Η τετραετία της υγείας!

συνέντευξη: Ανδρονίκη Παντιώρα

Την πεποίθησή του ότι η επόμενη τετραετία θα είναι μια τετραετία υγείας, αν η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές, εξέφρασε ο Αντιπεριφερειάρχης Υγείας, Γιάννης Κεχρής, όπου θα ενδυναμωθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας και η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας θα αναβαθμιστεί.

Ήδη με την πανδημία, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, πέρασε ένα δυνατό crash test, όπου έδειξε τη δυναμική του και την αναγκαιότητά του.

Ο Γιάννης Κεχρής, είναι Αντιπεριφερειάρχης Υγείας και παράλληλα Ταμίας του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών στις πρόσφατες εκλογές του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, με εκλεγέντα πρόεδρο, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, τον Περιφερειάρχη Αττικής Γιώργο Πατούλη. Είναι ο ίδιος γιατρός, ενεργός μάλιστα, ασκώντας καθημερινά το επάγγελμα, προσπαθώντας από τις θέσεις ευθύνης του, να συμβάλλει στην προώθηση των αιτημάτων του ιατρικού κόσμου, ως προς την ενίσχυση και τη βελτίωση της παρεχόμενης ποιότητας της δημόσιας υγείας. Μιλήσαμε μαζί του, καλύπτοντας στη συζήτησή μας όλο το φάσμα των θεμάτων της δημόσια υγείας, σε μια συνέντευξη που μας παραχώρησε και δημοσιεύουμε σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας. 

Ανέλαβε καθήκοντα Αντιπεριφερειάρχη Υγείας το 2021, εν μέσο της πανδημίας, όπου πολλά είχανε γίνει όπως τονίζει, αλλά και πολλά ακόμη έπρεπε να γίνουν. «Προτεραιότητά μας θα έλεγα σε εκείνη την περίοδο ότι ήτανε η αντιμετώπιση της πανδημίας και θα σημείωνα ότι η Περιφέρεια Αττικής, με πρωτοβουλίες του Περιφερειάρχη Γιώργου Πατούλη, έκανε τόσα όσα δεν έκανε καμία άλλη περιφέρεια, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη» διευκρινίζει.

                                                                                 

Τα θέματα της ιατρικής κοινότητας είναι χρόνια και ανεπίλυτα όπως μας επισημαίνει. Αναφερθήκαμε εκτενώς σε αυτά, όπως και στο πρόσφατο νομοσχέδιο υγείας που φηφίστηκε στη Βουλή, το οποίο δίνει τη δυνατότητα σε νοσοκομειακούς, αλλά και στους πανεπιστημιακούς γιατρούς του ΕΣΥ να ασκούν παράλληλα το επάγγελμά τους στον ιδιωτικό τομέα, εάν το επιθυμούν, ή να διεκδικήσουν μία έμμισθη θέση στον ιδιωτικό τομέα, παράλληλα με την παραμονή τους στο ΕΣΥ, με ένα ουσιαστικό ερώτημα να πλανάται αναπάντητο. Προλαβαίνουν οι γιατροί του ΕΣΥ να ιδιωτεύσουν; Να προσφέρουν δηλαδή τις υπηρεσίες τους συμπληρωματικά και ισοδύναμα στον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να περικόψουν από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της προσφοράς της εργασίας τους στο ΕΣΥ; Χωρίς να υποβαθμίσουν τις υπηρεσίες τους; 

Όπως λέγεται, η εν λόγω τροποποίηση αφορά μια μικρή, ισχνή μειοψηφία των γιατρών του ΕΣΥ, κυρίως διοικητικά στελέχη, καθώς η πλειοψηφία των γιατρών του ΕΣΥ, δεν πρόκειται να ασκήσει το συγκεκριμένο δικαίωμα που τους παρέχει ο νόμος, όπως επίσης αν το κάνουν, θα το κάνουν όπως διαβεβαιώνεται, εις βάρος της εργασίας τους στο ΕΣΥ, την ίδια στιγμή που ένα άλλο ερώτημα ανακύπτει αυθόρμητα και συνειρμικά ακολουθεί. Είναι το κατά πόσο θα υποβάλλει τους υπόλοιπους γιατρούς τους ΕΣΥ, να καλύψουν τα κενά που θα αφήσουν αυτοί που θα φεύγουν. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.

                                                                             

«Κάθε αίτημα που αφορά τον ιατρικό κόσμο, δεν είναι απλά ένα συνδικαλιστικό αίτημα, είναι ένα αίτημα συνυφασμένο απόλυτα με την προαγωγή της δημόσιας υγείας. Υγεία χωρίς γιατρούς δεν υπάρχει. Τα τελευταία 10 χρόνια, 20.000 γιατροί έχουν φύγει στο εξωτερικό και συνεχίζουν να φεύγουν. Βασική αιτία αυτής της μετανάστευσης του επιστημονικού, εργατικού δυναμικού της χώρας είναι οι χαμηλοί μισθοί, τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Βασικό αίτημα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών ήταν η καλυτέρευση των μισθών των γιατρών και ο διπλασιασμός των αμοιβών των γιατρών του ΕΣΥ. 

Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε ότι οι μισθοί των γιατρών του ΕΣΥ, είναι τρεις φορές χαμηλότεροι από το μέσο ευρωπαϊκό μισθό. Ο μισθός ενός γιατρού στο ΕΣΥ είναι 1.200 – 1.300 ευρώ, όταν αντίστοιχα στην Ευρώπη είναι τρεις φορές μεγαλύτερος και στον ιδιωτικό τομέα, η συλλογική σύμβαση εργασίας, μισθωτής θέσης για ένα γιατρό προβλέπει ένα μισθό της τάξης των 850 ευρώ, όταν αντιστοίχως στην Αγγλία για παράδειγμα, ο αντίστοιχος μισθός είναι 5.000 – 10.000 ευρώ. Η εφημερία στον ιδιωτικό τομέα κυμαίνεται από 80 – 120 ευρώ, όταν στην Αγγλία και στην Γερμανία, η εφημερία αντίστοιχα αμείβεται με 800 – 1.000 ευρώ. Ο νέος γιατρός που εισέρχεται στην αγορά εργασίας, δεν έχει κανένα λόγο να μην φύγει στο εξωτερικό, καθότι έχει υψηλότερο μισθό, καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερη προοπτική επιστημονικής εξέλιξης», σημειώνει ο Αντιπεριφερειάρχης Υγείας. 

