Εσύ πως αισθάνεσαι άραγε...;

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η μπαλάντα των Rolling Stones με το ερώτημα που θέτουν στο ανεπανάληπτο άσμα"How does it feel;" έρχεται πιο επίκαιρα από ποτέ στο μυαλό, για να επιβεβαιώσει σκέψεις και φιλοσοφικές αναλύσεις σχετικά με την επίσημη έναρξη κοινωνικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, το άνοιγμα των διαπεριφερειακών μετακινήσεων και την επιστροφή στη ζωή.

Εσύ πως αισθάνεσαι άραγε; Μήπως μουδιασμένος ή σαστισμένος; Μπαίνοντας σε ένα κατάστημα να πάρω καφέ πριν λίγες ημέρες, συνειδητοποίησα έκπληκτη ότι μπορώ και να καθήσω στο χώρο. Η υποχώρηση της πανδημίας που υποδεικνύουν τα νούμερα και οι μετρήσεις και το γεγονός ότι αυτό μας επιτρέπει να αρχίζουμε επιτέλους να κινούμαστε πιο ελεύθερα, κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια, μας βρίσκει θα έλεγα ξεσυνηθίσμενους. 

Σιγά σιγά και προσεκτικά, αλλά και τολμηρά, όπως κάνει το μικρό παιδί στα πρώτα του βήματα, περιμέναμε εναγωνιωδώς το εναρκτήριο λάκτισμα για να αρχίσουμε να ξεμυτίζουμε κεφάλια με μεγάλη χαρά. Πάει καιρός που ο εγκλεισμός ήταν καθιερωμένος τρόπος ζωής και συνήθεια. Πάει καιρός που η κούραση και η κακή ψυχολογία καιροφυλακτούσε για να κυριαρχήσει. Επηρεασμένη σήμερα από φιλικές και αγαπημένες μουσικές καταβολές των Active Member...

Πάει καιρός λοιπόν, αλλά γεμίσαμε φως και έτσι, με λίγη γνώση και συμμόρφωση περισσότερη στις αποσκευές μας και ένα εμβόλιο ανά χείρας, ας ρίξουμε στην πλάτη το καλοκαιρινό μας σακίδιο και ας υποδεχτούμε με διαφορετική διάθεση και ψυχολογία το ελληνικό μας καλοκαίρι, η εποχή που στη χώρα του ήλιου και της θάλασσας, στη χώρα της ομπρέλας και της παραλίας, έχει διαφορετική διάσταση.

Καλή, νέα αρχή! 

Ένας για όλους και όλοι για έναν...!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ένας χρόνος lockdown, ένας χρόνος τελείως διαφορετικός από κάθε άλλον, καθότι τα δεδομένα της πανδημίας είναι αυτά που καθορίζουν το εύρος της κινητικότητάς μας και της ύπαρξής μας. 

Παράλληλα η πανδημία στη χώρα μας συνοδεύεται με θύελλα αποκαλύψεων και σεξουαλικών κακοποιήσεων στο χώρο της τέχνης και του θεάτρου. Νέες καταγγελίες κατακλύζουν το φως της δημόσιας σφαίρας ασταμάτητα και αυτό είναι μόνο η αρχή λένε αυτοί που ξέρουν.  

Ο κύβος ερρίφθη και η εξυγίανση της ύπαρξής μας ψάχνει απεγνωσμένα ένα εξιλαστήριο θύμα. Όμως δεν υπάρχει κανείς για να αποκρούσει τη σφαίρα. Ο καθένας στέκει μόνος, γυμνός και έκθετος στις επιλογές του και στις ορέξεις του. Το ηθικό δίδαγμα της εποχής, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε μέσα από την εμπειρία μας αυτό το χρόνο της πανδημίας, αλλά και με αφορμή τις ραγδαίες εξελίξεις κακοποίησης που λαμβάνουν χώρα αυτό το διάστημα στη χώρα, είναι ένα, είναι κοινό και είναι το εξής:

Είναι άκρως εγωϊστικό ή εγωκεντρικό να θεωρεί κανείς ότι η ζωή του είναι αποσπασματική και ξεχωριστή. Όλα γύρω μας βρίσκονται σε ευθεία συνάρτηση μεταξύ τους και ο τρόπος που υπάρχει ο καθένας από εμάς, επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα τη ζωή και την ύπαρξη όλων μας. Αυτό μας το απέδειξε ξεκάθαρα η πανδημία αρχικά και συνεχίζουν να μας το αποδεικνύουν περίτρανα, οι αποκαλύψεις βίας και σεξουαλικής αναρμοστίας, προσβλητικής και αποτρόπαιας ανθρώπινης συμπεριφοράς από άνθρωπο σε συνάνθρωπο, τελευταία.

Όσοι λοιπόν μερικοί από εσάς, νομίζετε ότι σκεφτόμενοι τον εαυτούλη σας και μόνο θα ξεγλιστρήσετε ελαφρώς και αποθεωμένοι από αυτή τη ζωή, είστε γελασμένοι οικτρά. Η έκπληξη πάντα φυλάσσεται για το τέλος και αναλόγως τον πρότερο βίο, είναι αντίστοιχα ευχάριστη ή δυσάρεστη.             

Λευκή "Μήδεια"!

Μέσα Φλεβάρη και ο Χειμώνας έκανε την εμφάνισή του. Ένας Χειμώνας που ήρθε έστω και με καθυστέρηση, υποχρεώνοντάς μας να μείνουμε ένδον, στη ζεστασιά των σπιτικών μας και η πιο κρύα εποχή του χρόνου στη λήξη σχεδόν της θητείας της, δείχνει καταφανώς και με σφοδρότητα τη δυναμική της.

Στα λευκά λοιπόν όλη η χώρα και η επέλαση του χιονιά αναμένεται να κατέλθει και στην Αθήνα. Από αύριο ο παγετός και για τις επόμενες δύο ημέρες θα κυριαρχεί στους δρόμους των βορείων προαστίων και η "Μήδεια", η κακοκαιρία που πήρε την ονομασία της από την προσωποποίηση της αρχαίας εκδικητικότητας, στη σημερινή της εκδοχή είναι λευκή. 

Προσοχή λοιπόν στις μετακινήσεις, είναι ευκαιρία άλλωστε να απολαύσουμε λίγο κρύο, λίγες κρύες, βόλτες περπατήματος στο χιόνι, αφού το πιο αυστηρό lockdown των ημερών, μας δίνει αυτή τη δυνατότητα.

Ανδρονίκη Παντιώρα / North Pages

Πανδημία είναι, θα περάσει...

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ο ιός είναι εδώ και το δεύτερο κατά σειρά lock down, είναι πάλι εδώ... Όχι δεν μας αρέσει, αλλά ποιες οι επιλογές μας; Υπομονή, πανδημία είναι και θα περάσει. Εύκολα το λες, δύσκολα όμως το πιστεύεις... και ακόμα πιο δύσκολα, το εφαρμόζεις! 

Μία από ίδια πάλι λοιπόν, με μικρές, αλλά και με μεγάλες θα έλεγε κανείς πρακτικά διαφορές αυτή τη φορά, μας βρίσκει η δεύτερη επέμβαση περιορισμού της γενικής εξάπλωσης του ιού στη χώρα. 

Ναι είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι θα μείνουν ανοιχτά τα νηπιαγωγεία και τα δημοτικά. Είναι σημαντικό ότι τα μικρότερα παιδιά θα συνεχίσουν τη μάθηση διά ζώσης. Είναι σημαντικό, γιατί με αυτή την απόφαση, η οποία προφανώς και βασίζεται σε επιστημονικά κριτήρια, αρχικά αποφεύγεται η διάρρηξη του κοινωνικού και οικογενειακού ιστού, με τις παραγωγικές ηλικίες να γλιτώνουν της αποδιοργάνωσης του εγκλεισμού. Σε διαφορετική περίπτωση, οι γονείς θα αναγκάζονταν σε βάρδιες "φύλαξης", των παιδιών τους, ψάχνοντας και κανονίζοντας παράλληλα, απεγνωσμένα, τη φίλη, την παιδαγωγό, που θα ψυχαγωγούσε ολημερίς τα αγαπημένα τους τέκνα. Σε δεύτερο χρόνο, θεωρείται επίσης μείζονος σημασίας, η ψυχική και πνευματική υγεία των παιδιών, καθώς οι  επιπτώσεις του να μην πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο, έχουν δείξει τα έως τώρα δεδομένα, ότι είναι τραγικές. Οπότε, τουλάχιστον από αυτή την άποψη, η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη από το lock down του Μαρτίου.                                         

 Επιπλέον, όχι δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη δύναμη της συνήθειας. Ναι, όντως έχουμε εξοικειωθεί με τις πρακτικές του να ζούμε με τον ιό στην καθημερινότητά μας, παρόλο που είχαμε την καλοκαιρινή περίοδο χάριτος, χαρίζοντάς μας, βαθιές ανάσες ξεκούρασης.

Τέλος, στο ερώτημα ποιος φταίει;  Σύσσωμη η αντιπολιτευτική ηγεσία και η δημοσιογραφική "μανία", έχουν επιδοθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών με την υπόθεση να πρωτοστατεί στην επιχειρηματολογία σχετικά με το αν θα είμασταν σε καλύτερη ιολογική κατάσταση αν αντιμετωπίζαμε διαφορετικά το θέμα το καλοκαίρι. Τι να πω; Ας μονολογήσω...Δηλαδή τι να κάναμε; Μετά από το ολοκληρωτικό και ισοπεδωτικό, δίμηνο lock down την Άνοιξη, βγήκαμε δειλά δειλά επαγγελματικά στην αγορά, ανοίξαμε τα σύνορα για να έχουμε την αίσθηση ότι θα τονωθεί η οικονομία και ο τουρισμός και με ελάχιστα κρούσματα και βαθμό μεταδοτικότητας εξαιρετικά χαμηλό, αναθαρρήσαμε και αρχίσαμε να συναναστρεφόμαστε πιο Μεσογειακά, όπως μόνο εμείς ξέρουμε!

Κανείς δεν φταίει παιδιά για το ότι ο ιός επέστρεψε. Ίσως όμως ο ιός να αποτελέσει μια καλή αφορμή, να γίνει το εφαλτήριο, ώστε να ενισχύσουμε το σύστημα υγείας μας, να βελτιώσουμε τα μέσα μεταφοράς και να ανεβάσουμε λίγο περισσότερο το επίπεδο διαβίωσής μας. Ναι είναι μια καλή ευκαιρία εν έτη 2020, να αρχίσουν οι πολιτικοί μας να σκέφτονται με γνώμονα την απόδοση, τη χρησιμότητα και το κοινό καλό.           

Δοκιμή για ένα μήνα!

γράφουν Ανδρονίκη Παντιώρα, Πέτρος Καστορίνης

Την αντίστροφή μέτρηση μέχρι την εφαρμογή γενικού lockdown, διανύουμε από χθες, καθώς έχουμε περάσει ήδη το κατώφλι των αυστηρότερων περιοριστικών μέτρων έναντι στον ιό, προκειμένου να αποφύγουμε μαζικότερη έξαρση των κρουσμάτων και να προλάβουμε πιθανή κατάρρευση του συστήματος υγείας. 

Το δεύτερο κύμα του ιού που για τόσο καιρό συζητούσαμε, είναι εδώ. Οι λοιμωξιολόγοι ένας, ένας με τη σειρά τους, και οι επιστήμονες της πρώτης γραμμής, αρχής γενομένης, του πρωτεργάτη της ενημέρωσης, αγαπητού Σωτήρη Τσιόδρα, πέφτουν στην παγίδα των πολιτικοποιημένων εξαγγελιών. Μη τυχόν και παρεκκλίνουν της κυβερνητικής γραμμής, όπου μαζί με όλα τα μέσα ενημέρωσης της "λίστας Πέτσα", δημιουργούν αυτή την έντονη βαβελική κατάσταση, στην ''κούρσα'' της υποτυπώδους δημοσιογραφικής δεοντολογίας, για να δικαιολογήσουν τα αργύρια που τους τύφλωσαν, απέναντι στην αληθινή ενημέρωση. Πλην εξαιρέσεων σαφώς.

                                                                                    

Βέβαια, η πιο εύστοχη επιστημονική ατάκα που ειπώθηκε, μέσα στον κυκεώνα των αναλύσεων, των απόψεων των ειδικών και των επιστημονικών τοποθετήσεων ήταν η εξής, ότι ένα μεγάλο lockdown, είναι πάντα καλύτερο από ένα μικρότερο lockdown, συνειδητοποιώντας πραγματικά την ορθότητα αυτής της έκφρασης. 

Κάθε δέκα χρόνια στην δίνη μιας ''πανδημίας''. Το 2000, ήταν το χρηματιστήριο και η οριακή πλειοψηφία του Κώστα Σημίτη. Δέκα χρόνια αργότερα τα χρήματα χάθηκαν, όταν οι ευρωπαίοι "φίλοι" μας, έπαψαν να μας εμπιστεύονται. Σήμερα, εν έτη 2020, εμφανίζεται ο ιός! Μία στην κυριολεξία πανδημία, όπου αναγκαστήκαμε να κλειστούμε στα σπίτια μας και σίγουρα θα ξανακλειστούμε για να προφυλάξουμε την υγεία μας, με συνέπειες την μείωση του τζίρου, την διάλυση της ''βαριάς μας βιομηχανίας'', του τουρισμού, και την ύφεση, μεγαλύτερη από ποτέ. 

Την ίδια στιγμή, εργασιακό νομοσχέδιο βάσει του οποίου καθιερώνεται η τηλεργασία και η νέα ψηφιακή εποχή, βρίσκεται σε εξέλιξη, το οποίο φέρνει πραγματική καλυτέρευση, βελτίωση και ψηφιακή επανάσταση στις εργασιακές σχέσεις. 

Ακολουθώντας λοιπόν τα βήματα της Ευρώπης, όπου Γαλλία και Γερμανία ανακοίνωσαν την εφαρμογή γενικού και μερικού lockdown αντίστοιχα και εφόσον η διάλυση πλέον και της παραμικρής αμφιβολίας για τη χρησιμότητα και τη χρήση της μάσκας στην καθημερινότητά μας, δεν μας αφήνει περιθώρια για περαιτέρω αμφιβολίες ή αμφισβητήσεις και πόσο μάλιστα εν όψη του ερχομού του Χειμώνα, η ζωή μας με τον ιό, έχει αρχίσει να μας γίνεται μια δυνατή, αξέχαστη, συνήθεια. 

Εις αποφυγή των χειρότερων με την καθιέρωση τουλάχιστον των νέων μέτρων που θα ανοίξουν ένα άλλο κεφάλαιο στη ζωή μας και θα δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα αυτή τη φορά, λίγο  διαφορετική από εκείνη του Μάρτη, ελπίζοντας ότι θα προλάβουμε περαιτέρω εξάπλωση της πανδημίας, καθώς ο ιός μεταλλάσσεται και επηρεάζει διαφορετικά το ανθρώπινο σύστημα.