα από αίτημα του ίδιου του σχολείου και της διευθύντριας Νέλλης Παππά. Τα παιδιά παρακολούθησαν τις αναφορές και τις ιστορικές αφηγήσεις της Χριστίνα Φίλιππα για την Αγία Φιλοθέη, πως όλη η τεράστια αυτή έκταση από προσωπική ιδιοκτησία της  Αγίας Φιλοθέης και μετόχι που ήταν πέρασε στα χέρια του κράτους και ξεκίνησε σιγά σιγά να οικοδομείται.                                     

 Η Αντιδήμαρχος Παιδείας, Αλίκη Γκιζελή, άνοιξε τη συζήτηση, κάνοντας μια πρώτη εισήγηση για την γνωριμία των μαθητών με το προάστιο που διαμένουν, για την ευρύτερη περιοχή που πηγαίνουν σχολείο και δραστηριοποιούνται, για την ιστορία της πανέμορφης κηπούπολης, όπως εξελίχθηκε με το πέρας των χρόνων, από το 16ο αιώνα, από το 1522 που έζησε η Αγία Φιλοθέη, μέχρι σήμερα.                 

Το 2016 ο δήμος Φιλοθέης -Ψυχικού εξέδωσε το βιβλίο της Χριστίνα Φίλιππα «Οδωνύμια Φιλοθέης - Η ιστορία καθ'  οδόν». Η Χριστίνα Φίλιππα προέρχεται από δημοσιογραφική οικογένεια που εγκαταστάθηκε μαζί με άλλους δημοσιογράφους στη Φιλοθέη τη δεκαετία του 1950. Έζησε και εργάστηκε ως μόνιμος υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο και στη Γερμανία. Υπήρξε εκλεγμένη κοινοτική σύμβουλος της Κοινότητας Φιλοθέης του δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού (2011-2014).  

Σήμερα εξακολουθεί να συμμετέχει ενεργά στα κοινά του δήμου με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα θέματα που αφορούν στο περιβάλλον και τον πολιτισμό. Είναι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του συλλόγου «Πολίτες υπέρ των ρεμάτων, ΡΟΗ» για την προστασία και ανάδειξη των αστικών ρεμάτων σε όλη την Ελλάδα και διαχειρίστρια της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας «Ιάνθη, για το περιβάλλον και τον πολιτισμό». Ασχολείται με την έρευνα για τη συλλογή στοιχείων σχετικά με τις «Πρώτες Γυναίκες που φοίτησαν στο ελληνικό πανεπιστήμιο» και ετοιμάζει την έκδοση του επόμενου βιβλίου της.                      

Κινούμαι ηλεκτρικά!

ρεπορτάζ Ανδρονίκη Παντιώρα, Πέτρος Καστορίνης

Υποδεχόμενοι τον Διευθύνοντα Σύμβουλο του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ) Νίκο Χιωτάκη στην Έκθεση Ηλεκτρικών Αυτοκινήτων που λαμβάνει χώρα τις ημέρες αυτές στο Golden Hall, μπήκαμε στην "πρίζα" κυριολεκτικά και μεταφορικά, παρακολουθώντας την μετάβαση και την εξέλιξη των νέων μοντέλων της αυτοκίνησης, στη νέα εποχή. 

Η αγορά και το ενδιαφέρον του κοινού για μια δυνητική επένδυση με τη δυνατότητα επιδότησης κατά 20% της συνολικής τιμής που παρέχεται από το κράτος, καλωσορίζει με ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση την είσοδο της ηλεκτροκίνησης στη ζωή μας, δεδομένων των διευκολύνσεων που μας παρέχει στην καθημερινότητά μας και της μεταστροφής στην ποιότητα διαβίωσής μας.                                                 

                                                                                   

"Έχουνε ξεκινήσει μελέτες εγκατάστασης των θέσεων φόρτισης των ηλεκτροκινούμενων οχημάτων από δήμους, αλλά και από ιδιώτες, σε όλη τη χώρα", μας λέει ο διευθύνων σύμβουλος του ΕΟΑΝ, ενώ συζητώντας με Βασιλική Μερτή, υπεύθυνη πωλήσεων ηλεκτροκίνησης για λογαριασμό της ΔΕΗ, μας ανέφερε ότι υπάρχουν 400 μέχρι στιγμής δημόσια σημεία φόρτισης των ηλεκτρικών αυτοκινήτων σε όλη τη χώρα και ο στόχος είναι αυτά να αυξηθούν σε 1.000. 

Διατίθεται το ιδιωτικό δίκτυο, τα λεγόμενα wall box που τοποθετούνται στα σπίτια με ειδική εγκατάσταση ηλεκτρολόγου και το δημόσιο δίκτυο φορτιστών, ταχυφορτιστών και υπερταχυφορτιστών, όπου μέσα από την ιστοσελίδα της ΔΕΗ, βρίσκει ο κάθε ενδιαφερόμενος το κοντινότερο σε αυτόν σημείο φόρτισης του οχήματός του. 

                                                                                         

Ο Νικήτας Οικονόμου, προϊστάμενος πωλήσεων της Hyundai Ελλάς μας κάνει λόγο για μια νέα εμπειρία οδήγησης, με 620 χλμ. αυτονομίας μέσα στην πόλη, σημειώνοντας επίσης ότι διανύουμε μια νέα εποχή στην τεχνολογία των συστημάτων κίνησης. 

"Ως Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης, που είναι ο φορέας του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας ο οποίος έχει την ευθύνη της πολιτικής της μείωσης των ρύπων και λόγω ότι οι ρύποι από τα απόβλητα των συμβατικών αυτοκινήτων είναι σημαντικά υπολογίσιμοι, η ηλεκτροκίνηση είναι το μέλλον για τη βιώσιμη κινητικότητα, αλλά και της κυκλικής οικονομίας, με την οποία ασχολείται ο ΕΟΑΝ και αποτελεί την κατεύθυνση στην οποία προσανατολίζεται ο ΕΟΑΝ", μας διευκρινίζει σε σχετική μας ερώτηση ο Νίκος Χιωτάκης, για το πως δηλαδή θα συνδυαστεί και θα επιτευχθεί η ανακύκλωση των συστοιχιών των μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

                                                                             

Περιηγηθήκαμε και ανταλλάξαμε συζητήσεις με στελέχη των εταιρειών που συμμετείχαν στην Έκθεση, συναδέλφους από το χώρο του αυτοκινήτου, σαν τον Πάνο Τριανταφυλλίδη που βρισκόταν στην εκπροσώπηση της Jaguar, θαυμάζοντας το ηλεκτρικό μοντέλο της εταιρείας. 

                                                                                            

Έχει ξεκινήσει η αντικατάσταση μικρών απορριμματοφόρων με χωρητικότητα έως 5 τόνους με ηλεκτρικά, όπου μέχρι τα επόμενα 2 χρόνια, θα φτάσουν τα 1.000 έως 2.000 αυτοκίνητα. Ο Νίκος Χιωτάκης μας τόνισε ότι o ΕΟΑΝ συζητά επίσης με τα Συστήματα Εναλλακτικής Διαχείρισης Μπαταριών, προκειμένου να περάσουμε στη διαχείριση των μπαταριών λιθίου και να γίνεται πλήρη ανακύκλωση όλων των τύπων των μπαταριών αυτοκινήτου.

                                                                                         

Προσαρμοζόμενοι όλοι μας στις ταχύτητες της εξέλιξης, η τεχνολογία όπως και η επιστήμη εισέρχεται κάθε φορά στη ζωή μας, καλύπτοντας τις ανάγκες της εποχής. Η ηλεκτρική μετακίνηση και ο νέος τρόπος που θα προσδιορίζονται οι μεταφορές μας στο άμεσο μέλλον, ταυτίζεται απόλυτα με τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, την απαγκίστρωσή μας από τα ορυκτά καύσιμα, με επίκεντρο τη βιωσιμότητα του πλανήτη και κατ' επέκταση της ανθρωπότητας.   

Ο πολιτισμός που μας ενώνει...!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Στο επετειακό αφιέρωμα για την Ελληνική Επανάσταση συναντήθηκαν οι δύο σπουδαίες κυρίες καλλιτέχνιδες, η σολίστ πιάνου Μιμή Ρουφογάλη και η σοπράνο Μίνα Πολυχρόνου, με το δήμαρχο Φιλοθέης Ψυχικού Δημήτρη Γαλάνη.

Στη χθεσινή εκδήλωση που φιλοξένησε ο δήμος Φιλοθέης Ψυχικού με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αττικής, τιμώντας την Εθνική Επέτειο των 200 χρόνων, η μουσικός και η ερμηνεύτρια παρουσίασαν έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών που εμπνεύστηκαν από την ηρωική αντιμετώπιση των Ελλήνων, την τόλμη, το σθένος τους, αλλά και τις θυσίες τους και τα βάσανά τους. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου του Παλαιού Ψυχικού στην οδό Δημοκρατίας 23, σε μία δροσερή, αλλά άκρως αναμνησιακή κατά τα άλλα βραδιά.   