«Από ΄κει και πέρα, ένα πάγιο αίτημά μας, ήταν η ενίσχυση του ΕΣΥ, με ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Το ΕΣΥ, έχει τεράστια ελλείμματα. Ο μεγάλος πάσχων στη χώρα μας, είναι η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, η οποία βασίζεται σε οργανωμένα πολυδύναμα κέντρα υγείας. Οι πρώην μονάδες ΙΚΑ, οι οποίες λειτουργούσαν ως τέτοια, ως κέντρα υγείας, από το 2010, από την εποχή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αποδυναμώθηκαν και έκλεισαν. Στους 12 δήμους του Βόρειου Τομέα της Περιφέρειας Αττικής, λειτουργούν μόνο 4 πολυδύναμα κέντρα υγεία. Στην Αγία Παρασκευή, στο Χαλάνδρι, στη Νέα Ιωνία και στο Μαρούσι, με πολλά προβλήματα, με πολλές ελλείψεις, παρόλ’ αυτά λειτουργούν. 

                                                                             

 Η αμοιβή του προσωπικού γιατρού, του νέου θεσμού που έχει καθιερωθεί τελευταίως και που τόσος λόγος έχει γίνει, είναι 35 ευρώ ο ασθενής ανά έτος, όταν μια αντίστοιχη αμοιβή στην Κύπρο, είναι 145 ευρώ. Η θέση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών είναι ότι ο γιατρός θα πρέπει να αμείβεται αναλόγως την περίπτωση, την πράξη και το περιστατικό. Επιπλέον, ο θεσμός του Προσωπικού γιατρού είναι πολύ σημαντικός, θα πρέπει όμως να βελτιωθεί, διότι δεν λειτουργεί ως γιατρός της γειτονιάς, ως οικογενειακός γιατρός, στον οποίο θα μπορεί ο ασθενής να απευθύνεται ανά πάσα στιγμή τον χρειαστεί. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, ο προσωπικός γιατρός, είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά. Ακόμη, ένας τέτοιος γιατρός θα πρέπει να είναι παθολόγος ή γενικός ιατρός. Δεν είναι όλοι οι γιατροί στο σύστημα παθολόγοι ή γενικοί ιατροί. Πάρα πολλοί είναι άλλης ειδικότητας.  

Κανονικά ο Προσωπικός γιατρός, θα έπρεπε να είναι άμεσα διαθέσιμος, με δυνατότητα επίσκεψης διά ζώσης, προκειμένου να κατευθύνει αναλόγως τον κάθε ασθενή για το κάθε ιατρικό του ζήτημα», υπογραμμίζει ο Γιάννης Κεχρής, ο οποίος άνοιξε θαρραλλέα, με ευθύτητα και γνώση τα σημαντικότερα ζητήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο κλάδος της υγείας. Βρίσκεται στο πλευρό του Περιφερειάρχη, Γιώργου Πατούλη όπου συνεργάζονται άψογα, με κοινό στόχο τη βελτίωση των υπηρεσιών υγείας που άπτονται στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας Αττικής. 

Με ρεαλιστική ματιά!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Αυλαία για τις «Βάκχες» του Ευριπίδη, τη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο «Έναστρον», από τους σπουδαστές της Δραματικής Σχολής Τράγκα.

Λένε πως η κόρη του Κάδμου, η Σεμέλη, γέννησε το παιδί του Δία. Πως κεραυνώθηκε θέλοντας να δει την θεϊκή μορφή Του. Στάχτη έγινε, λένε. Κι από τη στάχτη της πήρε ο Δίας το έμβρυο, το έραψε στο μηρό του, απ’ όπου γεννήθηκε ο Διόνυσος…Συνομιλήσαμε με το Διόνυσο στα παρασκήνια, λίγο πριν την έναρξη της τελευταίας παράστασης, που τον υποδυόταν η Βασιλική Δάβου, σπουδάστρια της Σχολής στο τελευταίο έτος.                                                                            

Προερχόμενη από τη Φιλοσοφική Σχολή και με σπουδές πάνω στη ελληνική γλώσσα, στο πιάνο και τη μουσική, η Βασιλική βρήκε στο θέατρο το σκοπό της, όπως μας είπε χαρακτηριστικά. Εξαιρετική στο ρόλο της, με αστείρευτο πάθος και μεγάλη λατρεία για το θέατρο, για το αντικείμενο που πρόκειται να ασχοληθεί και να αφιερωθεί απ’ ότι φαίνεται, καθότι η σπίθα στα μάτια της διαπέρασε τη συζήτηση και την επικοινωνία μας. Με καθηλωτική ματιά και δυναμικό βηματισμό, η Βασιλική Δάβου, είναι μια ήρεμη λάβα, έτοιμη να διδαχθεί και να διδάξει μέσα από τη θεατρική διαδρομή που της ανοίγεται.                   

Έπειτα από επιθυμία του σκηνοθέτη Θάνου Περιστέρη να αναλάβει το θίασο της της Δραματικής Σχολής Τράγκα, η παράσταση παιζόταν όλο το Χειμώνα, από τις 23 Ιανουαρίου μέχρι και το Σάββατο 1η Απριλίου, με μια προσέγγιση από το σκηνοθέτη ρεαλιστική.                                                                

Ο Σταύρος Ζαχόπουλος στο ρόλο του Πενθέα

Ο Θάνος Περιστέρης, δούλεψε με το ρεαλισμό, σε συνδυασμό με το χορογράφο, τον Τάσο Μπεκιάρη, ο οποίος είναι περισσότερο συμβολικός, περισσότερο σύγχρονος. Η απόδοση των δύο, παράλληλα με τη μετάφραση του έξοχου Κ. Χ. Μύρη και όλα τα παραπάνω στοιχεία, συνόδευσαν την παράσταση εν ισορροπία, προσφέροντας στους θεατές κατά γενική ομολογία, ένα γευστικό αποτέλεσμα. 

              Η Μαρία Κουϊμτσίδη, στο ρόλο της Αγαύης

Παιχνίδι με τους συμβολισμούς, με αναφορές στο σήμερα και με στοιχεία εκσυγχρονισμού, η παράσταση προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού, που το ανέτρεψε από τη συνήθη οπτική του και το περιπλάνησε με ταξιδιάρικο ρυθμό στους ιδιαίτερους ηχητικούς ρυθμούς του Αλέξανδρου Μήτρου, με τη σαγηνευτική χορογραφία του Τάσου Μπεκιάρη και τα Ακροβατικά νούμερα από τη χορογραφία της Αναστασία Δέλτα.  

Ένα αντικείμενο, μία ιστορία!

Αντικείμενα διακόσμησης, από κάθε γωνιά της Ελλάδας, με επιρροές από την παράδοση και τον πολιτισμό του τόπου, συγκεντρώνονται στο FILOSOFI, το κατάστημα που στηρίζει μικρούς χειροτέχνες παραγωγούς, με προϊόντα από φυσικά υλικά που αποπνέουν ένα γήινο χαρακτήρα και απαράμιλλη ποιότητα.

