γράφει ο Πέτρος Καστορίνης
Η αποτίμηση της σύγχρονης ιστορίας μας δεν φαίνεται να αποτελεί ''κεκτημένο'' καθώς δέχεται συντονισμένα ''επιστημονικά'' πυρά, από καταγραφείς, ώστε να ανακατασκευαστεί εντελώς.
Άλλωστε ποτέ δεν θα μάθουν τα σημερινά, τα αυριανά παιδιά, όπως δεν μάθαμε κι εμείς τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο σπίτι του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά στην Κηφισιά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Όταν ο Εμμανουέλε Γκράτσι, ο Ιταλός πρέσβης στην Ελλάδα επισκέφθηκε τον δικτάτορα για να του επιδώσει τελεσίγραφο ή να συζητήσει μαζί του τον τρόπο που θα καταλάμβαναν οι Ιταλοί την χώρα μας..; O Γκράτσι είχε μαζί του μεταφραστή, ο διάλογος από μαρτυρίες έγινε στα Γαλλικά, πρώτο ανεξήγητο στοιχείο. Ένας Ιταλός, ένας Έλληνας και ένας μεταφραστής να συνεννοούνται για την τύχη ενός πολέμου σε τρίτη γλώσσα!
Η μαρτυρία της καμαριέρας του δικτάτορα, πιθανόν(;) να γνώριζε την Γαλλική, είχε αναφερθεί στο ''όχι'', άλλα με διαφορετική έννοια απ' αυτή που γιορτάζουμε εξήντα χρόνια τώρα! Το ''όχι'' ήταν απάντηση του δικτάτορα στην ερώτηση του Ιταλού πρέσβη, αν η χώρα μας θα έφερε αντίσταση στην εισβολή των Ιταλών! Έτσι κι αλλιώς η Ελληνική σύγχρονη ιστορία έχει αλλοιωθεί τα μάλα, ανάλογα με ποια γωνία ''βλέπει'' ο ιστορικός. Το σημαντικό είναι πως δύο κρατικά εγκάθετα μεγαλοστελέχη κρατών, εντός ολίγων λεπτών, έβαλαν σε περιπέτεια δύο λαούς, με τραγικές απώλειες αθώων ανθρώπων.
Οι Έλληνες νεκροί και αγνοούμενοι από τον πόλεμο αυτό ήταν 14.000. Για αυτούς λοιπόν και για τους επόμενους στον Ελληνογερμανικό πόλεμο, εορτάζουμε. Για την αντίσταση και υπεράσπιση αυτού του τόπου, της χώρας μας, που αντέταξαν με τον ηρωισμό τους τα στήθη τους οι προπαππούδες μας, οι παππούδες μας ή οι γονείς μας! Ας τους τιμούμε, έχουμε τεράστια υποχρέωση, χωρίς ''ναι'' ή ''όχι'' για τους ανθρώπους αυτούς, η ''28η Οκτωβρίου'' είναι η μέρα τους! Και ανθρωπιστικά να σημειώσουμε πως οι καταμετρημένοι Ιταλοί νεκροί και αγνοούμενοι ήταν 40.000. Όμως, αρκετοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ξεπερνούν τους 50.000.
Αν ανατρέξετε σε αποσπάσματα από εκθέσεις παιδιών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ή σε απαντήσεις ερωτήσεων για το τι γιορτάζουμε την ''28η Οκτωβρίου'' από τους μαθητές της δευτεροβάθμιας ή ακόμα και φοιτητών, θα τα κρίνεται άκρως διασκεδαστικά. Απίθανα γεγονότα ''στριφογυρίζουν'' στο καθαρό μυαλό των νέων παιδιών, δείχνοντας το ότι αντιλαμβάνονται την ιστορία το κάθε ένα με διαφορετικό τρόπο. Φυσικά αν έχουν ''υιοθετήσει'' κάποια στοιχεία από τον ένα ή τον άλλο ιστορικό και έχουν ακούσει σε μία τάξη τον εκπαιδευτικό τους και στην επόμενη κάποιον άλλο, η ''εξίσωση'' στο μυαλό τους δεν λύνεται. Τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής, σταδιακά διαμορφώνονται από το κάθε βιβλίο ή δάσκαλο-καθηγητή και αντί να έρθουν πιο κοντά στην ιστορία, προτιμούν να μην τους... ταλαιπωρεί!
Σοβαρές συνέπειες στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών έχει προκαλέσει η πανδημία και τα lockdown και, μάλιστα, αυτές οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρότερες από αυτές των ενηλίκων. Σε αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα η διακοπή της κανονικότητας της εκπαίδευσης, των σωματικών δραστηριοτήτων και των ευκαιριών κοινωνικοποίησης, παράγοντες που είναι σημαντικοί για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών. Αν και ουδείς επιστήμονας δεν συμμετείχε στο σχέδιο ''άνοιξε-κλείσε'' τα σχολεία, τα παιδιά κατανόησαν πλήρως τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί εξαιτίας του κορονοϊού. Η απειλή της ασθένειας, άλλαξε η καθημερινότητά τους και έμειναν μακριά από το σχολείο και τους φίλους τους, τους δημιούργησε νέας σωτήριες αντιδράσεις. Αντίθετα με άλλες γενιές, η επιθυμία της επιστροφής στο σχολείο, στους φίλους δίπλα σε δασκάλους ή καθηγητές ήταν μεγάλη! Η επιστροφή στις ανέμελες στιγμές προ πανδημίας και η αναμονή προς αυτή, κράτησε ''ζωντανή'' την διάθεσή τους! Πόσοι, όλοι(!) από εμάς τους ενήλικες-μεσήλικες σήμερα, παρακαλούσαμε στα μαθητικά χρόνια, στις ατελείωτες απεργίες να μην ανοίξουν τα σχολεία..;
Το θέμα της σχολικής ιστορίας για να συνδεθούμε με το σκοπό του κειμένου αυτού, απασχολεί τις περισσότερες κοινωνίες σήμερα, γιατί συνδέεται με τον προβληματισμό για τη φύση της ίδιας της επιστήμης της, αλλά και με την παιδαγωγική αρχή ότι τα σχολικά μαθήματα πρέπει να συνδέονται με τις αρχές και τις μεθόδους των επιστημών, με τις ικανότητες, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες των παιδιών ως κοινωνικών ομάδων και ατόμων, καθώς και με τις απαιτήσεις της σύγχρονης, σύνθετης και συνεχώς μεταλλασσόμενης πραγματικότητας.
Αυτό δυστυχώς υπολείπεται της σημερινής κατάστασης, του εκπαιδευτικού μας σχεδιασμού. Με μία συνεχόμενη αλληλεπίδραση με την ψυχική τους διάσταση στο ''κόκκινο'' τα παιδιά προχωρούν με μία σπάνια μορφή ''αυτοίασης''. Αντίθετα με εμάς που προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπο να την ''κοπανήσουμε'' από την παρέλαση, τα σημερινά παιδιά με την διάθεση στα ύψη, προκάλεσαν συνωστισμό στις πλατείες και σε κεντρικούς δρόμους κάθε δήμου που επιτράπηκε να παρελάσουν!
Με τον νεανικό τους ενθουσιασμό να αντανακλάται άμεσα στο σώμα τους και να επηρεάζει όλες τις φυσιολογικές λειτουργίες τους. Ζήτω λοιπόν η ''28η Οκτωβρίου''! Ζήτω αυτά τα παιδιά, ζήτω σε αυτή την νεολαία που διδάσκεται μόνη της και διδάσκει κι εμάς πως Εθνικές επέτειοι χωρίς νεανικό ενθουσιασμό δεν... λένε! Εγκλωβίζονται στα ''Όχι'' και στα ''Ναί''!
