Ανιχνεύοντας την πόλη...

Λίγο πριν ο χειμώνας ρίξει αυλαία, λίγες ώρες πριν την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, λίγο πριν τους πανηγυρισμούς και τις παρελάσεις, κάνουμε βόλτα στην πόλη. Στο κέντρο της Αθήνας.

Μία πόλη που προσφέρει πλούσιες εικόνες στην προσωπική μνήμη του κάθε ένα από μας. Η υποκειμενική μας κριτική τις αξιολογεί και οι νέες ανακαλύψεις, ταυτοποιούνται, μεταξύ των όμορφων ή των άσχημων εικόνων, που διαμορφώνουν τις προσλαμβάνουσες που προσφέρει αυτή η πόλη! Η Αθήνα, το κέντρο της πόλης από καιρού εις καιρόν σε βάζει στην διαδικασία της δοκιμής, της υπομονής σε όλα τα επίπεδα. Την μία μέρα σου αντλεί την έμπνευση από τις σκέψεις, μετατρέποντας τους φόβους σε δημιουργία και την λατρεύεις. Την επόμενη σου απομυζεί κάθε ''δράμι'' υπομονής και αγανακτείς που κατέβηκες στο κέντρο!

Εν προκειμένω η πόλη πριν την εθνική επέτειο. Οι επέτειοι στην Ελλάδα απηχούν και συνεχίζουν να καλλιεργούν την αντίληψη της ''εθνικής ιδιαιτερότητας'', ακόμη και όταν πρόκειται για γεγονότα που αφορούν την ιστορία που μοιραζόμαστε με άλλους λαούς της Ευρώπης που εντάσσονται σε μια ευρύτερη ιστορική περίοδο και αποτελεί την κοινή κληρονομιά. Είναι καιρός να δούμε το παρελθόν μας ως κομμάτι της ευρύτερης ευρωπαϊκής ιστορίας πέρα από τα διχοτομικά σχήματα ''εμείς'' και οι ''άλλοι'', και είναι αναγκαίο πλέον να δούμε την επέτειο όχι ως ευκαιρία εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης αλλά ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε εάν ανήκουμε στην ενωμένη Ευρώπη ή όχι. Δύο σημειώσεις προκύπτουν κατόπιν αυτού: Mία της υπερβολής των εορτασμών και δεύτερη... της υπερβολής(!!!) του εορτασμού με μαθητικές παρελάσεις με νωπό το τραγικό συμβάν με τα τραίνα!

Η πόλη των μεγάλων αντιθέσεων όμως σε κρατά την επόμενη στιγμή σε κατάσταση επιθυμίας να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου. Το κέντρο της πόλης των Αθηνών αποτελεί πέρα από τα απίστευτα μεγάλα μνημεία και αρχαιολογικά μουσεία μία απέραντη ''γλυπτοθήκη''. Μια σπουδαία εκθεσιακή αφήγηση, μια χρονογραμμή που ξεκινά και δεν τελειώνει ποτέ! Διαδρομή από πλατεία σε πλατεία, από πάρκο σε παρκάκι, όπου ''υφαίνεται'' ένας σύνθετος ιστός γλυπτών από ποιητές, ευεργέτες, πολιτικούς, ήρωες... έργα αμύθητης αξίας σπουδαίων καλλιτεχνών, που παρακολουθώντας τα, γεμίζεις με ένα απλό μαγικό τρόπο από την ιστορια του τόπου μας!

125 λεπτά και 27''..

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Δύο ώρες είναι αρκετές για μία βόλτα στο κέντρο της πόλης. Ένα ''οδοιπορικό'' στη πόλη, στην Αθήνα, στο κέντρο της που θα σε γεμίσει ''εικόνες'' και θα σου υπενθυμίσει την ιστορία μας!

Με το που κατεβαίνεις στην στάση ''Σύνταγμα'' και εγκαταλείπεις τον σταθμό του Μετρό από την έξοδο προς ''Αμαλίας'' βρίσκεσαι σε έναν από τους πιο όμορφους δρόμους που μπορείς να περπατήσει στη Αθήνα, στο κέντρο της πόλης! Αριστερά έχεις τον ''Εθνικό Κήπο'' κι απέναντι όμορφα κτίρια. Ένα από τα κομμάτια της πόλης που σε κάνουν να νιώθεις πως είσαι σε ευρωπαϊκή, πολιτισμένη πρωτεύουσα κράτους. Στην πρώτη είσοδο για τον ''Εθνικό Κήπο'' που συναντάς, ορμάς μέσα. Υπέροχο μέρος, περπατάς ήρεμα και απολαμβάνεις τον περίπατο σου ξέγνοιαστα! Μέσα στην φυση και την απόλυτη ηρεμία.

Εγκαταλείπεις τον κήπο, από την Νότια πλευρά του και βρίσκεσαι στο Ζάππειο. Μα δεν είναι μόνο το Μέγαρο του Ζαππείου, όλοι οι πέριξ του κτιρίου χώροι, που είναι εξαιρετικοί. Η πόλη στα καλύτερά της, η Αθήνα δεν έχει μυστικά πιά, δεν έχει κρυφές γωνιές, τις αποκαλύπτει ανά πάσα στιγμή, προσφέροντας στον επισκέπτη τις όμορφες εικόνες της! Το Ζάππειο, αποτελεί μια ακόμα πράσινη όαση στο κέντρο της Αθήνας για περπάτημα και μια απολαυστική βόλτα, πέριξ, όποια ώρα κι αν θελήσετε!

Φεύγοντας από το Ζάππειο κινούμαστε προς Ακρόπολη, ο Ναός του Ολυμπίου Διός ή Ολυμπιείο, ή Στύλοι του Ολυμπίου Διός κι όχι ''Στήλες του Ολυμπίου Διός'', προβάλει με πλήθος ξένους επισκέπτες να θαυμάζουν τα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Σημαντικός αρχαίος ναός στο κέντρο της Αθήνας. Παρότι η κατασκευή του ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ., δεν ολοκληρώθηκε παρά επί του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού τον 2ο αιώνα μ.Χ.  και αποτέλεσε τον μεγαλύτερο ναό της Ελλάδας κατά τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους.

Περνώντας στην κυριολεξία κάτω από την Πύλη του Αδριανού, βρισκόμαστε σε ένα από τους ωραιότερους πεζόδρομους της Αθήνας, στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Μία εξαιρετική διαδρομή αρχίζει στην σκιά του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης και του Ωδείου του Ηρώδη του Αττικού δεξιά και του Μουσείου Ακρόπολης αριστερά. Περίπου ένα χιλιόμετρο μετά από τη λεωφόρο Αμαλίας, απέναντι από τον Ναό του Ολυμπίου Διός, που αρχίζει η Διονυσίου Αρεοπαγίτου συνεχίζει μέχρι την Αποστόλου Παύλου, η οποία καταλήγει στο Θησείο. Στην κυριολεξία ένα πανσπερμικό ταξίδι, αφού όλη η διαδρομή, όλες τις εποχές, με ότι καιρικές συνθήκες επικρατούν, είναι γεμάτη με επισκέπτες από κάθε γωνιά του πλανήτη!

Στο Θησείο, στρίβουμε αριστερά και κατηφορίζουμε την οδό Ερμού. Τον εμπορικό δρόμο στο ιστορικό τρίγωνο της παλιάς πόλης της Αθήνας που το κομμάτι της που συνδέει το Θησείο με την οδό Πειραιώς, στο ύψος της ''Τεχνόπολης'', είναι πλέον από το 2003, ένας σπουδαίος πεζόδρομος. Το παλιό εργοστάσιο παραγωγής αεριόφωτος που ιδρύθηκε το 1857 και έχει αξιοποιηθεί και εκμοντερνιστεί από τον Δήμο Αθηναίων, ως ''Τεχνόπολη'' πλέον σας περιμένει για να ολοκληρώσετε το μικρό οδοιπορικό σας στην πόλη! Όλο και κάτι θα πετύχετε, αφού στον υπέροχο αυτό χώρο διοργανώνονται συνεχώς δράσεις, φεστιβάλ, μουσικοθεατρικές παραστάσεις, εικαστικές εκθέσεις! Έχετε κενό δύο ωρίτσες..;

Τεστ αντοχής και ανοχής..!

 γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Σε έναν τεστ αντοχής έχει μετατραπεί η μετακίνησή μας στην πρωτεύουσα από το Σεπτέμβριο κι έπειτα. Τεστ αντοχής που δεν έχει ιατρικό προσδιορισμό. Αφορά στο νευρικό μας σύστημα, στην ψυχική μας υγεία, στα όριά μας... ; Κανείς αυτή την στιγμή δεν γνωρίζει, πως θα εξελιχθεί αυτή η κατάσταση, ποιος ο λόγος που συμβαίνει σε τέτοια έκταση το φαινόμενο και με ποια μέτρα θα περιοριστεί έτσι ώστε δοθεί μία λύση.

Στις ώρες αιχμής οι κεντρικοί δρόμοι μετατρέπονται σε ταινία που παίζεται σε αργό, πολύ αργό ρυθμό, προκαλώντας ένα άνευ προηγουμένου εκνευρισμό στους οδηγούς! Η νευρικότητα και η δυσφορία ως νέος ιός, μεταφέρεται στο γραφείο, στην δουλειά, αργότερα στο σπίτι στην οικογένεια. Ο εργάσιμος χρόνος έχει περιοριστεί αφάνταστα και η δημιουργικότητα-παραγωγή, βρίσκεται σε κάθετη πτώση!

Τον Σεπτέμβριο με το άνοιγμα των σχολείων η κυκλοφορία στους περισσότερους οδικούς άξονες του λεκανοπεδίου συγκριτικά με τα επίπεδα του 2019, σταδιακά αυξάνεται για να φτάσουμε σήμερα που δυστυχώς δεν μπορεί πλέον να μετρηθεί. Η ταχύτητα σε αυτό τον αργό ρυθμό δεν είναι μετρήσιμη. Αντίθετα με τις ώρες του ρολογιού που είναι ο στυγνός πραγματογνώμονας. Μία ώρα συν από Μαρούσι στους Αμπελοκήπους κι αν θες να συνεχίσεις προς Καλλιθέα θα φτάσεις την επόμενη μέρα! Το ίδιο ισχύει και ίσως είναι χειρότερο, στη διαδρομή, στο ''ταξίδι'' από την Νέα Κηφισιά μέσω του Κηφισού προς Κεραμικό... Το κέντρο πάντως είναι απροσπέλαστο.
        

Οι δρόμοι του όλο και ''στενεύουν''. Η περιβόητη Πανεπιστημίου με τον περιορισμό των διαζωμάτων έχει ''τακάρει''. Τα αυτοκίνητα είναι ακινητοποιημένα ώρες! Ούτε πεζός πλέον δεν μπορείς να κινηθείς, αφού στα πεζοδρόμια κυκλοφορούν τα δίτροχα. Ξέρετε, είναι εκείνη η παλιά ελληνική κουλτούρα του '90 και του '00, η οποία σου επέτρεπε με το όχημά σου να κάνεις ότι σου κατέβει στο κεφάλι. Να κόψεις δρόμο, να πας αντικανονικά, να παρκάρεις (παρατήσεις) το όχημα σου όπου βρεις εύκαιρο σημείο. Ας μη σχολιάσουμε το θέμα των ηλεκτροκίνητων πατινιών, τα οποία κινούνται επικίνδυνα, με ανεξέλεγκτες ταχύτητες και οι αναβάτες τους θεωρούν σώφρον και να οδηγούν ανάποδα σε ένα δρόμο και να περνούν δίπλα σου με μεγάλη ταχύτητα χωρίς να το αισθάνεσαι πολλές φορές και να δίνουν την αίσθηση ότι το θεωρούν κάτι τέτοιο απαράβατο δικαίωμά τους.

Από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έχουν γίνει πολλές έρευνες, για την αύξηση του φόρτου κυκλοφορίας στον Κηφισό, στην λεωφόρο Κηφισίας, για τις πολύωρες καθυστερήσεις κατά τις πρωινές ώρες αιχμής στην Αττική Οδό και στην Περιφερειακή Υμηττού, πλην όμως δεν έχει αξιοποιηθεί το στοιχείο της απροσπελασιμότητας του κέντρου της πρωτεύουσας. Όλοι πιστεύουν πως με την εφαρμογή και πάλι του δακτυλίου θα επανέλθουμε σε μία κανονικότητα. 

Να υπενθυμίσουμε και να συμφωνήσουμε στο συμπέρασμα για αρχή ότι το οδικό δίκτυο της Αττικής ήταν και είναι κορεσμένο, κατά συνέπεια λοιπόν υπάρχουν πολλοί λόγοι στους οποίους βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αποδοθεί η κυκλοφοριακή συμφόρηση ξαφνικά. Πέραν τούτου όμως, χρειάζεται να εξετάσουμε και να προχωρήσουμε τα έργα και τις απαιτούμενες κινήσεις που θα διευκολύνουν στην αποσυμπίεση της κυκλοφορίας και στην καλυτέρευση του επιπέδου ζωής της καθημερινότητάς μας.

Μεταξύ αυτών, ίσως να είναι η βελτίωση των ΜΜΜ, η βελτίωση του δικτύου, η ανανέωση του στόλου, η διαπλάτυνση των δρόμων, η οριοθετημένη χωροταξικά οργάνωσή τους και μια σειρά προφανών άλλων προτάσεων και λύσεων. Η σημαντικότερη όμως πράξη, απόφαση που διαφαίνεται ως αναγκαία πλέον, είναι να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε λίγη περισσότερη οδηγική παιδεία. Ίσως μας βοηθήσει σε αυτό, η Πολιτεία, το Κράτος, η αλλαγή των νόμων και των ποινών και η εφαρμογή τους από τα αρμόδια όργανα. Ίσως και οι Έλληνες πολιτικοί χρειάζεται να πρωτοστατήσουν και να πρωτοτυπήσουν, αυστηροποιώντας το πλαίσιο.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με την προσωπική άποψη του υπογράφοντα, δεν νοείται να μην υπάρχει σεβασμός των πολιτών στη χώρα και στο κράτος που ζουν. Πραγματικά είναι πολλές οι φορές που η εντύπωση που δίνεται σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή σχετίζεται με μια τέτοια σκέψη και οι πολιτικοί άρχοντες έχουν ευθύνη σε αυτό. 

Υπάρχει μεγάλη ευθύνη στην ελαστικότητα των μηχανισμών για το πως από έλλειψη πλαισίου, κανόνων και τάξης, πράττουμε στους δημόσιους χώρους, πως φερόμαστε, πως κινούμαστε, τι επιτρέπεται και το σημαντικότερο είναι τι διαφεύγει πολλών εξ ημών της αντιλήψεώς μας για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας απέναντι στην κοινωνία μας, στις πόλεις που ζούμε.