Φορολογική δικαιοσύνη προς όλους!

 

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Το θέμα της δίκαιης και ίσης φορολογικής μεταχείρισης των πολιτών, των κατοίκων του βόρειου τομέα της Αττικής και της Κοινότητας του Ψυχικού ειδικότερα στην οποία τελεί πρόεδρος, ζήτησε προς επαναξιολόγηση η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου, στη συνάντηση που είχε με το γενικό γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών, Χρήστο Τριαντόπουλο.

Η υποψήφια βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ενόψει αλλαγών του Αντικειμενικού Προσδιορισμού Αξιών Ακινήτων, θεωρεί σκόπιμο να αναδειχθεί εξ ολοκλήρου το τεράστιο και χρόνιο πρόβλημα των υψηλών αντικειμενικών αξιών, καθώς όπως τονίζει στο Ψυχικό συγκεκριμένα, παρατηρείται το φαινόμενο απλοί συνταξιούχοι ή κληρονόμοι μεγάλων περιουσιών, να σέρνονται στα ποινικά δικαστήρια επειδή αδυνατούν να φανούν συνεπείς στην υπερφορολόγηση των κατοικιών τους, αφού σωρευτικά, φόροι ετών αγγίζουν το όριο της ποινικής τους δίωξης. 

Παράλληλα η πρόεδρος της Κοινότητας Ψυχικού, ζήτησε από το γενικό γραμματέα, την προσοχή του σε στρεβλώσεις του νόμου, όπως για παράδειγμα αυτή της φορολόγησης του υπόλοιπου συντελεστή δόμησης, δηλαδή των κήπων, καθώς το θέμα που ανακύπτει στο Ψυχικό είναι η εξίσου υψηλή φορολόγηση των κήπων. 

                                                                             

«Σε περιοχές που είναι χαρακτηρισμένες κηπουπόλεις ή που ένα μεγάλο μέρος της έκτασης μιας ιδιοκτησίας, αποτελείται από ιδιωτικούς κήπους, είναι παράδοξο να μην ενισχύεται από το κράτος η διατήρηση των κήπων με πρωτοβουλίες προστασίας του πράσινου και του περιβάλλοντος, ενώ αντιθέτων να οδηγούνται, να ωθούνται οι κάτοικοι λόγω της υπερφορολόγησης στην έσχατη λύση της πώλησης των σπιτιών τους», αναφέρει η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου. 

Υπό το παρόν καθεστώς, κάτοικοι με ανεπαρκή ρευστότητα για τους υπερυψηλούς φόρους, ουσιαστικά «εκδιώκονται» οικονομικά από τη μόνιμη κατοικία τους και αναγκάζονται προς πώληση γιατί δεν αντέχουν, ενώ οι κατασχέσεις αλλά και τα κλητήρια θεσπίσματα για άσκηση ποινικής δίωξης από φόρους ιδιοκτησίας γης δεν είναι σχήμα λόγου αλλά πραγματικότητα... 

Ο γενικός γραμματέας Χρήστος Τριαντόπουλος, τόνισε ότι γίνεται προσπάθεια ώστε οι αντικειμενικές αξίες να εναρμονισθούν με εκείνες των πραγματικών αξιών, με τη συμβολή εκτιμητών και τη συμβολή των δήμων. Πιστοποιημένοι εκτιμητές θα λάβουν υπόψιν τα ειδικά χαρακτηριστικά της κάθε περιοχής, αξιοποιώντας κάθε διαθέσιμη πληροφορία, όπως συγκριτικά στοιχεία από πωλήσεις ομοειδών ακινήτων. Παράλληλα και οι δήμοι, έχουν τη δυνατότητα να ανεβάσουν στην ειδική πλατφόρμα τις τιμές που κατά τη δική τους κρίση πρέπει να κυμαίνονται οι αξίες, ανά γεωγραφική ζώνη.

Μια σχέση ''αιτίου - αιτιατού''...

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Η Πρόεδρος Κοινοτικού Συμβουλίου Ψυχικού Φαίνη Χατζηαθανασιάδου μας δέχτηκε στο γραφείο της. Στην Στρατηγού Καλλάρη 13 στο Ψυχικό το υπέροχο οίκημα που στέγαζε παλαιότερα τα γραφεία του Δήμου και έχει τη δική του ιστορία. 

