Το υποκριτικό ταλέντο στο κόκκινο!

 γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Το ταλέντο σε κάθε τι που έχουν οι άνθρωποι, διαμορφώνει και τον τρόπο ζωής τους. Το ανθρώπινο σώμα έχει κάποιες δεξιοτεχνίες που ναι μεν δεν είναι μοναδικές, όμως το αποτέλεσμα της εφαρμογής τους είναι μοναδικό. 

Για παράδειγμα υπάρχουν εκατομμύρια ηθοποιοί στον πλανήτη όμως ο τρόπος που ''παίζει'' ο καθένας είναι ένας και μοναδικός. Η ψυχή σε κάθε ζωή καλείται να εκφράσει τα ταλέντα του σώματος που φέρει. Έτσι, πολλοί άνθρωποι κάνουν το ταλέντο τους επάγγελμα, άλλοι χόμπι και άλλοι δεν το έχουν ακόμη ανακαλύψει...

Στο ''ζεστό'' θέατρο ''ΕΝ-Α'' είδαμε την τελευταία παράσταση του έργου ''Κόκκινος Ιπποπόταμος'' του Γιάννη Παπάζογλου όπου μια καθηγήτρια Ιστορίας, το αστείο όνομα ενός μπαρ, ένας πιανίστας, μία μοιραία συνάντηση, έντονο πάθος με πλούσια εσανς τζαζιστικης μελωδίας συνθέτουν ένα έξυπνο σενάριο βαθιά ριζωμένος στον πολιτικό-κοινωνικό διαμελισμό που ζουσε, έζησε και ζει ακόμα και σήμερα αυτός ο τόπος!

Τον μοναδικό ρόλο στον ''Κόκκινο Ιπποπόταμο'' ερμηνεύει, επί μιάμιση ώρα μία γυναίκα. Που ερμηνεύει κι έχει σκηνοθετήσει την παράσταση. Και εδώ σε αυτό το θέατρο ανακαλύπτουμε ότι ο κάθε άνθρωπος έχει ταλέντα. Είναι ο τρόπος που μπορεί να βιώσει το σύμπαν στην πιο αγνή μορφή του. Το καταλαβαίνεις γιατί τη στιγμή που ασκεί την υποκριτική, ο νους δεν σκέφτεται και απλά οδηγεί η καρδιά. Η απουσία σκέψεων και η πληρότητα που νιώθει η καρδιά είναι το σημάδι πως εκφράζεις το ταλέντο σου. Σημαίνει πως έχεις παρουσία. Κι έτσι γνωρίσαμε, απολαύσαμε και συγκινηθήκαμε την ηθοποιό, μουσικό, σκηνοθέτη, ενδυματολόγο και μουσικοθεατρική δασκάλα, Ελπίδα Αμίτση! Που ζωντανεύει... τον κόκκινο ιπποπόταμο ερμηνεύοντας και σκηνοθετώντας.

Πολύ θα θέλαμε να υπάρχει ένα ''ταλεντόμετρο'' να μετρήσουμε την υποκριτική αξία της Αμίτση. Η Αμίτση έχει κάτι μέσα της μοναδικό και τολμά να παρουσιάζετε στην σκηνή με απίστευτη γαλαντομία. Η υποκριτική πληρότητα της θα έθετε σε κίνδυνο τον ''μηχανισμό'' του ''ταλεντόμετρου'', θα πέρναγε τα επιτρεπτά όρια μέτρησης, θα έδειχνε, κόκκινο. Στην καθομιλουμένη λέμε πως η Ελπίδα Αμίτση το τερμάτισε! Και πράγματι η ερμηνεία της είναι σπάνια!

Η ίδια ταπεινή και δοτική καια εκτός σκηνής, στη ερώτηση: Τι είσαι ηθοποιός, σκηνοθέτης, ενδυματολόγος μουσικός; η απάντησή της, σαφής και ξεκάθαρη ''... Για να οργανωθεί μία ολοκληρωμένη παράσταση απαιτούνται όλες αυτές οι ιδιότητες. Όλες αυτές οι επιμέρους ιδιότητες είναι απαραίτητες για την ολοκληρωμένη καλλιτεχνική μου έκφραση...''

Όταν την ρωτήσαμε τι αισθάνεται πάνω στην σκηνή όταν την παρακολουθούν σε μία παράσταση; Ήταν απίστευτα ειλικρινής: ''...Όταν βρίσκομαι πάνω στην σκηνή καταρρίπτεται το εγώ. Είμαι ένα ηχείο μεταφοράς των νοημάτων του συγγραφέα και προβολής της εργασίας όλων των συντελεστών, έτσι ώστε να οικοδομηθεί ένα άρτιο καλλιτεχνικό και εικαστικό αποτέλεσμα. H σχέση με το κοινό, αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι. Είναι αναγκαίο να είναι αμφίδρομη δηλαδή αυτό που εκπέμπει ο ηθοποιός από σκηνής να το εισπράττει ο θεατής και να το επιστρέφει στον ηθοποιό μέσα από τα συναισθήματα που βιώνει...''

Με τη Ελπίδα Αμίτση όπως παρακαλάς παρακολουθόντας την στον ''Κόκκινο Ιπποπόταμο'' να μη τελειώσει η παράσταση, μην πάψει να σου προσφέρει πλούτο συναισθημάτων, έτσι κι όταν μιλάς μαζί της, νιώθεις άβολα όταν τελειώνει ο χρόνος μιας λίγων λεπτών συνέντευξης. 'Ομως ο ιπποπόταμος, επίστρέφει την Οκτώβριο, οπότε θα το δούμε και πάλι και θα έχουμε νέα συνέντευξη!

Πολιτισμικό Κόμμα χωρίς αντίπαλο!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Είναι εντυπωσιακό ότι τα σημερινά πολιτισμικά δρώμενα στον ελληνικό χώρο αντιβαίνουν τη μεταμοντέρνα πολιτισμική λογική. 

Σε πλανητικό επίπεδο η μεταμοντέρνα πολιτισμική λογική είναι επικυρίαρχη και βρίσκεται στον αντίποδα της μοντέρνας πολιτισμικής λογικής, η οποία έχει ήδη καταρρεύσει υπό το βάρος της επιχειρηματικής οικονομικής πολιτικής που ασκούν τα μεγάλα μπράντς. Μία ρηχή απάντηση, που εκφράζουν ευρύτερα τα μέσα ενημέρωσης με δεδομένο το διφορούμενο του χαρακτηρα τους, όπως “εκσυγχρονισμός-παρωχημένο” ή “εκσυγχρονισμός-εθνικισμός” χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι οι έννοιες αυτές χρειάζεται να ερμηνευθούν, δηλαδή να τους δοθεί περιεχόμενο, σύμφωνα με τις νέες, επικρατούσες συνθήκες στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα που εγκατέστησε σε πλανητικό επίπεδο η παγκοσμιοποίηση, η μαζική δημοκρατία και η χρηματοπιστωτική κυριαρχία ως τρόπος ζωής. Επίσης, κι η πολυχρησιμοποιημένη έννοια του λαϊκισμού ως αναλυτική κατηγορία δεν εξηγεί απολύτως τίποτα για την ελληνική περίπτωση. Δυστυχώς με την διφορούμενη αμορφωσιά των ''συγγραφέων'' στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και την περιορισμένη τους οπτική δεν ''βλέπουν'' πως στην σημερινή εποχή όλο το εκφραζόμενο σύστημα κυριαρχεί στο σύνολο της Δύσης και όχι μόνο, κι αυτό γιατί αποτελεί συστατικό στοιχείο της μαζικο δημοκρατίας. Στην ελληνική κοινωνία είναι σαφές πως πρέπει να αναζητήσουμε τις ιδιαιτερότητές που τη διαφοροποιούν από τις υπόλοιπες δυτικές ή άλλες κοινωνίες.

