Με οικολογική συνείδηση!

H Οικολογική Συμμαχία είναι μια ανεξάρτητη, αυτόνομη παράταξη, η μόνη με οικολογικό πρόσημο και όχι εντολοδόχοι κομμάτων που διεκδικεί την ερχόμενη Κυριακή, στις Περιφερειακές εκλογές, το ποσοστό που αναλογεί σε ένα συνδυασμό με στοχευμένο θεματικά πρόγραμμα.

Είναι γεγονός πως μετά από πολλά χρόνια το περιβάλλον και ο πολιτισμός απειλούνται περισσότερο. Η οπισθοχωρήση επιταχύνεται για την προστασία της φυσικής και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Στην Οικολογική Συμμαχία σκέφτονται και ενεργούν με βάση την επιστήμη, την τεκμηρίωση και τις καλές πρακτικές διαχείρισης του περιβάλλοντος γιατί το περιβάλλον, δομημένο και αδόμητο, συντελεί σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση του πολιτισμού που αναπτύσσεται μέσα σε αυτό. 

Γιατί Άνθρωπος και περιβάλλον είναι άρρηκτα δεμένα. Δεν υπάρχει ανθρώπινη ζωή εκτός φυσικού περιβάλλοντος. Γιατί στις αυτοδιοικητικές εκλογές κρίνεται η πορεία της πόλης, του κάθε δήμου, η αξιοπιστία και η σοβαρότητα της κάθε πρότασης και του κάθε πολίτη που την υποστηρίζει ώς υποψήφιος! Δεν κρίνεται η πορεία του κάθε κόμματος, αυτά κρίνονται στις βουλευτικές εκλογές. Κάθε τέτοιο ψευτοδίλημμα στραγγαλίζει την τοπική αυτοδιοίκηση, την κακοποιεί και δείχνει πολιτική ανωριμότητα και έλλειψη σεβασμού απέναντι στις τοπικές κοινωνίες. Στα 4 χρόνια θητείας η Οικολογική Συμμαχία πραγματοποιεισαι πληθώρα παρεμβάσεων και καταθέτοντας περισσότερες από 90 εισηγήσεις, ερωτήσεις και επερωτήσεις. Σήμερα διεκδικεί και πάλι την ψήφο, από τους ανθρώπους που τα συγκεκριμένα θέματα που αναφέρονται τους προκαλούν το ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον για την περεταίρω βελτιστοποίηση του περιβάλλοντος που ζούμε!

Η Χριστίνα Φίλιππα γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ερευνήτρια -συγγραφέας μα πάνω απ΄ όλα «Ενεργός πολίτης». Εργάστηκε ως μόνιμος υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο. Υπήρξε εκλεγμένη σύμβουλος της Κοινότητας Φιλοθέης του δήμου Φιλοθέης Ψυχικού (2010-2014). Είναι ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του σωματείου «Σύλλογος Πολιτών υπέρ των ρεμάτων, ΡΟΗ» για την προστασία και ανάδειξη των ποταμών και των αστικών (κυρίως) ρεμάτων σε πανελλαδική εμβέλεια. Διαχειρίστρια της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Ιάνθη αμκε» για το περιβάλλον και τον πολιτισμό. Έχει διοργανώσει ημερίδες, διαλέξεις, επιστημονικά σεμινάρια σχετικά με τη διαχείριση των ρεμάτων και του φυσικού περιβάλλοντος στην Αθήνα και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Αρθρογραφία της έχει δημοσιευτεί σε εφημερίδες και σε διαδικτυακά μέσα. 