Ήταν η κατοικία του λογοτέχνη Κοσμά Πολίτη. Την είχε κτίσει το 1930, σε βυζαντινό ρυθμό, γυρίζοντας από το Παρίσι και το Λονδίνο. Το σπίτι που το πούλησε κατά τη διάρκεια της κατοχής για διάφορους οικονομικούς λόγους, όμως συνέχισε να ζει εκεί ως ενοικιαστής. Μετά το θάνατο της γυναίκας του, έμενε σε ένα δωμάτιο στον επάνω όροφο ως το 1974, όπου και πέθανε. Το οίκημα περιήλθε στο δημόσιο και σχεδόν είχε καταρρεύσει. Ο Δήμος το κήρυξε διατηρητέο και πίεσε να το αναστηλώσει για δημαρχείο. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1990 από το δήμαρχο Δημήτρη Μαναό, με μελέτη του αρχιτέκτονα Ιωάννη Βικέλα και η αποπεράτωση των εργασιών έγιναν 1992, μαζί με τα εγκαίνια. 

           

''...Νιώθω καθημερινά την πατίνα του χρόνου, σε αυτό τον χώρο και ειδικά στο γραφείο μου, δίπλα στην καρέκλα που καθότανε ως την αναχώρηση για το μεγάλο ταξίδι του. Τον ''αναζητώ'' αρκετές στιγμές και τις ανταλλάσσω μαζί του. Πολιτικές ή ιδιωτικές, σε στιγμές συναναστροφής ή απομόνωση. Μέσα από την τετριμμένη καθημερινότητα που έχουν οι εν προκειμένω φιγούρες που σαλεύουν πίσω από το θαμπό γυαλί της μνήμης. Μιας μνήμης που ανακαλεί, άλλοτε με τρυφερότητα και άλλοτε με πικρία, ένα οριστικά χαμένο, αλλά όχι ακριβώς διαψευσμένο, άδειο παρελθόν. Και κατόπιν αυτής της ''συναλλαγής'' σπάνια οι αποφάσεις μου είναι εκτός στόχου...''  Μας λέει η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου που ''καμαρώνει'' για τον χώρο που εργάζεται.

Η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου στην κυριολεξία εργάζεται από την θέση της Προέδρου της κοινότητας Ψυχικού. Θα μπορούσε να είχε κάτσει στο ''βαρύ'' βιογραφικό της, στις πολυποίκιλες και πολυθεματικές δράσεις της ή στην ''στενή'' σχέση της με το κυβερνών κόμμα. Αντίθετα αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση η άσκηση των καθηκόντων της. Ως ''πρωτοβάθμιο'' κρατικό όργανο, η Πρόεδρος της κοινότητας Ψυχικού βρίσκεται δίπλα σε κάθε πολίτη και πάνω από κάθε πρόβλημα έως την λύση του. 

Ο Κοσμάς Πολίτης (Πραγματικό ονοματεπώνυμο, Παρασκευάς Ταβελούδης, 16 Μαρτίου 1888-23 Φεβρουαρίου 1974) ήταν Έλληνας συγγραφέας, απ' τους σημαντιότερους πεζογράφους της γενιάς του '30.Τα χαρακτηριστικότερα έργα του είναι τα μυθιστορήματα Eroïca (1938) και Στου Χατζηφράγκου (1962). Γεννήθηκε στην Αθήνα, ο πατέρας του, Λεωνίδας, καταγόταν από τη Μυτιλήνη και η μητέρα του, Καλλιόπη Χατζημάρκου, από το Αϊβαλί. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη το 1890, έπειτα από οικονομική καταστροφή. Ως γόνος μεσοαστικής οικογένειας, φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή (1900-1904) και στο Αμερικάνικο Κολέγιο της Σμύρνης (1904-1905). Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή εγκατέλειψε τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι (1922-1923), έπειτα στο Λονδίνο, όπου εργαζόταν στο εκεί υποκατάστημα της Ιονικής Τράπεζας, και τελικά το 1924 στην Αθήνα, όπου έγινε και υποδιευθυντής της Τράπεζας, ένα χρόνο μετά). Στα γράμματα εμφανίστηκε αιφνίδια, το 1930, σε ηλικία 42 ετών, ενώ ήδη είχε αξιόλογη επαγγελματική σταδιοδρομία, με το μυθιστόρημα Λεμονοδάσος.

                                     

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Είναι γραμμική και περιγράφει –σε όλες τις φάσεις της– μια σχέση ''αιτίου - αιτιατού''. Όσο το ''αίτιο'' δεν αλλάζει τόσο το ''αποτέλεσμα'' θα παραμένει το ίδιο. Και εδώ έγκειται η σπουδαιότητα της δικής μας τούτης ιστορίας. Γιατί όσο οι κοινωνίες δεν κατανοούν τα λάθη τους, τι τις οδήγησε σε αυτά, υπό ποιες συνθήκες έγιναν, ποια τα χαρακτηριστικά τους, τόσο θα παραμένουν εγκλωβισμένες σε αυτά... Λίγοι είναι οι άνθρωποι που εργάζονται σκεπτόμενοι και η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου είναι ένα παράδειγμα!