Η Ελλάδα αποτελεί την απόλυτη λαϊκή κοινωνία της Ευρώπης και ως πολίτες αυτής της χώρας οφείλουμε να γνωρίζουμε πως η κοινωνικοπολιτική σκέψη μας και η στρατηγική συμπεριφορά πρέπει να αντιπαραβάλει τα συμφέροντα και τις επιθυμίες των παγκόσμιων συμφερόντων της επιχειρηματικής οικονομικής πολιτικής που ασκούν τα μεγάλα μπράντ.

Οι διαφορετικές πολιτικές ομάδες των Ελλήνων αποτελούν για τους ορθά σκεπτόμενους ανεξάρτητο στοιχείο πολιτιστικής αναζήτησης. Ο κάθε πολίτης αυτού του τόπου έχει την δυνατότητα, με ''κάδρο'' την Ακρόπολη ή κάθε μικρο η μεγάλο ψήγμα του αρχαίου η σύγχρονου πολιτισμού μας να διαμορφώσει όμοιες θετικές πεποιθήσεις και πρακτικές ως προς την τέχνη! 

Κάποιοι από εμάς που συνηγορούσαν υπέρ της ''ανεξάρτητης επινόησης'', παράλληλα υποθέτουν ότι οι ομοιότητες σημαίνουν ότι διαφορετικές ομάδες έχουν περάσει από τα ίδια στάδια πολιτισμικής εξέλιξης όπως μας έχει ''επιβληθεί'', ενεκα παρακαταθήκης ο κλασικός κοινωνικός εξελικτισμός. Ο Έλληνας, ειδικά, είναι μέλος μιας ότι συγκεκριμένης μορφής λαϊκής κοινωνίας που ο πολιτισμός προεκυψε πριν την δημιουργία της και πολύ πριν από πολλές προηγμένες πολιτισμικά χώρες!

Ο έλληνας πολίτης ως σύγχρονος εκσυγχρονιστής προσεγγίζει πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και ιδιοτυπίες με επιτιμητικό τρόπο, και με τη βεβαιότητα ότι εύκολα μπορεί να οδηθεί με όρους συνετισμού στο μεγαλείο που προσδίδει ο πολιτισμός, η τέχνη, η ικανοποίηση της οπτικής σε ανοιχτό ορίζοντα!

Παράδειγμα τρανό ένα Σαββατοκύριακο, στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην Αθήνα υπό την σκια της Ακρόπολης! Πολιτισμό και στην πνευματική καλλιέργεια χωρίς αντιθέσεις αντιθέσεις, ούτε καν τις μικρές διαφορές που χωρίζει τον πολιτισμό ως πνευματικό μέγεθος, ως εθνική ιδιοπροσωπία. Δραστηριότητες που αποσκοπούν στο να ικανοποιήσουν πνευματικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, να προσφέρουν πολιτισμό ως πράξη.

Στο Ζάππειο λοιπόν η Art Athina, η σημαντικότερη φουάρ σύγχρονης τέχνης στην Αθήνα για την 31η φορά, παρουσιάζοντας μια οπτική που εκφράζει τον σύγχρονο καλλιτεχνικό παλμό της πόλης. Στην είσοδο... πλήθος κόσμου!!!

Και μόλις δίπλα από την είσοδο στην έκθεση Art Athina και στα πλαίσια αυτής το περιοδικό του οίκου Hermès, το Le Monde d'Hermès, προκειμένου να συστηθεί στο κοινό. Οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να εξερευνήσουν, μέσα από λέξεις και εικόνες, τις συλλογές και τις συζητήσεις που αποτυπώνουν την ποικιλομορφία του κόσμου του οίκου Hermès. Νέοι καλλιτέχνες, καλοτεχνίτες και αυτοδίδακτοι δημιουργούν σε μεγάλα πάνελ η σε μικρούς καμβάδες τα αυριανά ντεσού των πιο διασημων μαντηλιών στον κόσμο.

Διασχίζοντας τον Εθνικό Κήπο με προορισμό την πλατεία Συντάγματος διαπιστώνεις πόσο οι στιγμές μας είναι σημαντικές. Βόλτες στον κήπο από οικογένειες με παιδιά να τρέχουν δεξιά κι αριστερά, ζευγάρια κάθε ηλικίας, μοναχικοί να απολαυανουν όλοι την έννοια της ξεγνοιασιάς και να χαίρονται αυτό που έχουμε, να μη μιζεριάζουμε για ό,τι μας λείπει ή νομίζουμε ότι μας λείπει...

Κατηφορίζοντας από το Σύνταγμα προς τα Δυτικά της πρωτεύουσας οι σκέψεις ταξιδεύουν στα Ολυμπιακά ιδεώδη: ''...Σκοπός του αθλητισμού είναι να συνεισφέρει στο χτίσιμο ενός ειρηνικού και καλύτερου κόσμου εκπαιδεύοντας τους νέους χωρίς καμία διάκριση, με σωστό συναγωνισμό, φιλία και αδελφοσύνη...''. Οι φίλαθλοι, της ομάδας της πόλης, ανεβαίνουν προς το Παναθηναϊκό Στάδιο, για μία εκδήλωση στην μνήμη του μοναδικού έλληνα παράγοντα ομάδας που τίμησε τα ιδεώδη του Αθλητισμού-Πολιτισμού, με τιμιότητα! Του αείμνηστου Παύλου Γιαννακόπουλου!

Επιστρέφοντας και βάζοντας τις εικόνες αυτές που γεμίζεις σε λιγότερο από δύο ώρες απο το κέντρο της πόλης σκέφτεσαι πως υπάρχει τρόπος να αξιοποιηθεί και να επιφέρει πολλά θετικά αποτελέσματα το πολιτιστικό μας ενδιαφέρον. Βέβαια οφείλουμε να κατανοήσουμε ο καθένας μας πως είμαστε όλοι κάτοικοι της ίδιας λαϊκής κοινωνίας και στόχος μας θα πρέπει να είναι το κοινό καλό και η αρμονική μας συμβίωση...

Η μεγάλη κυρία της Ιστορίας!

Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και οι Εκδόσεις Πατάκη, διοργάνωσαν την εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Από μένα Αυτά. Συνομιλίες με τον Μάκη Προβατά και την Έφη Βασιλοπούλου», στον πανέμορφο κήπο του Ιδρύματος.

Παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου και επίτιμων καλεσμένων, ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού Νίκος Κούκης, υποδέχτηκε τους καλεσμένους και μίλησε για το βιβλίο της μεγάλης κυρίας της Ιστορίας, Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, ενώ χαιρετισμό απυύθυναν επίσης ο Παναγιώτης Ροϊλός, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου και οι συγγραφείς Μάκης Προβατάς και Έφη Βασιλοπούλου.  

                                                                    

Η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ βρέθηκε στο βιβλίο σε απρόβλεπτες συζητήσεις με τον Μάκη Προβατά και την Έφη Βασιλοπούλου, μιλώντας μεταξύ άλλων, για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για τους γονείς της, την Κατοχή και την Αντίσταση, για τη ζωή της στη Γαλλία, για τη μητρότητα και τον ρόλο της ως γιαγιάς. Συζητά για την «ελληνική συνέχεια», την αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, για τη νεότερη ελληνική ιστορία που «πελοποννησιάζει» αλλά και για τις «ανιστόρητες ανοησίες» του ΤαγίπΕρντογάν, για την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία. 

Καταθέτει τις απόψεις της για το κατά πόσον βελτιώνει η εκπαίδευση τον άνθρωπο, για τους νέους την εποχή του διαδικτύου και τον σχολικό εκφοβισμό, το τι είναι όντως αυτονόητο στη ζωή, για την έννοια της μνήμης, της λήθης και της αλήθειας, για τον έρωτα και τον ευτυχισμένο γάμο, την προδοσία και την απώλεια, για το εφικτό ή όχι της αυτογνωσίας και τον γρίφο που λέγεται «ψυχή», για την ανθρωπιά ως μέγιστη αρετή και την τέχνη ως ζωντανό οργανισμό, για τους ποιητές που θαυμάζει. Η έκδοση συμπληρώνεται από παράρτημα με 14 δημοσιευμένα και αδημοσίευτα ποιήματά της.

Ακραίες και άκρως γόνιμες στιγμές!

Με αφορμή το βιβλίο του καθηγητή Θεολογίας και εκπαιδευτικού Παναγιώτη Θωμά ''Διαρρηγνύοντας την αμφιβολία'' που περιλαμβάνει μελετήματα για την ποίηση της Κικής Δημουλά (εκδ. Αρμός, 2020) ο συγγραφέας με τον ίδιο σπουδαίο λόγο που αποτύπωσε το ''έργό'' του, μιλάει και για αυτό:

''...Κάθε έργο, πεζό ή ποιητικό, που αποτυπώνει με τέχνη το τοπίο και αφουγκράζεται την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου στις ακραίες και άκρως γόνιμες στιγμές του έρωτα για τον άνθρωπο και τη ζωή και του θανάτου, που τέμνει τη ζωή στα δύο, ενδιαφέρει τη θεολογία. Έτσι μπορεί κανείς να κινείται με άνεση από τον Ντοστογιέφσκι και τον Wendell Berry ως τον Μπουκόφσκι, από την Κική Δημουλά και τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη ως τον Franz Kafka. Στο βιβλίο μου ''Διαρρηγνύοντας την αμφιβολία'' για την Κική Δημουλά, παραθέτω απόψεις αξιόλογων στοχαστών, ως μία από τις προϋποθέσεις θεολογικής προσέγγισης της λογοτεχνίας και πως σε αυτήν δεν πρέπει κανείς να αναζητά ατόφιο και ξεκάθαρο το σωτηριολογικό πενταπόσταγμα που βρίσκει κανείς στην Αγία Γραφή, στα κείμενα παλαιών και νεωτέρων εκκλησιαστικών συγγραφέων, αλλά την ειλικρίνεια του σπαραγμού, της απορίας απέναντι στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα...''

Ο Παναγιώτης Θωμά (Στην φωτογραφία με την Έλση Δημουλά) γεννήθηκε στη Λάρνακα της Κύπρου το 1981. Σπούδασε θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από το Holy Cross Greek Orthodox School of Theology στη Βοστώνη (2005). Αναγορεύτηκε διδάκτορας θεολογίας από το Αριστοτέλειο (2010) μετά από έγκριση διατριβής του για την έννοια του τόπου στο έργο των Νίκου Γ. Πεντζίκη και Wendell Berry. Διδάσκει Θρησκειολογία στην Αγγλική Σχολή (English School) Λευκωσίας, Διδακτική των Θρησκευτικών στην Προδημοτική Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Frederick και Μεταπτυχιακό Σεμινάριο με τίτλο Θεολογία και Πολιτισμός στο Τμήμα Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Για το βιβλίο “Διαρρηγνύοντας την αμφιβολία” στην εκδήλωση που έγινε στο βιβλιοπωλείο ''Αρμός'' στην Μαυροκορδάτου στο κέντρο της πόλης, μιλήσαν η Έλση Δημουλά, Οικονομολόγος, Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού, η Ελένη Λιντζαροπούλου, Ποιήτρια, Υπ. Διδάκτωρ Τμήματος Κοιν. Θεολογίας και Θρησκειολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής και Κοσμήτορας Θεολογικής ΑΠΘ, Μουσικοσυνθέτης-Μαέστρος και ο συγγραφέας του βιβλίου Παναγιώτης Θωμά. Αφήγηση ποιημάτων της Κικής Δημουλά έγιναν από την ηθοποιό Αλεξάνδρα Σταμούλη (Στην φωτογραφία με την Έλση Δημουλά) με τη συνοδεία συνθέσεων του Γιώργου Καζαντζή από το έργο ''Μικρή Σουίτα''. Τον συντονισμό της όλης εκδήλωσης είχε η κλασική φιλόλογος και δημοσιογράφος Βίκυ Φλέσσα.

4ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας!

Το επιτυχημένο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας υποδέχεται το κοινό για τέταρτη συνεχή χρονιά, με σκοπό την προώθηση ενός από τα δημοφιλέστερα λογοτεχνικά είδη στον κόσμο, της αστυνομικής λογοτεχνίας, και την ανάδειξη των Ελλήνων καλλιτεχνών-συγγραφέων, καθώς και των υπόλοιπων καλλιτεχνών που συνεργάζονται για την προώθηση του.

Η έναρξη της μεγάλης γιορτής της Αστυνομικής Λογοτεχνίας, έγινε την Τετάρτη 3 Μαΐου, στον χώρο του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών με το Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής και θέμα «Μαντεύω τον ένοχο», ενώ η παρουσίαση του νέου βιβλίου του πολυμεταφρασμένου συγγραφέα Πέτρου Μάρκαρη την Πέμπτη 25 Μαΐου, θα σηματοδοτήσει τη λήξη των εκδηλώσεων.

Κατά τη διάρκεια του πολυήμερου Φεστιβάλ, το κοινό θα μπορεί να παρακολουθήσει και να συμμετέχει σε διάφορα σημεία της πόλης τις εξής δράσεις: παρουσιάσεις νέων βιβλίων, εργαστήρια δημιουργικής γραφής, παιδικές εκδηλώσεις, ομιλίες, debates, αφιερώματα σε τιμώμενους ξένους δημοφιλείς συγγραφείς, θεατρικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, βίντεο και ντοκιμαντέρ, εργαστήρια ιστοριών και διαδραστικά παιχνίδια. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ, πολλοί και αγαπημένοι συγγραφείς θα υπογράφουν τα βιβλία τους και θα συνομιλούν με το κοινό τους.

