Η δική μας αλήθεια!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Τα δύο τελευταία βιβλία του, από τις εκδόσεις «Διόπτρα» υπέγραφε την Παρασκευή στο βιβλιοπωλείο «Χαρτόπολις», καλεσμένος της Ελένη Νικολέλη, ο Νικόλαος Σμυρνάκης. «Ο Τύρινος», ένα παιδικό βιβλίο που πραγματεύεται το φόβο και «Η αλήθεια», ένα βιβλίο που μιλά για την αλήθεια. Την αλήθεια που είναι διαφορετική για τον καθένα από εμάς.

Στη εικόνα πάνω, ο συγγραφέας Νικόλαος Σμυρνάκης, με την Ελένη Νικολέλη, την Ξένια Πασχοπούλου, Headhunter, και την Σάντρα Ζαφειρακοπούλου, Γενική Διευθύντρια «Make-A-Wish».

Λίγο η αμεσότητα της πληροφορίας, κάτι ακόμη η άπλετη γνώση και η πρόσβαση στην ενημέρωση, κάτι η τεχνολογία και η εξέλιξη των επιστημών, η εποχή που διανύουμε, δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο στρουθοκαμηλισμού.

Υπαγορεύει καθαρότητα στο μυαλό, στη σκέψη, αλλά και στο συναίσθημα, επιβάλλει τη διαφάνεια και την ειλικρίνεια, με τη νέα γενιά των ανθρώπων που κυριαρχούν στις εξειδικεύσεις στις νέες θεωρίες, στις προσωπικές και στις επαγγελματικές μας σχέσεις, να παίρνουν τη σκυτάλη και να μας καθοδηγούν σε νέα μονοπάτια της σκέψης, μονοπάτια απαλλαγμένα από τη ντροπή, το ντρόπιασμα και την κακοποιητική επιβούλευση. Είναι όλα στο φως επί της ουσίας, στην πραγματικότητα στις μέρες μας, όχι ως σύνθημα προεκλογικής καμπάνιας, αλλά ως μια αδηφάγος, σαρκοβόρα διαπίστωση, που δεν μπορείς  να διαφύγεις αυτής, δεν μπορείς να κρυφτείς. 

                                                                                         

«Όταν συνειδητοποίησα ότι αν οι έννοιες όπως το πως διαχειρίζομαι το φόβο, οι έννοιες του στόχου, του σκοπού ζωής, υπήρχαν στο σχολείο, αν τα είχαμε μάθει στο σχολείο, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός, σίγουρα καλύτερος. Θέλησα αυτές τις έννοιες να τις κάνω σύμβολα, να τις κάνω ήρωες, πρώτα για τα δικά μου τα παιδιά και έπειτα για τα παιδιά όλου του κόσμου, προκειμένου να προβληματίσω τα παιδιά, ώστε να μην φοβούνται που φοβούνται», μου λέει ο Νικόλας.

Αν σκεφτεί κανείς τι είναι αυτό που κάνει το φόβο τόσο τρομακτικό και μεγάλο, η απάντηση είναι ο ίδιος ο φόβος. Ο φόβος του φόβου. «Έχουμε ενοχοποιήσει το φόβο. Ο φόβος όμως μας προστατεύει. Το θέμα είναι πως δεν θα μας αποτρέπει από το να κάνουμε τα σημαντικά στη ζωή μας, πως θα μετατρέψουμε το φόβο σε φίλο, ώστε να προχωράμε».

«Ο Τυρίνος, η σούπερ δύναμή του, δεν είναι ότι σκαρφαλώνει και πετάει σαν το superman, η σούπερ δύναμή του είναι κάτι που μπορούν να καταφέρουν όλα τα παιδιά. Ποιο είναι αυτό. Ότι συνειδητοποιεί κάποια στιγμή ότι μπορεί να κάνει αυτό που φοβάται. Δεν απαγορεύεται από κανένα συμπαντικό νόμο. Πάρα πολλοί άνθρωποι φοβόμαστε κάτι και μετά τέλος, σταματάμε να το σκεφτόμαστε και να προσπαθούμε γι’ αυτό. Φυσικά και προσπαθούμε να υπερβούμε ένα φόβο μας όταν αυτός σταματάει την πρόοδό μας», σημειώνει ο Νικόλας Σμυρνάκης.                                                                             

Με τη Βάλια Κεχαγια, Φωτογράφος και Καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας και 
Λογοτεχνικής Μετάφρασης

Μεγαλώσαμε και μάθαμε με περίσσεια χάρη και περίτεχνη λεπτότητα να κρύβουμε τους φόβους μας, να κάνουμε ότι δεν υπάρχουν. Έχουμε γαλουχηθεί με τρόπο ότι όποιος φοβάται είναι δειλός, αδύναμος, μικρός. Λες και είναι κακό. Και έτσι, στα πατήματα αυτής της γενιάς και της εποχής που αφήνουμε πίσω μας, βάζαμε τους φόβους μας κάτω από το χαλί, τους κρύβαμε, για να μην φανούμε ευάλωτοι, μικροί.

Μεγαλώσαμε και το χαλί δεν έφτανε, τους πατήσαμε ανελέητα, καθήσαμε πάνω τους και με την επίπλωση, βαριά, στιβαρή, αρχοντική. Α, ρε κατακαημένε, τι σου έμελλε να πάθεις. Που να ήξερες από που θα σου ξεφύτρωνε…εκείνος ο φόβος ο παλιός που σε έκανε να φεύγεις, να τρέμεις εκεί μικρός.

Κουβαλώντας αυτό το μικρό παιδάκι μέσα μας, μαζί με τους φόβους του, θα κληθούμε κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μας να αντιμετωπίσουμε αυτό το φόβο που μας εμποδίζει, μας κρατά πίσω από την πρόοδό μας. Τετριμμένη αλήθεια. Χιλιοειπωμένη. Μπορεί.

«Την αλήθεια φοβόμαστε περισσότερο», υποστηρίζει ο Νικόλας Σμυρνάκης. «Φοβόμαστε την αλήθεια τη δική μας, να την εκφράσουμε στους άλλους, φοβόμαστε μήπως οι άλλοι μας πουν την αλήθεια και δεν μας αρέσει».

Η ιστορία της «Αλήθειας» του άλλου βιβλίου του Νικόλαου Σμυρνάκη έχει ως εξής: Ο Μαρτίνος ταξιδεύει για να βρει τους μελετητές τους ανθρώπινων αναγκών. Ουσιαστικά το βιβλίο αναφέρεται στις 8 ανθρώπινες ανάγκες, όπου μέσα από τις δικές τους διδαχές, καταλήγει στην αλήθεια. Ο Μαρτίνος νομίζει ότι η αλήθεια είναι μία και δεν είναι άλλη από την απάντηση στο ερώτημα για το πως θα με αγαπήσουν οι άλλοι, αυτό που ψάχνουμε όλοι, αλλά τελικά η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική από ότι φανταζόταν. Μέσα από αυτή την ιστορία, ο αναγνώστης κάνει το δικό του ταξίδι, στη δική του αλήθεια.