Με γνώμονα τις ισχυρές ανθρώπινες αξίες, το FILOSOFI είναι ένα ηλεκτρονικό κατάστημα, με παραδοσιακά αντικείμενα χειροτεχνίας από όλη την Ελλάδα, αντικείμενα διακόσμησης, ηθικής και βιώσιμης παραγωγής. Καλάθια, υφαντά, υφάσματα, κεραμικά… κάθε αντικείμενο στο FILOSOFI «υπογράφει» τη δική του ιστορία. Ιστορίες που πίσω από αυτές, υπάρχουν άνθρωποι, που σέβονται και αγαπούν την εργασία τους και επιθυμούν να δημιουργούν, φροντίζοντας το περιβάλλον που ζουν.

Στα χρόνια που διανύουμε, η τάση της υπεύθυνης κατανάλωσης που βασίζεται στην κριτική σκέψη, στην επιλεκτική στάση είναι στο προσκήνιο, αφορά τον καταναλωτισμό με οικολογική συνείδηση, με μέτρο, ενώ η προτίμηση σε προϊόντα χειροποίητα, που οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από αυτά σέβονται τη φύση και ότι παράγει, κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος. 

                                                                           

Το brand που επανασυστήνει το ethnic, το FILOSOFI, έχει κατακτήσει το κοινό του, συνδυάζοντας το bohemian στυλ, με υψηλές ηθικές αξίες. «Θέλουμε να προσφέρουμε μια πραγματικά συνειδητή εναλλακτική διακόσμηση, που φροντίζει τους ανθρώπους και τον πλανήτη, προωθώντας κοινωνικά και οικολογικά την υπεύθυνη κατανάλωση. Ταυτόχρονα, θέλουμε να αποδείξουμε ότι είναι δυνατό να επιτευχθεί οικονομική ισορροπία, με θετικό περιβαλλοντικό αντίκτυπο», εξηγεί η ομάδα του FILOSOFI.

                                                                              

Το FILOSOFI, υποστηρίζει και προωθεί τους Έλληνες τεχνίτες από όλη τη χώρα, προσφέροντας ξεχωριστά, μοναδικά, χειροποίητα αντικείμενα διακόσμησης, τα οποία θα προσδώσουν την υπεροχή της διακριτής ιδιαιτερότητας στο χώρο σας.

                                                                         

Είναι το πρώτο κατάστημα στο χώρο της διακόσμησης σπιτιού σε αυθεντικό ελληνικό στυλ. Μότο του, το «Greek Chic». Μπείτε στον κόσμο των ελληνικών μοτίβων, των αυθεντικών δημιουργιών, του ethnic, boho και ανακαλύψτε πως μπορείτε να ανανεώσετε το χώρο σας, προσδίδοντας αυθεντικό, ελληνικό στυλ. Greek Chic!

https://www.filosofi.gr

Τα ρούχα μας μιλάνε για εμάς!

συνέντευξη: Ανδρονίκη Παντιώρα

Είτε το θέλουμε είτε όχι, τα ρούχα μας μιλάνε για εμάς. Με την εικόνα μας επικοινωνούμε αυτό που είμαστε ή αυτό που θα θέλαμε να είμαστε.

«Το πως εμφανιζόμαστε, μιλάει όχι μόνο για τον τρόπο που αισθανόμαστε για τον εαυτό μας, αλλά και για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον που βρισκόμαστε. Ο τρόπος που εμφανιζόμαστε, το πως στεκόμαστε, τα ρούχα που επιλέγουμε κάθε φορά να φοράμε, είναι μια ολόκληρη γλώσσα η οποία υπάρχει από αρχαιοτάτων χρόνων και θα έπρεπε να διδάσκεται από πολύ μικρή ηλικία».

Η Μάγδα Καζόλη, είναι Σύμβουλος Εικόνας. Παρεξηγημένη έννοια. Δουλεύει με τους ανθρώπους πάνω στην οπτική τους επικοινωνία. Με τον τρόπο που εμφανίζονται στην εργασία τους, στις κοινωνικές τους υποχρεώσεις, στις εμφανίσεις τους στον εξωτερικό κόσμο. Αναπτύσσοντας μια συζήτηση μαζί της, αρχικά ξεκαθαρίσαμε ότι το θέμα δεν αφορά στυλιστικά κομμάτια του εαυτού μας που άπτονται της μόδας. «Πολλές φορές μπερδευόμαστε με το γεγονός ότι αν ασχολούμαστε με την εμφάνισή μας και τα ρούχα που φοράμε, γινόμαστε θύματα της μόδας. Δεν πρόκειται περί αυτού», διευκρινίζει η Μάγδα Καζόλι. «Πρόκειται για μια διαδικασία που κατευθύνει τον ενδιαφερόμενο, να ανακαλύψει, να αποδεχτεί, να αγαπήσει και να προβάλλει τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα τον περίμεναν πιθανόν οι άλλοι».

                                                                                  

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ σιωπηλά, κρυφά, πόσες κοινωνικές προκαταλήψεις, επηρεάζουν καθημερινά τον τρόπο που ντυνόμαστε; Οι προσωπικές μας σκέψεις, οι ιδέες και τα πιστεύω μας που βασίζονται πάνω στα πρότυπα που έχουμε γαλουχηθεί, στο πως έχουμε μεγαλώσει, η προσωπικότητα που έχουμε χτίσει, έρχεται και αποτυπώνεται στην εξωτερική μας εμφάνιση, διαπερνάει στο προσωπικό μας στυλ. «Χρειάζεται να μάθουμε να ντυνόμαστε, σύμφωνα με την αξία που δίνουμε στον εαυτό μας και εδώ σε αυτό το σημείο καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για πραγματική αυτογνωσία και όχι για μόδα. Για να μπορέσουμε να το επιτύχουμε αυτό, χρειάζεται να βρούμε δομικά στοιχεία, που καθώς το ένα συμπληρώνει το άλλο, διαμορφώνουν το προσωπικό μας στίγμα, το προσωπικό στυλ του κάθε ανθρώπου», υπογραμμίζει η Μάγδα Καζόλη.

«Η δουλειά με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά είναι εξατομικευμένη και στην ουσία αυτό που γίνεται είναι η ανάδειξη και η έκφραση της προσωπικότητας του ανθρώπου, ανάλογα με τη φάση ζωής του, της οικονομικής του δυνατότητας, του χαρακτήρα του και του ύφους που διαθέτει, με τρόπο αυθεντικό. Χρειάζεται να νιώθουμε ότι τα ρούχα μας είναι η φυσική προέκταση του εαυτού μας και αυτό που έχει σημασία να τονίσουμε είναι ότι εκείνος που πάντα φαίνεται και ξεχωρίζει, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και όχι τα ρούχα», υποστηρίζει η Μάγδα Καζόλη.

