Πολυπράγμων, με διεισδυτική ματιά!

 Συνέντευξη: Ανδρονίκη Παντιώρα

Συναντήσαμε τη Φαίνη Χατζηαθανασιάδου, Γραμματέα του Δημοτικού Συμβουλίου Φιλοθέης Ψυχικού, στο Άλσος Μπακογιάννη, στο Ψυχικό. Σε μια προσπάθεια αναμόχλευσης μιας αίσθησης στασιμότητας που φαίνεται ότι διακατέχει το Δήμο Φιλοθέης Ψυχικού, προχωρήσαμε σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, σταχυολογώντας τα πως και τα γιατί, ένα χρόνο μετά την ανάληψη καθηκόντων της νέα δημοτικής αρχής.

Αιχμηρή, με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που μόνο η ίδια γνωρίζει να χρησιμοποιεί, η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου, μίλησε για όλους και για όλα. Για τις Δημοτικές εκλογές του 2023, όπου διεκδίκησε το Δήμο, δίνοντας μια πολύπλευρη μάχη. Σήμερα, ως επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης "Πράξη" και αιρετή, ασκεί εποικοδομητική αντιπολίτευση, επισημαίνει τα λάθη και αναδεικνύει τα προβλήματα, με στόχο τη βελτίωση της λειτουργίας του Δήμου και την προώθηση του δημοσίου συμφέροντος. Η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου, είναι μία γυναίκα πολιτικός, μια πολυπράγμων προσωπικότητα, με πολύτιμη εμπειρία και διεισδυτική ματιά. 

-Πώς κρίνετε ότι αναπτύσσεται το πρόγραμμα της νέας Δημοτικής Αρχής;
Η πορεία του προγράμματος της νέας Δημοτικής Αρχής, ένα χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, είναι κατώτερη των προσδοκιών. Παρά τις διακηρύξεις για αλλαγές και αποτελεσματικότητα, η υλοποίηση του προγράμματος φαίνεται να χαρακτηρίζεται από στασιμότητα και έλλειψη συνοχής.

Είναι φανερό πως:Υπάρχει Έλλειψη Προτεραιοτήτων. Αντί να επικεντρωθεί σε καίρια ζητήματα της καθημερινότητας, όπως η καθαριότητα, η συντήρηση των υποδομών και η οργάνωση της πόλης, η Δημοτική Αρχή μοιάζει να αναλώνεται σε επιφανειακές ενέργειες.

-Με τη δική σας έμπειρη ματιά, πώς εξηγείτε αυτή την ελάχιστη δυνατή κινητικότητα που παρατηρείται στο Δήμο;
Η ελάχιστη κινητικότητα που παρατηρούμε δεν είναι τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα της έλλειψης σχεδιασμού, οργάνωσης και πολιτικής βούλησης από την παρούσα δημοτική αρχή. Κατά την εκτίμησή μου, υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που εξηγούν αυτή την κατάσταση: 

Ανεπαρκής Διοικητική Λειτουργία: Η διοίκηση δείχνει να ασχολείται περισσότερο με διαχειριστικές λεπτομέρειες παρά με την υλοποίηση ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδίου για τον Δήμο. Προβλήματα στην Καθαριότητα και στη Συντήρηση: Η καθημερινότητα των πολιτών έχει υποβαθμιστεί αισθητά. Οι κοινόχρηστοι χώροι συχνά παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης.

Έλλειψη Οράματος: Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι προχωρούν σημαντικά έργα υποδομής ή ότι προετοιμάζονται σοβαρές μελέτες για το μέλλον. Ο Δήμος φαίνεται να κινείται χωρίς κατεύθυνση, χωρίς σαφείς στόχους και χωρίς προγραμματισμό.

Απώλεια Ευκαιριών Χρηματοδότησης: Σε μια εποχή που υπάρχουν διαθέσιμα ευρωπαϊκά και κρατικά προγράμματα, η Δημοτική Αρχή δεν δείχνει την απαιτούμενη εγρήγορση για να εξασφαλίσει πόρους. Η αδράνεια κοστίζει στον Δήμο σε έργα που θα αναβάθμιζαν την πόλη μας.

-Έχετε κατηγορηθεί ότι στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών στηρίξατε την εκλογή του Δημήτρη Γαλάνη, όταν όλο το προηγούμενο διάστημα διασταυρώνατε τα ξίφη σας με βαριές κατηγορίες εκατέρωθεν. Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό;

Η απόφασή μου να στηρίξω τον Δημήτρη Γαλάνη ήταν αποτέλεσμα ώριμης σκέψης και όχι μια πράξη πολιτικού οπορτουνισμού και διαπραγμάτευσης, όπως κάποιοι θέλησαν να την παρουσιάσουν.

Πρώτα απ’ όλα, να ξεκαθαρίσω ότι η προεκλογική περίοδος είναι ένας χώρος έντονων συγκρούσεων, όπου συχνά ανταλλάσσονται βαριές κατηγορίες. Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που μπορεί να έρθεις αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό, μια τέτοια στιγμή ήταν και εκείνη για μένα, αλλά το έπραξα με καθαρότητα συνείδησης και ζυγίζοντας τα δεδομένα των δύο υποψηφίων. Η απόφαση αυτή δεν σήμαινε ότι συμφώνησα με όλα όσα έγιναν στο παρελθόν, αλλά ότι προέταξα την ανάγκη για σταθερότητα και κοινή προσπάθεια προς όφελος των πολιτών.

Εξάλλου, η κριτική και η σύγκρουση δεν σημαίνουν εχθρότητα. Όταν οι συνθήκες απαιτούν συνεργασία, είναι δείγμα πολιτικής ωριμότητας να προσαρμόζεσαι, πάντα με γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των δημοτών. Ας σημειωθεί επίσης ότι ουδέποτε είχα προηγούμενη συνεννόηση με τον νυν δήμαρχο για το ποια στάση θα τηρηθεί εκατέρωθεν τη δεύτερη Κυριακή. Ο λόγος είναι απλός! Ούτε καν είχαμε σκεφθεί ότι δεν θα ήμαστε εμείς στο δεύτερο γύρο. Ωστόσο είμαι στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και η στήριξη του κόμματος προς τον κ. Γαλάνη τη δεύτερη Κυριακή, ήταν ξεκάθαρη. 

Η σημασία της αντιπολίτευσης

«Ο ρόλος μου ως Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου, περιορίζεται στο να παίρνουμε τις απουσίες των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου γιατί η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου φαίνεται να επιδεικνύει έναν αυστηρά προσωποκεντρικό τρόπο διοίκησης. Έχουν διατυπωθεί ανησυχίες για τον περιορισμό του δικαιώματος λόγου μεροληπτικά σε μέλη της αντιπολίτευσης. Η σημασία του να ακουστούν οι απόψεις της αντιπολίτευσης στις συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων είναι κρίσιμη για τη δημοκρατική λειτουργία και τη διαφάνεια. Ο διάλογος μεταξύ πλειοψηφίας και αντιπολίτευσης συμβάλλει στη διαμόρφωση ισορροπημένων αποφάσεων που εξυπηρετούν το κοινό καλό. Οι συνεδριάσεις θα πρέπει να αποτελούν χώρο εποικοδομητικής συζήτησης, όπου όλες οι πλευρές εκφράζουν με υπευθυνότητα και επιχειρήματα τις θέσεις τους, μακριά από φωνασκίες και αντεγκλήσεις που υποβαθμίζουν το επίπεδο του διαλόγου και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Δυστυχώς, στις συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων διεκδικούμε σθεναρά κάθε φορά το δικαίωμα του λόγου μας.Ο Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού έχει τεράστιες δυνατότητες, αλλά χρειάζεται αποφασιστική ηγεσία και ένα όραμα που να βασίζεται σε πράξεις και όχι μόνο σε λόγια».

 Υ.Γ.: Η συνέντευξη έχει δημοσιευτεί αρχικά στο Magazine by North Pages.  

Συνομιλώντας με το θεατή!

Την είδαμε το Χειμώνα στο Δήμο Φιλοθέης Ψυχικού, να σκηνοθετεί μία ξεχωριστή παράσταση, site specific, τις "Μάγισσες", προσαρμοσμένη και εναρμονισμένη στην υπαίθρια Γλυπτοθήκη του Ζογγολόπουλου.  

Σκηνοθετεί, ερμηνεύει, αποδίδει θεατρικά έργα με εναλλακτικό τρόπο, χρησιμοποιώντας και multimedia εφαρμογές. Στην τελευταία της δουλειά, αυτό το διάστημα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, συνεργάζεται με τους Medea Electronic, όπου ανεβάζουν μαζί, σε διασκευή, το μύθο της Κασσάνδρας, με live electronics. Μία ιδιαίτερη απόδοση, διαφορετική από τα συνηθισμένα, στην οποία επικεντρώνεται στη δραματουργία του ήχου, πέραν της θεατρικής πράξης. 

Η Νικόλ Δημητρακοπούλου, είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης, σκηνοθετεί perfomance. Η τελετουργική διάσταση του θεάτρου, η αλληλεπίδραση και ο διάλογος μεταξύ των τεχνών, η λειτουργία του χώρου και η παρουσία του performer σε διαλεκτική σχέση με τον θεατή, είναι δομικά στοιχεία της πρακτικής της.

                                                                                             

Η λυρική performance «Μάγισσες» είναι βασισμένη στο ομώνυμο έργο της βραβευμένης πεζογράφου, Νατάσας Σίδερη, με πιο πρόσφατη διάκριση της, το Α' βραβείο στο Διαγωνισμό Θεατρικής Γραφής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, σε συνεργασία με το Θέατρο του Regensburg, το Φεβρουάριο 2022, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία  της  Νικόλ Δημητρακοπούλου. 