Φέτος για πρώτη φορά, το Φεστιβάλ θα διοργανώσει μια σειρά παράλληλων δράσεων και εκδηλώσεων σε ένα εορταστικό τριήμερο (19-20-21 Μαΐου) στο Σεράφειο του Δήμου Αθηναίων. Τρεις μέρες - ένας χώρος, με δράσεις, εκδηλώσεις, συναντήσεις, αλλά και μουσική, φαγητό και ποτό!

Από τις συμμετοχές συγγραφέων στο Φεστιβάλ ξεχωρίζει αυτή του Chris Carter, που συστήνεται για πρώτη φορά στο Ελληνικό κοινό και του Arne Dahl, ενός από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων στο Σεράφειο.

Το Φεστιβάλ διοργανώνει η Α.Μ.Κ.Ε. Agatha και το βιβλιοπωλείο Monogram, με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων, του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος, του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών και της Mikrokosmos entertainment Ltd.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με τη συμμετοχή και με τη συνεργασία των εκδοτικών οίκων: Άγρα, Bell, Διόπτρα, Καλειδοσκόπιο, Καστανιώτης, Κέδρος, Κείμενα, Κλειδάριθμος, Κριτική, Κύφαντα, Λυκόφως, Μεταίχμιο, Μίνωας, Πατάκης, Ψυχογιός.

Αναλυτικές πληροφορίες, το πρόγραμμα του Φεστιβάλ και υλικό δημοσιεύεται στο site της διοργάνωσης www.monofest.gr και στις σελίδες στα social media:

www.facebook.com/crimefestival
www.instagram.com/agatha.crime.festival
www.youtube.com/@monogrambookstores4429

Πολιτισμός και στενοί δεσμοί φιλίας!

Σε μια όμορφη εκδήλωση, παρουσία πλήθους Μαρουσιωτών, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Πολυχώρου Πολιτισμού "Άρτεμις", στο Μαρούσι, από το Δήμαρχο Θεόδωρο Αμπατζόγλου.

Με όλα τα στελέχη του Δήμου, Δημοτικούς Συμβούλους και Αντιδημάρχους και σε ένα ιδιαίτερα φιλικό κλίμα, ο Περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης, έδωσε το παρόν, επιβεβαιώνοντας τους στενούς δεσμούς φιλίας που διατηρεί με το Δήμο Αμαρουσίου.

Στη Φωτο πάνω, από αριστερά ο Δημήτρης Σμυρνής, Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, ο Πέτρος Κόνιαρης, Πρόεδρος του Οργανισμού Κοινωνικής και Πολιτικής Αλληλεγγύης, ο  Σπύρος Σταθούλης, Αντιδήμαρχος Οικονομικών, ο Περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης δίπλα στο Δήμαρχο Αμαρουσίου Θεόδωρο Αμπατζόγλου και ο Αντιδήμαρχος Αθλητισμού και Πολιτισμού, Γιάννης Νικολαράκος.                                                                        

O Πολυχώρος Πολιτισμού «Άρτεμις», αποτελεί ένα σύγχρονο, πολιτιστικό «κόσμημα» πλέον για το Μαρούσι, μνημείο της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της πόλης. Το διατηρητέο κτίριο φέρει χαρακτηριστικά του αθηναϊκού νεοκλασικισμού και κατασκευάστηκε ως κτίριο κατοικίας το διάστημα 1940-1945. 

Στο χώρο, θα στεγαστούν τμήματα εκμάθησης εικαστικών τεχνών και ποικίλες άλλες δράσεις πολιτισμού όπως περιοδικές εκθέσεις, διαλέξεις, λέσχες ανάγνωσης και δημιουργικής γραφής και μικρές μουσικές και θεατρικές παραστάσεις. Στόχος είναι να αποτελέσει σημείο αναφοράς της πολιτιστικής ζωής του Αμαρουσίου και της ευρύτερης περιοχής και σημείο συνάντησης μικρών και μεγάλων φίλων του Πολιτισμού.                                                                        

Η ανάπλαση του κτιρίου ολοκληρώθηκε πρόσφατα από τη Διεύθυνση Τεχνικών Έργων του Δήμου Αμαρουσίου και χρηματοδοτήθηκε από το Πράσινο Ταμείο με το πρόγραμμα «Απόκτηση και διαμόρφωση ελεύθερων κοινόχρηστων χώρων και διατηρητέων κτηρίων στις πόλεις».

Στο πλαίσιο των Εγκαινίων του Πολυχώρου θα πραγματοποιηθεί Έκθεση των καθηγητών Εικαστικών Τμημάτων & Αγιογραφίας του Κέντρου Τέχνης και Πολιτισμού «Αποτύπωμα».

Διάρκεια Έκθεσης: 4 έως 18 Μαΐου 2023
Δευτέρα- Παρασκευή: 10:00-14:00 και 17:00-20:00
Σάββατο: 10:00-14:00

Ρηξικέλευθη τέχνη!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Το graffiti είναι μια μορφή τέχνης που επιβάλλεται με σεβασμό και υψηλή αισθητική σε κάθε επιφάνεια του δημόσιου χώρου.

Και όπως κάθε μορφή τέχνης που κουβαλά το ρηξικέλευθο ξεκίνησε από το περιθώριο. Είναι εφήμερη και εξαφανίζεται με το χρόνο (συνήθως την εξαφανίζουν). Μπορεί να εκπλήξει τον κόσμο ή να τον κάνει να σκεφτεί διαφορετικά, να τον κάνει να χαμογελάσει ή και να τον “βγάλει απ΄τα ρούχα του”... αν χαλάσουν αυτό το graffiti, έργο τέχνης... θα “βγω απ΄τα ρούχα μου”!

Με ρεαλιστική ματιά!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Αυλαία για τις «Βάκχες» του Ευριπίδη, τη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο «Έναστρον», από τους σπουδαστές της Δραματικής Σχολής Τράγκα.

Λένε πως η κόρη του Κάδμου, η Σεμέλη, γέννησε το παιδί του Δία. Πως κεραυνώθηκε θέλοντας να δει την θεϊκή μορφή Του. Στάχτη έγινε, λένε. Κι από τη στάχτη της πήρε ο Δίας το έμβρυο, το έραψε στο μηρό του, απ’ όπου γεννήθηκε ο Διόνυσος…Συνομιλήσαμε με το Διόνυσο στα παρασκήνια, λίγο πριν την έναρξη της τελευταίας παράστασης, που τον υποδυόταν η Βασιλική Δάβου, σπουδάστρια της Σχολής στο τελευταίο έτος.                                                                            

Προερχόμενη από τη Φιλοσοφική Σχολή και με σπουδές πάνω στη ελληνική γλώσσα, στο πιάνο και τη μουσική, η Βασιλική βρήκε στο θέατρο το σκοπό της, όπως μας είπε χαρακτηριστικά. Εξαιρετική στο ρόλο της, με αστείρευτο πάθος και μεγάλη λατρεία για το θέατρο, για το αντικείμενο που πρόκειται να ασχοληθεί και να αφιερωθεί απ’ ότι φαίνεται, καθότι η σπίθα στα μάτια της διαπέρασε τη συζήτηση και την επικοινωνία μας. Με καθηλωτική ματιά και δυναμικό βηματισμό, η Βασιλική Δάβου, είναι μια ήρεμη λάβα, έτοιμη να διδαχθεί και να διδάξει μέσα από τη θεατρική διαδρομή που της ανοίγεται.                   

