Ανιχνεύοντας την πόλη...

Λίγο πριν ο χειμώνας ρίξει αυλαία, λίγες ώρες πριν την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, λίγο πριν τους πανηγυρισμούς και τις παρελάσεις, κάνουμε βόλτα στην πόλη. Στο κέντρο της Αθήνας.

Μία πόλη που προσφέρει πλούσιες εικόνες στην προσωπική μνήμη του κάθε ένα από μας. Η υποκειμενική μας κριτική τις αξιολογεί και οι νέες ανακαλύψεις, ταυτοποιούνται, μεταξύ των όμορφων ή των άσχημων εικόνων, που διαμορφώνουν τις προσλαμβάνουσες που προσφέρει αυτή η πόλη! Η Αθήνα, το κέντρο της πόλης από καιρού εις καιρόν σε βάζει στην διαδικασία της δοκιμής, της υπομονής σε όλα τα επίπεδα. Την μία μέρα σου αντλεί την έμπνευση από τις σκέψεις, μετατρέποντας τους φόβους σε δημιουργία και την λατρεύεις. Την επόμενη σου απομυζεί κάθε ''δράμι'' υπομονής και αγανακτείς που κατέβηκες στο κέντρο!

Εν προκειμένω η πόλη πριν την εθνική επέτειο. Οι επέτειοι στην Ελλάδα απηχούν και συνεχίζουν να καλλιεργούν την αντίληψη της ''εθνικής ιδιαιτερότητας'', ακόμη και όταν πρόκειται για γεγονότα που αφορούν την ιστορία που μοιραζόμαστε με άλλους λαούς της Ευρώπης που εντάσσονται σε μια ευρύτερη ιστορική περίοδο και αποτελεί την κοινή κληρονομιά. Είναι καιρός να δούμε το παρελθόν μας ως κομμάτι της ευρύτερης ευρωπαϊκής ιστορίας πέρα από τα διχοτομικά σχήματα ''εμείς'' και οι ''άλλοι'', και είναι αναγκαίο πλέον να δούμε την επέτειο όχι ως ευκαιρία εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης αλλά ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε εάν ανήκουμε στην ενωμένη Ευρώπη ή όχι. Δύο σημειώσεις προκύπτουν κατόπιν αυτού: Mία της υπερβολής των εορτασμών και δεύτερη... της υπερβολής(!!!) του εορτασμού με μαθητικές παρελάσεις με νωπό το τραγικό συμβάν με τα τραίνα!

Η πόλη των μεγάλων αντιθέσεων όμως σε κρατά την επόμενη στιγμή σε κατάσταση επιθυμίας να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου. Το κέντρο της πόλης των Αθηνών αποτελεί πέρα από τα απίστευτα μεγάλα μνημεία και αρχαιολογικά μουσεία μία απέραντη ''γλυπτοθήκη''. Μια σπουδαία εκθεσιακή αφήγηση, μια χρονογραμμή που ξεκινά και δεν τελειώνει ποτέ! Διαδρομή από πλατεία σε πλατεία, από πάρκο σε παρκάκι, όπου ''υφαίνεται'' ένας σύνθετος ιστός γλυπτών από ποιητές, ευεργέτες, πολιτικούς, ήρωες... έργα αμύθητης αξίας σπουδαίων καλλιτεχνών, που παρακολουθώντας τα, γεμίζεις με ένα απλό μαγικό τρόπο από την ιστορια του τόπου μας!

Είσαι ενήλικας; Έχεις μήνυμα!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Πόσο σημαντικό μήνυμα έστειλαν σήμερα τα παιδιά μας, παρελαύνοντας με χαρά, στην επέτειο ενός εθνικού μας μύθου!

Ο εθνικός μύθος σχετικά με περιστατικό της Αγίας Λαύρας οφείλετε στον γάλλο περιηγητή και ιστορικό Φρανσουά Πουκεβίλ (1770-1838), ο οποίος συνέγραψε την ''Ιστορία της Αναγεννήσεως της Ελλάδος'' (1824). Η ιστορία διαδόθηκε από στόμα σε στόμα, αλλά και μέσω του πίνακα ''Ο Όρκος της Αγίας Λαύρας'' (1851) του σημαντικού Έλληνα ζωγράφου Θεόδωρου Βρυζάκη (1814-1878), συνεπικουρούμενου -στον μύθο- και του έργου του Νικόλαου Γύζη ''Το κρυφό σχολειό'' (1885). Άλλωστε και ο ίδιος ο Παλαιών Γερμανός δεν αναφέρει λέξη για το περιστατικό στα απομνημονεύματά του. Είναι ιστορικά εξακριβωμένο ότι εκείνη την ημέρα δεν βρισκόταν στη Μονή της Αγίας Λαύρας, αλλά στην Πάτρα.

Η επέτειος να γιορτάζουμε τον εθνικό ξεσηκωμό στις 25 Μαρτίου καθιερώθηκε στις 15 Μαρτίου 1838 από τον βασιλιά Όθωνα, προκειμένου να συνδεθεί με το εκκλησιαστικό γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ήταν και επιθυμία του Αλέξανδρου Υψηλάντη και της Φιλικής Εταιρείας να συνδεθεί η έναρξη της επανάστασης με μια μεγάλη εκκλησιαστική εορτή για να τονωθεί το φρόνημα των υπόδουλων Ελλήνων. Σπουδαία έως εξαιρετική πολιτική ιδέα απέναντι σε ένα λαό βαθιά ταλαιπωρημένο που είχε εναπόθεση την ελπίδα, σε ανώτερη θρησκευτική δύναμη.

Σήμερα 184 χρόνια μετά την καθιέρωση της επετείου είναι σαφές πως ο μύθος έχει πλέον δημιουργήσει μία πραγματικότητα που προχωρεί σε διερεύνηση των νέων σχέσεων ανάμεσα στη μυθοπλαστική και την εμπειρική πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται επί χρόνια στην εκπαίδευση και πορεύοντας στο χρόνο με την ανάπτυξη των τεχνολογιών της άμεσης επικοινωνίας και της μαζικής διάδοσης της πληροφορίας. Η εθνική επέτειος σήμερα για τα παιδιά, σχεδόν όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων είναι χαρά ένεκα της αργίας και για ορισμένα-λίγα που παρελαύνουν μία χαρά ή αγγαρεία!

Θα κρατήσουμε την χαρά των παιδιών που παρελαύνουν και το ότι ο ''εθνικιστικός'' μύθος ευτυχώς δεν κάνει γκελ στα μυαλά των παιδιών μας. Όσο κι αν προσπαθούμε με διάφορα συστήματα που εφευρίσκουμε εμείς οι ενήλικες να τα βάλουμε σε άλλη διαδικασία. Τα παιδιά παρελαύνουν με χαρά και σε κάθε ευκαιρία δηλώνουν πως δεν συμφωνούν με τα ενήλικα ρατσιστικά, εθνικιστικά και μισανθρωπιστικά, τερτίπια! Οι μαθητές που παρέλασαν σήμερα, σε αυτήν την υπέροχη ηλιόλουστη μέρα, μας διδάσκουν την συναδέλφωση των λαών και την εξάλειψη του μιλιταρισμού. Απλά και μόνο με την διάθεσή τους!

Εθνική εορτή...

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Εθνική εορτή είναι όταν η Ελλάδα αναδεικνύεται παγκοσμίως για επιτεύγματα της, για προϊόντα της, για τη συμβολή της κάπου, για τους ανθρώπους της, τους επιστήμονες της που διαπρέπουν...

Εθνική εορτή είναι όταν ο Έλληνας δεν θεωρεί την πατρίδα του την ωραιότερη του κόσμου αλλά την ωραιότερη του κόσμου στα μάτια του, ξέροντας και τις αδυναμίες της (και τις δικές του συνάμα...) και όμως την αγαπάει και γι αυτό, θέλει να συμβάλλει στην εξάλειψη τους. Όμως αναρωτιόμαστε εάν έχουν νόημα αυτά και εάν ακούγονται ολίγον 'ξενέρωτα' τώρα που η πατρίδα μας περνά δια πυρός και σιδήρου. Γιατί τι να κάνει κι ο έρμος ο Έλληνας όταν λόγω των τεκταινομένων, οικονομικών και πολιτικών, βρίσκεται σε σύγχυση, να ταυτιστεί ή να μην ταυτιστεί με την πατρίδα του, της οποίας διοικητική (Με την πλατιά έννοια) έκφραση είναι το κράτος το οποίο όμως τον συμπιέζει παντοιοτρόπως, να μη πάθει σύγχυση, ποιος θα ζήσει η πατρίδα ή ο Έλληνας... Όλοι αναρωτιόμαστε...