Οι «Μάγισσες» της εποχής μας, που γράφτηκαν με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα βίας κατά των γυναικών στη χώρα μας, συνομιλούν με μπαρόκ μουσικά σπαράγματα και ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς. Αντλώντας υλικό τόσο από ιστορικές καταγραφές έμφυλης βίας που τελέστηκαν σε ευρωπαϊκό έδαφος κατά τον Μεσαίωνα, όσο και από την ελληνική προφορική παράδοση (το δεύτερο μέρος τους συνομιλεί με  την παραλογή «Του Γεφυριού της Άρτας»), το έργο ενεργοποιεί θραύσματα απώλειας, μνήμης και απουσίας γυναικών που δεν πρέπει να ξεχαστούν. Αναδεικνύει τα γυναικεία ζητήματα που ενσκήπτουν μέσα από αφηγήσεις του παρελθόντος, ως ολοζώντανα αιτήματα του παρόντος.                                     

                                

Πρόκειται για μια ποιητική σύνθεση που μας αφυπνίζει με όλα τα παραστατικά μέσα, με θέατρο και μουσική απόλυτα εναρμονισμένη με τον φυσικό χώρο. Το έργο ταξιδεύει τους θεατές στον  χώρο και χρόνο, με ευαισθησία και ποιητικές εικόνες της γυναίκας κόρης-νύφης-μητέρας, κατεξοχήν αποδέκτη συμβολισμών, τόσο στον λογοτεχνικό κανόνα, όσο και στο ιστορικό γίγνεσθαι. Η παράσταση "Μάγισσες" συνομιλεί με τον χώρο στον οποίο πραγματοποιείται και μετατρέπει παραδοσιακά, μη θεατρικούς χώρους σε σκηνή, μια πραγματική site specific performance. 

Μετά τον πρώτο  σταθμό, που αποτέλεσε η υπαίθρια Γλυπτοθήκη Ζογγολόπουλου, με σημείο αναφοράς  τα εμβληματικά γλυπτά του καλλιτέχνη, η δράση εντάχθηκε στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών του ΟΗΕ για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και η Περιφέρεια Αττικής επέλεξε την performance, να πραγματοποιηθεί για την Ημέρα της Μητέρας 8 Μαΐου,  στο Ιερό της Αφροδίτης στο Χαϊδάρι, στον μοναδικό αυτό χώρο όπου για πρώτη φορά θα πραγματοποιηθεί παράσταση. Το περιεχόμενο της παράστασης, εναρμονίζεται με την θεά Αφροδίτη και συνομιλεί μοναδικά με τον μαγικό αυτό χώρο, για τον οποίο ειδικά θα σκηνοθετηθεί εκ νέου. Συμμετέχουν  η μεσόφωνος Αναστασία Κότσαλη και ο ακορντεονίστας Κώστας Ζιγκερίδης, σταθεροί συνεργάτες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.            

Η Νικόλ Δημητρακοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Φοίτησε στην Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών και αποφοίτησε από την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Μοντέρνοι Καιροί. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στο Performance Making του Goldsmiths, University of London. Κατά την διάρκεια της θητείας της ως Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης σχεδίασε και υλοποίησε πλήθος καλλιτεχνικών δρώμενων και παραστάσεων. 

Έχει πραγματοποιήσει παραστάσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Γαλλικό Ινστιτούτο, Θέατρο 104, σε non- conventional χώρους όπως: Brick Lane Market (the Brick Box), Shunt Vaults-London Bridge, Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου, αλλά και σε site specific performances όπως σε κτίρια υπό κατεδάφιση (7 quiet acts of domestic violence, London ), Hotel Xenia Ναύπακτος (Dismember to Remember, Commun(icat)ion of Crisis symposium, Institute for Live Arts Research).Σήμερα είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής επί Καλλιτεχνικών Θεμάτων-Συντονίστρια Πολιτιστικής και Κοινωνικής Διάδρασης του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και υπεύθυνη Πολιτισμού στον Δήμο Φιλοθέης Ψυχικού.

Το θηλυκό στο στόχαστρο…!

γράφει η Μαρία Παπαμιχαήλ

Το να βιάσεις, να εξαπατήσεις, το να εκπορνεύσεις, να σκοτώσεις, το να μειώσεις και να ξευτιλίσεις θηλυκές και θηλυπρεπείς συμπεριφορές, αποτελούν εκφάνσεις του ίδιου συμπλέγματος.

Το ανδροκρατικό μοντέλο, όπου ζητά να επιβεβαιώνεται η υπεροχή του ενός, εις βάρος του άλλου είναι πέρα από αυτό που ονομάζουμε "παρενόχληση" και "φυλετική πάλη". Οφείλουμε να σκεφτούμε τί πρεσβεύει η αρσενική πλευρά μας και τι η θηλυκή. Με ποιο τρόπο μέσα μας, ως άτομα και ως κοινωνία, ορίζουμε το «αρσενικό» και το «θηλυκό». Όχι μόνο σήμερα, Ημέρα της Γυναίκας.

Κάποτε, η θηλυκότητα ήταν ιερή. Έφερε το μυστήριο, μια μαγεία. Αυτή τη μαγεία της ζωής που έδινε, φρόντιζε και συντηρούσε. Υπήρχε ένας σεβασμός σε αυτή τη φύση, που έφτανε και την λατρεία. Είναι στη φύση του το θηλυκό να ελκύει, να παθιάζει, να γεννά, να τρέφει, να φροντίζει, να σκέφτεται, να προσφέρει, να εργάζεται, να ζει. Επιβιώνει.

Στο μυαλό μας το αρσενικό, έχει καταντήσει –λανθασμένα- να σημαίνει την ισχύ, την επιθετικότητα, την επιβίωση με κάθε κόστος, τη μαγκιά, τον ωχαδερφισμό. Επομένως, θα τολμούσα να το ταυτίσω με την φράση "να είσαι killer". Οι γυναίκες, ακολουθώντας έναν πιο αρρενωπό ρόλο πια στις μέρες μας, ίσως κάνουν, σε μερικές περιπτώσεις το λάθος να ακολουθούν αυτή την προτροπή και να χάνουν της θηλυκότητά τους, θεωρώντας πως το να «καταξιωθείς» σημαίνει να γίνεις και να φέρεσαι ως «άντρας». Κι όμως! Το αρσενικό αδικείται όταν περιγράφεται ως έτσι! Η γυναίκα χάνει όταν ακολουθεί αυτή τη στρατηγική!

Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του και την αρσενική και την θηλυκή του πλευρά. Δεν σημαίνει τίποτα το φύλλο, ως προς την αδυναμία ή την ισχύ, τον χαρακτήρα και τις επιλογές. Όσο όμως καλλιεργούμε "άγρια δάση", λογικό είναι να εκτρέφουμε "θηρευτές". Όσο θέλουμε να ζούμε σε μια "ζούγκλα", σε πραγματικό, φιλοσοφικό και ηθικό επίπεδο, τόσο αυτοί που θα μπαίνουν στην αρένα της ζωής, θα "ντύνονται" killers. Όσο προσπαθούμε να αποκολληθούμε από αυτό, ως κοινωνία, τόσο, σαν μαγνήτης θα αντιδρά και μας τραβά προς τα κάτω. Προς το χειρότερο. 

Είναι θέμα παιδείας. Βεβαίως αυτό είναι το γενικότερο πλαίσιο που πρέπει να αλλάξει. Αυτό όμως που τρομάζει ιδιαίτερα, είναι ότι πια αποτελεί απόρροια "κοινωνικής συνήθειας", που γεννάται από την απάθεια. Ως εκ τούτου, υπάρχουν στιγμές που ξυπνάμε - ξαφνικά! – από έναν Ζακ, έναν Άγγελο, από μια Γεωργία και ξανακοιμόμαστε…

Δεν ξέρω αν έφταιξε η χειραγώγηση της γυναίκας, το ότι διεκδίκησε τις ίδιες ευκαιρίες και θέσεις εργασίας, που ουσιαστικά, αυτό δεν θα μπορούσε να μειώσει την θηλυκότητά της, παρά μόνο να αναπτύξει τις ικανότητες και τις δυνατότητές της. Αλλά ακόμα και τώρα, που υποτίθεται αυτά είναι δεδομένα, η γυναίκα είναι συνυφασμένη με μια «παροχή υπηρεσιών» και αυτό δεν είναι απλώς άδικο, καταλήγει να είναι και επικίνδυνο. Όταν δεν συμφωνεί, τιμωρείται, όταν δεν συμμορφώνεται, πιέζεται, βιάζεται, παρενοχλείται, για να επηρεαστεί η ψυχολογία της, να περιορίζεται (η γνώμη της, η πρωτοβουλία της, η θέση της) να αλλοτριώνεται, να σκοτώνεται.

Πιο μέρος του εαυτού μας πεθαίνει, σκοτώνοντας τη γυναικεία φύση; Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν έχει «χώρο» για την γυναικεία έκφραση, για τη θηλυκή μας πλευρά. Είναι μία κοινωνία σκληρή. Είναι μια κοινωνία που δεν χωρά η ευαισθησία, ο ρομαντισμός, η καλοσύνη, η μητρότητα, όπως αυτή εκφράζεται στην προστατευτικότητα. Όνειδος και κοροϊδία όλα αυτά. Τι άλλο χάνουμε σκοτώνοντας την θηλυκή μας πλευρά; Χάνουμε την δεκτικότητα, την αγκαλιά που τους δέχεται όλους, την κατανόηση, την ισορροπία σε υπομονή και επιμονή, την αλληλεγγύη, το «στήθος» που έχει μάθει να τρέφει τους πάντες, αλλά τώρα εκφυλίζεται και πουλιέται. Δεν αφήνονται περιθώρια λάθους. Δεν υπάρχει συγχώρεση.

Το θηλυκό κατανοεί, συναισθάνεται πιο εύκολα, συμπονεί, καλύπτει και συγ-χωρεί. Η συγχώρεση υπό την έννοια του "κάνω χώρο (και για σένα)" – κάνω χώρο στη ζωή, στην εργασία, σε μια ανθρώπινη πολιτεία. Απεναντίας, μια σκληρή «αρρενωπή» συμπεριφορά, καλλιεργεί συγκρουσιακές καταστάσεις, με στόχο τις ανατροπές, δίνει προβάδισμα στους εγωισμούς. Μία φύση που δεν ησυχάζει, δεν γαληνεύει παρά μόνο όταν υπερισχύσει. Η βία ζητά τη βία, υποστηρίζει την καχυποψία, την θέληση για εκδίκηση, πονηρούς τρόπους διαφυγής.

Και έτσι, εάν και ζεις σε ειρήνη, βιώνεις έναν συνεχόμενο πόλεμο….Ο σεβασμός στην γυναικεία φύση, μας μαθαίνει τον σεβασμό στη ζωή. Σεβασμό στο να δίνουμε χώρο να ζει, δίπλα μας, ένα άλλο πλάσμα που μπορεί κι έχει το δικαίωμα να είναι είτε πιο αδύναμο, είτε πιο ευαίσθητο, είτε πιο δυνατό από εμάς και αυτό να είναι αποδεκτό.

Η Μαρία Παπαμιχαήλ είναι πολιτική επιστημών και φιλόλογος, μέλος της ομάδας εργασίας του ΣΒΑΠ για τον βιομηχανικό τουρισμό. Έχει υπάρξει μεταξύ άλλων επί έτη επιστημονικός συνεργάτης στην Κ.Σ. ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια στην Ευρώπη), σύμβουλος επικοινωνίας στο Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας, συνεργάτης στη κίνηση Zero Stray Academy για την προβολή του έργου των Δήμων για τα αδέσποτα ζώα, συνεργάτης σε αθλητικά δρώμενα με το Μουσείο Περιβάλλοντος του ΠΙΟΠ, εθελοντής στην Ομάδα Αιγαίου και στο Διεθνές Φεστιβαλ Κινηματογράφου "Γέφυρες". 

Οπαδός της αξιολόγησης και των άξιων!

Η συζήτηση με έναν πολιτικό ενέχει άλλοτε μια αποκαρδιωτική επιβεβαίωση καθιερωμένων, αποστειρωμένων πεποιθήσεων και σκέψεων για τον ξύλινο πολιτικό λόγο, άλλοτε μια σπίθα, μια λάμψη απρόσμενης ικανοποιητικής ευχαρίστησης. 

Η συζήτηση με το Δήμαρχο Αμαρουσίου Θεόδωρο Αμπατζόγλου, προς τιμήν του, είχε κάτι απ’ το δεύτερο σκέλος. Είχε πάνω απ’ όλα ειλικρίνεια, ευθύτητα, έργο, διότι ως γνωστόν, οι άνθρωποι στις μέρες μας δεν κρίνονται από τα λόγια, αλλά από τα έργα τους και είχε και θάρρος. Καθώς αν είναι κάτι που διαχωρίζει ένα πολιτικό, είναι το θάρρος του.

Μιλήσαμε για τη λογική λειτουργίας του δημοσίου, για τις ελλείψεις και τα κενά της «Ελπίδας», για τις πληγές και τα αγκάθια της αυτοδιοίκησης, μιλήσαμε για τα έργα που προγραμματίζονται τη διετία που έρχεται και για το τι θα δούμε να αναπτύσσεται στο Μαρούσι τα επόμενα χρόνια σε δρόμους και κτίρια. Μας αποκάλυψε επίσης τις προθέσεις του και πάνω απ’ όλα τη διάθεσή του να συνεχίσει το έργο του στο δήμο Αμαρουσίου για την επόμενη πενταετία μετά τις δημοτικές εκλογές.

                                                                        

Οπαδός της αξιολόγησης και της αξιοποίησης των άξιων, προερχόμενος από το χώρο της διοίκησης μεγάλων δημόσιων οργανισμών ως διοικητής του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ, επί πολλά χρόνια, αλλά και ως πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου, ο Θεόδωρος Αμπατζόγλου από τη θέση σήμερα του δημάρχου Αμαρουσίου επιδεικνύει τα ίδια τεχνοκρατικά στοιχεία και χαρακτηριστικά στον τρόπο λειτουργίας και οργάνωσης του δήμου και όπως μας λέει ενδεικτικά «…οι απαιτήσεις στις καθημερινές εργασίες του συγκεκριμένου δήμου προϋποθέτουν εγρήγορση, τάξη, προτεραιοποίηση και αυτοσυγκέντρωση, βεβαίως μέσα στα πλαίσια των ρυθμών που επιβάλλει η ροή του δημοσίου…» και η αλήθεια είναι ότι όσες φορές βρεθήκαμε στο δήμο Αμαρουσίου, η εικόνα που διακρίναμε ταυτιζόταν απόλυτα με την παραπάνω παρατήρηση, η οποία είναι εμφανής.

«…Οι ρυθμοί του ελληνικού δημοσίου όμως, όπως είναι γενικότερα γνωστό δεν είναι ικανοποιητικοί. Εργασίες που μπορούν να γίνουν γρήγορα, πραγματοποιούνται σε πολύ αργό χρόνο. Οι άδειες των υπαλλήλων, οι επικαλύψεις των ρόλων, η τηλεργασία η οποία στο δημόσιο για να μην κοροϊδευόμαστε, δεν είναι τηλεργασία, όλα αυτά αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον προγραμματισμό και τη χρονοθέτηση των κινήσεων που χρειάζεται να διευθετήσει ένας δήμαρχος…» και η πρώτη ερώτηση πάνω στη ροή του λόγου από πλευράς μου, είναι εάν αυτή η βραδεία αντίδραση του δημοσίου και η καθυστέρηση, η υπερβολική και αδιέξοδη πολλές φορές γραφειοκρατία, αντιμετωπίζεται και αν ναι, με ποιον τρόπο;

Ο Θεόδωρος Αμπατζόγλου, όντας συνηθισμένος να ανταποκρίνεται σε γρήγορους ρυθμούς, δεν κρύβει τη μη ικανοποίησή του από τους αργούς ρυθμούς του δημοσίου, προκειμένου όμως να γίνουν όλα ομαλά και νόμιμα μου απαντά μεταξύ άλλων ότι «…ακολουθούμε και προσαρμοζόμαστε και ναι, λύνετε το πρόβλημα. Με καλή συνεργασία με τις υπηρεσίες, με πολύ φιλότιμο, με αξιοποίηση των καλύτερων υπαλλήλων και ναι γιατί όχι με αξιολόγηση. Δεν γίνεται τελικά όλοι να αξιολογούνται το ίδιο, όλοι να πληρώνονται το ίδιο, όλοι να έχουν τα ίδια προνόμια και υποχρεώσεις, όταν βλέπουμε καθημερινά ότι υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό με προσήλωση και πολλή αγάπη και κάποιοι άλλοι που αποφεύγουν τη δουλειά. Αυτό είναι βέβαια μία κατάσταση, ένα γεγονός που δεν αφορά μόνο το δήμο Αμαρουσίου, αφορά συνολικά τη δημόσια διοίκηση και την Ελλάδα, αλλά πλέον οι ανάγκες μας, οι απαιτήσεις των καιρών, η συγκυρία, οι ανάγκες της χώρας αν θέλετε, μας υπαγορεύουν πιο γρήγορους ρυθμούς. Είναι ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά πολιτικές συναινέσεις και συμφωνία με τα σωματεία.                                                                           

Ο δήμος Αμαρουσίου είναι ένας δήμος με κεντρικό ρόλο. Είναι μια περιοχή που αποτελεί μαγνήτη επενδύσεων. Δέκα μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα που θα φιλοξενήσουν τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου, αυτή τη στιγμή χτίζονται στο Μαρούσι (Google, Amazon), συν το ότι οι επιχειρήσεις που εδρεύουν στο Μαρούσι αντιπροσωπεύουν το ¼ του ΑΕΠ της χώρας, του πλούτου που παράγεται στη χώρα. Το Μαρούσι έχει ένα μητροπολιτικό ρόλο και είναι ένα μητροπολιτικό κέντρο πλέον. Έχει ξεφύγει από τα πλαίσια ενός μικρού δήμου. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται ένα μοντέλο διοίκησης που να λαμβάνει υπόψιν του τις νέες εξελίξεις, τα νέα δεδομένα. Δεν γίνεται να χειριζόμαστε τα πράγματα πλέον με την παλιά λογική του ρουσφετιού, του παλαιοκομματισμού, του παραγοντισμού.

Όμως, είναι σημαντικό να γνωρίζουν όλοι, ότι εμείς παραλάβαμε ένα δήμο ο οποίος είχε μεν ένα καλό δημόσιο προφίλ, αλλά συγχρόνως έπρεπε να ρυθμιστούν και οικονομικές υποθέσεις που ήταν ανοιχτές. Είναι ενδεικτικό ότι μέσα στην προηγούμενη χρονιά ρυθμίσαμε χρέη από παλιά δάνεια του δήμου που υπερβαίνουν τα 60εκ. ευρώ, εκ των οποίων 30εκ. έχουν αποπληρωθεί ήδη. Αυτή η αναδιάρθρωση χρέους είναι μεν πολύ σημαντική, αλλά και πολύπλοκη και συγχρόνως απελευθερώνει τους δημότες από μεγάλα ποσά. Υπολογίζω ότι μέχρι το τέλος της θητείας μας, κάθε Αμαρουσιώτικη οικογένεια, θα γλιτώσει πάνω από 6.000 – 7.000 ευρώ  από τις ρυθμίσεις χρεών που έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια. Αυτό ήταν το πρώτο, το πιο δύσκολο πρόβλημα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Η εξυγίανση των οικονομικών είναι πολύ σημαντική σε ένα οργανισμό. 