Μια πολύτιμη οικογενειακή κληρονομιά!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

86 ανέκδοτες και πρωτότυπες φωτογραφίες από το οικογενειακό αρχείο και τη συλλογή φωτογραφιών του Γιώργου Κουμουτσάκου, αποκτούν φωνή και ζωή μέσα από την έκδοση του βιβλίου «Μικρασιατική Εκστρατεία. Εικόνες και Μνήμες». 

Από το θρίαμβο, μέχρι την ήττα. Μέσα από τα κείμενα του πανεπιστημιακού, καθηγητή ιστορίας Μανόλη Κούμα, ο οποίος κάνει και την ιστορική θεμελίωση, του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Νέας Φιλαδελφείας Γαβριήλ, του καθηγητή Ευάνθη Χατζηβασιλείου και Προέδρου του Ιδρύματος της Βουλής και βεβαίως ο πρόλογος του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο και πρωτότυπο εκδοτικό έργο.  

                                                                                

Συναντήσαμε το Γιώργο Κουμουτσάκο στο «Χαρτόπολις», στην Ελένη Νικολέλη, όπου υπέγραφε το βιβλίο του, την επομένη της μεγάλης παρουσίασης που πραγματοποίησε στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού. Τον ρώτησα πως αισθάνεται και πως έχει ανταποκριθεί ο κόσμος μέχρι σήμερα και μου απάντησε ότι μέσα από τις εκδηλώσεις παρουσίασης που έχουν γίνει και μέσα από τις συζητήσεις επί του θέματος, καταγράφεται μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού.
                                                                           

«Αισθάνομαι ότι την έκδοση αυτή το αναγνωστικό κοινό την έχει περιβάλλει με πολλή αγάπη. Εισπράττω τη συγκίνηση και την αγάπη του κόσμου, σε αυτή τη γενιά, τη γενιά της Μικρασιατικής εκστρατείας που έζησε και πέρασε μέσα από πολλά συναισθήματα. Το συναίσθημα του θριάμβου, μετά αυτό της αγωνίας, του φόβου, της ήττας και μετέπειτα της απόγνωσης, μέσο της προσφυγιάς, αλλά και τελικά της ανάταξης του έθνους που κατάφερε παρά αυτό που υπέστη, να ξαναστηθεί και να βρίσκεται σήμερα σε περίοπτη θέση.

                                                                         

Νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που μπορέσαμε μέσα από δράματα που ζήσαμε, να σταθούμε όρθιοι. Είναι επίσης πολύ σημαντικό, ότι μέσα από τη συγκεκριμένη έκδοση, μας δίνεται η δυνατότητα να αναστοχαστούμε μια εποχή και τελικά να καταλήξουμε στο σοβαρότερο συμπέρασμα, ότι ο διχασμός και η διχόνοια είναι πηγή εθνικών δυνών και αυτό αποτελεί το ιστορικό μήνυμα της εποχής αυτής που και εγώ υποστηρίζω και βρίσκει ευρεία απήχηση και στη σημερινή εποχή, με τις τόσες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε», σημειώνει ο βουλευτής Βορείου Τομέα Γιώργος Κουμουτσάκος.

                                                                            

Η Ελένη Νικολέλη και ο Μπάμπης Μπονάτσος, σε μια όμορφη οικογενειακή στιγμή (Φωτό πάνω), υποδέχτηκαν στο «Χαρτόπολις» το Γιώργο Κουμουτσάκο, όπου φίλοι και γνωστοί του πρώην υπουργού, επισκέφτηκαν το χώρο, προκειμένου να προμηθευτούν το βιβλίο και να συζητήσουν μαζί του, με αφορμή την έκδοση της «Μικρασιατικής Εκστρατείας. Εικόνες και Μνήμες».

Το «Εικόνες και Μνήμες» είναι ένα φωτογραφικό άλμπουμ συνοδευόμενο από σημαντικά ιστορικά κείμενα, είναι μια προσφορά στην ιστοριογραφία για αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο της ιστορίας του ελληνισμού, που έχει σημαδέψει και το πεπρωμένο μας σε μεγάλο βαθμό και που στέλνει ένα διαπεραστικό μήνυμα για το ύφος των αντιπαραθέσεων και των πολιτικών συγκρούσεων που αποτελούν έως ένα βαθμό και αναλόγως τον τρόπο που γίνονται, τον πυλώνα της δημοκρατίας. Όπως τόνισε ο βουλευτής Βορείου Τομέα, Γιώργος Κουμουτσάκος, «δεν πρέπει η κομματική αντιπαράθεση να οδηγεί σε μια κατάσταση που το έθνος τρώει τις σάρκες του, καθώς αυτό είναι η απόλυτη καταστροφή μιας χώρας».

Με ένα βιβλίο συντροφιά!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Καλοκαίρι πλέον για καλά, το θερμόμετρο ερωτοτροπεί με το σαράντα. Τα εισιτήρια είναι κλεισμένα, ο προορισμός προαποφασισμένος και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει να μετρά. Η ημέρα που το καράβι θα σαλπάρει, πλησιάζει..!

Στις διακοπές αφήνουμε την σκέψη μας ελεύθερη και την καλλιεργούμε πέρα από τις καθημερινές μας ανησυχίες. Εκεί στα μέρη εκείνα που ταξιδεύει, ανακαλύπτει κρυμμένα μυστικά, ερμηνεύει και στοχάζεται και στο σημείο αυτό, έρχεται μια άλλη πτυχή του κόσμου μας που επιζητεί από το υποκείμενο της συντροφικότητας να δώσει απαντήσεις σε όλες μας τις χειμωνιάτικες αναζητήσεις. Ανεξάρτητα από την παρέα που κάνουμε διακοπές μαζί, υπάρχει μία πτυχή του εαυτού, που αναμοχλεύει μια εναλλακτική, δευτερεύουσα λύση, στην ανταλλαγή των προβληματισμών μας και αυτή η λύση, δεν είναι άλλη από έναν φανταστικό σύντροφο, ένα βιβλίο.

Στον Φάρο Νέου Ψυχικού, η μαρκίζα γράφει «Χαρτόπολις» και η Ελένη Νικολέλη, η οικοδέσποινα, μας υποδέχεται πάντα με χαμόγελο. Της εκφράζετε τον προβληματισμό σας, σκιαγραφείτε το προφίλ του συντρόφου που αναζητάτε, για συντροφιά στο καράβι, στη θάλασσα, στην παραλία, στο νησί, στο ηλιοβασίλεμα, το βράδυ πριν σβήσετε το φως... Η Ελένη Νικολέλη έχει πάντα να προτείνει την κατάλληλη λύση. Ανάμεσα σε χιλιάδες τίτλους βιβλίων, γνωρίζει που βρίσκεται το καθετί. Τον ήρωα που έχετε φανταστεί, που έχετε ονειρευτεί, ως συνοδοιπόρο σε αυτές σας τις διακοπές!

Μην μπείτε στο καράβι μονοί σας, περάστε πριν από το «Χαρτόπολις», θα βρείτε την καλύτερη συντροφιά για τις διακοπές σας. 

Τυχερός μες την ατυχία του!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Μερικές φορές ότι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς, το κάνει η ζωή για εμάς. Ο ήρωας του βιβλίου του Κωνσταντίνου Καμάρα, υποκινήθηκε από τα ίδια τα γεγονότα, να δει τη ζωή με άλλα μάτια, από διαφορετική σκοπιά που λέμε.  

Η Ελένη Νικολέλη, σε ένα από τα τελευταία Σάββατα παρουσιάσεων και υπογραφών  βιβλίων, φιλοξένησε στο «Χαρτόπολις» τον Κωνσταντίνο Καμάρα ένα φίλο από τα παλιά, πολλά χρόνια πίσω, και το βιβλίο του «Τελική Τεθλασμένη», που μπορεί να μην διαθέτει τη χαλαρότητα μιας καλοκαιρινής κατάστασης, περιγράφει εντούτοις, το εσωτερικό ταξίδι μιας ψυχής και πως αυτή διαμορφώνεται από τα γεγονότα. Είναι ένα βιβλίο μεστό, με πυκνότητα και ειδικό βάρος.

                                                                                    

Η «Τελική Τεθλασμένη» εν πολλοίς είναι ένα αφηγηματικό ψυχογράφημα ενός νεόπτωχου παλιού Αθηναίου αστού, ευγενή ο οποίος βρίσκεται περίπου στην ηλικία των 70, κάνοντας τρόπον τινά το ταμείο της ζωής του, έρχεται αντιμέτωπος με τις ματαιώσεις του, αλλά ταυτόχρονα, ακόμα παλεύει με τις εσωτερικές του εντάσεις, με την αυτοκριτική του και τα λάθη του, μέχρι που ένα πολύ σημαντικό γεγονός, όπως πολύ συχνά στη ζωή συμβαίνουν γεγονότα τα οποία μας κλονίζουν και μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε τα πράγματα διαφορετικά, τον βάζει σε τροχιά αλλαγής πλεύσης και σκέψης. Τυχερός μες την ατυχία του θα λέγαμε.

                                                                                

Η αλήθεια είναι ότι η άποψη και η στάση ζωής, αλλάζει και το βάρος που κουβαλάμε. «Όταν είσαι νέος, είσαι ωραίος και ανέμελος. Όσο μεγαλώνεις, κουβαλάς βάρη, βάρη ουσιαστικά, αλλά και το βάρος του χρόνου που έχει κυλήσει πάνω σου», υπογραμμίζει ο συγγραφέας, Κωνσταντίνος Καμάρας.

Ρώτησα τον Κωνσταντίνο Καμάρα τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στη σύλληψη της συγκεκριμένης ιδέας του βιβλίου και μου απάντησε πως επηρεάστηκε και από γεγονότα της δικής του ζωής, τα οποία είχαν δημιουργήσει μία τάση. «Αν υπάρχει κάτι όμως που έχω αποκομίσει από αυτό το βιβλίο, πέραν της συγγραφής και της έκδοσής του που με γέμισε με χαρά και ικανοποίηση είναι η αίσθηση ότι μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα αντίξοες, ακόμα και όταν νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο, ακόμα και ανέφικτο», σημείωσε ο Κωνσταντίνος Καμάρας.

                                                                        

Ο Κωνσταντίνος Καμάρας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Από το 1993, έχει ως αντικείμενο τα Μέσα Ενημέρωσης και την Ψηφιακή Επικοινωνία. Είναι πατέρας της Αμαλίας από το 2006 και του Αριστείδη από το 2008.

Ο αβάσταχτος κύριος "Π".

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Το νέο βιβλίο του Στέλιου Μάϊνα «Να θυμηθώ να παραγγείλω», από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», είναι ένα βιβλίο για το βίωμα του πόνου και την αντιμετώπισή του, σωματικού και ψυχικού. Η Ελένη Νικολέλη, υποδέχτηκε τον ηθοποιό στο «Χαρτόπολις», στην παρουσίαση του βιβλίου του.

Ηρωίδα του μία αναισθησιολόγος, η οποία στην ιατρική της διαδρομή, βρέθηκε εν όψη του διλλήματος που ισορροπεί στην επιστήμη της ιατρικής μεταξύ ηθικού και ανήθικου, επιτρεπτού και μη, για το αν θα αφήσει έναν άνθρωπο που είναι άρρωστος, να υποφέρει και να πονά ή θα πάρει την απόφαση να τον ανακουφίσει με τον ορό της ευθανασίας. Η ηρωίδα του Στέλιου Μάϊνα, έκανε τη δική της επιλογή, η οποία την οδήγησε στο κελί της φυλακής, εκεί απ' όπου αφηγείται και την ιστορία της ζωής της. Μια ιστορία που προβληματίζει και συγκλονίζει ταυτόχρονα.                                           

Όλοι έχουμε βρεθεί στην κατάσταση να σκεφτούμε για εμάς ή για κάποιον δικό μας άνθρωπο που νοσεί, τι νόημα έχει να ζεις αν πονάς. Η ευθανασία με ιατρική καθοδήγηση επιτρέπεται μόνο σε τέσσερις χώρες στην Ευρώπη. Στην Ολλανδία, Ελβετία, Σουηδία, Δανία. Συναντώντας τον ηθοποιό στο «Χαρτόπολις», είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για τον πόνο, τον αβάσταχτο κύριο «Π» που επισκέπτεται τη ζωή μας για να μας μάθει κάτι. «Ο πόνος δεν έχει όριο. Είναι ένα μηχανισμός του οργανισμού που ενεργοποιεί τα συστήματα άμυνάς του και μας προειδοποιεί ότι κάτι συμβαίνει στον οργανισμό μας. Δεν είναι καλό να μένει μόνιμα ο πόνος στον οργανισμό μας, διότι αλλοιώνει το βιολογικό μας σύστημα, αλλά περισσότερο απ’ όλα, αλλοιώνει τη σκέψη μας. Ένας άνθρωπος που πονάει διαρκώς, δεν μπορεί να παραμείνει υγιής ψυχικά.               

Το θέατρο είναι ένας τρόπος, ένας παράγοντας που δημιούργησε ο άνθρωπος για να απαλύνει τον πόνο, όπως και η διέξοδος προς την κοινωνικοποίησή μας, απαλύνει τον πόνο της μοναξιάς μας και της συνείδησης ότι θα φύγουμε μόνοι. Επομένως ο πόνος είναι καλός μέχρι ενός σημείου και για να τον αντιμετωπίσουμε, εφεύρουμε τα λεγόμενα παυσίπονα», υπογραμμίζει ο Στέλιος Μάϊνας.                           

Αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου, στάθηκε ένας φίλος, ο οποίος επικοινώνησε μαζί του για να του πει ότι υπέγραψε συμβόλαιο ευθανασίας, αφού ενημερώθηκε για την ασθένειά του, όμως προς έκπληξη ακόμα και του ιδίου, επέζησε των προγνώσεων. Ένα σημείο που ενισχύει ακόμη περισσότερο το δίλλημα μπρος στο άκουσμα μιας ασθένεια του "...να ζήσω ή να μην ζήσω".                               

«Οι θεατρικοί ρόλοι είναι υποδεέστεροι της προσωπικότητας, του χαρακτήρα. Οι ηθοποιοί δεν μπαίνουν σε κανένα ρόλο. Υποδύεσαι ένα χαρακτήρα με τον εαυτό σου, προκειμένου να τον οδηγήσεις κάπου. Είναι μια διαδικασία εργασίας. Σε μια παράσταση δίνεις ότι έχεις συνεννοηθεί με το σκηνοθέτη. Εδώ, στο βιβλίο, στο γράψιμο, είμαι εγώ. Ένας ηθοποιός που γράφει, βγάζει τον εαυτό του», επισημαίνει ο Στέλιος Μάϊνας, ένας καλλιτέχνης που άφησε απλόχερα το ταλέντο του μέσα από τις παραστάσεις του, αλλά και που διατηρεί ταυτόχρονα μια καθαρή, αφοπλιστική ματιά στα γεγονότα

Αυτή την περίοδο ο ηθοποιός βρίσκεται στο θέατρο «Πορεία» όπου γίνονται οι πρόβες για το «Labor», ένα έργο που αποτελεί την πρώτη θεατρική γραφή της Ανθής Τσιρούτ, μιας νέας συγγραφέα. Παίζουν η Ιωάννα Παππά και ο Ορέστης Χαλκιάς, με σκηνοθέτη την Άνυ Λοίζου, ενώ ολοκληρώνονται τα γυρίσματα της ταινίας του Σωτήρη Γκορίτσα με τίτλο «Εκεί που ζούμε», η οποία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Χρήστου Κηρθαιώτη που αποτυπώνει το σύγχρονο προβληματισμό της εποχής και των καιρών που διανύουμε, σχετικά με έναν νέο άνθρωπο που ταλαντεύεται για το αν θα αποφασίσει να μείνει στην πατρίδα του ή θα φύγει προς αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό. 

Μια ιστορία ανθρωπιάς!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Το «Κατά Ιωάννη», είναι ένα μυθιστόρημα βαθιά ανθρώπινο το οποίο εξηγεί την ιστορία ενός παιδιού, το οποίο γεννιέται στην Κρήτη το 1900 στα Χανιά με ένα χέρι.

«Εκείνη την εποχή όσοι άνθρωποι είχαν ένα τέτοιο κουσούρι, ήταν οι κατάπτυστοι της κοινωνίας, ακόμα και από την ίδια τους την οικογένεια». Ο Σπύρος Πετρουλάκης, ο συγγραφέας του «Κατά Ιωάννη» από τις εκδόσεις «Μίνωας», ήταν χθες, Μεγάλη Τετάρτη στο «Χαρτόπολις» και στην Ελένη Νικολέλη.  «Το βιβλίο είναι πολύ συναισθηματικό, η ιστορία θα πιάσει από την αρχή τον αναγνώστη από το χέρι, για να τον οδηγήσει στα μονοπάτια της ανθρωπιάς, στα μονοπάτια της πρεπιάς που λέμε και στην Κρήτη», μας είπε ο συγγραφέας. 

                                                                   

Παρατίθεται μάλιστα στο βιβλίο ένας μονόλογος του Ιωάννη, ο οποίος λέει «…Έχω δει πουλιά να γυρνάνε και να κλωσούν τα αυγά τους και αν γεννηθεί κάποιο άρρωστο να το παρατάνε και να το πετάνε από τη φωλιά. Έχω δει σκύλες να γεννάνε τα μικρά σκυλάκια τους και αν κάποιο δεν μπορεί να τρέξει όσο τα άλλα να το παρατάνε πίσω, έχω δει μανάδες να κλειδώνουν τα παιδιά τους στα υπόγεια για να μην τα δει ο ήλιος. Έχω δει τη μάνα μου, που ως παιδί δεν με άφηνε να κάνω τη μεγαλύτερη ευλογία, να ζωγραφίσω», καθώς συνεχίζοντας την αναφορά του στην ιστορία του βιβλίου του, ο Σπύρος Πετρουλάκης, πρόσθεσε πως ότι έπιανε ο Ιωάννης το έκανε καμβά, το έκανε χρώμα, είτε έβρισκε ένα κάρβουνο, είτε έβρισκε ασβέστη, ζωγράφιζε φανταστικά πράγματα που ξεπερνούσαν την εποχή του, όπου ο κόσμος τότε, δεν μπορούσε να τα αντέξει και να τα κατανοήσει. 

                                                                            

Ο κλινικός εμβρυολόγος Τάσος Αργυρίου, με το συγγραφέα
Σπύρο Πετρουλάκη

«Έτσι λοιπόν, το έδιωξαν το παιδί και πήγε σε ένα μοναστήρι για να μάθει αγιογραφία που ήταν η αγάπη του. Ωστόσο δεν είχε το δεξί του χέρι και δεν μπορούσε να κάνει το σταυρό του, οπότε και οι καλόγεροι δεν τον άφηναν να ζωγραφίσει, καθώς πριν ξεκινήσεις μια αγιογραφία, πρέπει να κάνεις το σταυρό σου και να προσευχηθείς στον άγιο που θα ζωγραφίσεις. Ακόμα και από εκεί κατατρεγμένο ήταν αυτό το παιδί. Όλη αυτή η ιστορία έρχεται στο σήμερα όπου σε ένα μοναστήρι των Χανίων, ζητείται από έναν συντηρητή έργων τέχνης να συντηρήσει κάποιες εικόνες και αποκαλύπτεται μια εικόνα, μια ξεχωριστή Παναγιά και ξετυλίγεται το κουβάρι από το χθες μέχρι το σήμερα, περνώντας από τα Χανιά των Τουρκοκρητικών, διανύοντας τη Σμύρνη και επιστρέφοντας πάλι στα Χανιά, 100 χρόνια πριν, λίγο πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών».

                                                                                   

Το συγγραφέα του «Σασμός», του βιβλίου που συγκλόνισε χιλιάδες αναγνώστες και παρακίνησε εκατομμύρια τηλεθεατές να βλέπουν την τηλεοπτική μεταφορά του, κάθε βράδυ και να το απολαμβάνουν με τόση αγάπη, τον ρωτήσαμε τι είναι αυτό που άγγιξε τις καρδιές τόσων πολλών ανθρώπων. «Ίσως είναι η ευλογία που φέρει αυτή η λέξη και η ουσία του σασμού που είναι η συμφιλίωση. Ίσως είναι η ψυχή που έδωσαν οι ηθοποιοί, ίσως είναι η σκηνοθεσία, τα τραγούδια. Όλα έχουν παίξει κάποιο ρόλο. Ίσως να οφείλεται και στην μεγάλη ανάγκη του ανθρώπου για συγχώρεση. Στο Σασμό υπάρχει ένα άλλο φως, υπάρχει μια άλλη ενέργεια. Το φως είναι αυτό που αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Ο σασμός είναι ευλογία, ενώ η κατάρα της Κρήτης, είναι η βεντέτα», μας τόνισε.

Ο Σπύρος Πετρουλάκης γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, έχοντας ζήσει επίσης στο Ρέθυμνο και στα Χανιά από όπου και κατάγεται. Έχει δύο παιδιά, την Ειρήνη και τον Κωνσταντίνο. Είναι συνθέτης και στιχουργός και έχει συμμετάσχει σε μουσικές παραστάσεις και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Τραγούδια του περιλαμβάνονται σε CD πολλών γνωστών καλλιτεχνών, ενώ έχει γράψει μουσική και τραγούδια για ντοκιμαντέρ και θεα­τρικές παραστάσεις.

Ασχολείται με τη φωτογραφία (φωτογραφίες του έχουν βραβευτεί και δημοσιευτεί σε ευρωπαϊκά περιοδικά), είναι αφηγητής παραμυθιών, προπονητής και Πανελληνιονίκης στο άθλημα του Taekwondo και έχει ως χόμπι την αναρρίχηση και τις καταδύσεις.

Μικρασιατική καταστροφή!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Πολλά πράγματα σήμερα τα θεωρούμε δεδομένα, όπως επί παραδείγματι ότι τα νησιά του Αιγαίου θα ήταν ελληνικά μετά τους βαλκανικούς πολέμους ή ότι η Μακεδονία θα ήταν ελληνική. Μεσολάβησε όμως ένας 1ος Παγκόσμιος πόλεμος το 1918, όπου τότε, τίποτε δεν ήταν δεδομένο.

Στο βιβλίο των Άγγελου Συρίγου και Ευάνθη Χατζηβασιλείου "Μικρασιατική καταστροφή 50 Ερωτήματα και Απαντήσεις" εκδόσεις Πατάκη, όπου παρουσιάστηκε από το βιβλιοπωλείο "Χαρτόπολις" και τις δράσεις φιλαναγνωσίας που διοργανώνει η Ελένη Νικολέλη, το Σάββατο πρωί στο Φάρο Ψυχικού (Φωτό πάνω), ο υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος και ο διδάκτωρ καθηγητής Ιστορίας και Γενικός Γραμματέας της Επιστημονικής Επιτροπής του Ιδρύματος για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, της Βουλής των Ελλήνων, Ευάνθης Χατζηβασιλείου, μίλησαν μαζί μας, εξετάζοντας το γεγονός του ελληνοτουρκικού πολέμου υπό τη λογική των ίσων αποστάσεων, συνοψίζοντας τη Μικρασιατική καταστροφή σε λίγα λόγια και δίνοντας μια αντιπροσωπευτική εικόνα της ιστορίας.                                                   

«Στόχος μας όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε αυτό το βιβλίο ήταν να γράψουμε κάτι απλό, χωρίς πολλές λεπτομέρειες που να βαρύνουν τον αναγνώστη για το πως φτάσαμε στη Μικρασιατική καταστροφή. Πολλά πράγματα σήμερα τα θεωρούμε δεδομένα, όπως επί παραδείγματι ότι τα νησιά του Αιγαίου θα ήταν ελληνικά μετά τους βαλκανικούς πολέμους ή ότι η Μακεδονία θα ήταν ελληνική. Μεσολάβησε όμως ένας 1ος Παγκόσμιος πόλεμος το 1918, όπου τότε, τίποτε δεν ήταν δεδομένο. Υπάρχουν κάποιες παρανοήσεις σε σχέση με αυτή την περίοδο. Έχουμε ξεχάσει τι συνέβη με τις πράξεις γενοκτονίας των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων από το 1914 – 1918» επισημαίνει ο κ. Συρίγος. 

-Πως όμως ξεκίνησε αυτός ο πόλεμος. Ήταν μια λάθος εκτίμηση τότε του ελληνικού κράτους; «Πολλές φορές επίσης, έχω ακούσει ότι ο Βενιζέλος επέλεξε να κάνει τις εκλογές το 1922 για να τις χάσει και να φύγει από την εξουσία. Δεν είχε περιθώρια τότε ο Βενιζέλος να μην πάει σε πόλεμο, διότι στην περιοχή ζούσαν 2,5εκ. Έλληνες, οι οποίοι υπόκειντο τα πάνδεινα από τους νεότουρκους, εθνοτικές εκκαθαρίσεις, διώξεις, γενοκτονίες σε κάποιες περιοχές όπως στον Πόντο. 

Ο Βενιζέλος πήγε για να προστατεύσει το ελληνικό στοιχείο από την περαιτέρω σφαγή. Το 1913, όταν τελείωσαν οι βαλκανικοί πόλεμοι, ο Βενιζέλος θεώρησε ότι αυτά ήταν σύνορα της Ελλάδος. Ο 1ος Παγκόσμιος πόλεμος τα άλλαξε όλα και η στάση των νεότουρκων. Το κακό ήταν ότι παλεύαμε για μια περιοχή η οποία ταυτόχρονα για τους Τούρκους ήταν μητέρα πατρίδα. Ήταν ένα πόλεμος για μία πατρίδα και δική μας και των Τούρκων και η σύγκρουση έφτασε στα άκρα», τονίζει ο υφυπουργός Παιδείας, Άγγελος Συρίγος.  

                                                                            

Μια ευχάριστη, αλλά και συγκινητική συνάμα στιγμή της ημέρας, ήταν η παρουσία της κυρίας Εβίτα Παπανικολάου στην εκδήλωση, απόγονος των αγωνιστών του ελληνοτουρκικού πολέμου, η οποία παρουσίασε στον υφυπουργό την εικόνα με την ημερομηνία 27 / 7/ 1922 του προγόνου της αξιωματικού του ιππικού Βόλου από το Ελληνικό στρατηγείο στρατού, ο οποίος έφευγε για να πολεμήσει, πριν τη φονική εκείνη μάχη του Αφιόν Καραχισάρ. (Φωτό πάνω).

                                                                                    

Οι κυρίες Μάρθα Σαμαρά και Βίκυ Χατζηνικολή και Ζίνα Μπαμπή
ανάμεσα από τους δύο συγγραφείς.

«Εκείνο το οποίο προσπαθούμε να πούμε σε αυτό το βιβλίο είναι ότι ο κύριος λόγος που φτάσαμε σε εκείνη την καταστροφή είμασταν εμείς οι ίδιοι. Στην πιο κρίσιμη φάση της δημιουργίας του ελληνικού κράτους εμείς δεν είμασταν ενωμένοι και αυτό πρέπει να το λέμε για να κομίζουμε τα διδάγματα της στάσης μας, προκειμένου να μην φτάσουμε ξανά στο ίδιο σημείο, να μην τα ξαναζήσουμε. Μεγάλωσα σε μια Ελλάδα τη δεκαετία του ’60 και του ’70 που υπήρχε διάχυτη η άποψη ότι φταίνε οι ξένοι. 

Ο κάθε λαός κοιτάζει τα συμφέροντά του και εμείς πρέπει να κοιτάξουμε τα δικά μας», σημείωνει ο Άγγελος Συρίγος. «Επίσης, αξίζει να επισημάνουμε το μεγαλύτερο επίτευγμα του ελληνικού κράτους, που ήταν η ενσωμάτωση του τεράστιου αριθμού των προσφύγων. Ανήκαμε μεν στο ίδιο έθνος, οι αριθμοί όμως ήτανε τρομαχτικοί. Ήταν σαν να έρθουνε σήμερα στην Ελλάδα 4εκ. άνθρωποι μέσα σε 15 ημέρες, με τα ρούχα που φοράνε», προσθέτει ο υφυπουργός. 

                                                                                 

                                                                                     

Την εκδήλωση επισκέφθηκαν οι βουλευτές Β1 Βορείου Τομέα Αθηνών, καθηγητής Δημήτρης Καιρίδης, (Φωτογραφία πάνω με τη Ζίνα Μπαμπή και τη Βίκυ Χατζηνικολή από την Τοπική της Ν.Δ στο Ψυχικό) και ο Γιώργος Κουμουτσάκος (Φωτό κάτω).

Οι ημέρες φιλαναγνωσίας που διοργανώνονται στο "Χαρτόπολις" και την Ελένη Νικολέλη, συνεχίζονται με πολλά άλλα σημαντικά βιβλία, όπου για την περίοδο των γιορτών και όχι μόνο, μας κρατούν συντροφιά και μας ταξιδεύουν στον κόσμο της μάθησης και της αγωγής. 

Re - Loaded

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα 

«…Θα γίνω βιβλίο, γιατί μόνο έτσι μπορεί η ζωή να στριμωχτεί σε ένα ράφι. Θα γίνω βιβλίο…, γιατί έτσι, (ένα βιβλίο), μπορεί να σε κάνει ευρύτερα γνωστό …» αναφέρει μεταξύ άλλων το οπισθόφυλλο της αυτοβιογραφίας του Λάκη Γαβαλά.

Στο «Χαρτόπολις» της Ελένης Νικολέλη, Σάββατο πρωί, στο βιβλιοπωλείο του Νέου Ψυχικού, το βιβλιοπωλείο που είναι στην κυριολεξία γεμάτο βιβλία παντού, η γνώση ξεχειλίζει, μέσα από στοίβες βιβλίων και η φιλαναγνωσία διάχυτη, ξεχωρίζει, ο αυθεντικός, πάντα ευδιάθετος και χαρούμενος Λάκης Γαβαλάς, αυτός ο λάτρης της ζωής με τα σκαμπανεβάσματά της, βρέθηκε κοντά μας, υπογράφοντας το βιβλίο του με τίτλο «Λάκης Γαβαλάς, Loaded», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Άγκυρα».

Τι είναι η ζωή; Μια βόλτα είναι η ζωή, ένα πέρασμα. Όπως λέμε, έλα βγες, κάνε την εμφάνισή σου, μείνε και λίγο να σε δούμε, να δούμε πως φέρεσαι, πως σκέφτεσαι και πως αμφισβητείς. Μην τρελαίνεσαι. Τώρα που είπα «αμφισβητείς» θυμήθηκα... Η μαγεία της ζωής είναι όταν αμφισβητείς. Όταν αντιστέκεσαι… με κάποιο τρόπο. Συνειδητά όμως, με επίγνωση των μονοπατιών της κοινωνίας, εκεί στην ωριμότητα της νιότης σου.

                                                                             

Ζήτησα από το Λάκη Γαβαλά, να μου συνοψίσει τη ζωή του σε μία φράση και μου είπε «Υπάρχω…» και εγώ συνειρμικά συνεχίζω «…Υπάρχω, είμαι εδώ..». «Όπως το μωρό που μπουσουλάει και προσπαθεί να σηκωθεί, πέφτει και ξανασηκώνεται, για να αντικρύσει το μέλλον. Αυτός ο τρόπος, υπάρχει σε εμένα από μικρό παιδί. Η υγεία είναι για μένα ότι πιο σπουδαίο αγαθό στη ζωή. Προϋποθέτει και υγεία πνεύματος. Υγεία στη σκέψη. Δεν είναι μόνο η υγεία του σώματος και του οργανισμού. Όταν όλα αυτά υπάρχουν μαζί, τότε μπορεί να έρθει και η ύλη και βέβαια απαραίτητα, η δημιουργία. Έχοντας ζήσει στη ζωή μου με πλούσια ύλη, μπορώ να πω, ότι έχω και το απαραίτητο πνευματικό κομμάτι της ζωής και το δημιουργικό βεβαίως, που δεν με έχει αφήσει».

                                                                           

Ο Λάκης Γαβαλάς, με την Ελένη Νικολέλη και την Άννα Παπαδημητρίου
από τις εκδόσεις "Άγκυρα" 

-Είχες μια πλούσια ζωή, με απόλυτες εμπειρίες. Ποιο είναι το μήνυμα; Προχώρα...; «Ε, ναι. Εγώ ανήκω στο σύμπαν, ανήκω στο τώρα. Το σύμπαν μου απέδειξε ότι έχει μια αόρατη δύναμη που με προστατεύει. Ότι γήινο, χαρά ή λύπη ή ότι συναίσθημα μου συμβαίνει, το καταγράφω, το επιστρέφω στο σύμπαν και μου έρχεται πίσω φιλτραρισμένο».

-Ποιο είναι το πιο σημαντικό που σου έχει συμβεί στη ζωή σου, που κατέχει περίοπτη θέση; «Το πιο σημαντικό είναι που με αγαπούν οι άνθρωποι και αυτό συμβαίνει λόγω και της δικής μου προσωπικότητας.

Μας λείπει το χειροκρότημα όμως από τη ζωή μας», είπε ο Λάκης Γαβαλάς στο τέλος. «Στη ζωή μας είναι όμορφο να επιβραβεύουμε τα καλώς κείμενα, αυτόν που προοδεύει, αυτόν που διαπρέπει. Μας λείπει να είμαστε ανοιχτόκαρδοι». Κρατώντας το συγκεκριμένο στοιχείο ως επίλογο, γνώριμο στα ελληνικά δεδομένα, θα συμφωνήσω μαζί του ότι ναι, είναι πραγματικά όμορφο να λέμε καλές κουβέντες για τους συνανθρώπους μας που δείχνουν μια αξιοσύνη, που είναι χρήσιμοι για τον κόσμο τούτο, όπως σημείωσε χαρακτηριστικά και ο Λάκης. Μην το φοβάστε. Άλλωστε αυτός που φοβάται να αναγνωρίσει και να παραδεχτεί, δεν πατάει δυνατά και στέρεα. Φοβάται για τον ίδιο του τον εαυτό. 

Ποιητικός προβληματισμός!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Με μια ευρύτητα και οξύτητα σκέψεως, Σμυρνέϊκη ρίζα, ρωμαϊκό dna και μια πολύ-πολυτισμιτικότητα στις καταβολές του, συναντήσαμε χθες στο «Χαρτόπολις» τον εξέχοντα ποιητή, συγγραφέα και μεταφραστή Χάρη Βλαβιανό, στις καθιερωμένες πλέον, εβδομαδιαίες και πολύ ξεχωριστές παρουσιάσεις της Ελένης Νικολέλη στο Φάρο Ψυχικού.

Ακμαίος, γοητευτικός και άμεσος στο λόγο του και στην προσέγγισή του, ο Χάρης Βλαβιανός βρέθηκε στο «Χαρτόπολις» για το τελευταίο του βιβλίο «Αυτό είναι το γράμμα μου στην Οικουμένη», που αναφέρεται στην Έμιλυ Ντίκινσον, την κορυφαία, ριζοσπαστική, αντισυμβατική Αμερικανίδα ποιήτρια του 19ου αιώνα, με την οποία ο ίδιος έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια και κατά καιρούς επέστρεφε για να συνειδητοποιεί όπως χαρακτηριστικά μας ανέφερε, ότι ενώ ήταν μια γυναίκα που έγραψε τα ποιήματά της το 1860, παραμένει πολύ σύγχρονη μέχρι σήμερα.

                                                                               

«…Τα στοιχεία του χαρακτήρα της και της προσωπικότητας της, αποτυπώνονται αναμφισβήτητα και στην ποίησή της. Μια ποίηση δυνατή, λιτή, στοχαστική, που για εμένα ήταν πρόκληση για να τη μεταφράσω. Τα ποιήματά της Ντίκινσον είναι μικρά, πυκνά, έχει αυτές τις περίφημες παύλες που τα σπάει, έχουν ένα πολύ ωραίο διασκελισμό και είναι παράλληλα πολύ στοχαστικά, διαθέτοντας επίσης ειρωνεία και αυτοσαρκασμό, στοιχεία τα οποία είναι πολύ ελκυστικά στην ποίηση και δείχνουν βάθος στοχασμού. Δεν υπάρχει ρητορεία, εξεζήτηση, δεν υπάρχει μεγαλοστομία. 

Με ενδιέφερε επίσης και η ζωή της η οποία ήταν πολύ αντισυμβατική σε πολλές πτυχές και ρηξικέλευθη, καθώς είχε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση και στάση σε θέματα της πίστης και της έννοιας του θεού. Δεν πίστευε στη σωτηρία της ψυχής για παράδειγμα όπως πίστευαν όλοι οι άνθρωποι τότε την εποχή εκείνη. Έχω μεταφράσει πάρα πολλά ποιήματα που δείχνουν αυτή τη σχέση. Με έλκυε εξαρχής και το γεγονός ότι το ομολογούσε ως γυναίκα, αν σκεφτεί κανείς το ρόλο των γυναικών την εποχή εκείνη σε μια πουριτανική κοινωνία, τι τόλμη χρειαζόταν για μια γυναίκα να πάρει τέτοιου είδους αποφάσεις, όπως ταυτόχρονα και το γεγονός ότι είχε επιλέξει την ελευθερία του να μένει μόνη της στο σπίτι, προκειμένου να γράφει. 

                                                                          

Πολύ τολμηρό επίσης από μέρους της ήταν ότι δεν υπάκουσε τότε στις προτροπές του Χίγκινσον (κριτικός λογοτεχνίας), μια πολύ σημαντική σχέση της Ντίκινσον, όπου σε πολύ νεαρή ηλικία του είχε στείλει μια επιστολή που θεωρείται η πιο σημαντική στην αμερικάνικη λογοτεχνία και στην οποία ζητούσε τη γνώμη του για τα ποιήματα που γράφει, αυτός διαφωνούσε με τον τρόπο που έγραφε, δεν του ήταν αρεστός, κατανοητός, παρόλ’ αυτά όμως η Ντίκινσον, δεν σταμάτησε να γράφει», ξεχωρίζει συνεχίζοντας ο Χάρης Βλαβιανός. 

                                                                    

Συζητώντας με την Έφη Ανδρεουλάκου, ψυχολόγο και συγγραφέα 
"Το παζλ" από τις εκδόσεις "Key Books"

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Χάρης Βλαβιανός, πέραν του πλήθους ποιητικών συλλογών που έχει εκδώσει με την " Αυτοπροσωπογραφία του Λευκού" να διακρίνεται, αποσπώντας το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2019, μεταξύ άλλων, διευρύνοντας τις εσωτερικές και γλωσσικές του αναζητήσεις, μας έχει αφήσει δυνατή λογοτεχνική κληρονομιά με τα δύο μοναδικά αυτοβιογραφικά βιβλία που έχει γράψει, το "Αίμα νερό", που αφορά την επώδυνη σχέση με τους γονείς του, όπου όπως μας εξιστορεί, έπρεπε να βρει ένα τρόπο να μιλήσει για δύσκολα ζητήματα σε σχέση με τους γονείς, χωρίς να πέσει στην παγίδα του μελοδραματισμού, επισημαίνοντας με νόημα ότι  «...το μελόδραμα είναι κάτι που απεχθάνομαι και ουσιαστικά αποτελεί και την αποτυχία του αισθήματος.

                                                                                             

Ελπίζω ότι κατάφερα να αποφύγω τη συναισθηματολογία, κόβοντας το  βιβλίο, την αφήγηση σε 45 κομμάτια και γράφοντας ένα είδος σπαστού μυθιστορήματος, θρυμματισμένου, προκειμένου να έχω ένα καλύτερο έλεγχο συνολικά και ειδικά, ωσάν να έγραφα ένα ποίημα. Να έχει την πυκνότητα και την καθαρότητα που έχει ένα ποίημα. Ήτανε σαν να ανοίγεις ένα οικογενειακό άλμπουμ και να εστιάζεις σε περιόδους της ζωής μου. Βέβαια κάθε αυτοβιογραφία εμπεριέχει και το στοιχείο της μυθοπλασίας, από ένα σημείο και μετά γίνεται λογοτεχνία. Εξαρχής το στοίχημα του βιβλίου ήταν να διαβαστεί με λογοτεχνικές απαιτήσεις.» Το δεύτερο βιβλίο με τίτλο "Τώρα θα μιλήσω εγώ", συμπυκνώνει έναν δραματικό μονόλογο, νουθετώντας τη φωνή της αδελφής του, η οποία χάθηκε από τη χρήση ναρκωτικών, χωρίς να αφήσει ίχνη ζωής πίσω της και κυρίως για τη σχέση της με τη μητέρα. 

O Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώµη το 1957. Σπούδασε Οικονοµικά και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήµιο του Μπρίστολ και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στο Πανεπιστήµιο της Οξφόρδης. Έχει εκδώσει δώδεκα ποιητικές συλλογές, µε πιο πρόσφατες τις Διακοπές στην πραγματικότητα (2009) [Βραβείο του περιοδικού «Διαβάζω»], Σονέτα της συµφοράς (2011) και Αυτοπροσωπογραφία του λευκού (2019), που απέσπασε το Βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη - Ακαδημία Αθηνών, το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2019, το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού «Ο Αναγνώστης» και το βραβείο Public (Κατηγορία «Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση»). Ποιήματά του έχουν µμεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και έργα του έχουν εκδοθεί στην Αγγλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στην Ιρλανδία και στην Ισπανία.  Το 2020 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη "Η άγονη γη" (Δίγλωσση έκδοση), του Τ.Σ. Έλιοτ, σε εισαγωγή, μετάφραση και σημειώσεις του Χάρη Βλαβιανού. Διδάσκει ιστορία και πολιτική θεωρία στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος.

Η Ελλάδα στα χρόνια της Επταετίας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η Ελένη Νικολέλη και το βιβλιοπωλείο "Χαρτόπολις" υποδέχτηκαν το δημοσιογράφο και συγγραφέα του βιβλίου "Ένα Σκοτεινό Δωμάτιο 1967 - 1974", Αλέξη Παπαχελά, στο Νέο Ψυχικό, σε μια συνάντηση με τους αναγνώστες και όλους όσους ενδιαφέρονταν να μάθουν και να ξεδιαλύνουν τα μελανά σημεία της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Το βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά αποτελεί μια ενδελεχής δημοσιογραφική έρευνα για τα χρόνια της Επταετίας, που στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα την πορεία της χώρας και όπως φαίνεται διαδραμάτισαν και για τον ίδιο μια συγκλονιστική εξέλιξη την οποία και στη ροή του χρόνου με την επαγγελματική του ιδιότητα, μελέτησε επισταμένα, εμβάθυνε στις καταστάσεις και τα γεγονότα, επέμεινε σε συναντήσεις και σε συνομιλίες με ανθρώπους κλειδιά, προκειμένου να ρίξει περισσότερο φως στο πως και το γιατί της περίπτωσης των προσώπων που ηγούνταν πολιτικά τη δεδομένη χρονική περίοδο τη χώρα, εμπλέκοντας συνάμα το ρόλο των Αμερικάνικων δυνάμεων.                                              

Ο Αλέξης Παπαχελάς υπογράφοντας στον βουλευτή Βορείου Τομέα Αθηνών
 Θεόδωρο Ρουσόπουλο, μαζί με την Ελένη Νικολέλη 

Το βιβλίο περιέχει μαρτυρίες ανθρώπων που βρισκόταν στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο την εποχή εκείνη διεισδύει στη συνεκτική ακολουθία των συμβάντων, αποδομώντας τη φήμη του ονόματος του Ιωαννίδη, στην απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο και αποτελεί ένα πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο, με σπάνιο, αδημοσίευτο, συγκεντρωμένο υλικό.               

Ο Αλέξης Παπαχελάς υπογράφοντας στον Άρη Νάκα, 
Δημοτικό Σύμβουλο Φιλοθέης Ψυχικού

Φαίνεται πως οι αποφάσεις της στιγμής, υποκινούμενες είτε από πολύπλοκες παραμέτρους, είτε από ιδιόμορφες, διαπλεκόμενες συνιστώσες, είτε από πρόσωπα με αβαρή κρίση, γράφουν τη δική τους ιστορία, αλλά επιπλέον την ιστορία λαών, ολόκληρων εθνών και τις περισσότερες των περιπτώσεων όταν τα πρόσωπα στέκονται πολύ χαμηλότερα των περιστάσεων, η ιστορία χαράσσεται, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και μένουμε να εξαργυρώνουμε το πονεμένο τίμημα των επιλογών. 

Φως στην ιστορία!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ναι σήμερα μπορούμε να το πούμε. Μπορούμε να το ξεστομίσουμε ανοιχτά. Το επιτρέπει το πλήρωμα του χρόνου, το επιτρέπει η εποχή. Είναι απίστευτό το πως "...τόσο ανόητοι, τόσο μικρονοείς άνθρωποι, κράταγαν την τύχη του έθνους στα χέρια τους...", είχε αναφέρει χαρακτηριστικά για τους πρωταγωνιστές της Επταετίας, ο Αλέξης Παπαχελάς σε πρόσφατη συνέντευξή του.

Στο βιβλίο του, "Ένα Σκοτεινό Δωμάτιο 1967 - 1974", ο δημοσιογράφος, με την πολύχρονη έρευνά του, ρίχνει φως στις γκρίζες πτυχές της Τουρκικής απόβασης στην Κύπρο, στην πιο πονεμένη θα λέγαμε ιστορία της χώρας, ένα γεγονός σταθμός που καθόρισε με τόσο οδυνηρό τρόπο, την εξέλιξη και την πορεία του έθνους, σε μια από τις δυσκολότερες πολιτικά χρονικές περιόδους. 

Το βιβλιοπωλείο "Χαρτόπολις - Ελένη Νικολέλη" και οι Εκδόσεις "Μεταίχμιο", φιλοξενούν το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου, 12.00 - 14.00, στο χώρο του βιβλιοπωλείου (Λ. Κηφισίας & Δ. Βασιλείου 1, Νέο Ψυχικό), τον Αλέξη Παπαχελά και σας προσκαλούν να γνωρίσετε από κοντά το δημοσιογράφο, να συνομιλήσετε μαζί του για τα σημεία εκείνης της εποχής. 

Το βιβλίο περιέχει μαρτυρίες ανθρώπων που βρισκόταν στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο των όσων διαδραματίζονταν εκείνη την περίοδο, διεισδύει στη συνεκτική ακολουθία των συμβάντων, αποδομώντας τη φήμη του ονόματος του Ιωαννίδη, επικεντρώνεται στο ρόλο των Αμερικάνων και αποτελεί ένα πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο, με σπάνιο, αδημοσίευτο, συγκεντρωμένο υλικό.