Η εξαίρετη Μιμή Ρουφογάλλη, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού
Παπάγου Χολαργού, στο πιάνο.

Στις πρόβες λίγο πριν την έναρξη

Αποσπάσματα από τις όπερες «Κυρά- Φροσύνη», «Μάρκος Μπότσαρης» και «Δέσπω» του Παύλου Καρρέρ, αποσπάσματα από την όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι «Η πολιορκία της Κορίνθου», αποσπάσματα από την «Καντάτα Ελευθερίας» του Χρ. Λεοντή σε ποίηση Διονυσίου Σολωμού, τραγούδια των Γ. Κωνσταντινίδη, Λαμπελέτ, καθώς και ο «Ύμνος στην Ελευθερία» σε ποίηση Διονυσίου Σολωμού και μουσική Νικολάου Μάντζαρου, ήχησαν χθες στους δρόμους του Ψυχικού, με τη μοναδική φωνή της Μίνας Πολυχρόνου, που μας ταξίδεψε στα χρόνια της εθνικής αντίστασης, στα χρόνια των μαχών για την ελευθερία. 

Η Μόνικα συναντά την Mαρία Κάλλας!

Το ταλέντο είναι η ικανότητα με την οποία εξωτερικεύεται η μορφή της τέχνης. Αν η έμπνευση είναι η εκτίναξη της φαντασίας και η συγκινησιακή ευαισθησία το χρώμα της, το “ταλέντο” είναι η κινητήρια δύναμη της δημιουργίας...

Το ταλέντο είναι φυσικό χάρισμα, που υιοθετεί από την τέχνη τους κανόνες της. Δηλαδή, το ταλέντο είναι για να παράγει εκείνα για τα οποία δεν υπάρχει κανόνας... Γι’αυτό το ταλέντο είναι βασικό στοιχείο στην προσωπικότητα του καλλιτέχνη.

Κι έτσι χωρίς κανόνες η Μόνικα Μπελούτσι, μία από τις διασημότερες σταρ του παγκόσμιου κινηματογράφου, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή ερμηνεύοντας επιστολές και αναμνήσεις της Μαρίας Κάλλας για να σαγηνεύσει και τους Έλληνες θεατές, υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Τομ Βολφ. Μια μετάκληση που εξασφάλισε για το ελληνικό κοινό ο πολιτιστικός οργανισμός ''Λυκόφως'' του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου. 

Μοναδικές ημερομηνίες της παράστασης είναι στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού 21, 22 και 23 Σεπτεμβρίου 2021 ώρα 21.00, μετά από απίστευτες αναβολές ένεκα covid-19.

Η ανάγνωση από την Μόνικα Μπελούτσι των αδημοσίευτων κειμένων και επιστολών της Ελληνίδας ντίβας της όπερας, υπό τον τίτλο ''Maria Callas: Lettres and Mémoires'' έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 2019 στο θέατρο Marigny στο Παρίσι και ολοκλήρωσε τις παραστάσεις της την περασμένη άνοιξη μετά από μια sold out σεζόν. Η ανάγνωση βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τομ Βολφ, σκηνοθέτη και της παράστασης, αλλά και της πρόσφατης ταινίας ''Maria by Callas'' στο οποίο συγκέντρωσε πάνω από 350 αδημοσίευτα γράμματα της Κάλλας, γραμμένα από την ίδια στη διάρκεια 30 ετών (1946-1977). Φέρνοντας στο φως κρυφές και άγνωστες πτυχές της Μαρίας Κάλλας, η Μόνικα Μπελούτσι θα μας ταξιδέψει στη ζωή και την καριέρα της μεγάλης ντίβας.

Ψηφιακά παιχνίδια και παιδιά!

Μια καινούργια σχολική χρονιά ξεκινά. Ένα από τα σοβαρά θέματα που χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε την περίοδο της πανδημίας, ήταν το άγχος της τηλεκπαίδευσης, αλλά κυρίως της πολύωρης παραμονής των παιδιών μας μπροστά στις οθόνες του υπολογιστή, του τάμπλετ ή του κινητού τηλεφώνου. 

Δεν θα ήταν ανακριβές να ισχυριστούμε ότι όλα τα παιδιά σήμερα, κάθε ηλικίας, από τα μικρά, προσχολικής ηλικίας, μέχρι τους εφήβους, είναι πλέον απόλυτα εξοικειωμένα με την χρήση της τεχνολογίας. Η τεχνολογία έχει εισαχθεί για τα καλά στα σπίτια μας αναγνωρίζοντας κι εμείς οι ίδιοι πόσο διευκολύνει τη ζωή μας. Γιατί όμως αντιδράμε όταν το παιδί μας ασχολείται με αυτήν; Η απάντηση είναι επειδή κυρίως μας ενδιαφέρει ως γονείς, τα παιδιά μας να απασχολούνται με δημιουργικές δραστηριότητες κι όχι με ψηφιακά παιχνίδια που βρίσκουν κυρίως μέσα από τα κινητά τηλέφωνα των γονιών τους.

Έχουμε σκεφτεί όμως ότι υπάρχουν ψηφιακά παιχνίδια που πέρα από την διασκέδαση, προσφέρουν γνώσεις και δυνατότητες καλλιέργειας δεξιοτήτων όπως αυτές της λήψης αποφάσεων, δημιουργικότητας, επίλυσης προβλημάτων, κριτικής και υπολογιστικής σκέψης με διαδραστικό τρόπο; Τα ψηφιακά παιχνίδια ως "αναγκαίο κακό" θα έλεγε κάποιος, αποτελούν μεγάλο κίνητρο για τα παιδιά λόγω του ευχάριστου περιβάλλοντος μέσα στο οποίο δρουν, γεμάτου όμορφα γραφικά, μουσικές και χρώματα καθώς και ήρωες που τους παροτρύνουν να διασκεδάσουν μαθαίνοντας.

Στο βιβλίο του μεγάλου παιδαγωγού Prensky ήδη από το 2009, ο Ashley Lipson υποστήριξε την σπουδαιότητα του να υπάρχει το στοιχείο της διασκέδασης και ύστερα της διδασκαλίας στα ψηφιακά παιχνίδια, φυσικά για να είναι αρεστά στα παιδιά αλλά και γιατί οφείλουν να είναι ακόμη περισσότερο ελκυστικά ώστε να έχουν νόημα για τα ίδια. Εάν τα ψηφιακά παιχνίδια βάζουν τα παιδιά στη διαδικασία να εξερευνούν, να αποφασίζουν, να βρίσκουν λύσεις σε προβλήματα, να δημιουργούν νέες συνθήκες και προϊόντα, να παίρνουν ρίσκα, να δρουν μαζί με άλλους, να διαπραγματεύονται, να επικοινωνούν, τότε δεν είναι τυχαίο που έρευνες παγκοσμίως έχουν αναδείξει πολλά οφέλη για την μάθηση βασισμένη στα ψηφιακά παιχνίδια (Digital Game Based Learning) σε όλα τα γνωστικά επίπεδα τις τελευταίες δυο δεκαετίες και για όλες σχεδόν τις ηλικίες.

Θα μπορούσαμε λοιπόν ως γονείς να φροντίσουμε, αφού πλέον τα παιδιά γεννήθηκαν σε μια τεχνολογικά αναπτυσσόμενη εποχή και δεν είναι εφικτό να αποφύγουν την επαφή με αυτήν, να επιλέξουμε τα σωστά ψηφιακά παιχνίδια που όχι μόνο θα τα κάνουν τα παιδιά μας να διασκεδάζουν αλλά ταυτόχρονα θα μπορούν να μαθαίνουν και να εξελίσσουν την σκέψη τους παίζοντας με αυτά. Πως μπορείτε να διασφαλίσετε την ενασχόληση με αξιόλογα ψηφιακά παιχνίδια;

Ξεκινώντας είναι πολύ βασικό, οι γονείς να βεβαιωθούν ότι το παιχνίδι που θα παίξει το παιδί τους είναι κατάλληλο για το αναπτυξιακό του επίπεδο. Άρα μιλάμε για διασφάλιση της ηλικίας στην οποία απευθύνεται μέσω του Πανευρωπαϊκού Σύστηματος Πληροφόρησης Ψηφιακών Παιχνιδιών Pegi[1]το το οποίο όχι μόνο ορίζει το ηλικιακό γκρουπ, αλλά ενημερώνει για το είδος του παιχνιδιού, αν σε αυτό ακούγεται ακατάλληλη γλώσσα και αν τυχόν εκθέτει τα παιδιά σε εικόνες βίας, σεξουαλικού περιεχομένου, χρήση ουσιών κ.α. 

