Διέξοδος στη θάλασσα!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Με τα οικονομικά μέτρα και τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού να εγκαινιάζουν και φέτος τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ως είθισται, η νύφη του βορρά, φόρεσε την επίσημη ένδυσή της για να υποδεχθεί χιλιάδες επισκεπτών της στα εμπορικά και τουριστικά της περίπτερα, τονώνοντας την επιχειρημματική δραστηριότητα της πόλης, μιας πόλης που η οικονομική δυσπραγία και η αναπτυξιακή καθίζηση των τελευταίων πολλών χρόνων, είναι εμφανής απότοκος της κρίσης.

Η Θεσσαλονίκη ήταν πάντοτε διαφορετική. Τη χαρακτήριζε μια μοντέρνα, εναλλακτική άποψη, αντιπροσώπευε αυτό το διαφορετικό. Η πόλη διατηρούσε μια ζωντάνια, είχε ενέργεια, μια συνεχή κινητικότητα. Οι φοιτητές της και ο κόσμος της προσέδιδαν μια νεανική δυναμική, μια νεανική αύρα στην ατμόσφαιρα, που ήταν άμεσα αισθητή. Μετά από μια επίσκεψή μου στη Θεσσαλονίκη, διαπίστωσα μετά λύπης μου ότι η ενέργεια αυτή της πόλης έχει χάθει. Τα χρόνια της κρίσης μαράζωσαν όποια καλοπροαίρετη προσπάθεια έμεινε ζώσα.

Περπατώντας από την παραλιακή προς το κέντρο, ένα κύμα ξαφνικής απογοήτευσης άρχισε να με κατακλύζει. Το κυκλοφοριακό μάλλον δεν τίθεται πλέον ως πρόβλημα, αλλά ως ασφυξία. Η κίνηση παραλύει τους δρόμους και την κυκλοφορία, την ίδια στιγμή που όλα σχεδόν τα πεζοδρόμια στα μικρά εσωτερικά δρομάκια, είναι κατειλημμένα από αυτοκίνητα. Ταυτόχρονα, όλοι μιλούν για το Flyover, αποδίδοντας την κίνηση στα έργα που γίνονται για το νέο αυτοκινητόδρομο και τη γέφυρα που θα συνδέεει περιφερειακά τη Θεσσαλονίκη και θα αποφορτίζει το κέντρο της πόλης.  

                                                                              

Πολλά καταστήματα παραμένουν κλειστά. Η πόλη δεν είναι περιποιημένη, αντιθέτως, δίνει την αίσθηση υπό μία έννοια, ότι είναι παραμελημένη. Το άνοιγμα της Αγοράς Μοδιάνο, έφερε κοσμοπολίτικη αύρα. Οι κάτοικοι κατεβαίνουν στην παραλία να περπατήσουν, να αναπνεύσουν τον αέρα της θάλασσας, να κάνουν τις βόλτες τους με τα ποδήλατα. Μόνο αυτό το κομμάτι της πόλης, της παραλιακής, παραμένει αναλλοίωτο, ανεξίτηλο, όμορφο, απαράμιλλα ελκυστικό. Η μαγεία όμως κάπου έχει χαθεί. Κάπου βαθιά εκεί στο σαρωτικό, ισοπεδωτικό κατακλυσμό της εποχής, στην απώλεια των μικρών χαρών, του επιούσιου της στιγμής, στην επιδειξιομανία της επίπλαστης ευτυχίας, στην εξάλειψη του εαυτού, της προσωπικότητας και την εξομοίωση αυτού με τις τάσεις, στην εξειδανίκευση του πολυτελούς και στο ανελέητο κυνήγι μιας επιτηδευμένης ομορφιάς. Και η λίστα δεν σταματά...    

Εμβολιασμένοι στην τοξικότητα!

Ο τεράστιος Οδυσσέας Ελύτης γράφει: ''...Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι...''. Δανειζόμενη σύνθεση λέξεων για να αποτυπώσουμε την σημερινή εικόνα της Δ.Ε.Θ.

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης από την απαρχή της το 1926 αποτέλεσε το απόλυτο υποστηρικτικό κοινωνικό στοιχείο στην μακραίωνη ιστορία της πόλης. Πολυεθνική και πολύγλωσση με σημαντική γεωγραφική θέση, κοντά και δίπλα με τα Δυτιοανατολικά καθεστώτα. Ο Διεθνής της χαρακτηρισμός της ήταν σοφός. Όλες οι χώρες του πλανήτη βρήκαν το πεδίο προβολής τους σε αυτή την σπουδαία έκθεση. Και ανεξάρτητα από πόσα κύματα πέρασε η Δ.Ε.Θ., ανταγωνιστικές δολιοφθορές, μποϊκοτάζ απο τις Αθηναϊκές επιχειρήσεις (!!!), πολέμους, εμφύλιους πολέμους, πυρκαγιές των εγκαταστάσεων, διακοπές λειτουργίας της, δικτατορία, το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εγκαινίασε την πρώτη μεταπελευθερωτική περίοδο της ΔΕΘ...''

Η ιστορία της έκθεσης που πρόβαλε την ελληνική παραγωγικότητα σε όλο τον κόσμο, στην έκθεση που οι προηγμένες τεχνολογικά χώρες παρουσίασαν για πρώτη φορά, από τις πρώτες ηλεκτρικές συσκευές μέχρι και τηλεκοντρόλ φωνητικής εντολής, που η έκβαση της μάχης του ψυχρού πολέμου εκδηλωνόταν στα περίπτερα των χωρών σε επίπεδο τεχνολογικού ανταγωνισμού, παύει να ισχύει... Η Δ.Ε.Θ. φθίνει του στόχου της. Όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα κάνουν κατάληψη της δυναμικής προβολής που πλέον έχει αποκτήσει η διεθνής έκθεση και συνεπικουρούμενων των μέσων ενημέρωσης που ενισχύουν το γεγονός, η Δ.Ε.Θ. γίνεται Ετήσιο Φεστιβάλ Προεκλογικων Εξαγγελιών. Το ενδιαφέρον του τι παρουσιάστηκε στην έκθεση, περιορίζεται πλέον στο ελαχιστο και αυτό εμπεριέχει σενάριο επίσκεψης  πολιτικού σε περίπτερο της έκθεσης, κυρίως δημόσιου οργανισμού! Πολύ σύντομα και λογικά τα αρχικά της Δ.Ε.Θ., θα αλλάξουν σε Ε.Φ.Π.Ε. 

Μια ιστορία, δύο σενάρια για να συνδεθούμε με τον πρόλογο μας, οι πολιτικοί με την παρουσία τους στην Δ.Ε.Θ. αποχαρακτηρίζουν τους σκοπούς της έκθεσης. Ξύλινες λέξεις, τοξικοί λόγοι γεμάτοι απειλές για το μέλλον του τόπου, ανέφικτες υποσχέσεις... Δεν απαιτούνται περισσότερα στοιχεία ώστε να γραφτεί το ένα σενάριο... 

Το δεύτερο, σενάριο, το υπαγορεύει στο ίδιο ποίημα ο Ο.Ε. γράφοντας ''...Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζήσει...''. Και πράγματι, η Θεσσαλονίκη και κυρίως οι άνθρωποί της, είναι εξαιρετικοί. Ζουν σε μία απίστευτα όμορφη πόλη, ''γουστάρουν'' την ζωή και την χαίρονται, εμβολιασμένοι κατά της πολιτικής τοξικότητας που κάθε αρχές του Σεπτέμβρη καταλαμβάνει την πόλη τους!