                                                                               

Με την εταιρεία της «House of Colour by Magda Kazoli», δουλεύει βάσει της χρωματικής ανάλυσης της Σχολής Bauhaus, όπου πραγματικά όταν αρχίζει να διαφαίνεται μέσα από συγκεκριμένη δουλειά το χρώμα ή η απόχρωση που ταιριάζει, που φωτίζει, που αναδεικνύει το κάθε πρόσωπο. Εκεί γίνονται θαύματα και καταλαβαίνει κανείς πως μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος και να μεταμορφωθεί κυριολεκτικά σε κάποιον άλλον. Η Μάγδα Καζόλη προσφέρει ομαδικές και ατομικές συνεδρίες at hoc, παρέχοντας γνώση εαυτού και εργαλεία χρήσιμα εφ’ όρου ζωής.

Τη ρώτησα οι άντρες πως ανταποκρίνονται στο θέμα της εξωτερικής τους εμφάνισης. «Πιο εύκολα μια γυναίκα θα ψάξει στο internet για να αλλάξει την καρνταρόμπα, παρά ένας άνδρας. Από τη στιγμή όμως που ο άνδρας θα το αποφασίσει για τον εαυτό του, θα αφοσιωθεί σε αυτό, θα ακούσει και θα προχωρήσει με τις συμβουλές και τις προτάσεις που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα ακούσει από μία ειδικό», μου ανέφερε. 

                                                                              

«Οι άντρες είναι γεγονός ότι έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, συγκριτικά με τις γυναίκες, τους ενδιαφέρει η επαγγελματική τους σταδιοδρομία τα μέγιστα και από τη στιγμή που θα αποφασίσουν να αλλάξουν την εμφάνισή τους, δεν φέρνουν αντιστάσεις, θα το κάνουν ακολουθώντας τις συμβουλές και τις προτάσεις της ειδικού. Οι γυναίκες είναι περισσότερο εγκλωβισμένες μέσα στα κοινωνικά πρότυπα».

Οι εποχές αλλάζουν, η ζωή προχωρά, εξελίσσεται, επιτάσσοντας διαφορετικές ανάγκες. Μαζί της καλούμαστε όλοι, να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας, με στόχο και σκοπό να ζήσουμε περισσότερο αληθινά, περισσότερο ως ο εαυτός μας. 

Women Who Dare!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Γυναίκες που τολμούν, γυναίκες που μιλούν, γυναίκες που προασπίζονται τα δικαιώματά τους και υπερασπίζονται την ισοτιμία τους στις κοινωνίες του σήμερα. Άλλωστε αν δεν το κάνουν οι ίδιες για τον εαυτό τους, δεν θα το κάνει κανείς άλλος γι' αυτές.

Πέντε διαφορετικά πάνελ με διακεκριμένους ομιλητές και ομιλήτριες από τον χώρο της πολιτικής, των επιχειρήσεων αλλά και της επιστήμης, σχολίασαν τα αποτελέσματα της έρευνας του Κέντρου Μελετών Πολιτικής για το Φύλο και την Ισότητα (ΚΕΜΕΦΙ) και συζήτησαν τα θέματα που αφορούν στην ισότητα των φύλων, την ίση εκπροσώπηση, την ανάγκη κατάρριψης των έμφυλων στερεοτύπων, αλλά και τους τρόπους, τις λύσεις στα ζητήματα των έμφυλων, κοινωνικών προκαταλήψεων. 

Στην ημερίδα με τίτλο «Women Who Dare - Η Θέση της Γυναίκας στην Ελλάδα του Σήμερα. Ιδέες και Δράσεις για ένα Καλύτερο Αύριο», που οργάνωσαν το Harper’s Bazaar Greece, το Madame Figaro και το WomanToc του Ομίλου Αττικών Εκδόσεων, σε συνεργασία με το ΚΕΜΕΦΙ και με την υποστήριξη της Eurolife FFH, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ακούστηκαν προσωπικές ιστορίες, άλαλες πραγματικότητες που έτειναν να παρουσιάζουν το λάθος ως σωστό και το σωστό ως λάθος. Το καθιερωμένο, φυγήν αδύνατον.

Φαντάζομαι θα συμφωνήσουμε όλοι μαζί, από την καταγεγραμμένη συνολικά κοινωνική εμπειρία που έχει κατά κόρον εντυπωθεί ως βίωμα στη συλλογική, σωματική και ψυχική μνήμη κάθε γυναίκας στον πλανήτη και στην Ελλάδα εν προκειμένω, ότι το πατριαρχικό πρότυπο εξουσίας, που επί αιώνες κρατούσε βάναυσα και κατ΄εξακολούθηση στη μέγγενή του το γυναικείο φύλο, έχει προ πολλού σπάσει ή μάλλον καλύτερα έχει θρυμματιστεί. Κομμάτια αυτού κατά διαστήματα παίρνουν σάρκα και οστά και μεταμορφώνονται ξανά σε αυτό το απαίσιο τέρας που κυριαρχείται από βαθιά συναισθήματα ντροπής και κατωτερότητας, προβαίνοντας σε πράξεις ασέβειας απέναντι στο γυναικείο φύλο, προκειμένου να διογκώσει το προβληματικό του εγώ. 

Έχει φτάσει όμως πλέον πλήρωμα του χρόνου και η εποχή που προσβλητικές συμπεριφορές, έμφυλης διάκρισης, δεν είναι πια ανεκτές, σε κανένα πεδίο δράσης της κοινωνικής μας ζωής. Στο χρονικό σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, το ζήτημα είναι γνωστό, έχει συζητηθεί, έχει αναλυθεί , κατά συνέπεια, η αποτελεσματικότητα μιας συζήτησης πάνω στο συγκεκριμένο θέμα εστιάζει στις δράσεις της κοινωνίας του σήμερα, που θα απαλείψουν ολοκληρωτικά, πεπερασμένες πεποιθήσεις παλαιότερων γενεών.

                                                                         

Στις μελέτες των ειδικών, το προφίλ των γυναικών που είχαν υποστεί ενδοοικογενειακή και συντροφική βία ήταν απόφοιτοι πανεπιστημίου με masters και διδακτορικό σε ποσοστό 60%. Εργαζόμενες και προερχόμενες από οικογένειες μεσαίων και ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Και σε ποσοστό 68% δεν είχαν αναφέρει πουθενά την κακοποίηση, σύμφωνα με την Βασιλική Αρτινοπούλου, Καθηγήτρια Εγκληματολογίας, στο Τμήμα Κοινωνιολογίας, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (Εικόνα πάνω μαζί με την Γεωργία Πετράκη, Καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο και την Μαρίνα Οικονόμου-Λαλιώτη, Καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο ΕΚΠΑ. Τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Μελπομένη Μαραγκίδου). 

