Οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα !

Κείμενο/Φωτογραφία: Ανδρονίκη Παντιώρα

Την παρουσίαση του βιβλίου του "Οι Γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν την Ελλάδα", πραγματοποίησε ο πατριάρχης του αστυνομικού ρεπορτάζ, Πάνος Σόμπολος, την Τετάρτη 20 Μαίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Ο άνθρωπος που κατέχει μία από τις χαρακτηριστικότερες χροιές φωνής στην ελληνική τηλεόραση, που συνέδεσε τον εαυτό του με το αστυνομικό ρεπορτάζ και την ενημέρωση του κοινού για ειδεχθή εγκλήματα και αποτρόπαια συμβάντα, ο Πάνος Σόμπολος, ο αγαπητός σε όλους κατά γενική ομολογία δημοσιογράφος της διπλανής πόρτας, γνωστός για το ήθος του και την εγκυρότητά του, εξέδωσε το 8ο κατά σειρά βιβλίο του, το οποίο αναφέρεται στις γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, όπως λέγεται και στον τίτλο του, από τις εκδόσεις Πατάκη.                                                

42 υποθέσεις γυναικοκτονιών, στην ιστορία της ελληνικής εγκληματολογίας των τελευταίων 50 χρόνων, καταγράφονται μία προς μία, συγκεντρώνοντας όλα τα στοιχεία που υπάρχουν από αστυνομικές και ειδησειογραφικές πηγές, με ιδιαίτερο σεβασμό και σοβαρότητα αφήνουν μια μοναδική κοινωνική παρακαταθήκη, κρατώντας ψηλά στην επικαιρότητα και ανοιχτό προς συζήτηση για διαμόρφωση απόψεων και κοινωνικών αναζητήσεων, το ζήτημα της πατριαρχίας, του αυταρχισμού και της έμφυλης βίας, ένα θέμα πληγή, ριζωμένο βαθιά στην νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας, εμποτίζει και διαπερνά τα κοινωνικά πρότυπα, μεγαλώνει και θεριεύει πίσω από κλειστές πόρτες και κλειστά μυαλά, θρέφεται από την αδιαφορία και την εγκατάλειψη, αφήνοντας το στίγμα του γενεές επί γενεών.

Οι τόσες πολλές επιθέσεις σε γυναίκες τα τελευταία χρόνια εγείρουν ερωτήματα που μας προβληματίζουν ως κοινωνία και αν μη τι άλλο μας καλούν να πάρουμε θέση, να αναθεωρήσουμε τη στάση μας, να έρθουμε αντιμέτωποι με τα δικά μας στερεότυπα, ο καθένας προσωπικά, στεκόμενοι με θάρρος και τόλμη απέναντι στο τέρας του μυαλού που αναπαράγει ιδεοληψίες κατωτερότητας και εγωιστικού άλματος.

Καρολάιν, Γαρυφαλλιά, Ελένη Τοπαλούδη, Κυριακή Γρίβα, δολοφονήθηκαν άγρια από τους "συντρόφους" τους, δημιουργώντας έκθετη ανησυχία στο πανελλήνιο. Στο βιβλίο του όμως ο Πάνος Σόμπολος αναφέρεται και σε δολοφονίες γυναικών παλαιότερων εποχών που προξενούν και αυτές ιδιαίτερη εντύπωση. Ένας αγρότης που σκότωσε τη σύζυγό του επειδή γεννούσε μόνο κορίτσια. Ένας άλλος τη σκότωσε επειδή δεν είχε έτοιμο το φαγητό όταν επέστρεψε από τη δουλειά του. Κάποιος άλλος συζυγοκτόνος την έπνιξε σε πιθάρι με κρασί επειδή -όπως ισχυρίστηκε- μεθούσε, ενώ αμέσως μετά τα σαράντα της γυναίκας του ξαναπαντρεύτηκε. Άλλος κακοποιούσε σεξουαλικά μια γυναίκα που είχε φυλακισμένη στο σπίτι του, και η σύζυγός του βιντεοσκοπούσε όλες τις σκηνές. 

Στο πάνελ της παρουσίασης του βιβλίου του, ο Πάνος Σόμπολος επέλεξε γυναίκες φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην ήτανε γυναίκες άλλωστε, όπως ισχυρίστηκε και μάλιστα γυναίκες της ενημέρωσης, από τα δελτία ειδήσεων των μεγαλύτερων τηλεοπτικών καναλιών. Εύα Αντωνοπούλου, Σία Κοσιώνη, Μάρα Ζαχαρέα, Λώρα Ιωάννου, Ράνια Τζίμα, Αδαμαντία Λόλιου, Κέλλυ Χεινοπώρου, μίλησαν για το βιβλίο και τον αξιαγάπητο συνάδελφό τους, αναλύοντας η καθεμία με τη σειρά τους, το φαινόμενο των γυναικοκτονιών, τα βαθύτερα αίτια και τις πηγές του προβλήματος.                                

Ο Πάνος Σόμπολος μίλησε για τα σημάδια της έμφυλης βίας, είτε αυτά είναι μικρά, είτε μεγάλα, που δεν πρέπει να παρερμηνεύονται ή να ελαχιστοποιείται η βαρύτητά τους ή η σημαντικότητά τους, καθώς όπως τόνισε ένας γυναικοκτόνος δεν θα αλλάξει ποτέ και από τη στιγμή που αυτά τα σημάδια φανερωθούν, μια γυναίκα πρέπει να φύγει, χωρίς δεύτερες ή τρίτες σκέψεις, καθώς η κατάσταση μόνο θα χειροτερεύει.   

Η μεγάλη κυρία της Ιστορίας!

Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και οι Εκδόσεις Πατάκη, διοργάνωσαν την εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Από μένα Αυτά. Συνομιλίες με τον Μάκη Προβατά και την Έφη Βασιλοπούλου», στον πανέμορφο κήπο του Ιδρύματος.

Παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου και επίτιμων καλεσμένων, ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού Νίκος Κούκης, υποδέχτηκε τους καλεσμένους και μίλησε για το βιβλίο της μεγάλης κυρίας της Ιστορίας, Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, ενώ χαιρετισμό απυύθυναν επίσης ο Παναγιώτης Ροϊλός, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου και οι συγγραφείς Μάκης Προβατάς και Έφη Βασιλοπούλου.  

                                                                    

Η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ βρέθηκε στο βιβλίο σε απρόβλεπτες συζητήσεις με τον Μάκη Προβατά και την Έφη Βασιλοπούλου, μιλώντας μεταξύ άλλων, για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για τους γονείς της, την Κατοχή και την Αντίσταση, για τη ζωή της στη Γαλλία, για τη μητρότητα και τον ρόλο της ως γιαγιάς. Συζητά για την «ελληνική συνέχεια», την αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, για τη νεότερη ελληνική ιστορία που «πελοποννησιάζει» αλλά και για τις «ανιστόρητες ανοησίες» του ΤαγίπΕρντογάν, για την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία. 

Καταθέτει τις απόψεις της για το κατά πόσον βελτιώνει η εκπαίδευση τον άνθρωπο, για τους νέους την εποχή του διαδικτύου και τον σχολικό εκφοβισμό, το τι είναι όντως αυτονόητο στη ζωή, για την έννοια της μνήμης, της λήθης και της αλήθειας, για τον έρωτα και τον ευτυχισμένο γάμο, την προδοσία και την απώλεια, για το εφικτό ή όχι της αυτογνωσίας και τον γρίφο που λέγεται «ψυχή», για την ανθρωπιά ως μέγιστη αρετή και την τέχνη ως ζωντανό οργανισμό, για τους ποιητές που θαυμάζει. Η έκδοση συμπληρώνεται από παράρτημα με 14 δημοσιευμένα και αδημοσίευτα ποιήματά της.

Ακραίες και άκρως γόνιμες στιγμές!

