Κατώτεροι των περιστάσεων!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Κάποτε σε αυτό το μικρό χωριό που λέγεται Ελλάδα, ένας πολίτης ο οποίος επιθυμούσε να καταταγεί στο σώμα της Αστυνομίας και να υπηρετήσει τη δημόσια τάξη της χώρας του, αξιολογούνταν μέσω της διαδικασίας των Πανελληνίων εξετάσεων για τη Σχολή Αξιωματικών της Αστυνομίας. Κατά κύριο λόγο όμως, χτυπούσε την πόρτα του βουλευτή του, προκειμένου να περάσει στη λίστα των θέσεων των επιλαχόντων υποψηφίων διοριζόμενων. 

Ούτε λόγος για εκπαίδευση, καθώς πολύ απλά, η καλύτερη εκπαίδευση ήταν αυτή στο πεδίο, νοοτροπία που χαρακτήριζε τότε την εποχή. Δεν χρειαζόταν κατά συνέπεια ούτε ειδική πρακτική, αλλά ούτε και θεωρητική κατ' επέκταση εκπαίδευση, βεβαίως. Άλλωστε τι θα μπορούσε να συμβεί και που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μια τέτοια αντιμετώπιση στην Ελλάδα της δεκαετίας του '80 και του '90. Μια γειτονιά ήταν όλη η χώρα. Το έγκλημα δεν το γνωρίζαμε, δεν είμασταν εξοικειωμένοι με αυτό, κάτι που μόνο τα χρόνια της αθωότητάς μας παρέτεινε.  

Τα χρόνια της αθωότητας όμως πέρασαν, οι εποχές διαφοροποιήθηκαν, οι πρακτικές αδιαμφισβήτητα άλλαξαν και στη δημόσια διοίκηση. Η αξιοσύνη και η κατάρτιση των υπαλλήλων των δημοσίων οργανισμών και φορέων περνά πλέον μέσα από την αξιολόγηση του ΑΣΕΠ. Τα παρατράγουδα παρά ταύτα δεν λείπουν, εκτείνονται μάλιστα πολλές φορές και διαβρώνουν μεγάλα κομμάτια μιας δυναμικά εξελισσόμενης χρηστής διοίκησης, καθώς η νοοτροπία δεν αποκολλάται εύκολα και η εκάστωτε κυβερνητική εξουσία δεν φροντίζει για την εκπαίδευση των υπαλλήλων της. Δεν επιδεικνύει το χρέος της με σοβαρότητα, στο ύψος των περιστάσεων. Δεν μιλά με το παράδειγμα της.

Τα χρόνια πέρασαν και στην Ελλάδα, στη μικρή Ελλαδίτσα, σε αυτό το μικρό χωριό, άρχισαν να συμβαίνουν, γεγονότα συνταρακτικά, γεγονότα αποκαρδιωτικά, που έφεραν τους πολίτες της χώρας και το ίδιο το κράτος προ των ευθυνών τους, υπό τη συνειδητοποίηση της ελαφρότητας της συμπεριφοράς τους, της στάσης τους, της αντιμετώπισής τους. 

Το δυστύχημα στα Τέμπη και η δολοφονία της γυναίκας έξω από το αστυνομικό τμήμα των Αγίων Αναργύρων είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα αδιαφορίας, υποτίμησης των καταστάσεων με έλλειψη ορθής κρίσης, με αδαημοσύνη, με άγνοια κινδύνου που οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στο απόλυτο κακό. Είναι τα δύο τελευταία αποκαθηλωτικά παραδείγματα, που έχουν αφήσει το βασιλιά γυμνό να συλλογιέται τι έχει πάει λάθος...

Ο θανατος, η δολοφονία, αποτελούν το απόλυτο κακό. Όταν το κράτος, η συντεταγμένη πολιτεία δεν έχει φροντίσει, δεν έχει προνοήσει ώστε να αποφευχθεί το χειρότερο, τότε καταλήγει μαζί με τους πολίτες, να θρηνούν κατόπιν εορτής. Και πως φροντίζει ένα κράτος για την αποτροπή; Παρέχοντας εκπαίδευση και παιδεία στους πολίτες του. 

Έχω αρχίσει να πείθομαι ότι αυτή η χώρα θα μάθει από τη σοβαρότητα των επιπτώσεων που απολήγουν, που επιστρέφουν μπούμεραγκ πάνω της, θρηνώντας τους νεκρούς της, τους αδικοχαμένους της. Με τον πιο σκληρό, τον πιο ανελέητο τρόπο.   

Μαύρη σελίδα!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ο σκίουρος αποτελεί παράδειγμα ζώου που προγραμματίζει μέχρι και την παραμικρή του κίνηση, όταν μαζεύει φύλλα και κορμούς δέντρων για να χτίσει τη φωλιά του στο δάσος. 

Κάθε του κίνηση είναι αναλυτικότατα σχεδιασμένη, εμπεριστατωμένη και εξυνυχιστικά ελεγμένη. Σε μία από τις πολλές διδακτικές, παιδικές ταινίες που κυκλοφορούν, ένα ζώο, δεν ενθυμούμαι το είδος, ζητάει συγνώμη από το σκίουρο γιατί του έκανε μια ζημιά στη δουλειά του και όπως ήταν φυσικά αναμενόμενο,του ζητάει συγνώμη, λέγοντάς του πως ήταν ατύχημα. 

Ατύχημα, απαντά ο σκίουρος απορημένος, που φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται την έννοια του όρου, καθώς ο ίδιος δεν γνωρίζει τι σημαίνει ατύχημα, αφού είναι το ζώο εκείνο που έχει φροντίσει - προβλέψει μέχρι και για την παραμικρή αναποδιά.

Αναφέρω το παράδειγμα ως ενδεικτική αντίθεση για να τονίσω το πόσο παραμελημένες σε επίπεδο αδιαφορίας, το πόσο απαξιωμένες είναι οι περισσότερες των εγκαταστάσεων στη χώρα. Πόσο τριτοκοσμικές καταστάσεις ζούμε και αντιμετωπίζουμε, με ευθύνη των πολιτικών κομμάτων, των πολιτικών προσώπων και των πολιτικών αρχηγών - κυβερνήσεων συλλήβδην, που έχουν περάσει από το τιμόνι της χώρας τα τελευταία 30 χρόνια. 

Όσο γι' αυτή την τραγωδία, την τραγωδία των Τεμπών, η οποία είναι ένα εφιαλτικό δυστύχημα, για άλλη μία φορά, μετά την πυρκαγια στο Μάτι, πρέπει να θρηνούμε θύματα, ανθρώπινες ζωές νέων παιδιών, φοιτητών, για να καταλάβουμε με τον τραγικότερο τρόπο, το μέγεθος της ευθύνης που αντιστοιχεί σε κάθε μας πράξη ή σε κάθε μη πράξη. Το πόσο δηλαδή μία επιπολαιότητα, μία αυθαιρεσία, μία ελαφρά την καρδία κίνηση, μπορεί να επηρεάσει ως ντόμινο και να στοιχίσει ανθρώπινες ζωές. Είναι βαριά η ευθύνη στις πλάτες των πολιτικών κομμάτων συνολικά, στις πλάτες των πολιτικών, διότι η αντιμετώπιση των θεμάτων της χώρας, διακρίνεται αν μη τι άλλο από προχειρότητα, διαχρονικά. Το πένθος βαρύ! Μαύρη σελίδα για τη χώρα, η τραγωδία των Τεμπών! Πρόκειται για το χρονικό ενός προδιαγεγραμμένου εγκλήματος!