Τέλος στη λογική της αφίσας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Τέλος στην πρακτική του φαινομένου των παράνομων αφισοκολλήσεων και το βανδαλισμό του δημόσιου χώρου, βάζει το νέο θεσμικό πλαίσιο που εισάγεται από το υπ. Εσωτερικών, έπειτα από σχετική εισήγηση της Περιφέρειας Αττικής.

Επιβολή υψηλών προστίμων και καταλογισμός εξόδων αφαίρεσης και αποκατάστασης σε όσους ρυπαίνουν με αφίσες τους δρόμους, θα είναι η νέα πραγματικότητα στο άτυπο καθεστώς αφισοκόλλησης που επικρατεί στη χώρα και οφείλεται για την αναρχία, την έλλειψη τάξης και καθαριότητας που χαρακτηρίζει το γενικότερο αστικό τοπίο δυστυχώς στην Ελλάδα.

Ειδικότερα, στην αρμοδιότητα των Περιφερειών περνά δια νόμου, η άμεση απομάκρυνση των παράνομων υπαίθριων διαφημίσεων, επιγραφών, αφισών και παρόμοιων κατασκευών, οι οποίες αναρτούνται στους χώρους ευθύνης τους, ενώ με απόφαση του φορέα θα επιβάλλονται υψηλά πρόστιμα, καθώς επίσης και καταλογισμός των εξόδων αποξήλωσης σε αυτούς που παρανομούν, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα σαφές και ισχυρό αποτρεπτικό πλαίσιο για όσους επιμένουν σε αυτή την αντιπεριβαλλοντική πρακτική, αλλά και να αρχίσει επιτέλους να λειτουργεί ένας κρατικός μηχανισμός και η λογική ενός πολιτισμένου λαού στην Ελλάδα, που θέλει τον δημόσιο χώρο καθαρό, περιποιημένο, χρωματισμένο όμορφα και εν τάξει.  

Υπενθυμίζεται μάλιστα ότι οι αφίσες και κάθε είδους διαφημιστικά λάβαρα που υψώνονται στους δρόμους και στις λεωφόρους της Αττικής και σε όλη τη χώρα, κολλούνται στους τόιχους και στις επιφάνειες κτιρίων και δημόσιων χώρων, αφενός δημιουργούν μια άσχημη εικόνα και αισθητική, ρύπαινουν το περιβάλλον και αφετέρου αποτελούν κίνδυνο για τους διερχόμενους οδηγούς, καθώς μπορεί να προκαλέσουν απόσπαση προσοχής αλλά και να αποκρύψουν ταμπέλες οδικής σήμανσης, όπως και φωτεινούς σηματοδότες. Ήδη τα συνεργεία της Περιφέρειας καθαρίζουν και ξηλώνουν όλες τις αφίσες από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες της Ατικής 

Στο άρθρο 60 του επίμαχου νόμου προβλέπεται ότι το ύψος του προστίμου ανέρχεται από 1.500 ευρώ μέχρι 30.000 ευρώ και θα επιβάλλεται ανάλογα με τον βαθμό διακινδύνευσης της ασφάλειας των χρηστών, σύμφωνα με τον ΚΟΚ. Χαιρετίζουμε με μεγάλη ανακούφιση το νέο νόμο και ελπίζουμε να βάλει μια τάξη στους δρόμους της χώρας. Άντε σιγά - σιγά και στη συνέχεια να αντικαταστήσουμε και τις πινακίδες ένδειξης τόπων και κατεύθυνσης προορισμών οι οποίες χρονολογούνται πολλών δεκαετιών πίσω. 

Ευχής έργο θα ήταν το εν λόγω θεσμικό πλαίσιο να ανοίξει το δρόμο επίσης για αυστηρή απαγόρευση εν συνεχεία του βαβδαλισμού των δημόσιων χώρων και των κτιρίων, δίνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα μη ανοχής πλέον σε όλους αυτούς που τους φταίει η σήμανση και μουτζουρώνουν τα στοπ, τους λευκούς τοίχους, ξένη ιδιωτική περιουσία και ότι δουν περιποιημένο και καθαρό εν γένει. 

Η ρύπανση της αφίσας!