Μετά από πρόταση της και με την επίβλεψή της έχουν πραγματοποιηθεί οι εκδόσεις: Εκ φύσεως η πόλη μας, ανακαλύπτοντας τη φύση στο δήμο Φιλοθέης Ψυχικού, από το δήμο Φιλοθέης Ψυχικού(2015). Πρόκειται για το πρώτο βιβλίο που αφορά φύση εντός αστικού ιστού. Ιχνηλατώντας τον Ποδονίφτη και το Άλσος στο δήμο Ν. Φιλαδέλφειας, Ν. Χαλκηδόνας από το δήμο Ν.Φ-Ν.Χ. (2019) και Το Ρέμα της Φιλοθέης. Η διαδρομή του Ποδονίφτη στο δήμο Φιλοθέης Ψυχικού, από το δήμο Φιλοθέης Ψυχικού (2020). Ο δήμος Φιλοθέης Ψυχικού εξέδωσε το βιβλίο της Οδωνύμια Φιλοθέης, η ιστορία καθ οδόν. Το 2023 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της Πανάγος Μελισσιώτης, ο κουρέας θεατρικός συγγραφέας, η συναρπαστική ζωή και τα έργα του από τις εκδόσεις «Ηδύφωνο».

Σήμερα η Χριστίνα Φίλιππα, είναι υποψήφια Περιφερειακή Σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής με τον συνδυασμό Οικολογική Συμμαχία, ένα συνδυασμό που δεν έχει βγει στο δρόμο προκειμένω να εντυπωσιάσει για να καταθέσετε την ψήφο σας. Είναι μία επιλογή που στην κυριολεξία αξίζει. Στο πρόσωπό της Χριστίνας Φίλιππα συναντάμε ένα άνθρωπο που με πραγματικο οικολογικό ενδιαφέρον και στον συνδυασμό Οικολογική Συμμαχία μία συμμαχία ανθρώπων που είναι σε θέση να αλλάξουν προς το καλύτερο το περιβάλλον που ζουμε!

Άνθρωπος ή Περιβάλλον ;

''Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι τί αφανίζετε''
*Δημήτρης Πικιώνης. Η απάντηση στο (Ψευτο)δίλημμα ''Άνθρωπος ή Περιβάλλον'';

Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με φυσικά φαινόμενα, όπως πλημμύρες, σεισμοί ή φωτιές, αναφύεται και προτάσσεται ένα ψευτοδίλημμα γιατί πραγματικό δίλημμα δεν είναι.

Ποιόν θα σώσουμε πρώτα: Τον άνθρωπο ή το περιβάλλον του;
Αυτοί που το ισχυρίζονται προσπαθούν να το παρουσιάσουν ως ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα χωρίς να απαντούν στα ερωτήματα:
Μπορεί να υπάρξει ανθρώπινη ζωή εκτός φυσικού περιβάλλοντος ;

Το Περιβάλλον δεν είναι αυτό που συντελεί στη διαμόρφωση της ζωής και του πολιτισμού που αναπτύσσεται μέσα σε αυτό ;

Η ίδια μας η ύπαρξη και η ψυχική μας ισορροπία δεν στηρίζονται στο φυσικό περιβάλλον και τα αναγκαία προς το ζην δεν εξαρτώνται από την γονιμότητα της φύσης ;

Τα μη ανθρώπινα πλάσματα δεν είναι μέρος του ίδιου σύνθετου οικοσυστήματος που ανήκουμε όλοι και έχουν το δικαίωμα της ύπαρξης ;

