Ρηξικέλευθη τέχνη!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Το graffiti είναι μια μορφή τέχνης που επιβάλλεται με σεβασμό και υψηλή αισθητική σε κάθε επιφάνεια του δημόσιου χώρου.

Και όπως κάθε μορφή τέχνης που κουβαλά το ρηξικέλευθο ξεκίνησε από το περιθώριο. Είναι εφήμερη και εξαφανίζεται με το χρόνο (συνήθως την εξαφανίζουν). Μπορεί να εκπλήξει τον κόσμο ή να τον κάνει να σκεφτεί διαφορετικά, να τον κάνει να χαμογελάσει ή και να τον “βγάλει απ΄τα ρούχα του”... αν χαλάσουν αυτό το graffiti, έργο τέχνης... θα “βγω απ΄τα ρούχα μου”!

Με θέμα τη γυναίκα!

Τοιχογραφίες γένους θηλυκού, που αφορούν τη γυναίκα ως σύμβολο, τη γυναίκα σε όλες τις εκφάνσεις, καλλιτέχνες της street art και του graffity, ζωγράφισαν τους τοίχους του αθλητικού κέντρου «Μάρκος Παπαδάκης», στο Χαλάνδρι.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο, ο Δήμος Χαλανδρίου διοργάνωσε το 1ο Φεστιβάλ Street Art, όπου οι τοίχοι του Αθλητικού Κέντρου στο Χαλάνδρι, μετατράπηκαν σε πεδίο καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης.  

                                                                                 

Η Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο ξεκίνησε το 2007 στη Γαλλία, με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Καλλιτεχνών των Τεχνών του Δρόμου (Federation des Arts de la Rue) και έκτοτε, γιορτάζεται κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου.

                                                                           

Οι καλλιτέχνες φαντάστηκαν τη γυναίκα με όλα της τα χαρακτηριστικά, σε ελεύθερη απόδοση, στο σύνολο των ρόλων της, εμπνεύστηκαν από τα ερεθίσματα των καιρών, όπως και από τα καθιερωμένα αρχέγωνα πρότυπα, θέλοντας βέβαια να δώσουν ταυτόχρονα και τα στοιχέια εκείνα που πηγάζουν μέσα από κάθε γυναικεία ύπαρξη.

                                                                               

Στη δράση συμμετείχαν και καλλιτέχνες του graffity, μουσικά σχήματα, ακρoβατικές ομάδες, με Dj, ενώ workshop για μικρούς και μεγάλους, πραγματοποιούνταν κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. 

Ανοιχτόμυαλη οπτική!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Τα graffiti κι όχι ''γκράφιτι'' που τα περιγράφουν ως έλληνες συγχρονοι φιλόλογοι οι κειμενογράφοι των γραφείων, που το ρεπορτάζ τους περιορίζεται στα στενά πλαίσια των τεσσάρων τοίχων που τους περιβάλλουν καθώς και της καρέκλάς τους, στην πιάτσα των δημιουργών αποκαλείται"ταγκιά". 

Αδόκιμη μεν ονομασία, πλην όμως η λαϊκή ανυπέρβλητη ετυμηγορία πετυχαίνει την απόλυτη περιγραφή. Συνδυάζοντας την λαϊκή γλώσσα με τις σύγχρονες ξενόφερτες συνήθειες, αναφορές των τελευταίων χρόνων.

Αντίθετα με την αντίληψη ως φαινομένων τα graffiti αποτελούν την απόλυτη εικαστικά αστική έκφραση των δημιουργών των. Είναι σαφώς εικαστικά δημιουργήματα. Ο Giorgio Vasari (Ιταλός ζωγράφος, αρχιτέκτονας, συγγραφέας και ιστορικός), χρησιμοποιεί τον όρο ''graffiti'' για πρώτη φορά περί τον 16ο αιώνα για να περιγράψει τα σκαλισμένα μοτίβα στις προσόψεις των σπιτιών, που ήταν ευρέως διαδεδομένα την περίοδο της Αναγέννησης.

Οι breakers των '80s της Αμερικής είχαν στα άλμπουμ τους artworks που έμοιαζαν με graffiti. Το 1983 η ταινία Wild Style και τα logos της, εμπνέουν τους Έλληνες και αναπαράγοντας τα συνθέτονται οι πρώτες ομάδες δημιουργών του δρόμου. Τα πρώτα εγχώρια δείγματα, πιστά στην αμερικανική αισθητική, ως background των πρώτων breakdancers, θεωρούνται τα έργα της ομάδας θρύλος ''Crew FSP'' στο Μαρούσι! Το ημερολόγιο έγραφε: 1984!
     

Σήμερα, Σάββατο 28 Μαΐου 2022, 48 χρόνια αργότερα, ο Δήμος Αμαρουσίου και τα ανοικτόμυαλα στελέχη του, αφήνοντας πίσω όποια προκατάληψη, καθώς τα graffiti ως καθαρή και νεανική δημιουργική έκφραση έχουν αντιμετωπιστεί με καχυποψία στον τόπο μας, εγκαινίασε το 1st Graffiti Festival. Η διήμερη δράση πραγματοποιείται στο Skate Park (Αμαρυσίας Αρτέμιδος και Πιτταρά / Ο.Α.Κ.Α.) και έχει ως κεντρικό θέμα την ''Ειρήνη''.