Εάν κάποιο από τα παιχνίδια που επιθυμεί να παίξει το μικρό σας δεν έχει αυτού του είδους την πιστοποίηση, μπορείτε να αναζητήσετε κάποια που προέρχονται από ιστότοπους που έχουν λάβει σήμανση ότι προστατεύουν τα παιδιά, ή έχουν λάβει ετικέτα ασφαλούς πλοήγησης στο διαδίκτυο. Μια επίσης καλή συμβουλή είναι να παίξετε εσείς πρώτα το παιχνίδια, προκειμένου να διαπιστώσετε, εάν όντως είναι κατάλληλα για να το προτείνετε στο παιδί σας.

Μία σημαντική επισήμανση είναι η δυνατότητα για παροχή γονεϊκού ελέγχου, για το πόση ώρα θα περνά μπροστά στην οθόνη το παιδί, άρα η οριοθέτηση χρονικού περιορισμού μέσω του συστήματος. Καλό θα ήταν ο χρόνος αυτός για τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας να μην περνά τα 20-30 λεπτά όπου μετά από αυτό το παιδί πρέπει να σηκωθεί από τη θέση του και να κάνει μια κινητική δραστηριότητα. Με αυτές τις εύκολα διαχειρίσιμες συμβουλές, μπορούμε όλοι οι γονείς να "εκμεταλευτούμε" την μεγάλη και θετική ανταπόκριση των παιδιών αυτής της βαθμίδας αλλά και μεγαλύτερων στα ψηφιακά παιχνίδια, μέσα από ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό περιβάλλον, ώστε να μάθουν και ουσιαστικά και αβίαστα.

Εάν λοιπόν δεν μπορούμε να αποφύγουμε την έκθεση των παιδιών μας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, τάμπλετ ή κινητού ας σκεφτούμε ότι υπάρχει τρόπος να επωφεληθούν αξιοποιώντας πάντα οριοθετημένο χρόνο για να μάθουν με διασκεδαστικό τρόπο. Αν όλοι οι παραπάνω παράγοντες ισχύσουν, τότε τα ψηφιακά παιχνίδια έχουν τη δυνατότητα να δώσουν, το κίνητρο, τον έλεγχο της μάθησης στα ίδια τα παιδιά, ώστε ταυτόχρονα με την διασκέδαση, να καλλιεργήσουν δεξιότητες απαραίτητες για τους ψηφιακούς πολίτες του 21ου αιώνα.

^[1] https://internetsafety.pi.ac.cy/teenagers-pegi

Η Αντωνια Δάγλα είναι Νηπιαγωγός, διορισμένη, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ΕΚΠΑ στις "Τεχνολογίες της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας για την Εκπαίδευση". Η αγάπη για τους μαθητές της και τις μαθησιακές τους ανάγκες, στοχεύει στο να βρίσκει κάθε δυνατό τρόπο να τους διδάξει πως να καλλιεργούν τη σκέψη τους μέσα από Διεθνή Εκπαιδευτικά προγράμματα και ψηφιακά παιχνίδια. Πιστεύει ότι η καλύτερη και αποδοτικότερη εκπαίδευση, είναι αυτή όπου το παιδί μαθαίνει διασκεδάζοντας. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο έφηβων αγοριών.

Οι καθηγητές στα θρανία!

Η προσωπική ανάπτυξη στο χώρο της εργασίας, η αναγνώριση και η συνεχής αυτοβελτίωση του διδακτικού έργου του εκπαιδευτικού, αποτελούν πανάκεια και παιδαγωγικό ζητούμενο. 

Η Ελληνογαλλική Σχολή Ουρσουλινών, στο πλαίσιο της αδιάλειπτης εμψύχωσης και ενδυνάμωσης του εκπαιδευτικού της δυναμικού, οργανώνει και υλοποιεί μια σειρά επιμορφωτικών σεμιναρίων, αφομοίωσης και  εκμάθησης των σύγχρονων παιδαγωγικών τεχνικών και των νέων διαδικτυακών εκπαιδευτικών εργαλείων.

Η «Προσέγγιση της Διαφοροποιημένης Διδασκαλίας», η  «Αυτοβελτίωση», η «Προσωπική Ανάπτυξη», η «Επικοινωνία» η «Συναισθηματική Νοημοσύνη», οι «Νέες Τεχνολογίες», είναι μερικές από τις ενότητες πάνω στις οποίες θα εντρυφήσουν οι εκπαιδευτικοί του σεμιναρίου, με απώτερο στόχο και σκοπό την παιδαγωγική αξιοποίηση των μαθησιακών προφίλ εκπαιδευτικών και μαθητών.

                                                                             

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σέβεται και αγαπά τη γνώση όπως η Ελληνογαλλική Σχολή Ουρσουλινών, την προσφέρει απλόχερα στους ανθρώπους που την υπηρετούν επάξια, καθώς η γνώση αποτελούσε ανέκαθεν και αποτελεί ένα συστατικό που δίνει το προβάδισμα σε κάθε ολότητα, σε όλους τους τομείς, προεξοφλώντας στο έπακρο τη χαρά της δημιουργίας και τη χαρά της εργασίας.

Στο κατώφλι της νέας σχολικής χρονιάς λοιπόν που σε λίγο ξεκινά, υποδεχόμαστε το σχολικό έτος με οδηγό τη γνώση και τροχοπέδη το πάθος για το αντικείμενο εξειδίκευσής μας και πραγματικά, έχοντας ως εφόδια στοιχεία σαν κι αυτά, δεν έχουμε να φοβηθούμε για τίποτα στη ζωή μας.

Καλή σχολική χρονιά, με άπλετη γνώση! 

Όταν όλα κοπάζουν...!

Η στάχτη είναι ακόμα καυτή και η μυρωδιά τρομαχτικά απειλητική. Όταν όλα κοπάζουν, την ώρα που μετράμε τις πληγές μας και αναλογιζόμαστε καρέ καρέ τα πλάνα των συμβάντων, έχει ένα νόημα να στρέψουμε την προσοχή μας, 180μοίρες μακριά, γκρεμίζοντας εκ θεμελίων το οικοδόμημα της σκέψης μας και χτίζοντάς το εκ νέου, εξ ολοκλήρου από την αρχή. 

Καθώς όμως αδιαμφισβήτητα το οικοδόμημα έχει προ πολλού καταρρεύσει, πριν ακόμη έρθει η ολοκληρωτική καταστροφή, φτάνοντας να κλαίμε πάνω απ' το πτώμα, δεν έχει νόημα και λογική, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος. Σε αυτό το κεφάλαιο όμως, δεν θα μιλήσουμε για απόδοση ευθυνών, μήτε για ήρωες και αυτόκλητους μαχητές. Η στιγμή της επέμβασης, η ώρα της μάχης καθορίζεται εκ των πραγμάτων από το σχέδιο προστασίας και οργάνωσης που υφίσταται εκ των προτέρων.                 

Η κρατική ολότητα ως μηχανισμός και ως φιλοσοφία είναι ξεκάθαρα κατασταλτική. Όταν πλέον έχει γίνει το κακό, τότε αναλαμβάνει τη λάθος δράση. Δεν ασχολείται ούτε με την πρόληψη και σε καμία περίπτωση δεν ασχολείται με την προστασία. Ποτέ δεν ασχολιόταν έτσι κι αλλιώς...! Με μεγάλη μου θλίψη, εν έτη 2021, συνειδητοποιώ ότι γαλουχηθήκαμε χωρίς να μαθαίνουμε πως προγραμματίζονται σωστά οι απαιτούμενες εργασίες στον εκάστοτε τομέα. Δεν έχουμε διδαχτεί τη σειρά των πραγμάτων.   

Η πυροσβεστική και όλο το δασονομικό σύστημα, φαίνεται ότι έχει τεράστια ανάγκη από εκπαίδευση των στελεχών της και εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών της. Στο όνομα της προσφοράς και της εργασίας στον δημόσιο τομέα, έχει γίνει πολλά χρόνια πίσω μια άνευ προηγουμένου παρανόηση, που παρόμοιά της δεν  υπάρχει σε άλλο κράτος. Ότι οι υπάλληλοί του, δεν χρειάζεται να δουλεύουν και να παράγουν αξιόλογο έργο, λόγω ότι εργάζονται για το κράτος.

Για το λόγο αυτό δεν φταίει ο σημερινός πρωθυπουργός, ούτε ο χθεσινός που ασχολούνταν με την επιβίωση και την έξοδό μας από την τεράστια οικονομική κρίση, στην οποία περιήλθαμε ως χώρα, επειδή ακριβώς δεν μάθαμε στην πλειοψηφία μας, να δουλεύουμε σκληρά, να προγραμματίζουμε και να οργανώνουμε τις υποχρεώσεις μας σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης. Από τον προσωπικό προϋπολογισμό, μέχρι τον οικογενειακό και τον κρατικό προϋπολογισμό.                                                 

Ο σημερινός όμως Πρωθυπουργός και ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, είναι νέοι σε ηλικία πολιτικοί και έχουν χρέος απέναντι στον εαυτό τους και απέναντι στη χώρα τους, στην οποία ζουν και αγαπούν, να αρχίσουν να βάζουν τα πράγματα σε μια σειρά. Να ξεκινήσουν από μια νέα οργανωτική βάση, προκειμένου να επιδεικνύουμε μια διαφορετικού τύπου σοβαρότητα, μία στιβαρότητα, επιχειρησιακά και στον τρόπο λειτουργίας της κρατικής μηχανής.