«Η μέση ελληνική οικογένεια θέλει τέλεια κορίτσια και γενναία αγόρια. Όλες οι έρευνες αυτό μας δείχνουν», σημείωσε η Μαρία Γκασούκα, Ομότιμη Καθηγήτρια Λαογραφίας και Φύλου, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, (Φωτό κάτω μαζί με την Λένα Διβάνη, Συγγραφέας-Ιστορικός, τη Σεβαστή-Σοφία Ανθοπούλου, Εμπειρογνώμων της Εκπαίδευσης, Διευθύντρια του Ιδρύματος Λαμπράκη και τη Μαρία Πρωτόπαππα, Ηθοποιός και Σκηνοθέτης. Τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος του Πρώτου Θέματος, Φώφη Γιωτάκη. Η Μαρία Γκαζούκα στην τοποθέτησή της, υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι από την οικογένεια εξασφαλίζεται η έμφυλη δημοκρατία.

                                                                       

Ναι είναι γεγονός, ότι η οικογένεια αποτελεί το θεμέλιο στήριγμα για κάθε παιδί. Για κάθε παιδί που θα γίνει άνδρας και γυναίκα στη συνέχεια, που οι αρχές και οι αξίες που του εμφύσησε εξαρχής, θα ακολουθούν τον ίδιο άνδρα και την ίδια γυναίκα για μια ζωή. Είναι απλά τα πράγματα. Εσείς οι μανούλες και οι πατεράδες εκεί έξω που φουσκώνετε τα αντράκια σας με περίοπτες φαντασιωσικές αρετές, σπέρνοντας ταυτόχρονα καρπούς ανικανότητας και υποταγής στα κορίτσια σας, υποδαυλίζοντας κατ' ουσίαν το σεβασμό στον άνθρωπο, στο δικαίωμα της επιλογής και της ελεύθερης βούλησης, έχετε κατά νου άραγε την βαρύνουσα ευθύνη που φέρει ένας γονιός; 

                                                                         

Εμ την ντροπή, που την πας τη ντροπή, που ένα ολόκληρο σύστημα λειτουργών, θεσμικών υποδοχέων, του δικαστικού και του αστυνομικού περιβάλλοντος στο οποίο καλείται να απευθυνθεί το θύμα, είναι ελλειπώς καταρτισμένο, με διαρραγή, κακοφορμισμένη κουλτούρα που καλλιεργεί τη ντροπή. Αυτό ακριβώς το σημείο, έθιξε επιμελώς και με ακραιφνή επιστημονικότητα, η Κλειώ Παπαπαντολέων, Δικηγόρος (Εικόνα πάνω). 

Η κεντρική φωτογραφία απεικονίζει το πάνελ «Η Νέα Τάξη Πραγμάτων στην Πολιτική Σκηνή», με  ομιλήτριες τις Όλγα Κεφαλογιάννη, Βουλευτής Α' Αθηνών, ΝΔ, Έφη Αχτσιόγλου, Βουλευτής Επικρατείας, ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Μιλένα Αποστολάκη, Διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαμεσολάβησης & Διαιτησίας και Υποψήφια Βουλευτής Βόρειου Τομέα Β' Αθήνας, ΠΑΣΟΚ. Τη συζήτηση συντόνιζε η Επικεφαλής Πολιτικού Ρεπορτάζ του Capital.gr, Νίκη Ζορμπά.

«Πρέπει να δούμε το ιστορικό βάρος της πατριαρχίας και ό,τι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινότητα των γυναικών. Ότι η γυναίκα, δηλαδή, γίνεται αντιληπτή ως ένα αντικείμενο που έχει συγκεκριμένους ρόλους να επιτελέσει. Η γυναίκα είναι αυτή η οποία πρέπει να φροντίζει τα παιδιά, το σπίτι, δεν πρέπει να εκτίθεται δημόσια ή το πολύ να φτάνει μέχρι να έχει την προσωπική της εργασία. Και αυτό το βάρο της πατριαρχικής κουλτούρας είναι που ακόμη δυσκολευόμαστε να ξεπεράσουμε», υπογράμμισε η Έφη Αχτσιόγλου, ενώ η  Όλγα Κεφαλογιάννη στην ομιλία της επεσήμανε μεταξύ άλλων ότι δεν αρκεί μόνο να δίνονται ίσες ευκαιρείες στις γυναίκες στην πολιτική, δεν αρκεί μόνο να αλλάξει το πλαίσιο ποσόστωσης, πρέπει να αλλάξει και όλη η κουλτούρα της κοινωνίας. 

Ένα Μνημείο Νεότερης Ιστορίας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

φωτογραφίες: Πέτρος Καστορίνης

Ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης του Παιδικού Κήπου Πικιώνη, αυτού του ιστορικού περιβαλλοντικού μνημείου, Σύγχρονο Μνημείο όπως έχει χαρακτηριστεί, όπου ο πρωτοπόρος αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης, οραματίστηκε και δημιούργησε στην πανέμορφη Φιλοθέη. 

Έπειτα από χρόνια εγκατάλειψης, ο Δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού, Δημήτρης Γαλάνης, ξεκίνησε  τη δημοπράτηση του έργου με ανοιχτό διαγωνισμό από το υπ. Εσωτερικών, προχωρώντας στην υπογραφή σύμβασης, για να δοθεί ο Κήπος Πικιώνη, όπως μας λέει, πίσω στους δημότες, αλλά και σε όλους τους επισκέπτες που έρχονται στη Φιλοθέη, προκειμένου να απολαμβάνουν και να χαίρονται με τις οικογένειές τους, τη βόλτα και τον περίπατό τους, στον Παιδικό Κήπο της Φιλοθέης, ένα Μνήμειο της Νεότερης Ιστορίας.                                                                               

  

Ο Δημήτρης Πικιώνης ήταν ένα από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες εξωτερικού χώρου παγκοσμίως. "Ήθελε τα παιδιά να μπαίνουν μέσα στον κήπο, στην παιδική χαρά και να ευχαριστιούνται, το τρέξιμο, το παιχνίδι, γι' αυτό και άφηνε χώρους ελεύθερους μέσα στο πάρκο, για να κινούνται ελεύθερα. Ήθελε οι άνθρωποι και τα παιδιά εν προκειμένω να εξερευνούν μέσα στη φύση, να είναι σε επαφή με το περιβάλλον, να νιώθουν την ενέργεια της φύσης και του τοπίου. Εγώ τη θυμάμαι αυτή την αίσθηση χαρακτηριστικά", μας τόνίζει ο Δήμαρχος, Δημήτρης Γαλάνης, που έχει μεγαλώσει εδώ, στη Φιλοθέη και το Ψυχικό.                                                                                   

                                                                                    

Ο χώρος θα διαμορφωθεί αναλόγως, τηρουμένων των αυστηρών προδιαγραφών που υπάρχουν λόγω ότι έχει χαρακτηριστεί Σύγχρονο Μουσείο από το Υπουργείο Πολιτισμού, θα καθαριστεί από τα φυτικά και θα αποδοθεί στο κοινό ως ένα φιλοτέχνημα του Δήμου, ένα έργο ορόσημο για τη Φιλοθέη, που αποτελεί και το  διακριτικό γνώρισμα του προαστίου, ένα τοπόσημο της περιοχής.          

                                                                                 

Επηρεασμένος από την ανατολική φιλοσοφία και κουλτούρα αρχιτεκτονικής εξωτερικών χώρων, ο Δημήτρης Πικιώνης σχεδίασε και ανέπτυξε αυτή τη λογική στο πάρκο, με την καλύβα και το κιόσκι, να στέκουν περίοπτα, αποδίδοντας ιδιαίτερη οπτική και αισθητική στο χώρο. Αυτή η αισθητική συγκεκριμένα, θα διατηρηθεί αναπόσπαστη και ακέραιη μετά το πέρας των εργασιών αποκατάστασης από το Δήμο Φιλοθέης Ψυχικού, αφού αποτελεί προτεραιότητα και προεξέχουσα πολιτική του ίδιου του Δημάρχου.                                                                                     

Το έργο έχει ενταχθεί και χρηματοδοτείται από το Πράσινο Ταμείο και θα παραδοθεί συνθηκών επιτρέποντος μέσα στο 2023, αφού βρίσκεται στα άμεσα πλάνα ολοκλήρωσης του Δημάρχου Φιλοθέης Ψυχικού, Δημήτρη Γαλάνη. 

Ανιχνεύοντας την πόλη...

Λίγο πριν ο χειμώνας ρίξει αυλαία, λίγες ώρες πριν την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, λίγο πριν τους πανηγυρισμούς και τις παρελάσεις, κάνουμε βόλτα στην πόλη. Στο κέντρο της Αθήνας.

Μία πόλη που προσφέρει πλούσιες εικόνες στην προσωπική μνήμη του κάθε ένα από μας. Η υποκειμενική μας κριτική τις αξιολογεί και οι νέες ανακαλύψεις, ταυτοποιούνται, μεταξύ των όμορφων ή των άσχημων εικόνων, που διαμορφώνουν τις προσλαμβάνουσες που προσφέρει αυτή η πόλη! Η Αθήνα, το κέντρο της πόλης από καιρού εις καιρόν σε βάζει στην διαδικασία της δοκιμής, της υπομονής σε όλα τα επίπεδα. Την μία μέρα σου αντλεί την έμπνευση από τις σκέψεις, μετατρέποντας τους φόβους σε δημιουργία και την λατρεύεις. Την επόμενη σου απομυζεί κάθε ''δράμι'' υπομονής και αγανακτείς που κατέβηκες στο κέντρο!

Εν προκειμένω η πόλη πριν την εθνική επέτειο. Οι επέτειοι στην Ελλάδα απηχούν και συνεχίζουν να καλλιεργούν την αντίληψη της ''εθνικής ιδιαιτερότητας'', ακόμη και όταν πρόκειται για γεγονότα που αφορούν την ιστορία που μοιραζόμαστε με άλλους λαούς της Ευρώπης που εντάσσονται σε μια ευρύτερη ιστορική περίοδο και αποτελεί την κοινή κληρονομιά. Είναι καιρός να δούμε το παρελθόν μας ως κομμάτι της ευρύτερης ευρωπαϊκής ιστορίας πέρα από τα διχοτομικά σχήματα ''εμείς'' και οι ''άλλοι'', και είναι αναγκαίο πλέον να δούμε την επέτειο όχι ως ευκαιρία εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης αλλά ως αφορμή για να ξανασκεφτούμε εάν ανήκουμε στην ενωμένη Ευρώπη ή όχι. Δύο σημειώσεις προκύπτουν κατόπιν αυτού: Mία της υπερβολής των εορτασμών και δεύτερη... της υπερβολής(!!!) του εορτασμού με μαθητικές παρελάσεις με νωπό το τραγικό συμβάν με τα τραίνα!

Η πόλη των μεγάλων αντιθέσεων όμως σε κρατά την επόμενη στιγμή σε κατάσταση επιθυμίας να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου. Το κέντρο της πόλης των Αθηνών αποτελεί πέρα από τα απίστευτα μεγάλα μνημεία και αρχαιολογικά μουσεία μία απέραντη ''γλυπτοθήκη''. Μια σπουδαία εκθεσιακή αφήγηση, μια χρονογραμμή που ξεκινά και δεν τελειώνει ποτέ! Διαδρομή από πλατεία σε πλατεία, από πάρκο σε παρκάκι, όπου ''υφαίνεται'' ένας σύνθετος ιστός γλυπτών από ποιητές, ευεργέτες, πολιτικούς, ήρωες... έργα αμύθητης αξίας σπουδαίων καλλιτεχνών, που παρακολουθώντας τα, γεμίζεις με ένα απλό μαγικό τρόπο από την ιστορια του τόπου μας!

Αγώνας δρόμου για το νεανικό διαβήτη!

Αγώνα δρόμου διαφορετικό, φιλανθρωπικού χαρακτήρα, για την ενίσχυση του οργανισμού κατά του νεανικού διαβήτη, διοργάνωσε η  Ελληνογαλλική Σχολή Ουρσουλινών Δημοτικό στο Μαρούσι.

Σε συνεργασία με το ΔΕΛΑΣΛ Αλίμου και υπό την αιγίδα του Δήμου Αμαρουσίου, συμμετέχοντες δρομείς, εθελοντές, γονείς και παιδιά, δώσανε το παρόν, συνεισφέροντας είτε ως εθελοντές αιμοδότες, είτε καταβάλλοντας ένα συμβολικό χρηματικό ποσό, στην προσπάθεια της Πανελλήνιας Ένωσης Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη, που στέκεται δίπλα στα νέα παιδιά με διαβήτη. Στη διοργάνωση συμμετείχε ο Ερυθρός Σταυρός και το Όραμα Ελπίδας.