Χρίζει κοινωνιολογικής εντριφής το φαινόμενο της αφίσας και της ανυπόφορης πλέον ρύπανσης του περιβάλλοντα χώρου που προκαλείται απ’ αυτό, εν έτη 2020, δεν νομίζετε; 

Ως πότε παλικάρια της υψηλής αισθητικής, πτυχιούχοι και κάτοχοι μεταπτυχιακών τίτλων θα εμμένουμε στην αισθητική τσαντιριού στους δρόμους των πόλεων μας, ευτελίζοντας έναν τόσο προηγμένο κλάδο όσο αυτός της διαφήμισης και βρωμίζοντας κατ’ εξακολούθηση την καλαισθησία μας που τόσο ευφάνταστα υπηρετούμε πιστά σε όλους τους άλλους τομείς της προσωπικής μας ζωής;

Διερωτώμαι σιωπηλά και συλλογίζομαι το πότε θα περάσουμε άραγε από την ατομική λογική στη συλλογική. Πότε θα συνειδητοποιήσουμε πολιτισμικά ότι η καθαριότητα, η τάξη και η οργάνωση, δεν σταματά στην εξώπορτα της αυλής μας. Έλεος πια, με τον δυσβάσταχτο πόλεμο της χάρτινης αφίσας, είναι καιρός να σταματήσει. Μήτε με σχέδιο νόμου, μήτε με υπουργική απόφαση, μήτε με κοινοτική οδηγία, με ότι νομίζετε. Λυπηθείτε το ρου της εξέλιξης.

Ονειρεύομαι την ημέρα που θα στήνονται στους δρόμους και στις γωνιές των μεγάλων διασταυρώσεων τα τεράστια ηλεκτρονικά διαφημιστικά πλακάτ, όπου θα αναρτώνται και θα περνούν με τη σειρά τα προγράμματα των θεάτρων, των μουσικών σχημάτων και κάθε λογής πολιτιστικών εκδηλώσεων που επιθυμούν να διαφημιστούν κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να «ξεκολλήσει» για τα καλά από την πολιτισμική μας ταυτότητα η ρύπανση της αφίσας. Μαζί της, ας φύγει μακριά και η δεύτερη κατά σειρά ρύπανση του δημόσιου χώρου, ο βανδαλισμός των δημόσιων κτιρίων.

Είναι εξαγριωμένη η ευαισθησία μας που ανεχόμαστε όλους αυτούς που τους επιτρέπει η κοινωνία και η πολιτεία να ζουν καταστρέφοντας την ομορφιά των άλλων. Αυτούς που τους φταίει η σήμανση και μουτζουρώνουν τα στοπ, τους λευκούς τοίχους και ότι δουν περιποιημένο και καθαρό.
Είναι προβληματική επίσης τη σήμερον ημέρα η αδιαφορία, η ισοπέδωση, η ασέβεια. Αλλά περισσότερο ενδεικτική είναι η κανονικότητα του διπλά, που δεν μιλά στις ακαθαρσίες του ζώου του γείτονα, που η κανονικότητά του είναι η βρωμιά, τα συντρίμμια και τα ερείπια, η μπόχα των πεζοδρομίων και η μαυρίλα των κτιρίων.

Ως πότε παλικάρια της άκρας αριστερής επανάστασης, απαιτητές της ελευθερίας και των βασικών αρχών ύπαρξης θα απολαμβάνουμε μόνο την ιδιωτική πρωτοβουλία; Ως πότε θα μένουν όρθια μόνο ότι περιφρουρούνται και πάλι με ιδιωτική κυριαρχία; Πότε η υπόδειξη του υπαιτίου θα αποτελεί άκρα κανονικότητα και δρασκελιά λογικής και όχι αναδρομική μνήμη ακροδεξιών καθεστώτων;

Όχι οι αφίσες στους δρόμους των Αθηνών, δεν είναι όπως η απεικονιζόμενη. Η φωτογραφία του North Pages είναι επεξεργασμένη, εικαστικά δοσμένη. Οι αφίσες στους δρόμους  τοιχοκολλημένες σε κολώνες και σε κάθε κενή σπιθαμή δημόσια επιφάνειας, ακολουθούν τη συνέπεια της ασχήμιας και της κακόγουστης ενημέρωσης.

Όχι, η απόφαση για ολοκληρωτική καταστροφή της αφίσας, δεν θα επαναφέρει την εποχή Παπαθεμελή με το ωράριο στη νύχτα, ούτε θα ξεσηκώσει αυτούς που δράττονται της ευκαιρίας για να ξεσηκωθούν, ψάχνοντας την αφορμή της αντίδρασης, θα φέρει αέρα πολιτισμού και ουσιαστική κατάρρευση της αναρχίας και της αυτονομίας και όταν θα έρθει θα σημάνει την απαρχή μια κοσμογονικής αλλαγής για τη χώρα. 

Γιατί ως γνωστόν, οι αλλαγές γίνονται μόνο με πολιτική βούληση και πολιτική πρωτοβουλία. Όπως το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις προσωπικές αλλαγές. Συμβαίνουν μόνο μετά από προσωπική απόφαση και προσωπική πρωτοβουλία.

Ανδρονίκη Παντιώρα/North Pages