                                                                                           

Το δεύτερο θέμα που κληθήκαμε να δώσουμε μια ολοκληρωμένη και ουσιαστική λύση ήταν το θέμα της καθαριότητας. Σήμερα, μπορώ να πω ότι είμαι περήφανος για την καθαριότητα στο Μαρούσι. Το μέτωπο της καθαριότητας είναι μετρήσιμο καθημερινά από τους πολίτες, φαίνεται και είναι ο τομέας που έχουμε κάνει τις καλύτερες επιδόσεις μας.

Πάντως σίγουρα, ο σχεδιασμός της Πολιτικής Προστασίας έχει ανάγκη εκ νέου από επανασύνταξη, προκειμένου να ανταποκριθούμε στα καιρικά φαινόμενα που απ’ ότι φαίνεται ήρθαν για να μείνουν και θα είναι επαναλαμβανόμενα. Αφού καλύψουμε το ζήτημα του διαλόγου που πρέπει να ξεκινήσει με τις επιστημονικές υπηρεσίες για τα δέντρα, τι πρέπει να κόψουμε και τι να φυτέψουμε και αφού λοιπόν ξεπεράσουμε και αυτή τη συζήτηση, χρειάζεται να αναφερθούμε στο γεγονός ότι δεν υπάρχει σωστή επικοινωνία, συνεννόηση και ιεράρχηση των παρεμβάσεων μεταξύ του ΔΕΔΔΗΕ και των δήμων. 

                                                                                         

Όταν σε κάθε περίπτωση γίνονται πολύωρες επικοινωνίες για να συντονιστούμε με τους εργολάβους του ΔΕΔΔΗΕ που θα κόψει τα κλαδιά των δέντρων που ακουμπάνε καλώδια, καταλαβαίνετε ότι κάπου πάσχει το θέμα και το καταθέτω όλο αυτό, το οποίο γεννά καθυστερήσεις που πληθαίνουν και πολλαπλασιάζονται και μια σειρά στη συνέχεια από καθυστερήσεις άλλων εργασίες που πρέπει να ακολουθήσουν. Ακόμα μάλιστα μέχρι σήμερα, δεν έχει λυθεί το θέμα. 

Επίσης το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι χρειαζόμαστε επιπλέον μηχανήματα, χρειαζόμαστε και προσωπικό, χειριστές, που θα τα οδηγούν, αν θέλουμε να γίνουν σωστά αυτές οι δουλειές. Χρειάζεται να ξεκαθαριστούνε επίσης τα επίπεδα αρμοδιοτήτων διακυβέρνησης μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης, Περιφέρειας, Αποκεντρωμένης Περιφέρειας και Δήμων. Αυτή η επικάλυψη αρμοδιοτήτων και το αλαλούμ ρόλων, πρέπει να τελειώνει. Αυτή είναι και μια επόμενη μεγάλη συζήτηση που θα γίνει σε επίπεδο κυβέρνησης, με τα όργανα της αυτοδιοίκησης και την ΚΕΔΕ και να καταλήξουμε σε μια αλληλουχία ενεργειών. Δεν χρειάζεται η Ελλάδα να ανακαλύψει τον τροχό στο θέμα των βέλτιστων πρακτικών τρόπου λειτουργία της αυτοδιοίκησης. Αυτό που βασικά χρειάζεται είναι οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες που αναλογούν στους δήμους, να συνοδεύονται και από τους αντίστοιχους πόρους και από το αντίστοιχο προσωπικό. 

                                                                                        

Για τη διετία που έρχεται προγραμματίζουμε μαζικές ασφαλτοστρώσεις, πολλές διανοίξεις οδών, ανακαινίσεις συγκεκριμένων πολιτιστικών κτιρίων και γηπέδων. Επιπλέον, δίνουμε σημασία στην ανανέωση του δημοτικού στόλου. Προμηθευτήκαμε τρία ολοκαίνουργια λεωφορεία, στολίδια για την διατοπική μετακίνηση των πολιτών και μάλιστα σε επόμενη φάση θα πάρουμε άλλα τέσσερα. 15.000 – 18.000 εξυπηρετούνται καθημερινά από τη δημοτική συγκοινωνία του Αμαρουσίου. Τους αξίζει το καλύτερο και θα το έχουνε. Το ίδιο κάνουμε με την ανανέωση του δημοτικού στόλου, με 17 νέα οχήματα, με 6 μηχανήματα έργου, σε μία κίνηση να δοθούν στις υπηρεσίες μας όλη η υλικοτεχνική υποδομή που απαιτείται. 

Τέλος, ανέκαθεν το Μαρούσι είχε μια κοινωνική πολιτική. Εμείς την αναπτύξαμε ακόμα περισσότερο. Θέλουμε ένα δήμο δίπλα στο δημότη, ένα δήμο φάρος αλληλεγγύης και συνέργειας δυνάμεων. Να είναι ένας πόλος ανθρωπιάς. Θέλω ο πολίτης να αισθάνεται ότι ο δήμος είναι κοντά του.»

Τα πρόσωπα, η δυναμική τους και πάνω απ’ όλα η νοοτροπία που φέρουν ο καθένας ξεχωριστά στις συναλλαγές τους, αποτελούν την ελπίδα του μέλλοντός μας, μετά την απογοητευτική «Ελπίδα» που έπληξε ολοκληρωτικά και με διαφορετικό τρόπο, την κάθε κοινωνική και πολιτική ομάδα ανθρώπων. Ζούμε εποχές ανοιχτές, διάπλατες στην καταιγιστική πληροφορία, αγωνιζόμαστε για την αλήθεια και η συνείδηση του ελάχιστου χρόνου ζωής μας, αλλάζει τις απαιτήσεις των σχέσεών μας. Αφήνει το ψέμα στην άκρη, στο περιθώριο και τις ανοχές και αντοχές μας σε ότι περιστρέφεται ή σχετίζεται με αυτό, μηδενικές. 

Τα "πρόσωπα" του Σάββα Γεωργιάδη!

συνέντευξη Ανδρονίκη Παντιώρα

Ένα έργο δεν τελειώνει ποτέ. Είναι στο χέρι του καλλιτέχνη πότε θα επιλέξει να το αφήσει. Tο πιο δελεαστικό στοιχείο για το δημιουργό είναι η πορεία ενός έργου, το λεγόμενο non finito.   

Όπως αιχμαλωτίζεται στη μνήμη η στιγμή, όπως ο φακός και η κάμερα αποτυπώνει το δευτερόλεπτο, έτσι και ο ζωγράφος, εγκλωβίζει στο πινέλο του την ανθρώπινη εσωτερικότητα. Το βάθος της ψυχής. Συμπτύσσει στο χρωματικό του καμβά, τη δυσαρέσκεια, τη χαρά, τη λύπη, την απόγνωση, τη λαχτάρα, την τρομάρα, τη φρίκη, την ευτυχία, τη μιζέρια, το φόβο και ούτω καθεξής...                                                             

Με αφορμή την έκθεση του Σάββα Γεωργιάδη "Εν προόδω", στη γκαλερί "Ευριπίδης", αντικρύσαμε  τα πρόσωπα του Σάββα, διασταυρωθήκαμε με τα βλέμματα, με την ευρεία γκάμα της ψυχολογικής παλέτας των ανθρώπων και των συναισθηματικών διακυμάνσεων που μας διατρέχουν, σαστίσαμε με την αληθοφάνεια των εκφράσεων, εκπλαγήκαμε με τη διαπερατότητα της ματιάς.             

"Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι και το μυστήριο που τους συνοδεύει, με ενδιαφέρει η πολυπλοκότητα του ανθρώπινου είδους. Αυτή η σύνθεση με κρατά σε εγρήγορση. Μου αρέσει να πειραματίζομαι, να ανακαλύπτω... Πολλά πρόσωπα στα έργα μου, δεν υπάρχουν, τα παραποιώ. Σε άλλα ζωγραφίζω την πρώτη ανάμνηση, την πρώτη εντύπωση", αναφέρει ο καλλιτέχνης. Την περίοδο αυτή δουλεύει πολύ με το κίτρινο. Στην ερώτηση αν σημαίνουν κάτι συγκεκριμένο τα χρώματα στη ζωγραφική, μας διευκρινίζει ότι στη  ζωγραφική ότι κάνουμε υποκινείται υποσυνείδητα. 

"Ποτέ δεν βγαίνει κάτι προγραμματισμένο ή απόλυτα προσχεδιασμένο. Υπάρχει κάτι, μια σκέψη στο μυαλό και από εκεί και πέρα προχωράει χωρίς να γνωρίζεις που θα καταλήξει και προκύπτει αβίαστα και όταν το συναίσθημα βγαίνει αβίαστα, είναι αληθινό. Η ελευθερία που έχει ο καλλιτέχνης είναι το Α και το Ω, διαφορετικά αν μπει κανείς σε καλούπια, όποτε έχω μπει σε τέτοια διαδικασία, το έργο έχει πάει για πέταμα".  Για ποιο λόγο έχεις μπει σε μια τέτοια διαδικασία, ρωτώ αυθορμήτως. "...Γιατί μου το έχουν ζητήσει σε έργο", απαντά ο Σάββας. "Αυτό που κάνω όμως είναι να μην χάνω τον εαυτό μου, να μην μπαίνω στον κόσμο του άλλου, έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο θεατής θέλει τη δική μου καλλιτεχνική άποψη, δεν θέλει την άποψη του άλλου αποτυπωμένη με τα δικά μου χέρια".                                                                

"Το εν προόδω για μένα σημαίνει πρώτον ότι η δουλειά εξελίσσεται και δεύτερον ότι ο θεατής αντιλαμβάνεται τη διαφάνεια της συνεχούς εξέλιξης και πορείας ενός έργου, είναι σαν να βρίσκεται μέσα στο εργαστήρι του καλλιτέχνη. Για εμένα η πορεία, ενός έργου είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα", υπογραμμίζει ο Σάββας Γεωργιάδης. Είναι το ταξίδι, να συμπληρώσουμε εμείς, με τα απρόοπτα και τα γοητευτικά. Είναι η διαδρομή, η εστίαση και η αφοσίωση στο τώρα. Είναι το μάθημα που παίρνουμε μέσα από κάθε βήμα. Μέσα από κάθε στραβοπάτημα. Μέσα από κάθε χειροκρότημα, πανηγυρισμό, μέσα από κάθε μετάνοια. Σε αντίθεση με την προηγούμενη έκθεση του Σάββα που το θέμα ήταν "Οι γυναίκες" και η έμφαση στην ομορφιά της ανθρώπινης οντότητας, η φετινή επικεντρώνεται σε έντονα, χαρακτηριστικά βλέμματα.                                                     

Τα πρόσωπα του Σάββα Γεωργιάδη, είναι τα πρόσωπα της ζωής του. Τα πρόσωπα που ζουν στην ψυχή του. Τα πρόσωπα της καρδιάς του. Ένα απ' αυτά, το σημαντικότερο και πολυτιμότερο όλων, είναι η γυναίκα του, η Ελευθερία Τσέικο, την οποία και έχει ζωγραφίσει. Η Ελευθερία Τσέικο, είναι ζωγράφος και η ίδια και στο πρόσωπό της αντικατοπτρίζονται συναισθήματα πληρότητας, αγάπης και αρμονίας, ανατροφοδοτούμενα μέσα από το περιβάλλον και την οικογένεια του ζευγαριού.

Λένε ότι οι άνθρωποι δεν θυμούνται τα γεγονότα, αλλά τα συναισθήματα που αυτά τους προκάλεσαν. Τα συναισθήματα είναι ζωή και καλούμαστε να τα βιώσουμε σε όλο τους το μεγαλείο και σε όλες τους τις εκφάνσεις. Τα μάτια και το πρόσωπο, ζωγραφίζουν το πως νιώθουμε, αποτελούν το διερμηνέα της ψυχής μας. "...Το κίτρινο είναι ένα οξύ, επιθετικό χρώμα και ίσως βοηθάει στο να αποσπά το βλέμμα μας και πιθανόν να βοηθάει στο σκοπό της ζωγραφικής μου, που είναι να ενεργοποιώ το συναίσθημα", καταλήγει ο Σάββας Γεωργιάδης.   

10 λεπτά με το δήμαρχο Κηφισιάς!

Συνέντευξη στην Ανδρονίκη Παντιώρα

Πάντοτε οι καινοτομίες, ο πολιτιστικός και ο αθλητικός τομέας έχουνε τους θιασώτες τους, αλλά ένας δήμος και ένας δήμαρχος, κρίνεται από την καθημερινότητα, από τις βασικές του υπηρεσίες.

«Οφείλουμε να διανθίζουμε το έργο μας», μας λέει ο Γιώργος Θωμάκος, ο δήμαρχος Κηφισιάς, της κηπούπολης με τη χαρακτηριστική ταυτότητα. Η Κηφισιά, είναι ο μοναδικός δήμος στην Ελλάδα που αριθμεί 180 χαρακτηρισμένα διατηρητέα αρχοντικά, αρχιτεκτονικά αριστουργήματα. Είναι η πόλη του πλάτανου. «Ούτε ένας πλάτανος δεν έπεσε στην κακοκαιρία. Υπάρχουν δρόμοι που τα πλατάνια σχηματίζουν θόλους. Καμία άλλη πόλη της Ελλάδος, δεν έχει αυτή την ιδιομορφία όπως η Κηφισιά. Αυτή είναι και η ανεπανάληπτη ομορφιά της», υπογραμμίζει ο Γιώργος Θωμάκος, να περπατάς στους δρόμους της και τα πλατάνια να στεφανώνουν το δρόμο.

Συναντηθήκαμε με το δήμαρχο Κηφισιάς, κάνοντας μία ευρεία συζήτηση, με έμφαση στην καινοτομία. Μένοντας όμως στον τομέα του περιβάλλοντος, «με αφορμή τη μεγάλη φυσική καταστροφή, την πρωτοφανή λαίλαπα που είχε ως επίκεντρο τη βόρεια Αττική και τους δήμους Κηφισιάς και Διονύσου, έχουμε προβληματιστεί και έχουμε καταλήξει σε μία αναθεώρηση για το σύγχρονο αστικό πράσινο. 

Στο σύγχρονο αστικό πράσινο που σίγουρα δεν μπορεί να είναι επιλογή μόνο μίας διοίκησης, χρειάζεται να το ενστερνιστούν και οι πολίτες, δυστυχώς πρέπει να αποκλείσουμε τα πεύκα, γιατί αναπτύσσουν ρίζες επιφανειακές και μεγάλο ύψος παράλληλα. Από την πρόσφατη κακοκαιρία χάθηκαν πολλά δέντρα. Η αντικατάσταση αυτών θα γίνει με άλλα. Χρειάζεται να πάμε σε αναδιάταξη του πρασίνου με διαφορετικές επιλογές δέντρων, όπως πλατάνια, κουτσουπιές, βελανιδιές, με την καθοδήγηση επιστημόνων και γεωπόνων», τονίζει ο Γιώργος θωμάκος. 

                                                                                  

«Η υπογειοποίηση των καλωδίων της ΔΕΔΔΗΕ, ήταν από τα ισχυρά μηνύματα που μας έδωσαν οι επιπτώσεις της Μήδειας. Μετά τη Μήδεια και ότι αυτή άφησε στο πέρασμά της, συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε πάνω από το κεφάλι μας το θάνατο κατά κυριολεξία γιατί όταν γέμισαν οι δρόμοι πεσμένα καλώδια, δεν ξέραμε αν το πεσμένο καλώδιο είναι ηλεκτροφόρο ή όχι ή αν ήτανε ανενεργό. Έπρεπε να έρθει ειδικό συνεργείο της ΔΕΔΔΗΕ και ευτυχώς ήταν θαύμα που δεν θρηνήσαμε θύματα από τέτοια ατυχήματα. Ήρθε μεγάλη δύναμη των συνεργείων της ΔΕΔΔΗΕ από την υπόλοιπη Ελλάδα. 

Η υπογειοποίηση των καλωδίων είναι ένα πολύ ακριβό έργο, πολύ δαπανηρό, στο οποίο ο δήμος θα συνδράμει κατά το ήμισυ. Ήδη μέσα στο 2021, θα ξεκινήσουν κάποια έργα υπογειοποίησης με αρχή την Εκάλη, λόγω ότι στην Εκάλη η βλάστηση είναι πολύ πλούσια και αγκαλιάζει πολλές γραμμές καλωδίων. Έχουμε συστηματική συνεργασία με τη ΔΕΔΔΗΕ. Έχουμε επιλέξει και δρόμους, της Εκάλης και της Κηφισιάς. Αποτελεί πλέον και αίτημα των κατοίκων. Παλιότερα οι κάτοικοι ήταν περισσότερο επιφυλακτικοί σε αυτό, αλλά έχουν αναθεωρήσει πλέον».

                                                  

Στη συζήτησή μας με το Γιώργο Θωμάκο αναφερθήκαμε σε μία γκάμα θεμάτων που είτε προγραμματίζονται, είτε συνιστούν σημαντικές καινοτομίες. Θα κλείσουμε το πρώτο μέρος της συνέντευξής μας, κάνοντας αναφορά σε ένα θεσμό που έμεινε αδρανής αυτή την περίοδο λόγω covid και είναι αυτός της τοπικής δημοκρατίας. Στο θεσμό της τοπικής δημοκρατίας, εκλέγονται σε κάθε συνοικία του δήμου συμβούλια, όπου καθιερώνεται ο συμμετοχικός προϋπολογισμός, σύμφωνα με τον οποίο οι γειτονιές τα προηγούμενα χρόνια έφτιαχναν έναν μικρό προϋπολογισμό, με μικρές παρεμβάσεις ύψους 15.000 ευρώ και με μεγαλύτερα ποσά.

Κατέγραφαν οι πολίτες τις ανάγκες τους και έθεταν τις προτεραιότητές τους. Πολλά από τα έργα που υποδείκνυαν μπήκαν σε τροχιά υλοποίησης. Λόγω ότι δεν εφαρμόζεται τέτοιο πρόγραμμα στην Ελλάδα και λόγω ότι δυστυχώς δεν μπορούν αυτή την περίοδο να πραγματοποιηθούν συνελεύσεις, ο δήμαρχος Κηφισιάς Γιώργος Θωμάκος, επισημαίνει ότι βρίσκεται σε επικοινωνία με τις κατάλληλες εταιρείες για την εφαρμογή της ηλεκτρονικής δημοκρατίας ανά συνοικία.

Το υπέρτατο αγαθό πάνω απ' όλα!

Η φετινή παγκόσμια ημέρα υγείας είναι αφιερωμένη όσο ποτέ άλλοτε στους ανθρώπους που φροντίζουν τη δημόσια υγεία και σε όλους εκείνους που υπηρετούν στην πρώτη γραμμή το υπέρτατο αγαθό, μαχόμενοι καθημερινά με αυταπάρνηση και σθένος έναν αόρατο εχθρό, ένα παγκόσμιο ανελέητο ιό. 

Συναντηθήκαμε με την υφυπουργό λίγες ημέρες πριν, σε ασφυκτική πίεση χρόνου, όσο το επέτρεπαν οι επιτακτικές ανάγκες, που στα θέματα υγείας, προστάζουν άμεση επίλυση. «Το Ελληνικό Κοινοβούλιο έχει ήδη εγκρίνει την αύξηση του προϋπολογισμού για την Ψυχική Υγεία κατά 62%. 

Αυτή τη στιγμή σχεδιάζουμε τα επόμενα βήματα της μεταρρύθμισης για ένα προοδευτικό σύστημα ψυχικής υγείας, εκμεταλλευόμενοι τόσο εθνικούς όσο και ευρωπαϊκούς πόρους μέσω του νέου ΕΣΠΑ και του Ταμείου Ανάκαμψης. Η μεταρρύθμιση αυτή, πρόκειται να αυξήσει σημαντικά τις επενδύσεις μας στην υγεία, ενώ θα συμβάλει στην ανάπτυξη ενός ισχυρότερου, πιο ανθεκτικού συστήματος ψυχικής υγείας, που θα παρέχει πρόσβαση σε όλους», επισημαίνει η Ζωή Ράπτη, τονίζοντας επίσης ότι αν μη τι άλλο η κρίση που περνάμε αυτό τον καιρό, μας φέρνει αντιμέτωπους με τις αυξημένες ανάγκες για μεγαλύτερη υποστήριξη της δημόσιας υγείας.                                                                         

Στεκόμενοι σε μία πρώτη αποκωδικοποίηση, στο κοινωνικό αποτύπωμα που θα αφήσει έκδηλα στην ανθρωπότητα η πανδημία, συμφωνούμε στο ότι οι βασικές απειλές που αφήνει πίσω της διογκωμένες η πανδημία είναι το στρες, η μοναξιά και η παγκόσμια μάστιγα της κατάθλιψης. Γι’ αυτό, όπως υποστηρίζει, η Ζωή Ράπτη, «θα απαιτηθούν εκτεταμένες και συστηματικές παρεμβάσεις από το υπουργείο μας για να επουλωθούν οι πληγές που έχουν ανοίξει».

Ήδη λειτουργεί σε 24ωρη βάση η δωρεάν τηλεφωνική Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306. Είναι ένας δωρεάν δίαυλος επικοινωνίας, που ενημερώνει ανώνυμα και εμπιστευτικά τους πολίτες που αναζητούν ψυχολογική και συμβουλευτική υποστήριξη.

Βρισκόμαστε δυστυχώς σε ανοδική πορεία ακόμα του ιού, με την καμπύλη να μην έχει σταθεροποιηθεί παρά τις επιθυμίες για το αντίθετο. Με αυξημένη την προσοχή μας και σε πλήρη επαγρύπνηση για την κρισιμότητα της κατάστασης που επικρατεί συνεχίζουμε να βαδίζουμε βήμα, βήμα. «Η κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις ανά ημέρα και ανά ώρα », υπογραμμίζει η υφυπουργός, διαβεβαιώνοντας πως οτιδήποτε χρειαστεί να κάνει για να εξασφαλίσει το ύψιστο δικαίωμα των πολιτών στην υγεία και τη ζωή,  θα το κάνει. Κλείνοντας με την αναφορά στη σημερινή ημέρα και στον εορτασμό της υγείας παγκοσμίως, να συνοψίσουμε στη διαπίστωση ότι η ευζωία, είναι άμεσα συνυφασμένη με την καλή υγεία και για μια καλή υγεία, θα επιστρατεύσουμε την πανάκεια της ψυχικής ισορροπίας.  

Τα μυστικά της επικοινωνίας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ξέρεις πως να κερδίζεις το συνομιλητή σου με την παρουσία σου; Επίλεξε τις κατάλληλες λέξεις στις συνομιλίες σου, δώσε νόημα σε ότι έχεις να πεις και μάθε όλα τα κλειδιά της φυσικής και ψηφιακής επικοινωνίας στο πενθήμερο διαδικτυακό σεμινάριο επικοινωνίας που διοργανώνει το Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας.

Ο τρόπος που επικοινωνούμε και το επίπεδο των σχέσεων που αναπτύσσουμε, χαρακτηρίζει το βαθμό επιτυχίας των πληροφοριών που θέλουμε να μεταφέρουμε στους συνομιλητές και στους ακροατές μας.

Η Μαρία Παπαμιχαήλ, είναι πολιτικός επιστήμων και παρέχει τις υπηρεσίες της, τη γνώση και την αγάπη της για το αντικείμενο, στο πεδίο της πολιτιστικής διπλωματίας, στο Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας, Ε.Ι.Π.Δ, ως υπεύθυνη επικοινωνίας και στρατηγικού σχεδιασμού. Λίγο πριν συνδεθούμε για την παρακολούθηση των μυστικών της επικοινωνίας, ζήτησα μερικά tips. Η φυσική παρουσία είναι πολύ σημαντική, το "διάβασμα" του συνομιλητή επίσης, ενώ η τέχνη της ρητορικής είτε σε γραπτό, είτε σε προφορικό, είτε σε ψηφιακό λόγο, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στο να προσελκύσουν το ενδιαφέρον. 

                                                                                   

Χτίζοντας το brand «Ελλάδα» το Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας, ως ένας μη κυβερνητικός οργανισμός, λειτουργεί τα τελευταία 3 χρόνια με παραρτήματα στο εξωτερικό, στην Αγκόνα, στη Σικελία, Γαλλία, Βρυξέλλες, Ολλανδία, Ουαλία και Λονδίνο, Αίγυπτο, Τυνησία και στο Νάσβιλ στις ΗΠΑ, με πρωταρχικό στόχο του την τοποθέτηση του «ελληνικού προϊόντος» ψηλά στην ενημέρωση και την προβολή του στο εξωτερικό, χτίζοντας γέφυρες που συνδέουν τις ευαισθησίες και τα ενδιαφέροντα των λαών που απευθύνεται.                                                                            

«Συστήνουμε την Ελλάδα ευρύτερα στο εξωτερικό, δίνοντας την ευκαιρία στους λαούς και στις χώρες του κόσμου να μας γνωρίσουν, να γνωρίσουν την Ελλάδα, τις ανεξερεύνητες ομορφιές της και τις δυνατότητες που ξεδιπλώνονται για την αξιοποίησή τους, πέρα από το μνημείο παγκοσμίου φήμης την Ακρόπολη, πέρα από τα δημοφιλή νησιά μας, τη Μύκονο και τη Σαντορίνη, πέρα από τη φέτα και το τζαζίκι. Στη γαστρονομία, στην αρχιτεκτονική, στην κλασική μουσική. Πρόσφατα διοργανώσαμε στο Μέγαρο Μουσικής μια εκδήλωση αφιερωμένη στο Λεωνίδα Καβάκο, στην κλασική μουσική, παρουσιάζοντας τους Έλληνες συνθέτες και την ελληνική κλασική μουσική ταυτότητα. Την παράδοσή μας, μέσα στα χρόνια», τονίζει η Μαρία Παπαμιχαήλ.

                                                                               

Τις επόμενες ημέρες, από 9-11 Απριλίου και στις 17,18, στο διαδικτυακό σεμινάριο, με θέμα «Τα μυστικά της Φυσικής και Ψηφιακής Επικοινωνίας», στόχος είναι να δοθούν οι συντεταγμένες για μια αποτελεσματική και επιτυχή επικοινωνία. Αρχικώς θα δοθούν εξειδικευμένες γνώσεις και πληροφορίες σχετικά με την φυσική, λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία και εν συνεχεία θα δοθεί έμφαση στον καλύτερο τρόπο χειρισμού της συνεχώς εξελισσόμενης ψηφιακής επικοινωνίας, εντοπίζοντας λάθη, ενδεχόμενους κινδύνους και δυνατότητες. Το σεμινάριο θα πλαισιώσουν ομιλίες ειδικών, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, σκηνοθέτες, νομικοί, ειδικοί λειτουργοί, που έχουν διαπρέψει στο χώρο εργασίας τους και με τις διαλέξεις τους, θα μας μεταφέρουν τις γνώσεις και την εμπειρία τους.

Για περισσότερες πληροφορίες στο link που ακολουθεί:

https://www.helleniculturaldiplomacy.com/

Μία ημέρα με τη Λουκία Κεφαλογιάννη!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η Μήδεια άφησε πίσω της πληγές. Κομμένα δέντρα, σπασμένοι κορμοί και κλαδιά. Οι γειτονιές και οι περισσότεροι δρόμοι στους δήμους καθαρίστηκαν, όπως και οι ιδιωτικές κατοικίες, όμως το πρόβλημα μέσα στα ρέματα και στα δάση κρίνεται επικίνδυνο, καθότι ο όγκος και το μέγεθος της φύσης εκεί, είναι μεγαλύτερος.

Συναντηθήκαμε με την Αντιπεριφερειάρχη Βορείου Τομέα, Λουκία Κεφαλογιάννη, για την αποτίμηση του φυτικού κεφαλαίου από τις τελευταίες φυσικές καταστροφές στην Αττική. Δεκάδες χιλιάδες τόνοι δέντρων, κλαδιών και φύλλων συγκεντρώθηκαν και πήραν το δρόμο της ανακύκλωσης.  

"Τα κλαδιά χρησιμοποιούνται ήδη ως εδαφοβελτιωτικό", μας λέει η Λουκία Κεφαλογιάννη, ενώ εξετάζεται παράλληλα από την περιφέρεια, η δυνατότητα δημιουργίας πέλετ, ως καύσιμη ύλη, για την παραγωγή θερμότητας και τη χρήση αυτού στη βιομηχανία, προκειμένου να αξιολογηθεί και η ποιότητα της στάχτης που αφήνει.                                                      

Περπατώντας κατά μήκος της Ρεματιάς Χαλανδρίου
και αποτιμώντας τις ζημιές στα δέντρα.

Ακολουθήσαμε την Αντιπεριφερειάρχη στην "αυτοψία" που διενήργησε, μαζί με τον αντιδήμαρχο Περιβάλλοντος, Πρασίνου και Πολιτικής Προστασίας Χαλανδρίου Κώστα Ευθυμίου, την Μαρία Αρίδα, δασονόμο από το Δασαρχείο  Πεντέλης, το Νίκο Θυμάκη, γεωπόνο του Ινστιτούτο Γεωπονικών Ερευνών, την Αναστασία Νικολάου, γεωπόνο του δήμου Χαλανδρίου και τον Δημήτρη  Σταμέλο, από το Σύλλογο Προστασίας της Ρεματιάς Πεντέλης Χαλανδρίου, για τον καθαρισμό αρχικά του ρέματος Χαλανδρίου από τα ξεραμένα και κατεστραμμένα δέντρα, κυρίως λόγω της πρόσφατης κακοκαιρίας που έπληξε την Αττική. Θα ακολουθήσει ο Ποδονύφτης στη Φιλοθέη, ο Κοκκιναράς στην Κηφισιά και το ρέμα στην Πεντέλη και στα Βριλήσσια, καθώς όπως έχει καταγραφεί, υπάρχουν σημεία που έχουν σπάσει δέντρα και κλαδιά και αποτελούν εστίες κινδύνου, χρίζοντας άμεσης απομάκρυνσης.                  

Η Λουκία Κεφαλογιάννη περιστοιχιζόμενη από τον
Κώστα Ευθυμίου και τη Μαρία Αρίδα  

Έχει δοθεί έγκριση από την περιφέρεια, στο βόρειο τομέα, τμηματικά, αρχής γενομένης από τη Ρεματιά Χαλανδρίου, για αποκομιδή του συνολικού όγκου των ξερών, των σπασμένων και ξεριζωμένων δέντρων που βρίσκονται μέσα στα αστικά δάση και στη συνέχεια μετέπειτα, θα ακολουθήσει μία δεύτερη δράση για τους αϊλανθος, το δέντρο που είναι γνωστό ως "βρωμοκαρυδιά", το οποίο, παρόλη την υπέροχη σκιά που προσφέρει, εμποδίζει και καταστρέφει την ανάπτυξη και τη βλάστηση γύρω απ' αυτό και θεωρείται από τους ειδικούς επεκτατικό, γεγονός που επισημαίνεται και με οδηγία και από την Ε.Ε.

Η διαχείριση του πρασίνου και των δέντρων που πρέπει να κοπούν και να απομακρυνθούν μέσα από μέρη όπως είναι τα ρέματα και τα δάση, με την απαραίτητη προσοχή που απαιτείται για το υπόλοιπο "υγιές" περιβάλλον,  είναι δύσκολη υπόθεση, πολλά από τα σημεία είναι δυσπρόσιτα για τη μεταφορά των κορμών, τα μέρη στα οποία θα οργανωθεί να γίνει όλο αυτό δεν είναι ένα, είναι πολλά, εκατοντάδες δέντρα θα κοπούν και θα αποσυρθούν και για το λόγο αυτό, απαιτούνται συντονισμένες επιχειρήσεις και αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ των φορέων.      

10' λεπτά με το δήμαρχο Χαλανδρίου!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα 

Εν μέσο ενός ασφυκτικού καθημερινού προγράμματος και παρόλη την πίεση και τις δυσκολίες που δημιουργεί η καραντίνα, οι προγραμματισμένες εργασίες που τρέχουν για το Χαλάνδρι αυτή την εποχή, δεν μπορούν να παύσουν. 

Συναντηθήκαμε με το Σίμο Ρούσσο, το δήμαρχο Χαλανδρίου και λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να διαπιστώσουμε και μέσα από τη συζήτηση μαζί του, ότι οι αλλαγές που διαδραματίζονται στο Χαλάνδρι τα τελευταία χρόνια, δεν είναι μόνο ορατές, υπάρχουν πρόσωπα πίσω απ' αυτές.

Θα αναφέρουμε μερικές από αυτές. Μιλήσαμε για το μεγαλύτερο τεχνικό πλάνο έργων του 2020 που εκτελείται τώρα στο Χαλάνδρι και προσδιορίζεται από σημαντικά έργα υποδομής που λείπανε από την πόλη.

Το δημαρχείο, είναι ένα από αυτά, ένα έργο προϋπολογισμού 20εκ. ευρώ, το οποίο δημοπρατήθηκε και εκτελείται και δίνει λύση στο πρόβλημα στέγασης όλων των υπηρεσιών του δήμου καθώς επίσης  εξοικονομεί ενοίκια 400.000ευρώ ετησίως για το δήμο.

«...Η κατασκευή του δημαρχείου στο Χαλάνδρι δημιουργεί ένα τοπόσημο, λύνει το θέμα του θεάτρου και το θέμα στέγασης των πολιτιστικών εκδηλώσεων, όπου ένας τέτοιος χώρος, έλειπε από το Χαλάνδρι και βεβαίως συμβάλλει σημαντικά στην επίλυση του θέματος της στάθμευσης της πόλης, καθώς διαθέτει ένα τριώροφο πάρκινγκ 160 θέσεων. Αισθητικά το κτίριο είναι ένα αρχιτεκτόνημα, το οποίο θα αλλάξει την αγορά και το κέντρο της πόλης...», μας λέει ο Σίμος Ρούσσος.

                                                                                      

Το Χαλάνδρι μέχρι το 2014, είχε μία υστέρηση στη διεκδίκηση δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων. Αυτή τη στιγμή, σήμερα, οι πηγές χρηματοδότησης έχουν μετατοπιστεί προς την κατεύθυνση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, την περιφέρεια Αττικής ή προς την κατεύθυνση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων.

74 έργα εκτελέστηκαν τη διετία 2019 – 2020, τα οποία συντελούν στο μεγαλύτερο τεχνικό πρόγραμμα που έχει εκτελεστεί ποτέ στο Χαλάνδρι, τα τελευταία 15 – 20 χρόνια.

Ξέρετε, η πολιτική και η άσκησή της, υποτίθεται ότι θα έπρεπε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα και τις ανάγκες αυτών που υπηρετεί, δηλαδή των πολιτών της. Αυτός υποτίθεται και πάλι ότι είναι ο αρχέγονος ρόλος και λόγος ύπαρξης της πολιτικής, ασχέτως εάν έχουμε παρανοήσει ομαδικώς τελευταίως, βιώνοντας μια αλλοιωμένη και προσβλητικά αλλοτριωμένη συνθήκη της πολιτικής. 

                                                                                 

Το Χαλάνδρι ζει τα τελευταία χρόνια μια καλή περίοδο που λέμε, βιώνει μια προοδευτική ανάπτυξη σε όλους τους τομείς και έχοντας ως οδηγό του τον πολυπράγμων και πολυσχιδή δήμαρχο, με τη συγκεκριμένη ισχυρή και δομική προσωπικότητα, θα αποκτήσει σίγουρα πολυεπίπεδα οφέλη και πλεονεκτήματα. «Όλες μας οι προσπάθειες, κατατείνουν στο να στηρίξουμε το εμπορικό κέντρο, να στηρίξουμε την τοπική αγορά και την επιχειρηματικότητα», μας λέει ο δήμαρχος. Μετά λόγου γνώσης, οφείλω να ομολογήσω ότι τα έργα και οι πράξεις μιλούν από μόνες τους. 

Ο Σίμος Ρούσος, φαίνεται ότι υπηρετεί την αρχή του να εργάζεται για τους δημότες του, θέτοντας σε εφαρμογή συμμετοχικές διαδικασίες των πολιτών που ζουν στο Χαλάνδρι και τους αφορούν άμεσα όποιες μεγάλες ή μικρές αλλαγές ή παρεμβάσεις. Η σημερινή διοίκηση έχει κερδίσει δυναμικά ποικίλες μάχες και διεκδικήσεις. 

Ενδεικτικά, να αναφέρω δύο για την περιοχή του Κάτω Χαλανδρίου, που βάλλεται περισσότερο. Από το κτήμα Δουνέζη, αυτή την πολυπαθή έκταση, το παλιό διατηρητέο οίκημα του οινοπνευματοποιείου, ένα σπάνιο εναπομείναν ενθύμιο βιομηχανικής κληρονομιάς, για το οποίο κατοχυρώθηκε χρηματοδότηση από το Πράσινο Ταμείο για τη δημιουργία ενός κοινόχρηστου χώρου 3 στρεμμάτων πολιτιστικών δράσεων. 

                                                                                 

Το «Πεύκο Πολίτη» ήταν και είναι μια μεγάλη πληγή της πόλης, υπό την έννοια ότι πρόκειται για μία έκταση 1.200 στρεμμάτων, παραμελημένη και παρατημένη επί δεκαετίες σε μια ζώνη αστικού ιστού, ανάμεσα από δύο μεγάλες οδικές αρτηρίες τη λεωφόρο Μεσογείων και τη Δουκίσσης Πλακεντίας. 

Ο δήμος Χαλανδρίου έχει ολοκληρώσει τη μελέτη πολεοδομικού σχεδιασμού και ανάπλασης της περιοχής από το 2017, την κατέθεσε προς έγκριση στην περιφέρεια Αττικής, με την τελευταία να προβάλλει διάφορες αιτιάσεις παράλογων και ανεφάρμοστων απαιτήσεων, για απαλλοτριώσεις εκατέρωθεν της Δουκίσσης Πλακεντίας άνω των 40 μέτρων, που πρακτικά σήμαιναν κατεδαφίσεις ήδη υπαρχόντων νέων κατοικιών και επιπλέον ένα ανυπέρβλητο κόστος άνω των 15 εκ. ευρώ.

                                                                                        

«Είμαστε σε μια συνεννόηση ξανά από το 2020, με την πολιτική ηγεσία της περιφέρειας Αττικής, προκειμένου να επιλυθεί αυτό το πρόβλημα, χαράκτηκε ένας οδικός χάρτης και αναμένουμε όλοι το αν η περιφέρεια θα ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις που ανέλαβε απέναντι στο δήμο», διευκρινίζει ο δήμαρχος Χαλανδρίου, καθώς όλα τα προηγούμενα χρόνια, ο φάκελος και οι μελέτες επέστρεφαν από τις υπηρεσίες της πίσω στο υπουργείο Υποδομών και από εκεί ξανά πίσω στο δήμο, καταλήγοντας σε κάποιο συρτάρι γραφείου, θαψίματος της υπόθεσης.

Μαχητές και όχι παρατηρητές!

«...Αν δεν ήμουν νοσηλεύτρια και έβλεπα την κατάσταση απ’ έξω, θα έλεγα ότι οι νοσηλευτές, οι άνθρωποι που εργάζονται στην πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στον κορωνοϊό, ότι περνάνε δύσκολες στιγμές. Αυτό όμως πραγματικά που συμβαίνει μέσα στα νοσοκομεία, δεν περιγράφεται με λόγια.

Είμαστε καθημερινά στη μάχη με τον ιό. Δεχόμαστε καθημερινά, τα χειροκροτήματα της υπέρμετρης προσπάθειάς μας. Πάντα, αλλά και τώρα μέσα στην πανδημία, κληθήκαμε να υπερβούμε τους εαυτούς μας και να ξεπεράσουμε τους προσωπικούς μας φόβους. Πιστεύω ακράδαντα ότι στην υγειονομική κρίση που περνάμε, ο καθένας μας, μέσα από τον επαγγελματικό και κοινωνικό του ρόλο, δοκιμάζεται και βάζει πλάτη για τις αντοχές του συστήματος. Εμείς οι νοσηλευτές λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους.

Είναι μια δύσκολη πραγματικότητα. Είναι όμως η δική μας πραγματικότητα. Η δική μας καθημερινότητα. Ότι και να γίνει, εμείς θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες. Οφείλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε γιατί είμαστε "μαχητές" και όχι παρατηρητές...».

Ρούλα Χύτα
Κοινοτική Σύμβουλος Νέου Ψυχικού

... γράφει η Ρούλα Χύτα που είναι νοσηλεύτρια και κοινοτική σύμβουλος της Κοινότητας Νέου Ψυχικού του Δήμου Φιλοθέης Ψυχικού επίσης είναι μέλος της επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας του Γ.Ν.Α. ΚΑΤ. Μία δυναμική και ευαισθητοποιημένη παρουσία, που ασχολείται με τα κοινά, θέτοντας ενεργά τον εαυτό της στην υπηρεσία του συνανθρώπου. Στη στυγνή πραγματικότητα της πανδημίας, οι νοσηλευτές αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του συστήματος υγείας. Αν δεν έκαναν οι ίδιοι την υπέρβαση, μαζί με τους γιατρούς και το υγειονομικό προσωπικό, στο σύνολό τους, δεν θα καταφέρναμε να ανταπεξέλθουμε, έστω και με τις ελλιπείς δομές, στις υπάρχουσες συνθήκες.

Καλή χρονιά με τη Σόνια Θεοδωρίδου!

 γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Λένε ότι η όπερα αγγίζει την ψυχή. Σε αφήνει γυμνό και έκθετο αντίκρυ στη ζωή. Σε κάνει μικρό, γκρεμίζει τα οχυρά, σπάει τις αντιστάσεις. Πολλοί κλαίνε όταν ακούνε. Κλαίνε γοερά...

Κάποιοι άλλοι λένε ότι θεραπεύονται.

Με φωνή τρεμάμενη, σπαστή, στον τελικό φθόγγο, τραγουδιστή θα έλεγα, η μεγάλη Σόνια Θεοδωρίδου, η διάσημη σοπράνο, μας υποδέχτηκε στην οικία της στο Κολωνάκι, λίγες ημέρες πριν την εκπνοή του χρόνου, για την ανταλλαγή των καθιερωμένων ευχών. Για τον απολογισμό του απελθόντος.

Η ευγενική της ύπαρξη διάχυτη, με τα συναισθήματα της προσφοράς και της αγάπης να διαπερνούν ανά πάσα ώρα και στιγμή τη συνάντησή μας, η Σόνια Θεοδωρίδου μου μιλούσε για τα πιο πονεμένα χρόνια με έναν τόνο γλυκό, με μια ευαισθησία που ξεχείλιζε στη χροιά της φωνής της. Κράτησε τη ζεστασιά στην ψυχή της στα δύσκολα χρόνια. «Δεν έχασα ποτέ τη ματιά μου για το διπλανό μου. Είχα δύσκολα παιδικά χρόνια, μεγάλωσα φτωχικά, ήμουν όμως πάρα πολύ τυχερή αργότερα», λέει. 

                                                                               

Με ένα ψέμα συντροφιά, άφησε τη Βέροια για να έρθει στην Αθήνα, να γραφτεί στο Εθνικό Ωδείο και από εκεί κι έπειτα η πορεία της ήταν ασταμάτητη. «Σπούδασα παίρνοντας το πρώτο βραβείο υποτροφίας Μαρία Κάλλας. Κάποια στιγμή στο Λονδίνο έζησα σε ένα ξενοδοχείο αστέγων. Ήμουνα στην Κολωνία, σπούδαζα στη Μουσική Ακαδημία. Αγαπούσα με τόσο πάθος τη ζωή μου και τη δουλειά μου που δεν υπήρχε κάτι να με σταματήσει. Περισσότερο μου κόστισαν οι απώλειες των γονιών μου, τους οποίους έχασα σε μικρή ηλικία. Είχα πλούτη, αγαθά, αλλά ήμουν και πολύ μόνη μου. 

                                                                                    

Νιώθω πλήρης και ευτυχισμένη, ειδικά με αυτά που κάνω για τους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Μου αρέσει να δίνω ελπίδα σε ανθρώπους που είναι από ένα μικρό χωριό και νομίζουν ότι δεν θα κάνουν πράγματα στη ζωή τους. Μου αρέσει να τραγουδάω σε μέρη που μια λυρική τραγουδίστρια δεν θα πήγαινε ποτέ, στην πλατεία ενός χωριού. Δεν θεωρώ ποτέ ένα μέρος ταπεινό. Εμείς δίνουμε τη μεγαλοσύνη και την αξία ενός μέρους». Όταν τραγούδησε στο Πάγκειον στην Ομόνοια υποστηρίζει ότι τέτοιο κάλος, δεν γίνεται να το αφήνουμε στη δυστυχία του.

                                                                                           

 «Το Πάγκειον μοιάζει σαν μία γυναίκα που παράτησε τον εαυτό της. Δεν ξέχασα ποτέ από που είμαι. Ένας σταρ, απλώνει το χέρι του σε εκείνον που τον χρειάζεται. Πιστεύω στην αγάπη του κόσμου. Εγώ λούζομαι σε αυτήν την αγάπη. Γι’ αυτό και τραγουδάω. Μάλιστα αυτόν τον καιρό που κάνω περισσότερο κονσέρτα, παρά όπερα στη σκηνή, νιώθω την εγγύτητα με τον κόσμο, γιατί η σκηνή έχει μια απόσταση. Εγώ προσωπικά αυτό το είχα πάρα πολύ ανάγκη. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η επαφή με τον κόσμο, όπως και η αγάπη που εκδηλώνεται μετά. Στο εξωτερικό, αυτή η εκδηλωτικότητα είναι πολύ έντονη. 

Έχω ζήσει στιγμές ονειρικές. Να μου πετάνε λουλούδια στον κήπο μου, με το ελικόπτερο, να είμαι στις τοιχογραφίες των σπιτιών. Σε 20 παραστάσεις μου, ο ίδιος άνθρωπος να βρίσκεται στην ίδια θέση κάθε φορά και πολλά άλλα… Όμως δεν αγαπούν τη Σόνια, αγαπούν αυτό που εκφράζω μέσο του τραγουδιού. Όταν ήμουνα πιο νέα, με μεθούσε αυτή η δόξα, με συνέπαιρνε…! Μου έδινε την αίσθηση της αιωνιότητας.

                                                                                             

Μέσα σε όλα αυτά ήξερα κάπου μέσα μου ότι όλο αυτό είναι εφήμερο. Ήξερα ότι όταν βγάζεις τα ρούχα της σκηνής και γυρνάς σπίτι σου, είσαι η μάνα, ή ότι άλλο… Αυτό το χάρισμα, αυτό το ανεκτίμητο δώρο που πήρα από το θεό, τη φωνή μου… θεωρώ τον εαυτό μου πάρα, μα πάρα πολύ τυχερό, διότι κάνω κάτι που λατρεύω. Πληρώνομαι για κάτι που είναι η μεγαλύτερή μου αγάπη. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ωραιότερο πράγμα από αυτό».

Τι είναι για σένα η μουσική; «Η ύπαρξή μου, ο ανώτερός μου εαυτός. Είναι αυτό το μεγάλο δώρο που μου δόθηκε απ’ τη φύση, για να μπορέσω να υπηρετήσω το συνάνθρωπο και να μπορέσω και εγώ μέσα από την εμπειρία της μουσικής, να αναπτυχθώ». 

Πόσο σημασία έχει να υπηρετείς το συνάνθρωπο; «Αυτή είναι η σημασία της ανθρώπινης ύπαρξης για μένα. Δεν έχει κανένα νόημα να υπάρχεις, αν δεν υπάρχει ο διπλανός σου. Μέσα από τον κόσμο της όπερας, συνάντησα ανθρώπους από άλλες χώρες, από διαφορετικές κουλτούρες και είδα ότι ο πυρήνας του ανθρώπου είναι ίδιος. Είναι η αγάπη».