                                                                                     

                                                                                     

Παρόν στη δράση έδωσε ο Χρυσός Ολυμπιονίκης Δημοσθένης Ταμπάκος (Φωτό πάνω, μαζί με την Γενική Διευθύντρια της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών Δημοτικό Νηπιαγωγείο, Δήμητρα Πρελορέντζου), εκπρόσωποι της Περιφέρειας, οι Αντιπεριφερειάρχες Λουκία Κεφαλογιάννη και Γιάννης Κεχρής, του Δήμου Αμαρουσίου, η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Ρένα Χαλιώτη και ο Δημοτικός Σύμβουλος Δημήτρης Σμυρνής, εκπρόσωποι φορέων, η πρόεδρος του ΠΕΑΝΔ Σοφία Μανέα, η πρόεδρος του ΕΛΙΝΥΑΕ, Ρένα Μπαρδάνη και καλαθοσφαιριστές της ομάδας της ΑΕΚ, ο Ανδρέας Πετρόπουλος και ο Δημήτρης Φλιώνης.

                                                                             

                                                                                  

Με κεντρικό σύνθημα "Ας προσφέρουμε από καρδιάς, σε όσους μας έχουνε ανάγκη", γονείς και παιδιά, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του σχολείου, σε μια εκδήλωση στήριξης στον άνθρωπο, συμβάλλοντας ο καθένας με τον τρόπο του, στο σημαντικότερο αγαθό, την υγεία.

Ένας μεγάλος στοχαστής!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Την προτομή του Χρήστου Μαλεβίτση, αυτού του μεγάλου, φιλόσοφου, στοχαστή που έζησε στη Φιλοθέη, τον τόπο που αγάπησε και δραστηριοποιήθηκε, εγκαινίασε σήμερα ο Δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού, Δημήτρης Γαλάνης, στους Φιλοθεάτες συντοπίτες του. Δίπλα του, ο Κωσταντίνος Μαλεβίτσης, περήφανος απόγονος του εκλιπόντος οραματιστή.   

Ο Χρήστος Μαλεβίτσης (1927-1997) υπήρξε συγγραφέας, δοκιμιογράφος και διανοητής, με εκτενές και πολύπλευρο έργο. Καλλιέργησε το φιλοσοφικό δοκίμιο με κείμενα πνευματικής ανησυχίας και σύγχρονου προβληματισμού. Το Γενικό Λύκειο Φιλοθέης, έχει πάρει το όνομά του. Λόγιος, βαθύνους και διεισδυτικός, προσέγγισε με τις σκέψεις του, το νέο ελληνισμό ρηξικέλαυθα, προκαλώντας τομή στην αλήθεια, την αλήθεια που τόσο πίστευε και εξυμνούσε. 

                                                                                     

Στην οξυδερκή σοφία του και στη λογική, στο καινοτόμο πνεύμα του, αναφέρθηκε ο Δημήτρης Γαλάνης στην ομιλία του, αρετές που τόσο έντονα έχει ανάγκη όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο Δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού, ο λαός μας, τις ημέρες που διανύουμε. Πολιτικοί και εκπρόσωποι της κυβέρνησης, της Αυτοδιοίκησης και του Δήμου, παρέστησαν στην εκδήλωση των αποκαλυπτηρίων της προτομής του Χρήστου Μαλεβίτση, τιμώντας την πνευματική παρακαταθήκη που έχει αφήσει, μέσα από τα κείμενά του και τους αιχμηρούς, εσωτερικούς, προβληματισμούς του.

                                                                               

                                                                                     

"Οι δύο πόλοι, γύρω από τους οποίους στρέφεται το μεγαλείο και το δράμα του ανθρώπου είναι η γνώση και η δύναμη. Αλλά για τον άνθρωπο η δύναμη προέρχεται από τη γνώση. Γι’ αυτό εν τέλει το δράμα παίζεται στο επίπεδο της γνώσης". "Εφημερία", Εκδόσεις Δωδώνη.

Ο Χρήστος Μαλεβίτσης ήταν στοχευμένος, σε έννοιες που θέτουν τη σκέψη σε ροή, με τρόπο θαρραλέο και συνειδητό, δίχως τον κίνδυνο του να ρέπει προς γενικεύσεις. Άνθρωπος της πνευματικής καλλιέργειας, μας παρέσυρε στο δρόμο της ευθυκρισίας, έξυσε σπίθες αναλογισμού και περέδωσε ψυχή τε και σώματι, στην υπηρεσία του λυρισμού. Η προτομή του, αποκαταστάθηκε προς τους Φιλοθεάτες, αλλά και σε όλους όσους έχει εμφυσήσει στέρεη και ακέραιη, προσωπική δυναμική, με τα κείμενα του, τα δοκίμια, που χαίρουν εξαιρετικά ιδιαίτερες σημάνσεις.  

"Για μια μακρά ιστορική περίοδο τους νόμους της φύσεως τους εξηγούσε η βούληση του Θεού. Και για μια άλλη επίσης μακρά ιστορική περίοδο τη βούληση του Θεού την εξηγούσαν οι νόμοι της φύσεως. Στο τέλος μείναμε χωρίς νόμους της φύσεως και χωρίς βούληση του Θεού. Με τις εκμυθευτικές αυτές σχεδίες διαπλεύσαμε για μακρές ιστορικές περιόδους τον ωκεανό του αγνώστου. Ίσαμε που ναυαγήσαμε. Οι άνθρωποι και των δύο ναυαγίων κρατιούνται από τα σπασμένα ξύλα τους για να μη βυθιστούν στο υγρό στοιχείο του αγνώστου. Είναι πολύτιμα τούτα τα ξύλα. Όμως δεν μπορούν να μας οδηγήσουν πλέον σε λιμάνι"
«Γράμμα στον Αναγνώστη» άρθρο στο περιοδικό "Ευθύνη", έτος 2000.

Παράσταση με χιλιάδες πρωταγωνιστές!

Αύγουστος του 1867, στην βορειοδυτική Αγγλία. Ο πρώτος προκαθορισμένος αγώνας δύο αυτοκινούμενων οδικών οχημάτων σε μια διαδρομή βρίσκετε σε πλήρη εξέλιξη. 

Η διαδρομή από την εκκίνηση, την πόλη Ashton Under Lyne εώς τον τερματισμό στο Old Trafford, Manchester, είχε απόσταση οκτώ μίλια!. Νικητής ήταν ο Isaac Watt Boulton, με δεύτερο τον έτερο συμμετέχοντα Daniel Andamson. Πολύ αργότερα τον Ιούλιο του 1878 το νομοθετικό σώμα του Ουισκόνσιν ενέκρινε νόμο-κανονισμό για τον πρώτο αγώνα αυτοκινήτων στις ΗΠΑ, ο οποίος διεξήχθη στις 16 Ιουλίου 1878, σε μια διαδρομή 200 μιλίων από το Green Bay στο Appleton καταλήγοντας στο Madison. Και σε αυτόν τον αγώνα οι συμμετοχές ήταν, δύο! Αυτές είναι οι δύο καταγεγραμμένες προσπάθειες για την απαρχή του motorsport. Αναζητώντας άλλες προσπάθειες, αντιλαμβανόμαστε την δυσκολία από την στιγμή που η μη ''νομιμοποιηση'' των αγώνων, περιόριζε την ''προβολή'' των δράσεων.