Με αφορμή το βιβλίο του καθηγητή Θεολογίας και εκπαιδευτικού Παναγιώτη Θωμά ''Διαρρηγνύοντας την αμφιβολία'' που περιλαμβάνει μελετήματα για την ποίηση της Κικής Δημουλά (εκδ. Αρμός, 2020) ο συγγραφέας με τον ίδιο σπουδαίο λόγο που αποτύπωσε το ''έργό'' του, μιλάει και για αυτό:

''...Κάθε έργο, πεζό ή ποιητικό, που αποτυπώνει με τέχνη το τοπίο και αφουγκράζεται την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου στις ακραίες και άκρως γόνιμες στιγμές του έρωτα για τον άνθρωπο και τη ζωή και του θανάτου, που τέμνει τη ζωή στα δύο, ενδιαφέρει τη θεολογία. Έτσι μπορεί κανείς να κινείται με άνεση από τον Ντοστογιέφσκι και τον Wendell Berry ως τον Μπουκόφσκι, από την Κική Δημουλά και τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη ως τον Franz Kafka. Στο βιβλίο μου ''Διαρρηγνύοντας την αμφιβολία'' για την Κική Δημουλά, παραθέτω απόψεις αξιόλογων στοχαστών, ως μία από τις προϋποθέσεις θεολογικής προσέγγισης της λογοτεχνίας και πως σε αυτήν δεν πρέπει κανείς να αναζητά ατόφιο και ξεκάθαρο το σωτηριολογικό πενταπόσταγμα που βρίσκει κανείς στην Αγία Γραφή, στα κείμενα παλαιών και νεωτέρων εκκλησιαστικών συγγραφέων, αλλά την ειλικρίνεια του σπαραγμού, της απορίας απέναντι στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα...''

Ο Παναγιώτης Θωμά (Στην φωτογραφία με την Έλση Δημουλά) γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου το 1981. Σπούδασε θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από το Holy Cross Greek Orthodox School of Theology στη Βοστώνη (2005). Αναγορεύτηκε διδάκτορας θεολογίας από το Αριστοτέλειο (2010) μετά από έγκριση διατριβής του για την έννοια του τόπου στο έργο των Νίκου Γ. Πεντζίκη και Wendell Berry. Διδάσκει Θρησκειολογία στην Αγγλική Σχολή (English School) Λευκωσίας, Διδακτική των Θρησκευτικών στην Προδημοτική Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Frederick και Μεταπτυχιακό Σεμινάριο με τίτλο Θεολογία και Πολιτισμός στο Τμήμα Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Για το βιβλίο “Διαρρηγνύοντας την αμφιβολία” στην εκδήλωση που έγινε στο βιβλιοπωλείο ''Αρμός'' στην Μαυροκορδάτου στο κέντρο της πόλης, μιλήσαν η Έλση Δημουλά, Οικονομολόγος, Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού, η Ελένη Λιντζαροπούλου, Ποιήτρια, Υπ. Διδάκτωρ Τμήματος Κοιν. Θεολογίας και Θρησκειολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής και Κοσμήτορας Θεολογικής ΑΠΘ, Μουσικοσυνθέτης-Μαέστρος και ο συγγραφέας του βιβλίου Παναγιώτης Θωμά. Αφήγηση ποιημάτων της Κικής Δημουλά έγιναν από την ηθοποιό Αλεξάνδρα Σταμούλη (Στην φωτογραφία με την Έλση Δημουλά) με τη συνοδεία συνθέσεων του Γιώργου Καζαντζή από το έργο ''Μικρή Σουίτα''. Τον συντονισμό της όλης εκδήλωσης είχε η κλασική φιλόλογος και δημοσιογράφος Βίκυ Φλέσσα.

4ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας!

Το επιτυχημένο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας υποδέχεται το κοινό για τέταρτη συνεχή χρονιά, με σκοπό την προώθηση ενός από τα δημοφιλέστερα λογοτεχνικά είδη στον κόσμο, της αστυνομικής λογοτεχνίας, και την ανάδειξη των Ελλήνων καλλιτεχνών-συγγραφέων, καθώς και των υπόλοιπων καλλιτεχνών που συνεργάζονται για την προώθηση του.

Η έναρξη της μεγάλης γιορτής της Αστυνομικής Λογοτεχνίας, έγινε την Τετάρτη 3 Μαΐου, στον χώρο του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών με το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής και θέμα «Μαντεύω τον ένοχο», ενώ η παρουσίαση του νέου βιβλίου του πολυμεταφρασμένου συγγραφέα Πέτρου Μάρκαρη την Πέμπτη 25 Μαΐου, θα σηματοδοτήσει τη λήξη των εκδηλώσεων.

Κατά τη διάρκεια του πολυήμερου Φεστιβάλ, το κοινό θα μπορεί να παρακολουθήσει και να συμμετέχει σε διάφορα σημεία της πόλης τις εξής δράσεις: παρουσιάσεις νέων βιβλίων, εργαστήρια δημιουργικής γραφής, παιδικές εκδηλώσεις, ομιλίες, debates, αφιερώματα σε τιμώμενους ξένους δημοφιλείς συγγραφείς, θεατρικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, βίντεο και ντοκιμαντέρ, εργαστήρια ιστοριών και διαδραστικά παιχνίδια. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ, πολλοί και αγαπημένοι συγγραφείς θα υπογράφουν τα βιβλία τους και θα συνομιλούν με το κοινό τους.

Φέτος για πρώτη φορά, το Φεστιβάλ θα διοργανώσει μια σειρά παράλληλων δράσεων και εκδηλώσεων σε ένα εορταστικό τριήμερο (19-20-21 Μαΐου) στο Σεράφειο του Δήμου Αθηναίων. Τρεις μέρες - ένας χώρος, με δράσεις, εκδηλώσεις, συναντήσεις, αλλά και μουσική, φαγητό και ποτό!

Από τις συμμετοχές συγγραφέων στο Φεστιβάλ ξεχωρίζει αυτή του Chris Carter, που συστήνεται για πρώτη φορά στο Ελληνικό κοινό και του Arne Dahl, ενός από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων στο Σεράφειο.

Το Φεστιβάλ διοργανώνει η Α.Μ.Κ.Ε. Agatha και το βιβλιοπωλείο Monogram, με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων, του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος, του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών και της Mikrokosmos entertainment Ltd.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με τη συμμετοχή και με τη συνεργασία των εκδοτικών οίκων: Άγρα, Bell, Διόπτρα, Καλειδοσκόπιο, Καστανιώτης, Κέδρος, Κείμενα, Κλειδάριθμος, Κριτική, Κύφαντα, Λυκόφως, Μεταίχμιο, Μίνωας, Πατάκης, Ψυχογιός.

Αναλυτικές πληροφορίες, το πρόγραμμα του Φεστιβάλ και υλικό δημοσιεύεται στο site της διοργάνωσης www.monofest.gr και στις σελίδες στα social media:

www.facebook.com/crimefestival
www.instagram.com/agatha.crime.festival
www.youtube.com/@monogrambookstores4429

Έφυγες και είναι κρίμα...

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Είμαστε φτιαγμένοι από ένα σχέδιο ανάπτυξης, που αποτυπώνει όλη τη μέχρι τώρα εξέλιξη μας, που υλοποιείται σε αδιάλειπτη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, με σκοπό τη διαιώνιση του. 

Παράλληλα η φύση, η εξέλιξη, για τον προσανατολισμό μας σ’ αυτή την αλληλεπίδραση, μας εφοδίασε με τους μηχανισμούς της ευχαρίστησης, της ηδονής από την μια μεριά και του πόνου από την άλλη. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι οι ουσιαστικοί οδηγοί των πράξεών μας, για την επιβίωση και σαν ξεχωριστά άτομα και σαν είδος. Συνειδητά ή ασυνείδητα, η ευχαρίστηση από τη μία μεριά και ο πόνος από την άλλη είναι οι δείκτες, οι οδηγοί, που καθορίζουν τα βαθύτερα κίνητρα των πράξεών μας στην προσπάθεια του εαυτού να εκφρασθεί, να αναπτύξει τις δυνατότητες του στον αέναο αγώνα της επιβίωσης. Η διατήρηση της ζωής και η εξέλιξη της είναι γενικά συνδεδεμένη με τα ευχάριστα αισθήματα και η απειλή της είναι με τον πόνο.

Από την στιγμή που σε ''γνώρισα'' στις σελίδες του πρώτου σου βιβλίου..."Τα μηχανάκια" (1962) και με πλημμύρισες με ευχάριστα συναισθήματα... ο δικός σου αυστηρά μοναδικός αγώνας σου κατά τη διάρκεια της δικτατορίας με την συμμετοχή σου στην αντιστασιακή έκδοση "18 Κείμενα" που σε οδήγησε σε τόσες δίκες... πόσο ''ταπεινός'' και ''πλούσιος'' στάθηκες απέναντι στους ''γιαλαντζί'' αντιστασιακούς, κρατώντας αυτό μακριά από την ''παγίδα'' της αυτοπροβολής που προτίμησαν οι δήθεν...και να το ... "Το αρμένισμα" κι απλόχερη ευχαρίστηση που μου πρόσφερες! 