Η Πολιτική Προστασία, η Υγεία, η Παιδεία, είναι τομείς στους οποίους τα πολιτικά παιχνίδια, οι σκοπιμότητες και η γάγγραινα της δημοσιοϋπαλληλικής ακινησίας, περισσεύουν. Δεν χωρούν και το σύστημα μαζί με το λαό του, καλό θα ήταν να ξεκινήσει να τα "ξεβράζει" ως απορρίμματα. Να τα καταδικάζει. Η κοινωνία είναι έτοιμη, μένει η πολιτική βούληση, η πολιτική πρωτοβουλία, που θα δώσει την κατεύθυνση, θα δώσει τον τόνο των επιτάσεων της εποχής.                                                       

Οι εύκολες ημέρες έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για την Ελλάδα. Σε μια γρήγορη ανασκόπηση και απλοϊκή πολιτική ανάλυση των γεγονότων που διαμόρφωσαν τη χώρα, από το 1980 και έπειτα και επί 30 συναπτά έτη, η χώρα χαρακτηρίζεται από την επικράτηση μιας πλήρους και απόλυτης ασυδοσίας. Ασυδοσία στη σκέψη, μια αχόρταγη αντιμετώπιση συνολικά των θεμάτων και των πτυχών της ζωής μας και της καθημερινότητάς μας και μια αναρχία, πολιτών και πολιτικών, οδεύοντας όλοι μαζί στο δρόμο προς το αδιέξοδο. 

Αυτή η αναρχία και το λάθος στον τρόπο σκέψης, οδήγησε έτσι απλοϊκά στα κατασκευαστικά τερατουργήματα που κατέκλυσαν την Αττική, την έπνιξαν και έναν αρχικά τόπο μαγικό, που είχε όλες τις προϋποθέσεις να διαμορφωθεί όμορφα, τον μετέτρεψαν εν ριπή οφθαλμού με την ανεξέλεγκτη δόμηση, σε μια ασχήμια που δεν έχει τελειωμό. Η κακογουστιά σταματημό δεν έχει, σε όλα τα επίπεδα. Αυθαιρεσίες κρατικού λειτουργού και παράθυρο νόμου επιτρέποντος ή και νόμου μη επιτρέποντος σε πολλές των περιπτώσεων. Η λογική του "γρήγορα να τελειώνουμε". Η ελπίδα πάντα όμως πεθαίνει τελευταία. Σκεφτείτε ότι στο οδοιπορικό μας στην Αττική από τους δρόμους της φωτιάς, στις Αφίδνες και στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, μέσα από τη στάχτη κυριολεκτικά, εντοπίσαμε ένα πράσινο δεντράκι να αναγεννάται.                  

Μια πάπια, μα ποια πάπια!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Οι κάτοικοι της πόλης στο Μέιν της Ιρλανδίας γιορτάζουν μια χαρούμενη προσθήκη στην κοινότητά τους, λόγω του γεγονότος ότι μια τεράστια πλαστική πάπια εμφανίστηκε μυστηριωδώς στο λιμάνι τους. Παρόλο που κανείς δεν γνωρίζει για το πώς η πάπια κατέληξε στο λιμάνι, κανείς παρόλα ταύτα, δεν φαίνεται να έχει τη διάθεση να την απομακρύνουν.  

Οι κάτοικοι της πόλης την αγκάλιασαν και ελπίζουν ότι δεν θα φύγει σύντομα, καθώς εισέπραξαν ένα αναπάντεχο μήνυμα "χαράς" στην κυριολεξία, καθώς στο μπροστινό μέρος του τεράστιου πλαστικού πτηνού, αναγραφόταν με μεγάλα γράμματα η λέξη "Joy".

Ίσως τελικά μία νότα φανταστικού, φαντασμαγορικού επιχρίσματος, στην επίπλαστη καθημερινότητά μας, να είναι η λεπτομέρεια που θα μας προσδίδει τόνους ευχάριστης και διορθωτικής διάθεσης, από μια εικόνα σουρεαλιστικής, αλλοφερμένης πραγματικότητας. 

                                  Περισσότερα στη ενότητα:                                              

Μία συμμετοχή, μία διάκριση!

Μια σημαντική διάκριση για τα παιδιά του 1ου και 2ου Δημοτικού του Νέου Ψυχικού, που συμμετείχαν στον Πανελλήνιο Εικαστικό Διαγωνισμός του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, ήρθε για να επιβεβαιώσει μια όμορφη δράση και μια υποδειγματική συνεργασία των μαθητών που εξελίχθηκε στα πλαίσια της παρουσίασης ενός ολοκληρωμένου, έργου ζωγραφικής.

Για την επίτευξη του στόχου, συμμετείχαν εικαστικές ομάδες μαθητών της Στ΄ τάξης. Τίτλος της δράσης  ''...Ο έμμετρος λόγος των ποιητών μας για την απελευθέρωση του 1821...''. Μία δράση που πραγματοποιήθηκε με την αρωγή του Δήμου Φιλοθέης Ψυχικού και την συνεργασία του North Pages. Τα παιδιά ζωγράφισαν και δημιούργησαν έργα εμπνευσμένα από τα τοπωνύμια οδών της κοινότητας του Νέου Ψυχικού και των ποιητών που ύμνησαν την ελληνική επανάσταση του 1821!

Τα έργα των μαθητών υποβλήθηκαν στον Πανελλήνιο Εικαστικό Διαγωνισμός του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού με τίτλο ''Ανακαλύπτοντας την Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης που κατοικεί κοντά μου'' και ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία και με πλήθος συμμετοχών.

Συγκινητική και εντυπωσιακή συνάμα ήταν η συμμετοχή τόσο των μαθητών όλων των σχολικών βαθμίδων, όσο και των ενηλίκων. Συγκεκριμένα συμμετείχαν εκατοντάδες μαθητές από σχολεία από όλη την Ελλάδα, καθώς και ενήλικες από όλες τις περιοχές της χώρας. Αυτό κατέστησε το έργο της Κριτικής Επιτροπής εξαιρετικά δύσκολο! Μετά από πολύωρες συνεδριάσεις, η επιτροπή κατέληξε στην απόφασή της, με βάση τους όρους του διαγωνισμού. Τα έργα των μικρών ζωγράφων των μαθητών του Νέου Ψυχικού διακρίθηκαν, μαζί με άλλων 24άρων, στην κατηγορία 11-14 χρονών, μεταξύ πολλών άλλων κατηγοριών και θα εκτεθούν στην έκθεση που θα διοργανωθεί από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.

Ο Δημήτρης Γαλάνης, ο Δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού ο οποίος στηρίζει κάθε δράση που αφορά στα παιδιά, τόνισε ότι το στοιχείο που έκανε τη συγκεκριμένη δράση ξεχωριστή ήταν η συλλογική εργασία των μαθητών, το γεγονός ότι η δράση τους έδωσε το έρεισμα για την ανάπτυξη συλλογικού συναισθήματος, η συνεργασία μεταξύ τους για ένα κοινό στόχο ο οποίος βασίστηκε στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων τους και κατ' επέκταση στη χρήση του μέγιστου της απόδοσή τους. "Είμαστε χαρούμενοι που τα έργα των μαθητών του 1ου και του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέου Ψυχικού, έχουν ξεφύγει από τα όρια του δήμου μας. Εμείς θα είμαστε πάντα εδώ και θα στηρίζουμε κάθε πρωτοπόρα πρωτοβουλία.", ανέφερε ο Δημήτρης Γαλάνης. 

Ο Πανελλήνιος Εικαστικός Διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των προγραμματισμένων εκδηλώσεών του για τον εορτασμό της Επετείου των 200 χρόνων από την Εθνική Παλιγγενεσία από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που έχει δημιουργήσει η πανδημία, η ημερομηνία εγκαινίων της προαναγγελθείσας έκθεσης με τα έργα του διαγωνισμού θα ανακοινωθεί σε μεταγενέστερο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση και εφόσον, όπως ευελπιστούμε, τα μουσεία να παραμείνουν ανοιχτά για το κοινό, τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν είτε με εικονικά - ψηφιακά μέσα, είτε με φυσική παρουσία, τηρώντας τα μέτρα κατά της εξάπλωσης του ιού.

Υ.Γ.: Ευχαριστούμε θερμά το δήμο Φιλοθέης Ψυχικού και την Κοινότητα Νέου Ψυχικού για τη συνεργασία για τη διεξαγωγή και την υλοποίηση της δράσης, η οποία αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία, προεξέχοντος σημασίας, λόγω της ενεργής συμμετοχής των παιδιών! 

Η φύση δεν αντιγράφεται..!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Στις 19 Αυγούστου 2010, 270 φωτογράφοι από 100 διαφορετικές χώρες μοιράστηκαν τις φωτογραφίες τους σε ένα παγκόσμιο διαδικτυακό portfolio. Η εκδήλωση αυτή σηματοδότησε την πρώτη επίσημη Παγκόσμια Ημέρα Φωτογραφίας.

Σαν σήμερα λοιπόν και κάθε χρόνο γιορτάζει η τέχνη, η τεχνολογία, η ιστορία της φωτογραφίας. Ημέρα που ενθαρρύνει τους φωτογράφους από όλο τον κόσμο να μοιραστούν μια φωτογραφία που περικλείει τον κόσμο τους, την αναζήτησή ή τον προβληματισμό τους, τον θαυμασμό τους ή την αντίδρασή τους για ένα γεγονός που μπορούν να το ''περιγράψουν'' στο καρέ μιας εικόνας.

Το είδος της φωτογραφίας που γνωρίζουμε σήμερα χρονολογείται από το 1839. Εκείνη την εποχή, η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών ανακοίνωσε τη διαδικασία Daguerreotype. Η διαδικασία κατέστησε δυνατή τη δημιουργία μιας εξαιρετικά λεπτομερούς εικόνας σε ένα φύλλο χαλκού. Ήταν η πρώτη μέθοδος για τη λήψη μόνιμης εικόνας με κάμερα.

40 χρόνια αργότερα, το 1884, ο Τζορτζ Eastman βελτίωσε τη διαδικασία Daguerreotype. Αντικατέστησε την πλάκα χαλκού με ένα στεγνό τζελ σε χαρτί, το οποίο ονόμασε φιλμ. Αυτή η εφεύρεση άμβλυνε την ανάγκη των φωτογράφων να μεταφέρουν βαριές πλάκες χαλκού και τοξικές χημικές ουσίες. Ο Eastman δεν σταματά τις δραστηριότητές του και το 1888 παρουσιάζει την κάμερα Kodak! Ουσιαστικά αυτή ήταν η αρχή της φωτογραφίας, η μετέπειτα ψηφιακή επανάσταση που με τις εφαρμογές της καθημερινά, επαγγελματίες ή μη, δημιουργούν φωτογραφίες και αποτελεί την λογική εξέλιξη της τεχνολογίας.

Επανερχόμενοι στην σημερινή εορτή, τιμώντας την ημέρα, μοιραζόμαστε κι εμείς μία ξεχωριστή φωτογραφία που κάναμε λίγες ώρες πριν από το ανθρώπινο κατάντημα που περιέλαβε την Βόρεια Εύβοια σε μαύρο κάδρο. Είναι μία εικόνα που θα μας θυμίζει την ασέβεια, την ανικανότητα, την ανευθυνότητα, την έλλειψη παιδείας των ανθρώπων, συν την παράνοια ότι αυτό το φυσικό έργο μπορεί να δημιουργηθεί και πάλι. Η φύση δεν αντιγράφεται..!

Άνθρωπος ή Περιβάλλον ;

''Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι τί αφανίζετε''
*Δημήτρης Πικιώνης. Η απάντηση στο (Ψευτο)δίλημμα ''Άνθρωπος ή Περιβάλλον'';

Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με φυσικά φαινόμενα, όπως πλημμύρες, σεισμοί ή φωτιές, αναφύεται και προτάσσεται ένα ψευτοδίλημμα γιατί πραγματικό δίλημμα δεν είναι.

Ποιόν θα σώσουμε πρώτα: Τον άνθρωπο ή το περιβάλλον του;
Αυτοί που το ισχυρίζονται προσπαθούν να το παρουσιάσουν ως ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα χωρίς να απαντούν στα ερωτήματα:
Μπορεί να υπάρξει ανθρώπινη ζωή εκτός φυσικού περιβάλλοντος ;

Το Περιβάλλον δεν είναι αυτό που συντελεί στη διαμόρφωση της ζωής και του πολιτισμού που αναπτύσσεται μέσα σε αυτό ;

Η ίδια μας η ύπαρξη και η ψυχική μας ισορροπία δεν στηρίζονται στο φυσικό περιβάλλον και τα αναγκαία προς το ζην δεν εξαρτώνται από την γονιμότητα της φύσης ;

Τα μη ανθρώπινα πλάσματα δεν είναι μέρος του ίδιου σύνθετου οικοσυστήματος που ανήκουμε όλοι και έχουν το δικαίωμα της ύπαρξης ;

Ενώ ο αρχαίος κόσμος είχε επίγνωση της οικονομικής σημασίας των φυσικών πόρων οι οποίοι επηρεάζουν, προσδιορίζουν και στηρίζουν το ανθρώπινο γένος, τους δύο τελευταίους αιώνες αδιαφορούμε πιστεύοντας ότι οι φυσικοί πόροι είναι ανεξάντλητοι.
Και εδώ σ’ εμάς στην Αττική, το ''Αττικό τοπίο'', που θαύμασαν και ''ύμνησαν'' συγγραφείς και ζωγράφοι, από τους ξένους περιηγητές του 17ου αιώνα μέχρι τον Νικόλαο Λύτρα και τον Κωνσταντίνο Μαλέα, αποτελεί συνδημιούργημα του ανθρώπου και της φύσης. Αυτό το πολύπαθο σήμερα Αττικό τοπίο, αλλοιωμένο εν πολλοίς, γεμίζει ολοένα και περισσότερο με τσιμεντένια τερατουργήματα μιας αφιλόξενης μεγαλούπολης που τείνει να κατακλύσει ολόκληρη την Αττική.
Ο καθηγητής Νικόλαος Κ. Μουτσόπουλος προσδιόρισε τον χώρο ως 'τον τόπο που ''χωράει'', αλλιώς θα ήταν ''αδιαχώρητος''. Όταν ο τόπος συνδυάζει φιλόξενα το περιβάλλον με τον πολιτισμό, όταν χωράει και εκφράζει τα συναισθήματα, τις προσδοκίες και τα όνειρα των ανθρώπων, τότε γίνεται ''χώρος''. Για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, έχουν γραφτεί πολλές μελέτες και βιβλία που υποστηρίζουν ότι το περιβάλλον της Ελλάδας επέδρασσε καθοριστικά στη διαμόρφωση της φιλοσοφίας και της τέχνης.

Τι θα ήταν ο Κυκλαδικός, ο Μινωικός, ο Μυκηναϊκός και οι άλλοι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν στη συνέχεια σε αυτόν τον τόπο πριν τόσους αιώνες, χωρίς το ελληνικό φως, χωρίς τη θάλασσα, τα ποτάμια ή χωρίς την ελληνική χλωρίδα ;

Μπορούμε να φανταστούμε την ελληνική κουζίνα από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα χωρίς το λάδι της ελιάς, το θυμάρι, τη ρίγανη, τον δυόσμο, την κάπαρη ;

Μπορούμε να φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς τα ελληνικά βότανα από τα χρόνια του Ιπποκράτη μέχρι και πριν λίγες γενιές χωρίς το φασκόμηλο, το χαμομήλι, τη μέντα, το τίλιο ;

Μπορούμε, εμείς σήμερα, να φανταστούμε τους αρχαίους ελληνικούς ναούς και τα αγάλματα, να είναι φτιαγμένα από άλλη πέτρα και όχι από το λευκό μάρμαρο της Πεντέλης, της Πάρου ή της Νάξου ;

Αλλά και στο σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό, μπορούμε να φανταστούμε τον Ελύτη ή τον Σεφέρη χωρίς τη θάλασσα, τον Βρεττάκο χωρίς τον Ταΰγετο, τον Ρίτσο χωρίς να υπάρχει ο βράχος της Μονεμβασιάς, ή τον Καζαντζάκη χωρίς εκείνο το μικρό ξωκλήσι δίπλα στην κορφή του Ψηλορείτη ;

Μπορούμε να φανταστούμε τα δημοτικά μας τραγούδια, τους θρύλους και τις παραδόσεις μας, χωρίς τα δάση, τους ρύακες, τα πουλιά ή χωρίς τα αγριολούλουδα μας ;

Όλες αυτές οι συσχετίσεις μάς φαίνονται εντελώς φυσικές, προφανείς, σχεδόν αυτονόητες. Αξίζει όμως να τις αναλογιστούμε και να τις συνειδητοποιήσουμε.

*Το προφητικό κείμενο που ακολουθεί είναι η κραυγή της γης δια στόματος του μεγάλου αρχιτέκτονα και στοχαστή Δημητρίου Πικιώνη γραμμένο το 1954!

''Είχαμε χρέος να τη φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Τόσο περισσότερο, όσο απ’ τη φύση της γης τούτης και τ’ ουρανού, από τη σύνταξη τούτη δεν μπορείς να αφαιρέσεις τίποτα χωρίς να καταστρέψεις την Αρμονία των ισορροπημάτων που συνέχει το όλον. Αλλ’ είναι πλέον αργά...
Η γη τούτη κείτεται τώρα ως το πριν όμορφο σώμα ενός θεϊκού πλάσματος όπου κατατρώγει τις σάρκες του η αρρώστια. Κι αν είχε μιλιά κι έχει, αλλά δεν την ακούμε θά ‘λεγε:
Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι, τι κάνετε; τι αφανίζετε ;
Δεν ξέρετε ότι είμαι η μητέρα κι η τροφός, το λίκνο, η κοιτίδα, η μήτρα της περασμένης δόξας και της μελλούμενης; Μάταια θαυμάζετε τα μνημεία που έστησαν κάποτε τα παιδιά μου. Δεν ξέρετε πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, και πως όταν η Μορφή μου αφανισθεί, η δικιά τους θα χάσει το νόημά της; Τι εκάνατε την Ελευσίνα; Tι εκάνατε τον Ιλισό και τον Κηφισό, τα δυό αγιάσματά μου; Εβάλατε μέσα τους υπονόμους σας, ερίξατε τα νερά των εργοστασίων σας. Δεν βλέπω πια βωμούς των θεών επάνω εις τα όρη μου και τους λόφους, πάρεξ τα γραφεία και τις μηχανές των Εταιρειών σας. Εκείνοι ήταν σημάδι λατρείας, σε σας δεν απόμεινε παρ’ η κατώτερη μορφή της σχέσης με τη Φύση, η εκμετάλλευση. Έτσι καταστρέψατε την πρώτη, σεπτή κορυφή της Ακρόπολής μου, το Λυκαβηττό, τους έλικες που σχημάτιζε το περίγραμμά του.
Πού είναι ο Κολωνός, τα κράτιστα γας έπαυλα ;
Πού οι σπηλιές και τα θρονιά του Πανός ;
Έτσι έψαλλαν εκείνοι, δεν ήταν γωνιά τούτης της γης, γκρεμνός, σπηλιά, πηγή, ρέμα, βράχος, όπου δεν εκόρεσαν για να θυμηθώ μιά φράση του Ταγκόρ σ’ ανάλογη περίσταση ειπωμένη μ’ ευλάβεια και έρωτα.
Μα τί τ’ όφελος, η ύβρις μένει. Τίποτα πιά δεν μπορεί να την απαλείψει, θα μείνει εις τον αιώνα. Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Κι όχι μονάχα απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.
Μα οι ανάγκες; θα μου πείτε. Εκείνοι που βάζουν αυτό το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία, αυτή καθαυτή, η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευθεί αυτή η χρεία''.

Απόσπασμα από το κείμενο ''Γαίας ατίμωσις /1954'' που εμπεριέχεται στο βιβλίο του Δημήτρη Πικιώνη ''Κείμενα'', εκδόσεις Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης

Το χρονικό μιας αδιαφορίας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Σύσσωμα πλην εξαιρέσεων, τα καλοπληρωμένα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, αναπαράγουν την ενημέρωση από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ότι σήμερα, 6 ημέρες μετά το άναμμα της πρώτης φωτιάς, της πρώτης σπίθας στη βόρεια Εύβοια, το σύνολο της εναέριας δύναμη της πυροσβεστικής, κατασβήνει με όλη της τη δυναμική στην ευρύτερη περιοχή. 

Λυπάμαι που το αναφέρω, παρότι η γνώση της μηχανής της Πολιτικής Προστασίας προελαύνει της ντροπής, αλλά σήμερα είναι ήδη αργά. Είναι αργά, διότι η Εύβοια κάηκε και μαζί της κάηκε κάθε ίχνος υποβασταζόμενης θεωρητικά στήριξης των πολιτών στη βοήθεια του κράτους, αρχής γενομένου του κακού και όχι οδεύοντας προς το οδυνηρό, ανεκδιήγητο και ανομολόγητο τέλος του.                       

Οι κάτοικοι στην Εύβοια είναι εξαγριωμένοι, αγανακτισμένοι, καταγγέλλοντας, ότι εκλιπαρούσαν μαζί με την Περιφέρεια για εναέρια μέσα και εναέρια μέσα επί έξι ημέρες δεν έβλεπαν. Τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, επί έξι ημέρες από την Τρίτη 3 Αυγούστου που ξέσπασε η φωτιά, είχαν εξαφανιστεί από το χάρτη στην Εύβοια. Η περιοχή εγκαταλείφθηκε στο έλεος της πύρινης λαίλαπας και η Πολιτεία δυστυχώς ήταν απούσα από αέρος. Ξέρετε, αν μέσα σε όλο αυτό το διάστημα πέταγε και κάποιο υδροφόρο, η συμβολή του μηδαμινή έως και απειροελάχιστη καταγράφεται στην κατάσβεση μιας τόσο μεγάλης και άγριας δασικής πυρκαγιάς.                                              

Το χρονικό μιας δραματικής, εγκληματικής καταστροφής έχει αρχίσει ήδη να καταγράφεται, δίχως ακόμη να έχουν μπει οι τίτλοι τέλους για την Εύβοια, αφού η φωτιά μαίνεται με τρομαχτικές διαστάσεις, παρακολουθώντας όλοι μας έναν απίστευτο πύρινο εφιάλτη.    

Η Αττική φλέγεται!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η Αττική φλέγεται λυσσαλέα, ενώ η φωτιά στη βόρεια Εύβοια προχωράει τόσο ορμητικά, κάνοντας στάχτη απ' άκρη σ' άκρη,  αυτό το απίστευτο, πυκνόφυτο και πανέμορφο δάσος της βόρειας Εύβοιας, από δυτικά στις Ροβιές, μέχρι το Μαντούδι, το Δρυμώνα και βορειοανατολικά στην Αγία Άννα.

Η κατάσταση είναι σοκαριστική, απελπιστική, απλά τραγική. Τα λόγια περισσεύουν για την τεράστια οικολογική καταστροφή που συντελείται. Η Αττική ψυχοραγεί χάνοντας το κομμάτι του δάσους στους πρόποδες της Πάρνηθας, ενώ ακόμα το μέτωπο βρίσκεται σε εξέλιξη, με άγνωστη κατεύθυνση τη νύχτα, κινούμενο ανεξέλεγκτα, χωρίς σταματημό.

Η χώρα αυτές τις ημέρες ζει έναν εφιάλτη, βιώνει έναν πολύ κακό συμβάν, μια απύθμενη μέχρι στιγμής καταστροφή, περιβαλλοντική, υλική, ανθρωπιστική, που ραγίζει τις καρδιές μας. Οι προσευχές μας, να κοπάσει σύντομα αυτή η λαίλαπα, δίχως άλλες πληγές, χωρίς περαιτέρω επιδείνωση, διότι η κατάσταση προδιαγράφεται εξόχως δύσκολη. 

Από τη μια στιγμή στην άλλη!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Υπέρμετρη δυσφορία και ασφυκτική δυσανεξία προκαλεί η κατάσταση της τρομακτικής πυρκαγιάς που ξέσπασε το απόγευμα της Τρίτης 3 Αυγούστου, στη βόρεια Εύβοια, αλλά και σε διάσπαρτα, πολλά μέτωπα σε όλη την Ελλάδα, ψηλά στο βουνό, πίσω από την Λίμνη Ευβοίας, στην περιοχή Μαντουδίου.

Η φωτιά αποτεφρώνει ανεξέλεγκτα την κατάφυτη, πευκόφυτη βόρεια Εύβοια, ένα ευρύ μέρος, τεράστιες εκτάσεις, που ήταν μόνο δάσος, δάσος που έφτανε από ψηλά στα βουνά, μέχρι τις παραλίες, από το Δρυμώνα μέχρι τη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, τις Ροβιές, την Αιδηψό και την Ιστιαία. Πλαγιές καταπράσινες, με φαράγγια και καταρράκτες.    

Δάσος Δρυμώνα

Διαδρομή προς τον Όσιο Δαβίδ

Από τη μια στιγμή στην άλλη, μια εστία φωτιάς γιγαντώθηκε και εξελίχθηκε σε έναν τρομαχτικό πύρινο εφιάλτη, που έχει αλώσει στο διάβα της αυτήν την πανέμορφη παρθένα ζώνη πρασίνου στη βόρεια Εύβοια, μια περιοχή Natura. Σπαραγμός και λύπη, απόγνωση και σοκ, είναι τα συναισθήματα που περιγράφουν τα τελευταία γεγονότα που διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή με τις πυρκαγιές σε όλη τη χώρα. Η καταστροφή ανείπωτη, ανυπολόγιστη. 

Η μάχη με τη φωτιά που μαίνεται μανιασμένη σε τόσο πλούσια βλάστηση, είναι άνιση. Τα μέσα λιγοστά, αν σκεφτεί κανείς τα πολλαπλά μέτωπα σε όλη τη χώρα. Που να πρωτοπάνε τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα και πόσα έχουμε για να προστατεύουμε και να φυλάμε τα δάση μας; Η απάντηση είναι λίγα, ελάχιστα.                                                        

Οι Ροβιές, κλαίνε, λυγούν. Τα πάντα θα αλλάξουν, θα είναι εντελώς διαφορετικά για τα μέρη αυτά την επόμενη μέρα. Θα είναι μαύρα. Πένθιμα. Καμένη γη, καμένες περιουσίες, νεκρά ζώα.... Λυπάμαι, λυπάμαι ειλικρινά! Λυπάμαι για όλους εμάς που έχουμε εμποτιστεί στο τσιμέντο, που χάνουμε εστίες αναψυχής, εστίες οξυγόνου, πράσινο περιβάλλον, μέρη ανυπέρβλητης ομορφιάς!  

Για αποφόρτιση, στην ''Ιθάκη'' μας!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Πλησιάζοντας στα τέλη Ιουλίου, στην κορύφωση της μεγάλης απόδρασης από τις πόλεις με προορισμό την προσωπική μας ''Ιθάκη'', λίγες μέρες διακοπών και θα  αποβάλουμε ότι μας έχει δυσκολέψει τον τελευταίο χρόνο.

Η ''Ιθάκη'' μας ως αντίδοτο στη γενικευμένη κατήφεια και απαισιοδοξία των καιρών. Πανδημία, εγκλεισμοί, απαγόρευση μετακινήσεων, μάσκες, αντισηπτικά, τεστ, εμβολιασμοί η κοινωνία σε ένα απίστευτο ρυθμό ''ακορντεόν'' με εκατοντάδες ειδικούς επιστήμονες και πολιτικούς να βαστούν την μπαγκέτα του μαέστρου και να ''παίζουν'' ο κάθε ένας το δικό του ''έργο''. Ο πολίτης αποδέκτης αυτής της φάλτσας συμφωνίας, "ξεπατίκωσε" τρόπους και μεθόδους για να αντιμετωπίσει αυτή τη νέα συνθήκη! 

Αυτός ο κόσμος, με έναν υποδειγματικό τρόπο, συνέβαλε στην επίτευξη στα τέλη Μαΐου του περιορισμού της πανδημίας. Τα μέσα ενημέρωσης, προβοκατόρικα, φρόντισαν να προβάλλουν τα πάρτι. Από τα μέσα μεταφοράς που ο ιός ''παρτάριζε'' και ''παρτάρει'' και οι εργαζόμενοι εν μέσω του κινδύνου αυτού πήγαιναν στην εργασία τους, ουδέποτε προβλήθηκαν πλάνα. Μα θα ήταν αδύνατον, γιατί θα διαψεύδοταν τα ρεπορτάζ με την αγορά νέων λεωφορείων που δεν βγήκαν ουδέποτε στο δρόμο ή το πλασματικό πρόγραμμα αύξησης των δρομολογίων και του αριθμού των επιβατών.

Τι αθέμιτο θα μπορούσε άραγε να προκύψει όταν ένας επιφανής μοριακός βιολόγος δεχόταν έναν από αυτούς τους πολίτες και ως επιστήμονας όφειλε να τον συμβουλέψει ; ''...Ο συνδυασμός της ανθρώπινης επαφής και της επαφής του με τη φύση είναι στοιχεία τα οποία ο άνθρωπος δεν πρέπει να παραβλέπει, διότι τα χρειάζεται, όπως χρειάζεται και την συναναστροφή με άλλους ανθρώπους. Συνεπώς λίγες μέρες απόδρασης στην φύση και ειδικά αυτή την εποχή στην θάλασσα είναι ότι πρέπει, μετά από την περίοδο που μας κατέκλυσαν τα γεγονότα, προκειμένου να αποφορτιστούμε. Ας κάνουμε όμως το εμβόλιο και ας αναζητήσουμε την ''Ιθάκη'' μας, οχυρωμένοι και προστατευμένοι ανοσολογικά, διότι ακόμα και οι περισσότερο επιφυλακτικοί, επιζητούν τη δια ζώσης κοινωνικοποίηση.''  Θα ήταν μία απάντηση από έναν πραγματικό επιστήμονα, που σέβεται τον όρκο του, τον εαυτό του και τον συνάνθρωπό του!
        

Σημ.:  Δεν τίθεται θέμα αν ο υπογράφων είναι υπέρ ή όχι του εμβολιασμού. Κανείς δεν τον πίεσε να εμβολιαστεί, ήταν μία απόφαση αυστηρά προσωπική καθώς και αυστηρά δεν θα προσπαθήσει να πείσει τον οποιονδήποτε αρνητή, να εμβολιαστεί.

Η ζωή σαν τριαντάφυλλο!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η ομορφιά ως έννοια αφενός κατά γενική ομολογία παραπέμπει στο φυσικό, στο μη επεμβατικό. Αφετέρου, μπορεί να είναι ένας υποκειμενικός δείκτης, τηρουμένου ενός μέτρου σύγκρισης. Δεν παύει ωστόσο να ακολουθεί εξειδικευμένους κανόνες ύπαρξης και αυτοσυντήρησης, ως κατάσταση και συνθήκη. 

Η τόνωση, η περιποίηση, η φροντίδα, η καθημερινή μάχη της επιστήμης με το χρόνο και την εξέλιξη, αλλάζει τα δεδομένα και τα αποτελέσματα του όμορφου συνυπάρχουν με τον συνδυασμό διαφόρων παραγόντων. Η φύση και προϊόντα της ήταν πάντοτε σύμμαχος της ομορφιάς. Βρεθήκαμε σε ένα από τα 21 καταστήματα της La Vie en Rose στη Χαλκίδα και δοκιμάσαμε. Δοκιμάσαμε καλλυντικές κρέμες από φυτικά συστατικά, που συνδυάζουν δραστικές πρώτες ύλες φυτικής προέλευσης, εκχυλίσματα από φυτά υψηλής βιολογικής αξίας και αιθέρια έλαια.                                                          

Bιολογικό ελαιόλαδο, μελισσοκέρι, πρόπολη, βούτυρο karite, αλόη, συνένζυμο Q10, υαλουρονικό οξύ, σκόνη μαργαριταριού, σκόνη διαμαντιού, φύλλα χρυσού και όλο το σύμπλεγμα των απαραίτητων βιταμινών, τα οποία βοηθούν στην ανόρθωση του φυσικού περιγράμματος και βελτιώνουν σε βάθος την ελαστικότητα της επιδερμίδας (ανόρθωση και σύσφιγξη), είναι τα συστατικά που περιέχονται στις πολυτελείς συσκευασίες της δημιουργού Δήμητρας Κατσαφάδου. 

                                                                             

Η Πένυ Λεβαντή υπεύθυνη του καταστήματος στη Χαλκίδα

Και κάπως έτσι αρχίζει και μας αρέσει η ζωή σαν τριαντάφυλλο, γιατί όταν ομορφαίνουμε, η ζωή γίνεται όμορφη! Το πρόσωπο και το σώμα μας αντικατοπτρύζουν την αγάπη που δείχνουμε στον εαυτό μας. Η ομορφιά δεν είναι υπερεκτιμημένη. Είναι ελκυστική και είναι καλό να την επιδιώκουμε, να την αναζητάμε και ποτέ να μην τη συμβιβάζουμε. 

                                                                                                                                               

Η δημιουργός της La vie en Rose, Δήμητρα Κατσαφάδου, αναδείχθηκε για 4 συνεχόμενα έτη ως μία από τις γυναίκες επιχειρηματίες της χρονιάς (Leading Women in Business 2016-2020). Επιπλέον, τον Νοέμβριο του 2018 βραβεύτηκε από το Εμπορικό Επιμελητήριο, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας για την καινοτομία του μύκητα Kombucha. Oι επιτυχίες συνεχίστηκαν για την εταιρεία και την ιδρύτρια της αφού τον Ιανουάριο του 2020 βραβεύτηκε ως η Eλληνική εταιρεία με τα πιο καινοτόμα και ποιοτικότερα καλλυντικά προϊόντα στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τον θεσμό Αction in Greece. Επιπλέον τον Φεβρουάριο του 2020, είχε την τιμή να ηγείται ομιλίας, σε διεθνή ημερίδα προς τιμήν των γυναικών επιστημόνων που διαπρέπουν στον κλάδο της Χημείας, από το τμήμα Χημείας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ονειρικές παραλίες, μαγικά δειλινά!

γράφουν Ανδρονίκη Παντιώρα, Πέτρος Καστορίνης

Η Εύβοια είναι εντυπωσιακή. Έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά και μια μεγάλη καρδιά που τους χωράει όλους. Τους πιο εναλλακτικούς, τους ήρεμους, τους εξερευνητές, τους περιπατητές, εκείνους που αναζητούν τα πολυσύχναστα, τα κοσμικά.