Έπειτα από επιθυμία του σκηνοθέτη Θάνου Περιστέρη να αναλάβει το θίασο της της Δραματικής Σχολής Τράγκα, η παράσταση παιζόταν όλο το Χειμώνα, από τις 23 Ιανουαρίου μέχρι και το Σάββατο 1η Απριλίου, με μια προσέγγιση από το σκηνοθέτη ρεαλιστική.                                                                

Ο Σταύρος Ζαχόπουλος στο ρόλο του Πενθέα

Ο Θάνος Περιστέρης, δούλεψε με το ρεαλισμό, σε συνδυασμό με το χορογράφο, τον Τάσο Μπεκιάρη, ο οποίος είναι περισσότερο συμβολικός, περισσότερο σύγχρονος. Η απόδοση των δύο, παράλληλα με τη μετάφραση του έξοχου Κ. Χ. Μύρη και όλα τα παραπάνω στοιχεία, συνόδευσαν την παράσταση εν ισορροπία, προσφέροντας στους θεατές κατά γενική ομολογία, ένα γευστικό αποτέλεσμα. 

              Η Μαρία Κουϊμτσίδη, στο ρόλο της Αγαύης

Παιχνίδι με τους συμβολισμούς, με αναφορές στο σήμερα και με στοιχεία εκσυγχρονισμού, η παράσταση προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού, που το ανέτρεψε από τη συνήθη οπτική του και το περιπλάνησε με ταξιδιάρικο ρυθμό στους ιδιαίτερους ηχητικούς ρυθμούς του Αλέξανδρου Μήτρου, με τη σαγηνευτική χορογραφία του Τάσου Μπεκιάρη και τα Ακροβατικά νούμερα από τη χορογραφία της Αναστασία Δέλτα.  

Πολιτισμική Κυριακή!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Η ιστορία πιστώνει τη Γαλλία με την εφεύρεση του κινηματογράφου. Το 1895, οι αδελφοί Αύγουστος και Λουί Λυμιέρ, με τη εφεύρεσή τους που όχι μόνο αποτύπωνε κινούμενα αντικείμενα πάνω σε ένα φιλμ, άλλα είχε τη δυνατότητα και να τα προβάλει, γεννήθηκε ο κινηματογράφος. Η πρώτη ταινία...

Έναν αιώνα σχεδόν και ως σήμερα το γαλλικό σινεμά ασκεί μέγιστη επιρροή στο παγκόσμιο κινηματογράφο. Παράγοντας εξαιρετικές μεγάλου μήκους ταινίες. Η παραγωγή μοιράζεται σχεδόν ισομερώς ανάμεσα στην κωμωδία, θρίλερ, αστυνομικές ή ταινία τέχνης. Το Γαλλικό κράτος αναγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα του κινηματογράφου ως πολιτιστικού μέσου, καθώς και την άμεση προσβασιμότητά του στο ευρύ κοινό, θεσμοθέτησε σειρά μέτρων ενίσχυσης των παραγωγών επί πολλά χρόνια, προκειμένου να βοηθήσει να ανταπεξέλθουν απέναντι στην Αμερικανοασιατική ''επίθεση''. Ο Γαλλικός κινηματογράφος όχι μόνο άντεξε, αλλά δεν έπαψε να δημιουργεί αριστουργήματα!

Η Ελληνογαλλική Σχολή των Ουρσουλινών πιστή και άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτισμική καλλιέργεια, αναγνωρίζοντας τη σπουδαιότητά του ως μέσου, καθώς και την άμεση προσβασιμότητά του στο ευρύ κοινό, έχει θεσμοθετήσει την ημέρα του Γαλλικού Κινηματογράφου! 

Την Κυριακή 22 Ιανουαρίου, στην εξαιρετική κινηματογραφική αίθουσα του σχολείου, στην οδό Ψυχάρη 10 στο Νέο Ψυχικό (Τηλ.: (210 6712228) θα προβληθούν τέσσερις σπουδαίες ταινίες, γαλλόφωνες με ελληνικούς υπότιτλους! Φυσικά και η είσοδος είναι ελεύθερη.

                                 Πρόγραμμα προβολής

                                 11:30 To καταπληκτικό ταξίδι της Μαρόνα

                                 17:00 Ήταν κάποτε ένα δάσος
         

                                 18:00 Ευτυχία

                                  

                                20:00 Albatros

Πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Η ισχύς του πολιτισμού ως παραγωγικού συντελεστή υψηλής αξίας, αποτυπώνεται στην ομαδική προσπάθεια των ανθρώπων που εργάστηκαν πριν και θα εργαστούν καθ όλο το 2023 για την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης!

Η Ελευσίνα θα έχει την τιμητική της την νέα χρονιά και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της δράσης Μιχαήλ Μαρμαρινός με μία σπάνια απόδοση, μάγεψε το απαιτητικό κοινό των δημοσιογράφων στην εναρκτήρια ενημέρωση Τύπου. 

Ο σπουδαίος έλληνας σκηνοθέτης αναφέρθηκε στα ηθικά και εθιμικά πρότυπα του τρόπου ζωής στην Ελευσίνα, που σμίλευσαν και σμιλεύουν συλλογικές ταυτότητες, διαμορφώνοντας μία σπάνια κοινωνία μόλις 21 χιλιόμετρα από την Αθήνα που ελάχιστοι γνωρίζουν. Τώρα πλέον με ένα εξαιρετικό ετήσιο πρόγραμμα, θα την μάθουν και εκτός των συνόρων της Ευρώπης!

Έφυγες και είναι κρίμα...

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Είμαστε φτιαγμένοι από ένα σχέδιο ανάπτυξης, που αποτυπώνει όλη τη μέχρι τώρα εξέλιξη μας, που υλοποιείται σε αδιάλειπτη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, με σκοπό τη διαιώνιση του. 

Παράλληλα η φύση, η εξέλιξη, για τον προσανατολισμό μας σ’ αυτή την αλληλεπίδραση, μας εφοδίασε με τους μηχανισμούς της ευχαρίστησης, της ηδονής από την μια μεριά και του πόνου από την άλλη. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι οι ουσιαστικοί οδηγοί των πράξεών μας, για την επιβίωση και σαν ξεχωριστά άτομα και σαν είδος. Συνειδητά ή ασυνείδητα, η ευχαρίστηση από τη μία μεριά και ο πόνος από την άλλη είναι οι δείκτες, οι οδηγοί, που καθορίζουν τα βαθύτερα κίνητρα των πράξεών μας στην προσπάθεια του εαυτού να εκφρασθεί, να αναπτύξει τις δυνατότητες του στον αέναο αγώνα της επιβίωσης. Η διατήρηση της ζωής και η εξέλιξη της είναι γενικά συνδεδεμένη με τα ευχάριστα αισθήματα και η απειλή της είναι με τον πόνο.

Από την στιγμή που σε ''γνώρισα'' στις σελίδες του πρώτου σου βιβλίου..."Τα μηχανάκια" (1962) και με πλημμύρισες με ευχάριστα συναισθήματα... ο δικός σου αυστηρά μοναδικός αγώνας σου κατά τη διάρκεια της δικτατορίας με την συμμετοχή σου στην αντιστασιακή έκδοση "18 Κείμενα" που σε οδήγησε σε τόσες δίκες... πόσο ''ταπεινός'' και ''πλούσιος'' στάθηκες απέναντι στους ''γιαλαντζί'' αντιστασιακούς, κρατώντας αυτό μακριά από την ''παγίδα'' της αυτοπροβολής που προτίμησαν οι δήθεν...και να το ... "Το αρμένισμα" κι απλόχερη ευχαρίστηση που μου πρόσφερες! 

Και κατόπιν ''Τα καημένα'' (1972), την "Βιοτεχνία υαλικών" (1975), και το ''Η κυρία Κούλα'' (1978) είχα την τιμή να σε γνωρίσω... να ξεφυλλίσω βλέποντάς σε, καπνίζοντας μαζί, πηγαινοερχόμενοι το κέντρο της πόλης, Σταδίου, Δραγατσανίου... Σοφοκλέους όλες αυτές τις ευχάριστες στιγμές που συνέθετες με μοναδικό απλό τρόπο στις σελίδες των βιβλίων σου. 

Και να τα ''Σεραφείμ και Χερουβείμ'' (1981), το ''Ο ωραίος λοχαγός'' (1982)... κι οι βόλτες στο κέντρο της Αθήνας να φθάνουν στη Φειδίου, Τρικούπη... ''Κέδρο''. Το ''Η φανέλα με το εννιά'' (1986), ήταν σημαδιακή, είχα εγκαταλείψει το στέκι της Σταδίου, πορευόμενος αλλού. Εσύ εκεί! 

Σαν τους σκληρούς καπεταναίους που δεν εγκαταλείπουν ποτέ το πλήρωμα τους... από το ''Πλανόδιος σαλπιγκτής'' (1989) μέχρι σήμερα στον ''Ο θησαυρός του χρόνου'' (2014)... να με ταξιδεύεις και να με κάνεις καλύτερο δημιουργώντας εικόνες με τις λέξεις σου... να με γεμίζεις. 

Και να προσπαθώ με την φωτογραφική μου μηχανή ως αφελής να τις παγώσω εσαεί... μάταια οι δικές σου είχαν μια ξεχωριστή 'εσάνς'... Και σε όλο αυτό τον πλούτο χαράς που μου πρόσφερες... μία στιγμή με πόνεσες, βαθιά. Έφυγες τέτοια εποχή πριν οκτώ χρόνια... και είναι κρίμα! 

Τα σημάδια μένουν!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Σίγουρα είναι αρκετοί εκείνοι που αναρωτιούνται πόσο η εξέλιξη των κοινωνιών και των ανθρώπων, η επέλαση της ανάπτυξης και η παγκοσμιοποίηση των ζωών μας, έχει ισοπεδώσει τις αξίες μας. Στο βαγόνι των αλλεπάλληλων αλλαγών, τρέχουμε σε τόσο υψηλές ταχύτητες που δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε, να αναρωτηθούμε το πως και το γιατί. 

Το μάτριξ και τα παράλληλα σύμπαντα, κάπου μας έχουν πετάξει έξω απ' τα όρια. Είναι πολλοί αυτοί που παρασύρονται απ' την ορμή της προόδου, της καταιγιστικής συχνότητας της πληροφορίας, της ενημέρωσης και της τεχνολογίας, που χάνουν το νόημα, βαδίζοντας ολοταχώς προς την πτώση. Το γκρέμισμα. Τουλάχιστον η πτώση έχει ένα νόημα, αν είναι να γίνει ολική επαναφορά. Άλλοι πάλι δεν πληρούσαν ποτέ τις προϋποθέσεις μιας ενάρετης ύπαρξης. Κυλιούνται επαίσχυντα στο βούρκο του ανήθικου φραγμού σε όλες τους τις υποθέσεις.

Οι άνθρωποι, στην προσπάθειά τους να προχωρήσουν, βλάπτουν στο διάβα τους, τους γύρω, τους διπλανούς τους, τους διασταυρώμενους της πορείας τους και η κακοποίηση όλων των ειδών, εκτός από μια κακή, προβληματική πρακτική, είναι και ύπουλο πράγμα. Δυσνόητη πολλές φορές, δυσδιάκριτη, όπου το θύμα συνηθίζει θα λέγαμε το ρόλο και η δύναμη της συνήθειας του κλείνει πολλές φορέςς τα μάτια. Αυτό είναι ίσως το πιο τραγικό όταν συμβαίνει, καθώς οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται άσχημα, που κακοποιούν σε όλες τις διαβαθμίσεις της κλίμακας, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Το καινούργιο που φέρει η εποχή μας είναι η αντίδραση, η αντίσταση, η γνώση, η ενημέρωση. Η φωνή, η κραυγή που ηχεί μέσα από τη λάσπη. Μην ξεχνάμε ότι δεν απέχουμε πολύ χρονικά από τα χρόνια της σιωπής. Τα χρόνια που στην ελληνική κοινωνία τα στόματα έμεναν κλειστά. Την εποχή που τα θέματα παρέμεναν ορμητικά κλειστά, μυστικά. Ουδείς μίλαγε. Οι γυναίκες εισέπρατταν βία και κακοποίηση και υπέμεναν ηρωϊκά μέσα σε γάμους φωτιά.   

                                                                                         

Η εξαίρετη και πολύ αγαπητή Τένια Μακρή, στην παρουσίαση του βιβλίου της "Τα σημάδια μένουν" από τις εκδόσεις "Κάκτος", έχει μιλήσει για την κακοποίηση, καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας της και από όλες τις θέσεις που υπηρέτησε τον συνάνθρωπο και με ποικίλλους τρόπους. Πάρα πολλοί γνωστοί και φίλοι, βρέθηκαν το βράδυ της Δευτέρας, στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου, δίπλα στην Τένια Μακρή και μίλησαν για το βιβλίο της. Άνθρωποι της τηλεόρασης, δημόσια πρόσωπα, ήταν εκεί, κοντά στην Τένια. Μεταξύ αυτών η Ζίνα Κουτσελίνη, ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Μάκης Δελαπόρτας και ο αξιαγάπητος Πάνος Σόμπολος. 

                                                                                 

                                                                            

Είναι γεγονός ότι τα σημάδια, ναι, όντως μένουν. Εγώ θα έλεγα ότι μένουν εκεί, που δημιουργούνται εξαρχής, για να μας θυμίζουν. Λένε ότι όταν θυμάσαι, δεν ξεχνάς. Τα σημάδια είναι τα τρόπαιά μας. Οι σφραγίδες της ζωής, πάνω μας. Η κατοχύρωση του πτυχίου της ζωής, η επιβεβαίωση ότι περάσαμε κάπου από εδώ, αφήνοντας ως παρακαταθήκη τις εμπειρίες μας, καλές, κακές, αμαρτωλές, ποικίλλες. Η εξέλιξη των κοινωνιών όμως και η πρόοδος του ανθρώπου σε όλους τους τομείς της ζωής του σαφέστατα, στοχεύει και επικεντρώνεται στην εξάλειψη των κακοποιητικών φαινομένων, στην καλυτέρευση του εσωτερικού εαυτού, στη βελτίωση του μοντέλου μας. Τι  νόημα έχει άλλωστε το αντίθετο.    

Εικαστική πολυμορφία!

Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της αρχαιότητας ήταν τα Ελευσίνια Μυστήρια, προς τιμή της θεάς Δήμητρας. Σήμερα, μετά από μία τεράστια καταγραφή στην ιστορία, η Ελευσίνα ''προβάρει'' το σύγχρονο προφίλ της, όπου το 2023 θα είναι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης!

Η Ελευσίνα διαθέτει 10χλμ παραλιακής, παράκτιας ζώνης, κατά μήκος της οποίας στο μεγαλύτερο μέρος της, αναπτύσσεται η εγκαταληφθείσα πλέον βαριά βιομηχανία της, των ναυπηγείων και των δύο απενεργοποιημένων ελληνικών κολοσσών, των τσιμέντων και του χάλυβα, η δραστηριότητα των οποίων έχει σταματήσει χρόνια πριν και φυσικά καλύπτονται οι λιμενικές της ανάγκες. Αυτοί είναι και οι δύο βασικοί, κύριοι λόγοι, που η πρόσβαση στις ακτές της, είναι περιορισμένη. Η ακμή και η παρακμή της εμποροβιομηχάνισης της Ελευσίνας, παρόλ’ αυτά δεν στέρεψε από τους κατοίκους, την δημιουργικότητά τους, που την εξέφραζαν και την εκφράζουν ποικιλοτρόπως! Τα σημαντικά πράγματα στη ζωή τους όπως η ιδιαίτερη αγάπη για τον τόπο τους, η τέχνη, η ιστορία και η έντονη αντίδρασή τους στο επιβαρυμένο περιβάλλον της πόλης τους, δεν τους προκάλεσε εμμονή, αλλά στόχο και σκοπό. 

Η ανάγκη έκφρασης τους άνοιξε ένα παράθυρο σε ένα κόσμο παράλληλο. Η τέχνη βρίσκει εφαρμογή σε μια άλλη διάσταση. Σε αυτό το πνεύμα ανακαινίστηκε το παλιό Διοικητήριο, το οποίο λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο και φιλοξενεί διοργανώσεις που φέρνουν την Ελευσίνα στην πρωτοπορία της δημιουργίας. Δεν είναι τυχαίο που αναδείχθηκε σε σημείο αναφοράς για τα Αισχύλεια, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που ξεκίνησαν πριν από 42 χρόνια. Και το σημαντικότερο… σε λίγες ημέρες η Ελευσίνα εγκαινιάζεται ως Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2023. 

Το οδοιπορικό μας στην πόλη βασίστηκε σε αυτό. Στη φώτιση της καλλιτεχνικής πλευράς της πόλης, εν όψει της μεγάλης στιγμής. Της έναρξης των εκδηλώσεων που θα σηματοδοτούν την ανακήρυξη της Ελευσίνας ως Πρωτεύουσα Πολιτισμού της Ευρώπης.

Σε μία πόλη που δημιουργήθηκε σχεδόν 4000 χρόνια πριν, μαζί με την Αθήνα, την Ολυμπία, τη Δήλο και τους Δελφούς, η προτεραιότητα του ενδιαφέροντος, εστιάζει στον αρχαιολογικό χώρο. Ειδικά στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, μιας εκ των 5 ιερών πόλεων της Αρχαίας Ελλάδας. Περιηγηθήκαμε στον αρχαίο οικισμό, στα σπουδαιότερα μνημεία του. Την Ιερά Αυλή, χώρο συγκέντρωσης των πιστών, κατάληξη της Ιεράς οδού, όπου υπήρχαν ναοί με βωμούς για θυσίες στις θεές καθώς και στο ναό της Προπυλαίας Αρτέμιδος του 2ου αιώνα μ.Χ. Τα Μεγάλα Προπύλαια, Δωρικό Πρόπυλο, αντίγραφο των Μνησικλείων Προπυλαίων της Ακρόπολης των Αθηνών, τα Μικρά Προπύλαια, εσωτερικό Ιωνικό Πρόπυλο, αφιερωμένα στη θεά, από τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ, το Τελεστήριο, μεγάλη τετράγωνη αίθουσα με έξι εισόδους, δύο σε κάθε πλευρά και οκτώ βαθμίδες για τους μύστες στις τέσσερις πλευρές, όπου στο κέντρο υπήρχε το ανάκτορο, το άδυτο της Ελευσινιακής λατρείας, στο οποίο έμπαινε μόνο ο Ιεροφάντης για την τέλεση των μυστικών ιερουργιών. 

Τις Θριαμβικές Αψίδες, που αποτελούν ρωμαϊκά αντίγραφα της αψίδας του Αδριανού των Αθηνών και χτίσθηκαν μετά το 129 μ.Χ. Το Καλλίχορον Φρέαρ, όπου σύμφωνα με τον Ομηρικό Ύμνο, εκεί κάθισε η θεά Δήμητρα, όταν ήρθε στην Ελευσίνα και εκεί τελούνταν οι χοροί των γυναικών της Ελευσίνας, που αποτελούσαν μέρος των ιεροτελεστιών προς τιμή της θεάς Δήμητρας. Το Πλουτώνειο, Ιερό Περίβολο με σπηλιά απ' όπου σύμφωνα με την παράδοση, είχε φανεί ο Πλούτων, θεός του Άδη, όπου γινόταν αναπαράσταση της ετήσιας επιστροφής της Περσεφόνης στη γη και το Μυκηναϊκό Μέγαρο, ναός σε σχήμα ορθογωνίου παραλληλογράμμου, με δύο κίονες κατά μήκος του κύριου άξονα.

Το 2005 διοργανώθηκε το διεθνές επιστημονικό συμπόσιο ''Ιερά και λατρείες της Δήμητρας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο'' στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από το Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας, Ιστορίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, με στόχο να προσεγγίσει ερμηνευτικά τα λατρευτικά δεδομένα της αρχαιότητας, εστιάζοντας στην μυστηριακή λατρεία της Δήμητρας από την Ελευσίνα. Με επιβεβαιωμένη την ευρύτερη αποδοχή της Δήμητρας, ένεκα της γήινης εφορίας που προσδίδει στους τόπους επίσκεψής της η θεά, αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην αρχαιότητα! Η αναχώρηση της Δήμητρας από την Ελευσίνα, μετά την επικράτηση του χριστιανισμού, δεν εξάλειψε την ανάγκη των γεωργών για θεϊκή βοήθεια. Καθώς οι αρχαίοι θεοί δεν μπορούσαν πλέον να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, οι άνθρωποι στράφηκαν στην Παναγία και συνέδεσαν το αγροτικό ημερολόγιο με τον βίο της. Στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, ανατολικά και πάνω από τον ναό της Φαυστίνας στην κορυφή του λόφου, δεσπόζει ο μεταβυζαντινός ναός της Παναγίας, της Μεσοσπορίτισσας, που γιορτάζει καταμεσής (20 Νοεμβρίου) της σποράς, χτισμένος πάνω στα ερείπια παλαιότερου, πιθανότατα μιας εκ των τριών παλαιοχριστιανικών βασιλικών της Ελευσίνας. Σήμερα από το παλαιότερο κτίσμα είναι πλέον ορατά μόνο τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της ανατολικής πλευράς.    

Η Ελευσίνα αποτελεί ένα απίστευτο καταφύγιο ιδεών για κάθε εικαστικό δημιουργό. Σε όποιο σημείο της κι αν βρίσκεσαι κάνοντας μία στροφή 365 μοιρών, διαπιστώνει κανείς αντίστοιχες σε αριθμό πηγές έμπνευσης! Ειδικά αν αναζητάς την εικόνα, το κάδρο που θα σου προκαλέσει ανέλιξη ψυχής. Λίγες εκατοντάδες μέτρα παραλιακά και δυτικά της πόλης, μέσω του ''Τιτάν'' που επιτρέπεται η διέλευση, συναντάς την Βλύχα. Σημείο που σε κάνει να στρίβεις συνεχώς την όρασή σου από το επίγειο στο ουράνιο, από το απτό στο ιδεατό, από το ομοίωμα στο πρωτότυπο, σύμφωνα με τα νεοπλατωνικά αξιώματα... Δημιουργείς εικόνες που στην κυριολεξία πρέπει να ξύσεις τον καμβά για να βρεις την αλήθεια! 

Ένας μοναδικός διάλογος, μεταξύ ενός απόλυτα εικαστικού τοπίου με τον έντονο προβληματισμό της περιβαλλοντολογικής καταστροφής. Εκφράζοντας τη λογική και θεωρώντας ότι πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων, μένεις καρφωμένος στις εικόνες της Βλύχας. Στην θαλάσσια αυτή περιοχή της Ελευσίνας, με τα βυθισμένα και εμφανή ναυάγια, φαντάσματα πλοίων, μιας άλλης εποχής. Πολλά από αυτά έχουν χαρακτηριστεί επικίνδυνα και επιβλαβή για το θαλάσσιο περιβάλλον. Ορισμένα έχουν εγκαταλειφθεί εκεί από τις αρχές της δεκαετίας του '80. Εκτός από τα ναυάγια, όμως, στον όρμο της Βλύχας έχουν δέσει πλοία, τα οποία είτε έχουν παροπλιστεί λόγω της κρίσης, είτε είναι κατασχεμένα και επικίνδυνα για χρήση, αφού το λιμάνι της Ελευσίνας είναι το μόνο καραβοστάσι που έχουμε για παροπλισμένα. Όλο τα στοιχεία αυτά συνθέτουν ένα ασύλληπτο εικαστικό σκηνικό, μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης και προβληματισμού για κάθε σκεπτόμενο ον... 

                                                                                 

Το σιδηροδρομικό δίκτυο που στην διαδρομή του το 1884 περιλαμβάνει την Ελευσίνα καθώς και η διάνοιξη του Ισθμού της Κορίνθου το 1893 σε συνδυασμό με Θριάσιο πεδίο και την δημιουργία του εργοστασίου ''Σαπωνοποιείο Χαριλάου'', προκαλεί την εμπορική και βιομηχανική εξέλιξη της πόλης των 250, σύμφωνα με την απογραφή του 1827, κατοίκων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, με συνεταίρο τον Νικόλαο Κανελλόπουλο, τον ιδρυτή της τσιμεντοβιομηχανίας ''Τιτάν'', το μετέτρεψαν σε ελαιουργείο, που έφτασε να απασχολεί περίπου 250 εργαζόμενους. Η ακμή της εμποροβιομηχανικής ιστορίας, περιλαμβάνει δύο χαλυβουργικές μονάδες, δύο ναυπηγεία, δύο εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου, δύο διυλιστήρια, σε περίπου 10 χιλιόμετρα παραλιακής ζώνης, ενώ τα εργοστάσια ''Βότρυς'', ''Κρόνος'', ''Ρετσινάδικο'', ''Νέζη'' και ''Ελαιουργική'' αποτυπώνουν την τερατώδη βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης. 

Η αντίστροφη μέτρηση της αποβιομηχάνισης ξεκίνησε σταδιακά από τη δεκαετία του 1980, με το κλείσιμο των πρώτων μεγάλων μονάδων, για να καταλήξουμε στο σήμερα, όπου σχεδόν όλες έχουν κλείσει, αφήνοντας πίσω τους δυστυχώς, πλήθος ανθρώπων που στερήθηκαν ένα βιοποριστικό μεροκάματο, απίστευτους χώρους και μία πολιτιστική παρακαταθήκη που διαμορφώθηκε από την σχέση τον εργαζομένων και την πολύχρονη εργασία τους σε αυτά τα καλοσχεδιασμένα εργοστάσια. Σήμερα πολλά από αυτά έχουν ανακαινιστεί και ειδικά το ''Σαπωνοποιείο Χαριλάου'' θα αποτελέσει κεντρικό σημείο της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας του 2023.

                                   

Με θέμα τη γυναίκα!

Τοιχογραφίες γένους θηλυκού, που αφορούν τη γυναίκα ως σύμβολο, τη γυναίκα σε όλες τις εκφάνσεις, καλλιτέχνες της street art και του graffity, ζωγράφισαν τους τοίχους του αθλητικού κέντρου «Μάρκος Παπαδάκης», στο Χαλάνδρι.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο, ο Δήμος Χαλανδρίου διοργάνωσε το 1ο Φεστιβάλ Street Art, όπου οι τοίχοι του Αθλητικού Κέντρου στο Χαλάνδρι, μετατράπηκαν σε πεδίο καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης.  

                                                                                 

Η Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο ξεκίνησε το 2007 στη Γαλλία, με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Καλλιτεχνών των Τεχνών του Δρόμου (Federation des Arts de la Rue) και έκτοτε, γιορτάζεται κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου.

                                                                           

Οι καλλιτέχνες φαντάστηκαν τη γυναίκα με όλα της τα χαρακτηριστικά, σε ελεύθερη απόδοση, στο σύνολο των ρόλων της, εμπνεύστηκαν από τα ερεθίσματα των καιρών, όπως και από τα καθιερωμένα αρχέγωνα πρότυπα, θέλοντας βέβαια να δώσουν ταυτόχρονα και τα στοιχέια εκείνα που πηγάζουν μέσα από κάθε γυναικεία ύπαρξη.

                                                                               

Στη δράση συμμετείχαν και καλλιτέχνες του graffity, μουσικά σχήματα, ακρoβατικές ομάδες, με Dj, ενώ workshop για μικρούς και μεγάλους, πραγματοποιούνταν κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ.