γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα
Σαν να πάγωσε ο χρόνος, σαν να ξαναζούμε τη συνθήκη από την αρχή, μοιάζει το φετινό Πάσχα. Σαν να ήταν χθες μου φαίνεται πέρυσι τέτοια εποχή, που ο εορτασμός της ορθοδοξίας στον κόσμο έγινε υπό την ανυπόμονη υποδοχή και αναμονή της ανθρωπότητας για το σωτήριο εμβόλιο κατά της covid 19.
Ένα χρόνο μετά, ακριβώς ίδια εποχή, το εμβόλιο είναι γεγονός. Πολλά εμβόλια και άλλα τόσα βρίσκονται καθ' οδόν, η αλήθεια είναι. Είμαστε πολύ τυχεροί ως κοινωνία που η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας στο επίπεδο του σήμερα, διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη θνησιμότητά μας.
Πέρυσι τέτοια εποχή βαδίζαμε την αρχή μιας δύσκολης διαδρομής καθόλου γνώριμης, μιας διαδρομής άγνωστης, με ουραγό την ελπίδα και την πίστη. Την προσαρμοστικότητα και την υπακοή. Μια διαδρομή λιτή, προσεκτική, με συγκεκριμένα βήματα, μετρημένα και αριθμημένα. Κανείς δεν φανταζόταν την προσαρμοστικότητα του ανθρώπινου είδους. Με την πανδημία και τις συνήθειες της, έχουμε ξεχάσει τις παλιές μας ζωές. Αυτός είναι και ο λόγος που κατά γενική ομολογία, η μη εναλλαγή παραστάσεων, η μη εναλλαγή διαφορετικών συνθηκών, η υποβολή σε μια απαράλλαχτη καθημερινότητα με αυστηρούς κανόνες διαβίωσης και πρωτόκολλα υγείας, η αίσθηση του ίδιου είναι έντονη, η αίσθηση της επανάληψης, κολλά την τροχαλία των εμπειριών και αφήνει μια γεύση χωρίς εντάσεις και χρώματα.
Παρόλο που τη χρονιά που μας πέρασε, έχουν υπάρξει σημαντικές εξελίξεις στις ζωές μας, εμείς όλοι τις παρακολουθούμε ως θεατές, δεν τις ζούμε δυστυχώς. Με την πανδημία γίναμε παρατηρητές των ζωών μας, δίχως πολλές επιλογές. Ο χρόνος κυλά και μοιάζει σαν να ήτανε χθες, μη έχοντας εναλλαγές. Ας ελπίσουμε στα καλύτερα διαχρονικά.
Καλή Ανάσταση και χρόνια πολλά!