Και κατόπιν ''Τα καημένα'' (1972), την "Βιοτεχνία υαλικών" (1975), και το ''Η κυρία Κούλα'' (1978) είχα την τιμή να σε γνωρίσω... να ξεφυλλίσω βλέποντάς σε, καπνίζοντας μαζί, πηγαινοερχόμενοι το κέντρο της πόλης, Σταδίου, Δραγατσανίου... Σοφοκλέους όλες αυτές τις ευχάριστες στιγμές που συνέθετες με μοναδικό απλό τρόπο στις σελίδες των βιβλίων σου. 

Και να τα ''Σεραφείμ και Χερουβείμ'' (1981), το ''Ο ωραίος λοχαγός'' (1982)... κι οι βόλτες στο κέντρο της Αθήνας να φθάνουν στη Φειδίου, Τρικούπη... ''Κέδρο''. Το ''Η φανέλα με το εννιά'' (1986), ήταν σημαδιακή, είχα εγκαταλείψει το στέκι της Σταδίου, πορευόμενος αλλού. Εσύ εκεί! 

Σαν τους σκληρούς καπεταναίους που δεν εγκαταλείπουν ποτέ το πλήρωμα τους... από το ''Πλανόδιος σαλπιγκτής'' (1989) μέχρι σήμερα στον ''Ο θησαυρός του χρόνου'' (2014)... να με ταξιδεύεις και να με κάνεις καλύτερο δημιουργώντας εικόνες με τις λέξεις σου... να με γεμίζεις. 

Και να προσπαθώ με την φωτογραφική μου μηχανή ως αφελής να τις παγώσω εσαεί... μάταια οι δικές σου είχαν μια ξεχωριστή 'εσάνς'... Και σε όλο αυτό τον πλούτο χαράς που μου πρόσφερες... μία στιγμή με πόνεσες, βαθιά. Έφυγες τέτοια εποχή πριν οκτώ χρόνια... και είναι κρίμα! 

Τα σημάδια μένουν!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Σίγουρα είναι αρκετοί εκείνοι που αναρωτιούνται πόσο η εξέλιξη των κοινωνιών και των ανθρώπων, η επέλαση της ανάπτυξης και η παγκοσμιοποίηση των ζωών μας, έχει ισοπεδώσει τις αξίες μας. Στο βαγόνι των αλλεπάλληλων αλλαγών, τρέχουμε σε τόσο υψηλές ταχύτητες που δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε, να αναρωτηθούμε το πως και το γιατί. 

Το μάτριξ και τα παράλληλα σύμπαντα, κάπου μας έχουν πετάξει έξω απ' τα όρια. Είναι πολλοί αυτοί που παρασύρονται απ' την ορμή της προόδου, της καταιγιστικής συχνότητας της πληροφορίας, της ενημέρωσης και της τεχνολογίας, που χάνουν το νόημα, βαδίζοντας ολοταχώς προς την πτώση. Το γκρέμισμα. Τουλάχιστον η πτώση έχει ένα νόημα, αν είναι να γίνει ολική επαναφορά. Άλλοι πάλι δεν πληρούσαν ποτέ τις προϋποθέσεις μιας ενάρετης ύπαρξης. Κυλιούνται επαίσχυντα στο βούρκο του ανήθικου φραγμού σε όλες τους τις υποθέσεις.

Οι άνθρωποι, στην προσπάθειά τους να προχωρήσουν, βλάπτουν στο διάβα τους, τους γύρω, τους διπλανούς τους, τους διασταυρώμενους της πορείας τους και η κακοποίηση όλων των ειδών, εκτός από μια κακή, προβληματική πρακτική, είναι και ύπουλο πράγμα. Δυσνόητη πολλές φορές, δυσδιάκριτη, όπου το θύμα συνηθίζει θα λέγαμε το ρόλο και η δύναμη της συνήθειας του κλείνει πολλές φορέςς τα μάτια. Αυτό είναι ίσως το πιο τραγικό όταν συμβαίνει, καθώς οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται άσχημα, που κακοποιούν σε όλες τις διαβαθμίσεις της κλίμακας, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Το καινούργιο που φέρει η εποχή μας είναι η αντίδραση, η αντίσταση, η γνώση, η ενημέρωση. Η φωνή, η κραυγή που ηχεί μέσα από τη λάσπη. Μην ξεχνάμε ότι δεν απέχουμε πολύ χρονικά από τα χρόνια της σιωπής. Τα χρόνια που στην ελληνική κοινωνία τα στόματα έμεναν κλειστά. Την εποχή που τα θέματα παρέμεναν ορμητικά κλειστά, μυστικά. Ουδείς μίλαγε. Οι γυναίκες εισέπρατταν βία και κακοποίηση και υπέμεναν ηρωϊκά μέσα σε γάμους φωτιά.   

                                                                                         

Η εξαίρετη και πολύ αγαπητή Τένια Μακρή, στην παρουσίαση του βιβλίου της "Τα σημάδια μένουν" από τις εκδόσεις "Κάκτος", έχει μιλήσει για την κακοποίηση, καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της και από όλες τις θέσεις που υπηρέτησε τον συνάνθρωπο και με ποικίλλους τρόπους. Πάρα πολλοί γνωστοί και φίλοι, βρέθηκαν το βράδυ της Δευτέρας, στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου, δίπλα στην Τένια Μακρή και μίλησαν για το βιβλίο της. Άνθρωποι της τηλεόρασης, δημόσια πρόσωπα, ήταν εκεί, κοντά στην Τένια. Μεταξύ αυτών η Ζίνα Κουτσελίνη, ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Μάκης Δελαπόρτας και ο αξιαγάπητος Πάνος Σόμπολος. 

                                                                                 

                                                                            

Είναι γεγονός ότι τα σημάδια, ναι, όντως μένουν. Εγώ θα έλεγα ότι μένουν εκεί, που δημιουργούνται εξαρχής, για να μας θυμίζουν. Λένε ότι όταν θυμάσαι, δεν ξεχνάς. Τα σημάδια είναι τα τρόπαιά μας. Οι σφραγίδες της ζωής, πάνω μας. Η κατοχύρωση του πτυχίου της ζωής, η επιβεβαίωση ότι περάσαμε κάπου από εδώ, αφήνοντας ως παρακαταθήκη τις εμπειρίες μας, καλές, κακές, αμαρτωλές, ποικίλλες. Η εξέλιξη των κοινωνιών όμως και η πρόοδος του ανθρώπου σε όλους τους τομείς της ζωής του σαφέστατα, στοχεύει και επικεντρώνεται στην εξάλειψη των κακοποιητικών φαινομένων, στην καλυτέρευση του εσωτερικού εαυτού, στη βελτίωση του μοντέλου μας. Τι  νόημα έχει άλλωστε το αντίθετο.    

Κικέρων και Μίνωας!

 γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων αυτός ο σπουδαίος Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, δικηγόρος και φιλόσοφος έλεγε: ''...Αν έχεις κήπο και μια βιβλιοθήκη έχεις όλα όσα σου χρειάζονται...''

Κρατάμε τα σοφά λόγια του Κικέρωνα προσθέτοντας στον κήπο, την βιβλιοθήκη και τους συνεργάτες! Τα βιβλία για εμάς εδώ στο Νorth Pages, όπως το έχετε διαπιστώσει, αποτελούν πηγή πνευματικού πλούτου, γλωσσικής καλλιέργειας, πληροφόρησης. Δίνουν ''τροφή'' και εξάπτουν τη φαντασία μας κρατώντας σε εγρήγορση το νου, τον δικό μας και των αναγνωστών μας. 

Έχουμε προτείνει σπουδαίους τίτλους παρακολουθώντας άπειρες παρουσιάσεις σπουδαίων συγγραφέων. Το υψηλό κριτήριο στην δουλειά των εκδοτικών οίκων, αντιπροσωπεύει η ενέργεια των ''Εκδόσεων Μίνωας'' να μας στείλει μία μικρή βιβλιοθήκη, επιβεβαιώνοντας την σωστή συνεργασία μας. Αρκετά, δεν γράφουμε άλλα, έχουμε διαβασμα!

Η δική μας αλήθεια!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Τα δύο τελευταία βιβλία του, από τις εκδόσεις «Διόπτρα» υπέγραφε την Παρασκευή στο βιβλιοπωλείο «Χαρτόπολις», καλεσμένος της Ελένη Νικολέλη, ο Νικόλαος Σμυρνάκης. «Ο Τύρινος», ένα παιδικό βιβλίο που πραγματεύεται το φόβο και «Η αλήθεια», ένα βιβλίο που μιλά για την αλήθεια. Την αλήθεια που είναι διαφορετική για τον καθένα από εμάς.

Στη εικόνα πάνω, ο συγγραφέας Νικόλαος Σμυρνάκης, με την Ελένη Νικολέλη, την Ξένια Πασχοπούλου, Headhunter, και την Σάντρα Ζαφειρακοπούλου, Γενική Διευθύντρια «Make-A-Wish».

Λίγο η αμεσότητα της πληροφορίας, κάτι ακόμη η άπλετη γνώση και η πρόσβαση στην ενημέρωση, κάτι η τεχνολογία και η εξέλιξη των επιστημών, η εποχή που διανύουμε, δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο στρουθοκαμηλισμού.

Υπαγορεύει καθαρότητα στο μυαλό, στη σκέψη, αλλά και στο συναίσθημα, επιβάλλει τη διαφάνεια και την ειλικρίνεια, με τη νέα γενιά των ανθρώπων που κυριαρχούν στις εξειδικεύσεις στις νέες θεωρίες, στις προσωπικές και στις επαγγελματικές μας σχέσεις, να παίρνουν τη σκυτάλη και να μας καθοδηγούν σε νέα μονοπάτια της σκέψης, μονοπάτια απαλλαγμένα από τη ντροπή, το ντρόπιασμα και την κακοποιητική επιβούλευση. Είναι όλα στο φως επί της ουσίας, στην πραγματικότητα στις μέρες μας, όχι ως σύνθημα προεκλογικής καμπάνιας, αλλά ως μια αδηφάγος, σαρκοβόρα διαπίστωση, που δεν μπορείς  να διαφύγεις αυτής, δεν μπορείς να κρυφτείς. 

                                                                                         

«Όταν συνειδητοποίησα ότι αν οι έννοιες όπως το πως διαχειρίζομαι το φόβο, οι έννοιες του στόχου, του σκοπού ζωής, υπήρχαν στο σχολείο, αν τα είχαμε μάθει στο σχολείο, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός, σίγουρα καλύτερος. Θέλησα αυτές τις έννοιες να τις κάνω σύμβολα, να τις κάνω ήρωες, πρώτα για τα δικά μου τα παιδιά και έπειτα για τα παιδιά όλου του κόσμου, προκειμένου να προβληματίσω τα παιδιά, ώστε να μην φοβούνται που φοβούνται», μου λέει ο Νικόλας.

Αν σκεφτεί κανείς τι είναι αυτό που κάνει το φόβο τόσο τρομακτικό και μεγάλο, η απάντηση είναι ο ίδιος ο φόβος. Ο φόβος του φόβου. «Έχουμε ενοχοποιήσει το φόβο. Ο φόβος όμως μας προστατεύει. Το θέμα είναι πως δεν θα μας αποτρέπει από το να κάνουμε τα σημαντικά στη ζωή μας, πως θα μετατρέψουμε το φόβο σε φίλο, ώστε να προχωράμε».

«Ο Τυρίνος, η σούπερ δύναμή του, δεν είναι ότι σκαρφαλώνει και πετάει σαν το superman, η σούπερ δύναμή του είναι κάτι που μπορούν να καταφέρουν όλα τα παιδιά. Ποιο είναι αυτό. Ότι συνειδητοποιεί κάποια στιγμή ότι μπορεί να κάνει αυτό που φοβάται. Δεν απαγορεύεται από κανένα συμπαντικό νόμο. Πάρα πολλοί άνθρωποι φοβόμαστε κάτι και μετά τέλος, σταματάμε να το σκεφτόμαστε και να προσπαθούμε γι’ αυτό. Φυσικά και προσπαθούμε να υπερβούμε ένα φόβο μας όταν αυτός σταματάει την πρόοδό μας», σημειώνει ο Νικόλας Σμυρνάκης.                                                                             

Με τη Βάλια Κεχαγια, Φωτογράφος και Καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας και 
Λογοτεχνικής Μετάφρασης

Μεγαλώσαμε και μάθαμε με περίσσεια χάρη και περίτεχνη λεπτότητα να κρύβουμε τους φόβους μας, να κάνουμε ότι δεν υπάρχουν. Έχουμε γαλουχηθεί με τρόπο ότι όποιος φοβάται είναι δειλός, αδύναμος, μικρός. Λες και είναι κακό. Και έτσι, στα πατήματα αυτής της γενιάς και της εποχής που αφήνουμε πίσω μας, βάζαμε τους φόβους μας κάτω από το χαλί, τους κρύβαμε, για να μην φανούμε ευάλωτοι, μικροί.

Μεγαλώσαμε και το χαλί δεν έφτανε, τους πατήσαμε ανελέητα, καθήσαμε πάνω τους και με την επίπλωση, βαριά, στιβαρή, αρχοντική. Α, ρε κατακαημένε, τι σου έμελλε να πάθεις. Που να ήξερες από που θα σου ξεφύτρωνε…εκείνος ο φόβος ο παλιός που σε έκανε να φεύγεις, να τρέμεις εκεί μικρός.

Κουβαλώντας αυτό το μικρό παιδάκι μέσα μας, μαζί με τους φόβους του, θα κληθούμε κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μας να αντιμετωπίσουμε αυτό το φόβο που μας εμποδίζει, μας κρατά πίσω από την πρόοδό μας. Τετριμμένη αλήθεια. Χιλιοειπωμένη. Μπορεί.

«Την αλήθεια φοβόμαστε περισσότερο», υποστηρίζει ο Νικόλας Σμυρνάκης. «Φοβόμαστε την αλήθεια τη δική μας, να την εκφράσουμε στους άλλους, φοβόμαστε μήπως οι άλλοι μας πουν την αλήθεια και δεν μας αρέσει».

Η ιστορία της «Αλήθειας» του άλλου βιβλίου του Νικόλαου Σμυρνάκη έχει ως εξής: Ο Μαρτίνος ταξιδεύει για να βρει τους μελετητές τους ανθρώπινων αναγκών. Ουσιαστικά το βιβλίο αναφέρεται στις 8 ανθρώπινες ανάγκες, όπου μέσα από τις δικές τους διδαχές, καταλήγει στην αλήθεια. Ο Μαρτίνος νομίζει ότι η αλήθεια είναι μία και δεν είναι άλλη από την απάντηση στο ερώτημα για το πως θα με αγαπήσουν οι άλλοι, αυτό που ψάχνουμε όλοι, αλλά τελικά η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική από ότι φανταζόταν. Μέσα από αυτή την ιστορία, ο αναγνώστης κάνει το δικό του ταξίδι, στη δική του αλήθεια.

Βραδιές βιβλίου!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Μεταξύ φίλων και επισκεπτών του 50ου Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, βρέθηκε χθες η Έφη Ανδρεουλάκου, με το βιβλίο της "Το Παζλ", στο περίπτερο των εκδόσεων "Key Books", υπογράφοντας σε φίλους και γνωστούς που βρέθηκαν κοντά της.

Η Γ.Γ Σύγχρονου Πολιτισμού του υπ. Πολιτισμού και Αθλητισμού Ελένη Δουνδουλάκη, συνοδευόμενη από τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου Γρηγόρη Πλασταρά, στάθηκαν στο "Παζλ", συνομιλώντας με την Έφη Ανδρεουλάκου. Πως θα μπορούσε για το το αντίθετο άλλωστε, καθώς η Γ.Γ, είναι λάτρης της τέχνης και του πολιτισμού, έχει αφιερώσει τον εαυτό της και τις σπουδές της σε αυτή.                                                                               

Το περιεχόμενο του βιβλίου "Το Παζλ", ξαφνιάζει θετικά τον αναγνώστη, καθώς σε ρίχνει σε κάθετη πτώση στα βάθη του εαυτού σου, σε σοκάρει από την ωμότητα της αλήθειας και της ειλικρινούς αναφοράς των γεγονότων, μέσα από την επιστημονική ματιά, την τεκμηρίωση και την εμπειρία της Έφης Ανδρεουλάκου. Είναι ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης και βοήθειας ανασυγκρότητσης του "χαμένου" εαυτού θα λέγαμε. Ένα τέτοιου είδους βιβλίο, ποτέ δεν περνά απαρατήρητο, συγκινεί ακόμα και την πιο αφοσιωμένη τεχνοκρατική σκέψη. Πόσο μάλλον μία υπέρμαχο των ανθρώπινων επιστημών, μία πολιτικό, υποστηρικτή του ανθρώπου, παρατηρητή της κακώς εννοούμενης αντίληψης, συνομιλητή των κοινωνικών συμπλεγμάτων, όπως η Ελένη Δουνδουλάκη.

Μέσα σε κλίμα φιλικό και ευχάριστο, η Έφη Ανδρεουλάκου αντάλλαξε απόψεις με γνωστούς και φίλους, ανθρώπους του χώρου και φίλους του  βιβλίου, στη μεγαλύτερη γιορτή του βιβλίου που διοργανώνεται κάθε χρόνο στο Ζάππειο. Στη Φωτό πάνω με τον Ανδρέα Κονάνο, συγγραφέας ο ίδιος, έχει γράψει πολλά βιβλία, ένας άνθρωπους που τρέφει και καλλιεργεί της αρετή της αγάπης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 

                                                                             

"Το Παζλ" είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Στις σελίδες του, σίγουρα θα αναγνωρίσουμε δικά μας κομμάτια, είτε μεγάλα, είτε μικρά, είτε σοβαρά, είτε πιο ελαφρά. «Στρέψε το βλέμμα σου πάνω σου. Κάνε τον εαυτό σου αντικείμενο της παρατήρησής σου, για να δεις που χάνεις», αναφέρεται σε ένα απόσπασμα του βιβλίου, χαρακτηριστικά. Επάνω στη Φωτό, η Έφη Ανδρεουλάκου με τη Μάρω Θεοδωράκη, μία αριστούχος της φωνητικής αγωγής και της μουσικής, γνωστή μεταξύ άλλων και για τη συγγραφική της δράση, έχοντας στο ενεργητικό της πάνω από 50 παιδικά βιβλία, αποσπάσματα των οποίων περιλαμβάνονται στα σχολικά βιβλία.

                                                                                  

Με τη Μαριέττα Λουκίσσα, στην εικόνα πάνω, την ηρωίδα του βιβλίου της. Μια σχέση στενή και τρυφερή. Άλλωστε όπως υπογραμμίζει η Έφη Ανδρεουλάκου στο βιβλίο της, για να μεγεθύνουμε τη ζωή που θα ζήσουμε με χαρά, νόημα, πληρότητα και αγάπη, ας ρωτήσουμε τη συνείδησή μας, αν είμαστε ικανοποιημένοι με τον τρόπο που πράττουμε και υπάρχουμε. Τι άρωμα αφήνουμε σε κάθε σημείο της διαδρομής μας; 

Μία τσάντα για το βιβλίο!

Συνέντευξη: Ανδρονίκη Παντιώρα

Θέλουμε το βιβλίο μας να είναι περιποιημένο, να μην τσαλακώνεται, να μην πατικώνεται μέσα σε ακατάλληλες τσάντες. Το πρώτο τσαντάκι για το βιβλίο, «The Original Book Bag», αγαπήθηκε πολύ από τους βιβλιοφάγους, οι οποίοι βρήκαν το μικρό γκατζετάκι τους, λύνοντας αυτόματα ένα μεγάλο ζήτημα. Που μπαίνει το βιβλίο μας. 

Κάπως έτσι έγινε η αρχή και δημιουργήθηκαν οι πρώτες τσάντες για το βιβλίο με έντονα χρώματα, τσάντες χαρούμενες, πρακτικής χρήσης και ποιοτικής ραπτικής. Προερχόμενες από διαφορετικούς χώρους, με εκ διαμέτρου αντίθετα ταλέντα και εξειδικεύσεις, η Μαριλένα Καρτελιά και η Στέλλα Πανταζοπούλου ( Φωτό πάνω), έσμιξαν επαγγελματικά έπειτα από τις απρόσμενες και απροσδόκητες προσταγές της ζωής. Η μία με την καλλιτεχνική ματιά, με οδηγό την αισθητική ισορροπία, ως φωτογράφος επί χρόνια σε συνεργασία με εκδοτικές και διαφημιστικές εταιρείες και η άλλη έχοντας τη στόφα της εμπορικής διευθύντριας, κινούμενη επί σειρά ετών σε μεγάλες διευθυντικές θέσεις, τους ένωσε το βιβλίο. Η αγάπη και ο σεβασμός για το βιβλίο.                                                                             

                                                                           

Κοινό χαρακτηριστικό, το διάβασμα. «Οι άνθρωποι του βιβλίου είναι άνθρωποι ειδικής κοπής. Η σχέση μας μαζί τους είναι αμφίδρομη και απαιτητική. Πριν από 2 χρόνια, ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι που συνεχίζεται. Άνοιξε ένας καινούργιος κόσμος που δεν ξέραμε την ύπαρξή του. Μέλημά μας είναι να μείνουν αυτά τα τσαντάκια στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι η βιοτεχνία στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, έχει ανέβει. Νιώθουμε όμως ότι είμαστε ηθικά σωστοί, όπως επίσης είμαστε πολύ προσεκτικοί στο να μην συνεργαζόμαστε με παράνομους μετανάστες. Θέλουμε τα τσαντάκια μας να είναι χαρούμενα, όπως και οι άνθρωποι που τα πουλάνε», μας λένε η Μαριλένα και η Στέλλα.

                                                                                   

                                                                          

«Στη συνέχεια όπως γίνεται συνήθως μεγαλώσαμε, η αγορά ζητούσε και άλλων ειδών τσάντες, μεγαλύτερες ώστε να χωράνε περισσότερα χαρτιά ή φακέλους, τσαντάκια φακέλους, κινητού, σακιδίου πλάτης. Πάρα πολλοί το επιλέγουν και ως συνοδευτικό δώρου. Για το περιτύλιγμα», σημειώνουν η Μαριλένα Καρτελιά και η Στέλλα Πανταζοπούλου.  Η Φθινοπωρινή και η Χειμωνιάτικη συλλογή θα χαρακτηρίζεται από υφάσματα πολυτελείας. Ετοιμάζονται τσαντάκια μεταξωτά, γούνινα, καινούργια σχέδια και χρώματα που θα συνοδεύουν τις πιο κρύες εξορμήσεις μας στις αγορές και τις εξόδους μας κάθε στιγμή της ημέρας και σε κάθε γεωγραφικό προορισμό.  

                                                                               

                                                                             

Η «The Original Book Bag», δεν είναι μια απρόσωπη εταιρεία. Είναι μια εταιρεία που έχει χαρακτήρα, έχει προσωπικότητα και άποψη. Εμμένει στο να είναι ελληνική, με ασύγκριτη ποιότητα, άψογη κατασκευή και στυλ! Είναι η τσάντα του βιβλίου! Θα τη βρείτε σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και καταστήματα!

Μια πολύτιμη οικογενειακή κληρονομιά!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

86 ανέκδοτες και πρωτότυπες φωτογραφίες από το οικογενειακό αρχείο και τη συλλογή φωτογραφιών του Γιώργου Κουμουτσάκου, αποκτούν φωνή και ζωή μέσα από την έκδοση του βιβλίου «Μικρασιατική Εκστρατεία. Εικόνες και Μνήμες». 

Από το θρίαμβο, μέχρι την ήττα. Μέσα από τα κείμενα του πανεπιστημιακού, καθηγητή ιστορίας Μανόλη Κούμα, ο οποίος κάνει και την ιστορική θεμελίωση, του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Νέας Φιλαδελφείας Γαβριήλ, του καθηγητή Ευάνθη Χατζηβασιλείου και Προέδρου του Ιδρύματος της Βουλής και βεβαίως ο πρόλογος του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο και πρωτότυπο εκδοτικό έργο.  

                                                                                

Συναντήσαμε το Γιώργο Κουμουτσάκο στο «Χαρτόπολις», στην Ελένη Νικολέλη, όπου υπέγραφε το βιβλίο του, την επομένη της μεγάλης παρουσίασης που πραγματοποίησε στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού. Τον ρώτησα πως αισθάνεται και πως έχει ανταποκριθεί ο κόσμος μέχρι σήμερα και μου απάντησε ότι μέσα από τις εκδηλώσεις παρουσίασης που έχουν γίνει και μέσα από τις συζητήσεις επί του θέματος, καταγράφεται μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού.
                                                                           

«Αισθάνομαι ότι την έκδοση αυτή το αναγνωστικό κοινό την έχει περιβάλλει με πολλή αγάπη. Εισπράττω τη συγκίνηση και την αγάπη του κόσμου, σε αυτή τη γενιά, τη γενιά της Μικρασιατικής εκστρατείας που έζησε και πέρασε μέσα από πολλά συναισθήματα. Το συναίσθημα του θριάμβου, μετά αυτό της αγωνίας, του φόβου, της ήττας και μετέπειτα της απόγνωσης, μέσο της προσφυγιάς, αλλά και τελικά της ανάταξης του έθνους που κατάφερε παρά αυτό που υπέστη, να ξαναστηθεί και να βρίσκεται σήμερα σε περίοπτη θέση.

                                                                         

Νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που μπορέσαμε μέσα από δράματα που ζήσαμε, να σταθούμε όρθιοι. Είναι επίσης πολύ σημαντικό, ότι μέσα από τη συγκεκριμένη έκδοση, μας δίνεται η δυνατότητα να αναστοχαστούμε μια εποχή και τελικά να καταλήξουμε στο σοβαρότερο συμπέρασμα, ότι ο διχασμός και η διχόνοια είναι πηγή εθνικών δυνών και αυτό αποτελεί το ιστορικό μήνυμα της εποχής αυτής που και εγώ υποστηρίζω και βρίσκει ευρεία απήχηση και στη σημερινή εποχή, με τις τόσες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε», σημειώνει ο βουλευτής Βορείου Τομέα Γιώργος Κουμουτσάκος.

                                                                            

Η Ελένη Νικολέλη και ο Μπάμπης Μπονάτσος, σε μια όμορφη οικογενειακή στιγμή (Φωτό πάνω), υποδέχτηκαν στο «Χαρτόπολις» το Γιώργο Κουμουτσάκο, όπου φίλοι και γνωστοί του πρώην υπουργού, επισκέφτηκαν το χώρο, προκειμένου να προμηθευτούν το βιβλίο και να συζητήσουν μαζί του, με αφορμή την έκδοση της «Μικρασιατικής Εκστρατείας. Εικόνες και Μνήμες».

Το «Εικόνες και Μνήμες» είναι ένα φωτογραφικό άλμπουμ συνοδευόμενο από σημαντικά ιστορικά κείμενα, είναι μια προσφορά στην ιστοριογραφία για αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο της ιστορίας του ελληνισμού, που έχει σημαδέψει και το πεπρωμένο μας σε μεγάλο βαθμό και που στέλνει ένα διαπεραστικό μήνυμα για το ύφος των αντιπαραθέσεων και των πολιτικών συγκρούσεων που αποτελούν έως ένα βαθμό και αναλόγως τον τρόπο που γίνονται, τον πυλώνα της δημοκρατίας. Όπως τόνισε ο βουλευτής Βορείου Τομέα, Γιώργος Κουμουτσάκος, «δεν πρέπει η κομματική αντιπαράθεση να οδηγεί σε μια κατάσταση που το έθνος τρώει τις σάρκες του, καθώς αυτό είναι η απόλυτη καταστροφή μιας χώρας».

Με ένα βιβλίο συντροφιά!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Καλοκαίρι πλέον για καλά, το θερμόμετρο ερωτοτροπεί με το σαράντα. Τα εισιτήρια είναι κλεισμένα, ο προορισμός προαποφασισμένος και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει να μετρά. Η ημέρα που το καράβι θα σαλπάρει, πλησιάζει..!

Στις διακοπές αφήνουμε την σκέψη μας ελεύθερη και την καλλιεργούμε πέρα από τις καθημερινές μας ανησυχίες. Εκεί στα μέρη εκείνα που ταξιδεύει, ανακαλύπτει κρυμμένα μυστικά, ερμηνεύει και στοχάζεται και στο σημείο αυτό, έρχεται μια άλλη πτυχή του κόσμου μας που επιζητεί από το υποκείμενο της συντροφικότητας να δώσει απαντήσεις σε όλες μας τις χειμωνιάτικες αναζητήσεις. Ανεξάρτητα από την παρέα που κάνουμε διακοπές μαζί, υπάρχει μία πτυχή του εαυτού, που αναμοχλεύει μια εναλλακτική, δευτερεύουσα λύση, στην ανταλλαγή των προβληματισμών μας και αυτή η λύση, δεν είναι άλλη από έναν φανταστικό σύντροφο, ένα βιβλίο.

Στον Φάρο Νέου Ψυχικού, η μαρκίζα γράφει «Χαρτόπολις» και η Ελένη Νικολέλη, η οικοδέσποινα, μας υποδέχεται πάντα με χαμόγελο. Της εκφράζετε τον προβληματισμό σας, σκιαγραφείτε το προφίλ του συντρόφου που αναζητάτε, για συντροφιά στο καράβι, στη θάλασσα, στην παραλία, στο νησί, στο ηλιοβασίλεμα, το βράδυ πριν σβήσετε το φως... Η Ελένη Νικολέλη έχει πάντα να προτείνει την κατάλληλη λύση. Ανάμεσα σε χιλιάδες τίτλους βιβλίων, γνωρίζει που βρίσκεται το καθετί. Τον ήρωα που έχετε φανταστεί, που έχετε ονειρευτεί, ως συνοδοιπόρο σε αυτές σας τις διακοπές!

Μην μπείτε στο καράβι μονοί σας, περάστε πριν από το «Χαρτόπολις», θα βρείτε την καλύτερη συντροφιά για τις διακοπές σας. 

Ένα κοινωνικό φαινόμενο!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η υποδοχή του ελληνικού #metoo υπήρξε τόσο θερμή γιατί οι άνθρωποι είδαν τον εαυτό τους μέσα από τα μάτια των άλλων. Γιατί αυτός ο άλλος μίλησε γι' αυτούς, τους εκπροσώπησε στην κοινωνία, εκφράζοντας με τον πιο υποδειγματικό τρόπο το συναίσθημα και τη συνθήκη που αντιμετώπιζαν.

Ο εργασιακός εκφοβισμός είναι ένα κλίμα, δεν είναι μια στιγμιαία κατάσταση. Είναι στοχοποίηση. Εκδηλώνεται με επαναλαμβανόμενες πράξεις, επηρεάζοντας τον εργαζόμενο που τον υφίσταται, κυρίως στο κομμάτι της ψυχολογίας και της ψυχικής του ισορροπίας, με αποτέλεσμα να πλήττονται οι συνθήκες εργασίας, αλλά και η ποιότητα της ίδιας της εργασίας.

Είναι σημαντικό για θέματα εκφοβισμού ή παρενόχλησης στον εργασιακό χώρο, να βρίσκει κανείς κάποιον ειδικό, που να μπορεί να τον κατευθύνει σωστά, ανάλογα με τις συνθήκες και τις καταστάσεις. Να μπορεί να κρίνει, να διακρίνει και να ζυγίσει όλες τις παραμέτρους που συνθέτουν το πρόβλημα.

                                                                         

Συζητώντας με το Γιάννη Μαρκέτο, ιδρυτή της MRK Consulting, με εξειδίκευση στην Πρόληψη, Αποφυγή και Διαχείριση της Βίας και Παρενόχλησης στον κόσμο της Εργασίας, του Εργασιακού Εκφοβισμού - Mobbing, Εργασιακού Στρες και Burnout, μας διευκρίνισε αρκετές συνιστώσες του ζητήματος. Είναι συγγραφέας μάλιστα του βιβλίου "Εργασιακός Εκφοβισμός – Νίκησέ Τον", ένα βιβλίο το οποίο παρουσιάζει αφηγηματικά στο πως ένας εργαζόμενος μπορεί να βρει τις απαντήσεις που χρειάζεται ώστε να αντιμετωπίσει πολύπλοκες, δύσκολες καταστάσεις. Ένα βιβλίο του οποίου ο/η ήρωας είναι καθημερινοί άνθρωποι της εργασίας, σε όλες τις κλίμακες και σε όλα τα επίπεδα.

Όπως υπογραμμίζει ο Γιάννης Μαρκέτος «…αυτό που πρέπει να προσέξει κανείς όταν αποφασίσει να μιλήσει και να φέρει στην επιφάνεια θέματα εργασιακού εκφοβισμού, είναι σε ποιον θα μιλήσει, γιατί αν μιλήσει κανείς σε ανθρώπους που μπορούνε να βοηθήσουν πάνω στη διαχείριση και στην αντιμετώπιση του θέματος, έχουν ένα θετικό πρόσημο ως προς αυτό, αν όμως μιλήσει σε ανθρώπους που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν, είναι πολύ πιθανόν και επικίνδυνο να δημιουργήσουν μια χειρότερη συνθήκη από την οποία ήδη βρίσκεται το άτομο. 

Μέσα σε έναν εργασιακό χώρο ο καθένας έχει διαφορετικά κίνητρα, ο κάθε συνάδελφος κρατά τη δική του ατζέντα, κάτι που σημαίνει ότι όποια γεγονότα και καταστάσεις εκμυστηρευτείς, μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναντίον σου. Από την άλλη πλευρά, αν αναφέρει κανείς το πρόβλημα στο σπίτι του, στην οικογένειά του, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο / η σύντροφός μας, μπορεί να αντιληφθεί σε όλη του την έκταση αυτό που περνάμε».

Οι μορφές που λαμβάνει ο εργασιακός εκφοβισμός ποικίλλουν. Είναι ωστόσο φανερές, με κύριο χαρακτηριστικό την λεκτική βία, την υποβάθμιση της δουλειάς αλλά και αφανείς όπως η διασπορά αρνητικών φημών και η σκόπιμη απομόνωση. Σύμμαχος του εργασιακού εκφοβισμού είναι ο φόβος, η εσωστρέφεια, η μη αναγνωσιμότητα όλων των εκφάνσεών του και η πεποίθηση ότι δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί. Είναι επίσης, πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι οι θύτες, συχνά, δεν δρουν μόνοι, αλλά υποστηρίζονται από ομάδα συναδέλφων (43% των περιπτώσεων, σύμφωνα με την έρευνα της Kapa Research ). Αυτό δικαιολογεί και το γεγονός γιατί σε πολλές περιπτώσεις αυτός που έχει στοχοποιηθεί, εγκλωβίζεται μέσα στο περιβάλλον της εργασίας του.

                                                                                     

Ο Ιωάννης Μαρκέτος είναι κάτοχος MBA και έχει διατελέσει υψηλόβαθμο στέλεχος σε πολυεθνικές και ελληνικές εταιρίες. Το 2017 ίδρυσε την MRK CONSULTING με εξειδίκευση στην Πρόληψη, Αποφυγή και Διαχείριση της Βίας και Παρενόχλησης στον κόσμο της Εργασίας, του Εργασιακού Εκφοβισμού, Mobbing, Εργασιακού Στρες και Burnout. Παρέχει λύσεις στους εργαζόμενους που έχουν στοχοποιηθεί μέσα από εξατομικευμένες στρατηγικές και μεθοδολογίες, ώστε να αντιμετωπίσουν φαινόμενα βίας και παρενόχλησης στον χώρο της εργασία τους.

Την περίοδο Φεβρουάριος - Μάρτιος 2021 πραγματοποίησε την 1η Πανελλήνια Έρευνα για τον Εργασιακό Εκφοβισμό σε συνεργασία με την Κάπα Research, αποτυπώνοντας με αυτό τον τρόπο την έκταση του φαινομένου της Βίας και Παρενόχλησης και του Mobbing στην Ελλάδα, τις συνέπειες στους εργαζόμενους, στις εταιρείες και στους οργανισμούς, τις λύσεις και τα επόμενα βήματα που χρειάζεται να γίνουν, ώστε να περιοριστεί το φαινόμενο. Μία έρευνα που έχει δημοσιευτεί τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό.

Τυχερός μες την ατυχία του!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Μερικές φορές ότι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς, το κάνει η ζωή για εμάς. Ο ήρωας του βιβλίου του Κωνσταντίνου Καμάρα, υποκινήθηκε από τα ίδια τα γεγονότα, να δει τη ζωή με άλλα μάτια, από διαφορετική σκοπιά που λέμε.  

Η Ελένη Νικολέλη, σε ένα από τα τελευταία Σάββατα παρουσιάσεων και υπογραφών  βιβλίων, φιλοξένησε στο «Χαρτόπολις» τον Κωνσταντίνο Καμάρα ένα φίλο από τα παλιά, πολλά χρόνια πίσω, και το βιβλίο του «Τελική Τεθλασμένη», που μπορεί να μην διαθέτει τη χαλαρότητα μιας καλοκαιρινής κατάστασης, περιγράφει εντούτοις, το εσωτερικό ταξίδι μιας ψυχής και πως αυτή διαμορφώνεται από τα γεγονότα. Είναι ένα βιβλίο μεστό, με πυκνότητα και ειδικό βάρος.

                                                                                    

Η «Τελική Τεθλασμένη» εν πολλοίς είναι ένα αφηγηματικό ψυχογράφημα ενός νεόπτωχου παλιού Αθηναίου αστού, ευγενή ο οποίος βρίσκεται περίπου στην ηλικία των 70, κάνοντας τρόπον τινά το ταμείο της ζωής του, έρχεται αντιμέτωπος με τις ματαιώσεις του, αλλά ταυτόχρονα, ακόμα παλεύει με τις εσωτερικές του εντάσεις, με την αυτοκριτική του και τα λάθη του, μέχρι που ένα πολύ σημαντικό γεγονός, όπως πολύ συχνά στη ζωή συμβαίνουν γεγονότα τα οποία μας κλονίζουν και μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε τα πράγματα διαφορετικά, τον βάζει σε τροχιά αλλαγής πλεύσης και σκέψης. Τυχερός μες την ατυχία του θα λέγαμε.

                                                                                

Η αλήθεια είναι ότι η άποψη και η στάση ζωής, αλλάζει και το βάρος που κουβαλάμε. «Όταν είσαι νέος, είσαι ωραίος και ανέμελος. Όσο μεγαλώνεις, κουβαλάς βάρη, βάρη ουσιαστικά, αλλά και το βάρος του χρόνου που έχει κυλήσει πάνω σου», υπογραμμίζει ο συγγραφέας, Κωνσταντίνος Καμάρας.

Ρώτησα τον Κωνσταντίνο Καμάρα τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στη σύλληψη της συγκεκριμένης ιδέας του βιβλίου και μου απάντησε πως επηρεάστηκε και από γεγονότα της δικής του ζωής, τα οποία είχαν δημιουργήσει μία τάση. «Αν υπάρχει κάτι όμως που έχω αποκομίσει από αυτό το βιβλίο, πέραν της συγγραφής και της έκδοσής του που με γέμισε με χαρά και ικανοποίηση είναι η αίσθηση ότι μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα αντίξοες, ακόμα και όταν νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο, ακόμα και ανέφικτο», σημείωσε ο Κωνσταντίνος Καμάρας.

                                                                        

Ο Κωνσταντίνος Καμάρας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Από το 1993, έχει ως αντικείμενο τα Μέσα Ενημέρωσης και την Ψηφιακή Επικοινωνία. Είναι πατέρας της Αμαλίας από το 2006 και του Αριστείδη από το 2008.

Η ουσιαστική ενηλικίωση!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει περάσει από μια χρονική περίοδο στη ζωή του που δεν βασανίστηκε από αναπάντητα ερωτήματα πάσης φύσεως, που δεν τον απασχόλησαν υπαρξιακά ζητήματα, που δεν βυθίστηκε σε ανεκπλήρωτες αναζητήσεις… 

Έχουμε ψάξει, έχουμε διερευνήσει αν είμαστε ευτυχισμένοι, αν έχουμε επιλέξει κατάλληλα, αν μας εκφράζει η ζωή που ζούμε, αν επιθυμούμε αλλαγές ριζοσπαστικές, προσωρινές. Τα θέλω μας είναι μεταβλητά και αντιστρόφως ανάλογα από την ποιότητα της ενηλικίωσής μας και το μέγεθος της ωριμότητάς μας.

                                                                         

Την παρουσίαση του βιβλίου της «Το Παζλ» έκανε η Έφη Ανδρεουλάκου την Τρίτη το βράδυ, στον Ιανό, ένα βιβλίο καθρέφτης που μέσα από αυτό συναντάς τον εαυτό σου, αναγνωρίζεις τις αχίλλειους πτέρνες σου, τα προσωπικά σου θέματα που σε προβληματίζουν, το σημαντικότερο βέβαια όλων, που συμπλέει και με την επιθυμία της συγγραφέως, είναι το γεγονός ότι οδηγείται ο αναγνώστης προς τη λύση, προς τη σωστή κατεύθυνση για το πως θα μπορούσε να εξελιχθεί, σε μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού του, σύμφωνα με τις καταγραφές του, το παρελθόν του και φυσικά τις εμπειρίες του.

                                                                                 

Περιτριγυρισμένη από κοντινούς φίλους, συναδέλφους, συγγενείς, συνεργάτες και οικεία πρόσωπα, η Έφη Ανδρεουλάκου, μίλησε σε μια πλημμυρισμένη από κόσμο αίθουσα στον Ιανό, επεξηγώντας μέσα από διευκρινιστικές ερωτήσεις των παρευρισκομένων, τις ενότητες του βιβλίου.

Είμαστε ένα παζλ που πρέπει να ενώσουμε τα κομμάτια μας, προκειμένου να συνεχίσουμε εν ισορροπία. Στόχος πάντοτε παραμένει ένας και μοναδικός. Η πληρότητα, η γαλήνη, η γνώση πάνω απ' όλα, η αγάπη, η ευελιξία, η προσαρμογή και η εξέλιξη, η πρόοδος. Τίποτε δεν προχωρά όταν είμαστε κολλημένοι σε γεγονότα και καταστάσεις. Αδιαμφισβήτητα, εστιάζουμε στη γνώση, ώστε να γνωρίζουμε ή να μάθουμε ποιοι είμαστε και με πολλή αγάπη και πίστη, κάνουμε τα επόμενα βήματα της ζωής μας. 

Η Έφη Ανδρεουλάκου είναι κάτοχος των πτυχίων «Πρόγραμμα Ψυχολογίας» και «Φιλοσοφία-Παιδαγωγική-Ψυχολογία, κατεύθυνση Ψυχολογία» της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Η ψυχοθεραπευτική της εκπαίδευση είναι η συστημική-οικογενειακή θεραπεία, που ολοκλήρωσε στη «Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας» του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Έχει εικοσιπενταετή εμπειρία με παιδιά, εφήβους, ενήλικες και ζευγάρια. Αντιλαμβάνεται το άτομο σε σχέση με το οικογενειακό περιβάλλον από το οποίο προέρχεται και από αυτό στο οποίο ζει. Παράλληλα, επικεντρώνεται στην επιτυχή δράση του ανθρώπου στο παρόν. Είναι μητέρα ενός παιδιού και ζει στην Αθήνα.

Ο αβάσταχτος κύριος "Π".

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Το νέο βιβλίο του Στέλιου Μάϊνα «Να θυμηθώ να παραγγείλω», από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», είναι ένα βιβλίο για το βίωμα του πόνου και την αντιμετώπισή του, σωματικού και ψυχικού. Η Ελένη Νικολέλη, υποδέχτηκε τον ηθοποιό στο «Χαρτόπολις», στην παρουσίαση του βιβλίου του.

Ηρωίδα του μία αναισθησιολόγος, η οποία στην ιατρική της διαδρομή, βρέθηκε εν όψη του διλλήματος που ισορροπεί στην επιστήμη της ιατρικής μεταξύ ηθικού και ανήθικου, επιτρεπτού και μη, για το αν θα αφήσει έναν άνθρωπο που είναι άρρωστος, να υποφέρει και να πονά ή θα πάρει την απόφαση να τον ανακουφίσει με τον ορό της ευθανασίας. Η ηρωίδα του Στέλιου Μάϊνα, έκανε τη δική της επιλογή, η οποία την οδήγησε στο κελί της φυλακής, εκεί απ' όπου αφηγείται και την ιστορία της ζωής της. Μια ιστορία που προβληματίζει και συγκλονίζει ταυτόχρονα.                                           

Όλοι έχουμε βρεθεί στην κατάσταση να σκεφτούμε για εμάς ή για κάποιον δικό μας άνθρωπο που νοσεί, τι νόημα έχει να ζεις αν πονάς. Η ευθανασία με ιατρική καθοδήγηση επιτρέπεται μόνο σε τέσσερις χώρες στην Ευρώπη. Στην Ολλανδία, Ελβετία, Σουηδία, Δανία. Συναντώντας τον ηθοποιό στο «Χαρτόπολις», είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για τον πόνο, τον αβάσταχτο κύριο «Π» που επισκέπτεται τη ζωή μας για να μας μάθει κάτι. «Ο πόνος δεν έχει όριο. Είναι ένα μηχανισμός του οργανισμού που ενεργοποιεί τα συστήματα άμυνάς του και μας προειδοποιεί ότι κάτι συμβαίνει στον οργανισμό μας. Δεν είναι καλό να μένει μόνιμα ο πόνος στον οργανισμό μας, διότι αλλοιώνει το βιολογικό μας σύστημα, αλλά περισσότερο απ’ όλα, αλλοιώνει τη σκέψη μας. Ένας άνθρωπος που πονάει διαρκώς, δεν μπορεί να παραμείνει υγιής ψυχικά.               

Το θέατρο είναι ένας τρόπος, ένας παράγοντας που δημιούργησε ο άνθρωπος για να απαλύνει τον πόνο, όπως και η διέξοδος προς την κοινωνικοποίησή μας, απαλύνει τον πόνο της μοναξιάς μας και της συνείδησης ότι θα φύγουμε μόνοι. Επομένως ο πόνος είναι καλός μέχρι ενός σημείου και για να τον αντιμετωπίσουμε, εφεύρουμε τα λεγόμενα παυσίπονα», υπογραμμίζει ο Στέλιος Μάϊνας.                           

Αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου, στάθηκε ένας φίλος, ο οποίος επικοινώνησε μαζί του για να του πει ότι υπέγραψε συμβόλαιο ευθανασίας, αφού ενημερώθηκε για την ασθένειά του, όμως προς έκπληξη ακόμα και του ιδίου, επέζησε των προγνώσεων. Ένα σημείο που ενισχύει ακόμη περισσότερο το δίλλημα μπρος στο άκουσμα μιας ασθένεια του "...να ζήσω ή να μην ζήσω".                               

«Οι θεατρικοί ρόλοι είναι υποδεέστεροι της προσωπικότητας, του χαρακτήρα. Οι ηθοποιοί δεν μπαίνουν σε κανένα ρόλο. Υποδύεσαι ένα χαρακτήρα με τον εαυτό σου, προκειμένου να τον οδηγήσεις κάπου. Είναι μια διαδικασία εργασίας. Σε μια παράσταση δίνεις ότι έχεις συνεννοηθεί με το σκηνοθέτη. Εδώ, στο βιβλίο, στο γράψιμο, είμαι εγώ. Ένας ηθοποιός που γράφει, βγάζει τον εαυτό του», επισημαίνει ο Στέλιος Μάϊνας, ένας καλλιτέχνης που άφησε απλόχερα το ταλέντο του μέσα από τις παραστάσεις του, αλλά και που διατηρεί ταυτόχρονα μια καθαρή, αφοπλιστική ματιά στα γεγονότα

Αυτή την περίοδο ο ηθοποιός βρίσκεται στο θέατρο «Πορεία» όπου γίνονται οι πρόβες για το «Labor», ένα έργο που αποτελεί την πρώτη θεατρική γραφή της Ανθής Τσιρούτ, μιας νέας συγγραφέα. Παίζουν η Ιωάννα Παππά και ο Ορέστης Χαλκιάς, με σκηνοθέτη την Άνυ Λοίζου, ενώ ολοκληρώνονται τα γυρίσματα της ταινίας του Σωτήρη Γκορίτσα με τίτλο «Εκεί που ζούμε», η οποία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Χρήστου Κηρθαιώτη που αποτυπώνει το σύγχρονο προβληματισμό της εποχής και των καιρών που διανύουμε, σχετικά με έναν νέο άνθρωπο που ταλαντεύεται για το αν θα αποφασίσει να μείνει στην πατρίδα του ή θα φύγει προς αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό.