Στον χαρταετό θα είναι άπιαστοι!

γράφει o Πέτρος Καστορίνης

Τα συνεχή lockdown της κυβέρνησης κατόπιν των προτάσεων της επιτροπής λοιμωξιολόγων έχουν φέρει σε οριακό επίπεδο όχι μόνο την οικονομία αλλά και τις ανθρώπινες ψυχικές αντοχές. 

Πρώτη φορά στην ιστορία της επιστήμης προτείνεται εγκλεισμός στον εγκλεισμό και μάλιστα αυστηρότερος του αυστηρού!... Οι γιατροί πρέπει να δίνουν θάρρος και όχι να καταστρέφουν την ψυχολογία του κόσμου και ιδιαίτερα των παιδιών. Αναζητάται ο στόχος των έμμισθων υπαλλήλων της κυβέρνησης ως επιτροπάρειοι, καθώς και των έμμεσα μισθωτών συνεργατών της, δημοσιογράφων των καναλιών.

Πέρα από τα νέα παιδιά που υποφέρουν, τους εφήβους που πλέον κανείς δεν μπορεί να τους συγκρατήσει μέσα, όλοι έχουν δικαίωμα για μια θέση στον ήλιο... Το σπουδαιότερο είναι πως την ετικέτα ''προσωπική ευθύνη'' που τα μέσα ενημέρωσης με πολύ σάλιο κολλάνε στους πολίτες θα πρέπει να την ξεκολλήσουμε... να την ''ταγκάρουμε'' στους λοιμωξιολόγους και στην ομάδα της πολιτικής προστασίας. Ας αναλάβουν επιτέλους την ευθύνη των πράξεών τους... το ακορντεόν δεν το έχουν! Ας πετάξουν χαρταετό, κανείς δεν θα μπορέσει να τους ξεπεράσει..! 

Γιατί δεν φοράς μάσκα..;

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Από τα αρχαία χρόνια φιλόσοφοι, θεολόγοι κι επιστήμονες είχαν ως θέμα μελέτης την θρησκεία. Το προτεινόμενο αποτέλεσμα αυτής της μελέτης δεν συνέτεινε ποτέ σε κοινή σκέψη. 

Η επιστήμη χρησιμοποιώντας την λογική, τον εμπειρισμό και τις αποδείξεις που προκύπτουν από την πειραματική διαδικασία τεκμηρίωνε τα συμπεράσματα απέναντι στην θρησκεία που στηρίζεται στην αποκάλυψη, την πίστη και την ύπαρξη του υπερφυσικού.

Στην Ελλάδα, όπως κάθε δεδομένο που ''κινεί'' την μάζα των πολιτών, τα τεκμαρτά αποτελέσματα των μελετών, θυσιάζονται. Θυσιάζονται στον βωμό της προσέγγισης, της χαλιναγώγησης και του προσηλυτισμού. Προσηλυτισμού θρησκευτικού ή πολιτικού. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ''παιχνίδι'' με το κλείνουν ή όχι οι εκκλησίες εν καιρώ πανδημίας. Τελικά έκλεισαν για να ανοίξουν σήμερα με την σύμφωνη γνώμη και των επιστημόνων. Κι έτσι ως εκ θαύματος ο ιός δεν μεταδίδεται στους χώρους λατρείας και έτσι, η ερωτική σχέση μεταξύ των συντηρητικών αλλά και των προοδευτικών πολιτικών παρατάξεων με τον κλήρο, συνεχίζεται ανενόχλητη.

Τόσο η θρησκεία όσο και η πολιτική είναι πολύπλοκα κοινωνικά και πολιτιστικά φαινόμενα. Για πρώτη φορά στη ''γενέτειρα'' ιστορία του πλανήτη, η επιστήμη αναδίπλωσε με τέτοια μαεστρία, όπου η μεταξύ τους ''ασυμβίβαστη'', ''συγκρουσιακή'' έως τώρα σχέση, λόγω των δομικών διαφορών που τους χωρίζουν, ανήκει πια στο παρελθόν.

Σήμερα, Δευτέρα 4 Μαΐου, είναι μια ιστορική ημέρα, αυτή της πρώτης σταδιακής απελευθέρωσης των αυστηρών μέτρων, σχεδόν δύο μήνες μετά από την επιβολή της καραντίνας. Ο Γρηγόριος Δικαίος Παπαφλέσσας, περισσότερο γνωστός ως Παπαφλέσσας, σκοτώθηκε στις 25 Μαΐου του 1825, στο Μανιάκι της Μεσσηνίας. Ο ήρωας του '21, Παπαφλέσσας, ο αρχιμανδρίτης που αγάπησε τις γυναίκες, το ποτό και την επανάσταση δεν εμπνέει πλέον και λόγω προφίλ. Ως ήρωας όμως της σύγχρονης απελευθέρωσης, φαντάζομαι ένα άνθρωπο από τον χώρο της επιστήμης. Οπότε ο γάμος μεταξύ επιστήμης, εκκλησίας και πολιτικής θα μπορούσε να παρουσιάζει ένα εκμοντερνισμένο προφίλ!

Αν κατάλαβες απάντηση δεν υπάρχει... γιατί δεν φοράς μάσκα..;

Ζώντας στο σπίτι!

Να 'μαστε λοιπόν, να μετράμε μέρες καραντίνας. Όλοι μαζί αλλά ο καθένας μόνος του. Κλεισμένοι στα σπίτια μας, να δοκιμάζονται οι αντοχές μας. Υπό αυτό το καθεστώς, μπορούμε να διατηρήσουμε μία ψυχική ισορροπία; Και πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο όταν βάζεις την ζωή σου σε παύση; 

Πρώτα ήρθε ο φόβος. Και στη συνέχεια η επιβεβλημένη απομόνωση. Μία λέξη με αρνητικό πρόσημο, η οποία τίθεται σε εφαρμογή, μη έχοντας άλλη επιλογή ως έθνος. Ξαφνικά όλα σταμάτησαν. Η αίσθηση του χρόνου άλλαξε και η ζωή περιορίστηκε σε τέσσερις τοίχους.

Είναι σύνηθες, οι άνθρωποι κάτω υπό τέτοιες συνθήκες, όπως υποστηρίζουν και οι ειδικοί, να βιώνουν δυσάρεστα συναισθήματα. Η τόσο επιθετική εξάπλωση του ιού και η ανάγκη παραμονής στο σπίτι, γεννά θλίψη, άγχος, φόβο, θυμό, ακόμα και συναισθηματική αποστασιοποίηση, σωματική και ψυχική εξάντληση. Ο φόβος για την υγεία τη δική μας και των αγαπημένων μας, το άγχος για την οικονομική κατάσταση στην οποία θα βρεθούμε όταν όλο αυτό υποχωρήσει, η αίσθηση ότι είμαστε ανίσχυροι απέναντι σε κάτι τόσο μεγάλο που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, είναι κατακλυσμιαία. 

Σε συνθήκες τόσο μεγάλης πίεσης είναι πολύ πιθανό να εκδηλωθούν διατροφικές διαταραχές καθώς και διαταραχες ύπνου, δυσκολία συγκέντρωσης, κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ, κρίσεις άγχους και πανικού, κατάθλιψη. Ο κόσμος μοιάζει απειλητικός και ο εγκλεισμός, ακόμα κι αν είναι μία αληθινή πράξη αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, ασφυκτικός. 

Με το ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα, είναι γεγονός ότι διατηρούμε μια επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο, αλληλεπιδρούμε και έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε πότε θα διαβάσουμε ή θα δούμε μια είδηση που μας αφορά. Αυτό που τονίζουν άλλωστε οι ειδικοί της ψυχικής υγείας για αυτές τις δύσκολες μέρες είναι να μην ενδίδουμε στην ψυχαναγκαστική παρόρμηση, να συλλέγουμε συνεχώς πληροφορίες, και να είμαστε πολύ προσεχτικοί σχετικά με την αξιοπιστία των πηγών πληροφόρησης, καθώς η υπερβολή ενδέχεται να εντείνει το αίσθημα φόβου και πανικού. 

Όταν το μυαλό παραμένει καθαρό από τέτοιου είδους παρεμβάσεις, είναι σχετικά πιο εύκολο να οργανώσουμε τον χρόνο μας και να διατηρήσουμε μια ρουτίνα. Ένα πρόγραμμα με αυτά που θα γίνουν την επόμενη μέρα, μία νέα ρουτίνα που θα ακολουθείται στο μέτρο του δυνατού, μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση της ψυχραιμίας. Ένας υγιεινός τρόπος ζωής, η σωματική άσκηση, θα συμβάλλουν σε μία γενικότερη καλή διάθεση. 

Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι να αποδεχτούμε την κατάσταση. Να δώσουμε στον εαυτό μας την άδεια να νιώσει μοναξιά, ανησυχία, φόβο ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα. Και στη συνέχεια να του θυμίσουμε ότι διαθέτουμε απόθεμα ψυχικών δυνάμεων, το οποίο στην μέχρι τώρα πορεία, μας έφερε μέχρι αυτό το σημείο της διαδρομής, ίσως λίγο περισσότερο κουρασμένους όσο περνούν τα χρόνια, αλλά πιο δυνατούς.

Και με αυτές τις σκέψεις, προσπαθώντας να διαλέξουμε ποιο βιβλίο θα διαβάσουμε, ποια ταινία θα δούμε, τι παιχνίδια θα παίξουμε με τα παιδιά μας, ζώντας αυτή τη ζωή που τώρα κινείται σε slow motion, θα σταθούμε λίγο να πάρουμε μια ανάσα. Πλάσματα αυτής της γης που ξεκουράζεται χάρη στην εκούσια αποχώρησή μας, θα νιώσουμε για λίγο τον παλμό της και θα επιλέξουμε, ίσως, να μην παραδοθούμε στον φόβο.

Οδηγίες ψυχολογικής υποστήριξης μπορείτε να βρείτε στην σελίδα του ΕΟΔΥ: https://eody.gov.gr/koronoios-covid-19-odigies-psychologikis-ypostirixis-ton-politon/?fbclid=IwAR2mJiNG0WNquRnaIv3mB4lD-OHyO3_CoRIG81z9yvtenxnm6uO08eJ8RJU

Μια νέα κοινωνικότητα!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Διανύοντας δειλά και ανιχνευτικά τα πρώτα βήματα μιας πρωτόγνωρης παγκόσμιας κρίσης και απειλής για τη δημόσια υγεία, η επίθεση του Κοροναϊού στον πλανήτη, μας κρατά αποσβολωμένους, σε ένα τρομαχτικό θέαμα που κάποτε απασχολούσε μόνο τα σενάρια ταινιών επιστημονικής φαντασίας. 

Μία, μία όλες οι χώρες της Ευρώπης μπαίνουν σε καραντίνα, εφαρμόζοντας «ελεγχόμενη» απαγόρευση της κυκλοφορίας στους δρόμους, με την Ισπανία και τη Γαλλία, να ακολουθεί αυστηρά μέτρα απομόνωσης, ενώ η Βρετανία με τη σειρά της αναδιπλώνει την πλέον «φιλελεύθερη» πολιτική της, εφιστώντας με φειδωλή διακριτικότητα την «μεγάλη προσοχή» των πολιτών της στον ιό. Αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις ενημερώνουν τον κόσμο να μένει στα σπίτια του και να μην βγαίνει έξω, σε ένα πρωτοφανές σκηνικό «πολέμου», εν καιρώ ειρήνης. Την ίδια ώρα, η γειτονική Ιταλία ζει μια εθνική τραγωδία, θρηνώντας συνολικά 2.158 νεκρούς, με τον αριθμό των θυμάτων να αυξάνεται καθημερινά.
                                                                       

Τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, μετά, με το πέρας του ιού από τον κόσμο. Παρόλ’ αυτά, έχει μια ξεχωριστή σημασία το γεγονός ότι η κατάσταση της κρίσης που βιώνουμε, μας αφορά όλους το ίδιο. Η νέα πραγματικότητα, στην οποία καλούμαστε να προσαρμοστούμε, δεν κάνει διακρίσεις για το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού, για ολόκληρη την ανθρωπότητα και πιθανόν αυτό να αποτελέσει και το στοιχείο της αλληλεγγύης μεταξύ μας, το στοιχείο που ίσως μας ενώσει. 

                                                                               

Για πρώτη φορά στην ιστορία της κοινωνιολογίας, οι κοινωνικές αποστάσεις υποδηλώνουν σεβασμό, σοβαρότητα και ευθύνη. Με στραμμένα τα βλέμματα για άλλη μια φορά στην επιστημονική κοινότητα και στις συντονισμένες δράσεις της Πολιτείας, ελπίζουμε για τις λιγότερο δυνατόν απώλειες. 

Καλή δύναμη σε όλους!