Ενώ ο αρχαίος κόσμος είχε επίγνωση της οικονομικής σημασίας των φυσικών πόρων οι οποίοι επηρεάζουν, προσδιορίζουν και στηρίζουν το ανθρώπινο γένος, τους δύο τελευταίους αιώνες αδιαφορούμε πιστεύοντας ότι οι φυσικοί πόροι είναι ανεξάντλητοι.
Και εδώ σ’ εμάς στην Αττική, το ''Αττικό τοπίο'', που θαύμασαν και ''ύμνησαν'' συγγραφείς και ζωγράφοι, από τους ξένους περιηγητές του 17ου αιώνα μέχρι τον Νικόλαο Λύτρα και τον Κωνσταντίνο Μαλέα, αποτελεί συνδημιούργημα του ανθρώπου και της φύσης. Αυτό το πολύπαθο σήμερα Αττικό τοπίο, αλλοιωμένο εν πολλοίς, γεμίζει ολοένα και περισσότερο με τσιμεντένια τερατουργήματα μιας αφιλόξενης μεγαλούπολης που τείνει να κατακλύσει ολόκληρη την Αττική.
Ο καθηγητής Νικόλαος Κ. Μουτσόπουλος προσδιόρισε τον χώρο ως 'τον τόπο που ''χωράει'', αλλιώς θα ήταν ''αδιαχώρητος''. Όταν ο τόπος συνδυάζει φιλόξενα το περιβάλλον με τον πολιτισμό, όταν χωράει και εκφράζει τα συναισθήματα, τις προσδοκίες και τα όνειρα των ανθρώπων, τότε γίνεται ''χώρος''. Για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, έχουν γραφτεί πολλές μελέτες και βιβλία που υποστηρίζουν ότι το περιβάλλον της Ελλάδας επέδρασσε καθοριστικά στη διαμόρφωση της φιλοσοφίας και της τέχνης.

Τι θα ήταν ο Κυκλαδικός, ο Μινωικός, ο Μυκηναϊκός και οι άλλοι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν στη συνέχεια σε αυτόν τον τόπο πριν τόσους αιώνες, χωρίς το ελληνικό φως, χωρίς τη θάλασσα, τα ποτάμια ή χωρίς την ελληνική χλωρίδα ;

Μπορούμε να φανταστούμε την ελληνική κουζίνα από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα χωρίς το λάδι της ελιάς, το θυμάρι, τη ρίγανη, τον δυόσμο, την κάπαρη ;

Μπορούμε να φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς τα ελληνικά βότανα από τα χρόνια του Ιπποκράτη μέχρι και πριν λίγες γενιές χωρίς το φασκόμηλο, το χαμομήλι, τη μέντα, το τίλιο ;

Μπορούμε, εμείς σήμερα, να φανταστούμε τους αρχαίους ελληνικούς ναούς και τα αγάλματα, να είναι φτιαγμένα από άλλη πέτρα και όχι από το λευκό μάρμαρο της Πεντέλης, της Πάρου ή της Νάξου ;

Αλλά και στο σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό, μπορούμε να φανταστούμε τον Ελύτη ή τον Σεφέρη χωρίς τη θάλασσα, τον Βρεττάκο χωρίς τον Ταΰγετο, τον Ρίτσο χωρίς να υπάρχει ο βράχος της Μονεμβασιάς, ή τον Καζαντζάκη χωρίς εκείνο το μικρό ξωκλήσι δίπλα στην κορφή του Ψηλορείτη ;

Μπορούμε να φανταστούμε τα δημοτικά μας τραγούδια, τους θρύλους και τις παραδόσεις μας, χωρίς τα δάση, τους ρύακες, τα πουλιά ή χωρίς τα αγριολούλουδα μας ;

Όλες αυτές οι συσχετίσεις μάς φαίνονται εντελώς φυσικές, προφανείς, σχεδόν αυτονόητες. Αξίζει όμως να τις αναλογιστούμε και να τις συνειδητοποιήσουμε.

*Το προφητικό κείμενο που ακολουθεί είναι η κραυγή της γης δια στόματος του μεγάλου αρχιτέκτονα και στοχαστή Δημητρίου Πικιώνη γραμμένο το 1954!

''Είχαμε χρέος να τη φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού. Τόσο περισσότερο, όσο απ’ τη φύση της γης τούτης και τ’ ουρανού, από τη σύνταξη τούτη δεν μπορείς να αφαιρέσεις τίποτα χωρίς να καταστρέψεις την Αρμονία των ισορροπημάτων που συνέχει το όλον. Αλλ’ είναι πλέον αργά...
Η γη τούτη κείτεται τώρα ως το πριν όμορφο σώμα ενός θεϊκού πλάσματος όπου κατατρώγει τις σάρκες του η αρρώστια. Κι αν είχε μιλιά κι έχει, αλλά δεν την ακούμε θά ‘λεγε:
Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι, τι κάνετε; τι αφανίζετε ;
Δεν ξέρετε ότι είμαι η μητέρα κι η τροφός, το λίκνο, η κοιτίδα, η μήτρα της περασμένης δόξας και της μελλούμενης; Μάταια θαυμάζετε τα μνημεία που έστησαν κάποτε τα παιδιά μου. Δεν ξέρετε πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, και πως όταν η Μορφή μου αφανισθεί, η δικιά τους θα χάσει το νόημά της; Τι εκάνατε την Ελευσίνα; Tι εκάνατε τον Ιλισό και τον Κηφισό, τα δυό αγιάσματά μου; Εβάλατε μέσα τους υπονόμους σας, ερίξατε τα νερά των εργοστασίων σας. Δεν βλέπω πια βωμούς των θεών επάνω εις τα όρη μου και τους λόφους, πάρεξ τα γραφεία και τις μηχανές των Εταιρειών σας. Εκείνοι ήταν σημάδι λατρείας, σε σας δεν απόμεινε παρ’ η κατώτερη μορφή της σχέσης με τη Φύση, η εκμετάλλευση. Έτσι καταστρέψατε την πρώτη, σεπτή κορυφή της Ακρόπολής μου, το Λυκαβηττό, τους έλικες που σχημάτιζε το περίγραμμά του.
Πού είναι ο Κολωνός, τα κράτιστα γας έπαυλα ;
Πού οι σπηλιές και τα θρονιά του Πανός ;
Έτσι έψαλλαν εκείνοι, δεν ήταν γωνιά τούτης της γης, γκρεμνός, σπηλιά, πηγή, ρέμα, βράχος, όπου δεν εκόρεσαν για να θυμηθώ μιά φράση του Ταγκόρ σ’ ανάλογη περίσταση ειπωμένη μ’ ευλάβεια και έρωτα.
Μα τί τ’ όφελος, η ύβρις μένει. Τίποτα πιά δεν μπορεί να την απαλείψει, θα μείνει εις τον αιώνα. Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Κι όχι μονάχα απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.
Μα οι ανάγκες; θα μου πείτε. Εκείνοι που βάζουν αυτό το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία, αυτή καθαυτή, η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευθεί αυτή η χρεία''.

Απόσπασμα από το κείμενο ''Γαίας ατίμωσις /1954'' που εμπεριέχεται στο βιβλίο του Δημήτρη Πικιώνη ''Κείμενα'', εκδόσεις Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης

Ιστορίες μνήμης και πολιτισμού!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Οι δρόμοι των πόλεών μας δεν είναι τα μονοπάτια που μας περνούν απέναντι από το ένα σημείο στο άλλο, είναι κοιτίδες μνήμης και πολιτισμού, είναι συνυφασμένοι με τη ζωή των ανθρώπων, μας προσδιορίζουν και μας ακολουθούν. Κάποτε, κάποιοι άνθρωποι, κάτι αποφάσισαν και σήμερα η μνήμη τους χάνεται πίσω, στα χρόνια της γέννησης και της δημιουργίας.

H δημοσιογράφος Χριστίνα Φίλιππα, παρουσίασε το βιβλίο της «Οδωνύμια Φιλοθέης-Η ιστορία καθ' οδόν», στη Μορφωτική και Πολιτιστική Λέσχη Φιλοθέης που έχει εκδώσει η ΔΗ.Κ.Ε.ΦΙ.Ψ- Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού, το 2016. Η Χριστίνα Φίλιππα, προέρχεται από δημοσιογραφική οικογένεια που εγκαταστάθηκε μαζί με άλλους δημοσιογράφους στη Φιλοθέη, τη δεκαετία του 1950. Το βιβλίο περιέχει ιστορίες ανθρώπων και γεγονότων από πρωτογενείς πηγές. Είναι μια έρευνα 9 χρόνων, ένα ιστορικό σημείο αναφοράς που κοσμεί μεγάλες βιβλιοθήκες των Αθηνών, για το πως δημιουργήθηκε το προάστιο Φιλοθέη, η κηπούπολη των Αθηνών.

                                                                               

Η Φιλοθέη τα πρώτα χρόνια της μετεγκατάστασης το 1933, δεν είχε καμία σχέση με τον κατάφυτο τόπο που σήμερα γνωρίζουμε. Η Μαρία Παπαϊωάννου Ιατρού μέσα από τον πρόλογο στο βιβλίο και το κείμενό της, μας ταξιδεύει σε εκείνα τα χρόνια. "Ένας μικρός χείμαρρος-ρέμα, ένα ξερό και άδενδρο τοπίο υποδέχτηκε τους πρώτους υπαλλήλους της Εθνικής Τράπεζας", όταν ο τότε διοικητής, Ιωάννης Δροσόπουλος, συνέλαβε την ιδέα δημιουργίας ενός συνοικισμού στα πρότυπα των κηπουπόλεων. 

Στη συνέχεια, τον Αύγουστο του 1948, η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), επί προεδρίας Νικολάου Κρανιωτάκη, αγόρασε οικόπεδα 35 στρεμμάτων, με σκοπό τη διευκόλυνση απόκτησης στέγης των μελών της. Έτσι από τη δεκαετία του 1950, σταδιακά, περίπου 100 οικογένειες δημοσιογράφων-λογοτεχνών εγκαταστάθηκαν στο προάστιο της Φιλοθέης, δίνοντας ώθηση στην αγοραστική κίνηση του προαστίου.

Ο Πέτρος Αποστολόπουλος, ηθοποιός και συγγραφέας, διάβασε
αποσπάσματα από το βιβλίο της Χριστίνα Φίλιππα 

"Με πολλή αγάπη, φύτεμα και πάλι φύτεμα, η Φιλοθέη εξελίχθηκε σε ένα από τα ομορφότερα προάστια των Αθηνών" γράφει χαρακτηριστικά η κόρη του Ιωάννη Ιατρού, μέλος του Οικοδομικού Συναιτερισμού των υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Ο πρόλογος του πρώην δημάρχου Παντελή Ξυριδάκη στο βιβλίο, ο οποίος στήριξε το όλο εγχείρημα, ουσιαστικός.  

Ευχαριστούμε θερμά τη Χριστίνα Φίλιππα που μας περιήγησε νοερά με το βιβλίο της στην ιστορία της Φιλοθέης. Με την αγάπη για τον τόπο που μεγάλωσε και έζησε, το πάθος και τη δημοσιογραφική αναζήτηση που τη διακρίνει, άφησε μια πολύτιμη έρευνα-παρακαταθήκη για τη Φιλοθέη. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλαιότεροι.                                 

                                                                                     

Η πρόεδρος της Μορφωτικής και Πολιτιστικής Λέσχης Φιλοθέης
Λένα Δρομάζου, μαζί με τη Χριστίνα Φίλιππα και τον
Πέτρο Αποστολόπουλο

Την εκδήλωση που δυναμίτισε με το λόγο της και συγκίνησε με τις περιγραφές της η συγγραφέας, παρακολούθησαν μεταξύ άλλων, η πρόεδρος του ΔΗ.Κ.Ε.ΦΙ.Ψ Παυλίνα Πανταζή, η αντιδήμαρχος Πρασίνου Ελένη Χαρλαύτη Ζέππου, ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών Νίκος Ζερβός, η κοινοτηκή σύμβουλος Νέλλη Λάβδα, η δημοτική σύμβουλος Νταίζη Κωνστάν, η Κατερίνα Πετρίτση Μούρατ πρώην αντιδήμαρχος Καθαριότητας και ο Βύρωνας Σαμαρόπουλος δημοτικός σύμβουλος.