Η πρόταση ''Εύβοια'' αποτελεί κορυφαία επιλογή. Πρώτιστη επιλογή απόδρασης, κοντινός προορισμός από την πρωτεύουσα, κοντινός προορισμός από τις όμορες περιφέρειες της Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας, αφού βρίσκεται μια δρασκελιά από το κεντρικό Ηπειρωτικό μέρος της χώρας και ένα παρθένο, μαγευτικό μέρος, πρωτόγνωρης και απαράμιλλου κάλους ομορφιάς.                 

Εστιάζοντας στο βόρειο μέρος της Εύβοιας και ειδικά στα παράλια της Βορειοδυτικής ακτογραμμής από την Λίμνη έως τον Κάβο, ένα μήκος περίπου 60 χιλιομέτρων, συναντάμε αμέτρητες, φανταστικές παραλίες, ξεχωριστές, η μία πιο ζηλευτή από την άλλη, γραφικά χωριά και κωμοπόλεις που ''βλέπουν'' στον Ευβοϊκό κόλπο και ''προστατεύονται'' από την Στερεά Ελλάδα.

Στην Λίμνη οδικός και μέσω μιας φυσικού κάλλους διαδρομής natura, θα φτάσουμε από το επαρχιακό οδικό δίκτυο Ψαχνά, Μαντούδη και στρίβοντας αριστερά προς Αιδηψό στα 80 χλμ. στην ιστορική και εξαιρετικής αρχιτεκτονικής κωμόπολη. Από την Λίμνη και για 60 χιλιόμετρα αρχίζει μία από τις σπουδαιότερες ακτογραμμές της Ελλάδας που αποτελεί και έντονο τουριστικό προορισμό. Λίμνη, Χρόνια, Ροβιές, Ήλια, Αιδηψό, Γιάλτρα, Χρυσή Ακτή, Γρεγολίμανο ως τον Κάβο, διαδρομή που αποτελεί ''δείγμα'' της οποιασδήποτε απαιτητικής αναζήτησης κάθε ταξιδευτή!   

Δαντελωτές ακτές οι οποίες σχηματίζουν πανέμορφες μεγάλες, μικρές, γραφικές παραλίες σε μεγάλη ποικιλομορφία, ζωγραφικά ηλιοβασιλέματα, όπου σε συνδυασμό με το πράσινο, την πλούσια βλάστηση και τη φύση αποζημιώνουν κάθε απαιτητικό ταξιδιώτη.                                                            

Συναντώντας τον Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας, Φάνη Σπανό, αναφερθήκαμε στον αναπτυξιακό σχεδιασμό της Εύβοιας και στην ολοκλήρωση και κατασκευή των σημαντικότερων οδικών αρτηριών που εκκρεμούν μέχρι σήμερα και αναμένεται να δημοπρατηθούν έως το 2022, με την προοπτική να αρχίσουν να κατασκευάζονται το 2023. Από την παράκαμψη Χαλκίδας Νέας Αρτάκης, το πλάνο με την κυβέρνηση και το υπ. Ανάπτυξης, είναι η κατασκευή ενός αυτοκινητόδρομου περιφερειακά, πάνω στην υφιστάμενη χάραξη, ο οποίος θα ξεκινά από την παλιά γέφυρα της Χαλκίδας, θα περνά από τη Λάμψακο και την Αρτάκη, θα συνεχίζει μέχρι τα Ψαχνά και θα περνά στην Καστέλα προς ανατολικά μέχρι το Πανόραμα και τις πρώτες απότομες στροφές.    

                                                                          

 Το Rally Acropolis και η αναφορά μας σε αυτή την τεράστια διοργάνωση που την παρακολουθούν πάνω από 300εκ τηλεθεατές, ολοκληρώνει τη συζήτησή μας και η οποία αποτελεί μια μεγάλη επιτυχία για την ανάδειξη και την τουριστική προβολή της Στερεάς Ελλάδας. Σε περισσότερες από 170 χώρες θα προβάλλονται τα πλάνα της χώρας. "Βρισκόμαστε στο σημείο χρονικά όπου ετοιμάζονται οι ειδικές διαδρομές, η διαμονή και ο δήμος ετοιμάζει το χώρο της Πανελλήνιας Έκθεσης Λαμίας που θα φιλοξενηθεί το service park του αγώνα. Περιμένουμε να περάσουμε όμορφα όλοι μας. Η Στερεά αγαπά το  Rally Acropolis", μας λέει ο Φάνης Σπανός, ο Περιφερειάρχης που στηρίζει το motorsport, παράλληλα με το περιβάλλον και την προστασία του.              

Βελόνα, βελόνα πλησιάζουμε την ανοσία

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Από ένα σημείο και μετά οι σημερινοί ήρωες του κόσμου, όλοι είμαστε άλλωστε σε αυτή την εποχή της πανδημίας που ζούμε, οφείλουμε να αποκτήσουμε την αυτονομία μας. 

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να σκεφτούμε και να δράσουμε έχοντας κατακτήσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μας, αλλιώς θα γίνουμε φερέφωνα του κάθε πρωταγωνιστή που με τον λόγο ή την ενέργειά του, μας ''πείθει'' για την ύπαρξη ή όχι της πανδημίας, τον εμβολιασμό ή την στράτευσή μας στο αντιεμβολιαστικό κίνημα, τη μάσκα, την διπλή μάσκα, την τριπλή ή τη μη χρήση της. Την εκ άμβονος αναφορά του κάθε ''πατέρα'' για το πόσο αμαρτία είναι τώρα το να μην κάνουμε εμβόλιο όταν πριν μερικούς μήνες από το ίδιο βήμα μας έλεγαν το πόσο αμαρτία είναι να πιστεύουμε πως η πίστη στις αρχές του δόγματος, μας προστατεύει ή μας σώζει. Στον κάθε πρωταγωνιστή γιατρό που στην κυριολεξία ''παίζει'' άριστα τον ρόλο του δείχνοντας πως κάνει το εμβόλιο, πετώντας στα σκουπίδια το πολύτιμο φάρμακο, εξυπηρετώντας φίλους του, αρνητές μεν του εμβολίου πλην όμως έχοντας την διάθεση να παρουσιαστούν αύριο, σύννομοι με τις επιταγές των θεσμικών οργάνων.

Θεσμικά όργανα που στην πραγματικότητα χωρίς έξυπνες ιδέες, χωρίς επιστημονικό σχέδιο, χωρίς πλάνο εφαρμογής αντιμετώπισης της πανδημίας, απομακρύνονται συνεχώς από την λογική και δυστυχώς πλέον δεν μας έχουν πείσει. Δεν μπορεί να μας πείσουν πως πραγματικά είναι απαραίτητο να αποκτήσουμε ανοσία απέναντι στον ιό και οφείλουμε να εμβολιαστούμε.

Ως ήρωες λοιπόν του σήμερα δεν δύναται να ξεφύγουμε της μοίρας μας (Ούτε ο Δίας το κατόρθωσε) αλλά μπορούμε να παρέμβουμε σε αυτήν. Έτσι ο κάθε ένας από εμάς, μικρός η μεγάλος δεν είναι μαριονέτα των ορέξεων που προκαλούνται από λάθη, αλλά ύπαρξη υπεύθυνη για τις πράξεις και τις επιλογές του. Είναι σαφές λοιπόν πως όσοι γνωρίζουν να σέβονται τον εαυτό τους, έχουν την αξιοπρέπεια να γνωρίζουν την θέση ενός υγιούς ανθρώπου που δεν μεταφέρει ασθένειες, έτσι ώστε αύριο μονοί μας να διαμορφώσουμε μία ''καθαρή'' κοινωνία. Αυτό είναι το σπουδαίο κέρδος στα απίστευτά αρνητικά που η πανδημία μας ''πότισε''. Ότι είμαστε έτοιμοι ως άνθρωποι, να δώσουμε και να εφαρμόσουμε τις λύσεις μονοί μας.

Ο κάθε ένας θα αποφασίσει αν, θα, και πότε θα κάνει το εμβόλιο. Γνωρίζουμε καλά όμως, πως οι παρενέργειες υπήρχαν στα ίδια χαμηλά, πολύ χαμηλά ποσοστά, σε όλα τα εμβόλια. Όταν γίνονταν 1.000.000 εμβόλια για την ιλαρά, στο πρόσφατο παρελθόν όχι πριν από αιώνες, το 2010 στην Νότιο Αφρική, στο Ισραήλ, στις Φιλιππίνες, στο Βιετνάμ, στην Ουαλία και σε άλλες χώρες του πλανήτη, είχαμε τα ίδια ποσοστά επιπλοκών... 

Ας προχωρήσουμε παρά ταύτα, να θωρακίσουμε το τείχος της ανοσίας, κάνοντας το εμβόλιο. Το τείχος αυτό θα το οικοδομήσουν οι εκφραστές της λογικής, οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τη σκέψη και την επιχειρηματολογία.