Στην Ελλάδα το 1884 εμφανίζεται το πρώτο ατμήλατο λεωφορείο, με σιδερένιους τροχούς που ξεκινά από την Αθήνα για τη Θήβα και τη Λιβαδειά με 14 επιβάτες, σε χρόνο-ρεκόρ 4 ωρών. Το πρώτο τροχήλατο όχημα φτάνει στην Αθήνα το 1897. Σταδιακά μέχρι το 1924 οι χωματόδρομοι της πρωτεύουσας γεμίζουν αυτοκίνητα. Οι οδηγοί με εξάρτηση αεροπόρου της εποχής προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με τις πριμιτίφ οδηγικές ικανότητες τους κατοίκους που δεν διαθέτουν αυτοκίνητο. 

Το 1924 με πρωτοβουλία του οξυδερκή Αντώνη Σταθάτου, ιδρύεται η ''Ελληνική Λέσχη Περιηγήσεως και Αυτοκινήτου'', γνωστή ως ΕΛΠΑ, η οποία σύμφωνα και με το καταστατικό της ανέλαβε αφενός την εξέλιξη και τον έλεγχο του αθλήματος των μηχανοκίνητων, αφετέρου την ανάπτυξη εσωτερικού και εξωτερικού τουρισμού με την οργάνωση αγώνων αυτοκινήτου κατά τα ξένα πρότυπα.

Με την συνεργασία της εφημερίδας «Βραδυνή» η ΕΛΠΑ το 1926, διοργανώνει τον πρώτο αγώνα στην Eλλάδα. Ο αγώνας σπριντ, σε μία ευθεία ενός χιλιομέτρου επί της... λεωφόρου Συγγρού (!!!). Οι αγώνες αυτοκινήτου παίρνουν το δρόμο και ακολουθούν ο γύρος της Πελοποννήσου, και οι διαδρομές Aθήνα -Iτέα και Mαραθώνας – Aθήνα, που συμμετείχαν μόνο κυρίες. 

Το νέο ελληνικό motorsport αφήνει πλέον ελπίδες για τη συνέχεια. Φθάνοντας στα ΄50s και παρά την μεσολάβηση ένας παγκόσμιου πολέμου οι αγώνες στην Ελλάδα γνωρίζουν πλέον την καθιέρωση. Αποκτούν φανατικούς υποστηρικτές οδηγούς που συμμετέχουν σε αυτούς και μεγάλο κοινό θεατών που τους παρακολουθεί!   

Το Ράλλυ Ακρόπολις και η κοντινή στην πρωτεύουσα ανάβαση Πάρνηθας συγκεντρώνουν τεράστιο ενδιαφέρον. Οδηγοί και θεατές, οι μεν πρώτοι εντυπωσιάζουν με την δεξιοτεχνική οδήγηση, οι δεύτεροι τους αποθεώνουν σε κάθε προσπάθειά τους! Το «παιχνίδι» στην δραστηριότητα οδηγού με θεατή και η απασχόληση που εκτελείται μέσα σε ορισμένα χώρο-χρονικά πλαίσια, σύμφωνα με κανόνες ελεύθερα αποδεκτούς αλλά απολύτως δεσμευτικούς, είναι αυτό-αναφορική ως προς τον σκοπό της και συνοδεύεται από ένα αίσθημα έντασης, χαράς και από την συνειδητότητα ότι διαφέρει από τη κανονική ζωή. ‘Ετσι ο οδηγός διαλέγει την δική του αρένα για την παράστασή του και ο θεατής, τον δικό του ήρωα ως πρωταγωνιστή!

Ο γράφων έχει αναρωτηθεί πολλές φορές τι θυμάται περισσότερο ανά τον κόσμο και ανά τους καιρούς; Τον Όμηρο ή τον Οδυσσέα; Τον Θερβάντες ή τον Δον Κιχώτη; Τον Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερί ή τον Μικρό Πρίγκιπα; Πού πάει κυρίως ο στοχασμός μου και οι αναζητήσεις μου; Στο Ράλλυ Ακρόπολις ή στην ανάβαση της Πάρνηθας; Σαφώς στην ανάβαση της Πάρνηθας και το ''συμπυκνούμενο'' θέαμα που δεν επέτρεπε ούτε το παραμικρό λάθος από τον οδηγό! Οι ήρωες μου ήταν εκεί, αυτοί αυτονομούνται και παράλληλα δημιουργούν συνάφειες και σχέσεις μεταξύ του εαυτού τους και του αυτοκινήτου. Τα νήματα των κοινών ιστοριών τους ξεκινάνε από την αρχή, από τη δημιουργία τους και ίσως από την επινόησή τους στην κάθε στροφή...

Όμως το μίγμα της πραγματικότητας και της φαντασίας ή το στόρι της φαντασίας πλάθεται και αναπλάθεται, εξελίσσεται, μεταμορφώνεται. Και έτσι, για παράδειγμα, ο Οδυσσέας μπορεί να μη συνδεθεί με την επιστροφή στην Ιθάκη του αλλά να κρατάει το πνεύμα της περιπέτειας και της υπέρβασης των δυσκολιών, της αναζήτησης του αγνώστου και της ανακάλυψης νέων τόπων σε κάθε εκδοχή αφήγησης ή θεωρίας. Η 7η Τέχνη θα τον στείλει ως μορφή δράσης του σύγχρονου πολιτισμού σε απίθανες περιπέτειες μακριά από τις θάλασσες της Μεσογείου στους αστροωκεανούς του διαστήματος. Αλλά δεν είναι μόνο ο κινηματογράφος και η επιστημονική φαντασία, που προεξοφλούν το μέλλον, ακόμα και το πιο μακρινό, το πλανητικό μας μέλλον με όχημα την τέχνη της επινοητικότητας του Οδυσσέα. Κάθε άνθρωπος θα ονοματίζει τη δική του μικρή οδύσσεια είτε για την πολύπαθη και περιπετειώδη ζωή του είτε για τη νοσταλγία της εστίας του. Και η εστία του Στράτη Χατζηπαναγιώτου ήταν η Πάρνηθα! (Φωτογραφία στο άνοιγμα του θεματος και στην παράγραφο). Για όσους τον είδαν και κυρίως για όσους τον αντιλήφθηκαν όπως φαντάζομαι κι εγώ όταν ανέβαινε στο βουνό το 1983 με το λευκό mk2, Gr.:2!. Αυτό ήταν το αποκύημα της αναβίωσής για 7η φορά στην ανάβαση της Πάρνηθας. Ο αριθμός 7, άλλωστε είναι ο αγαπημένος μου.

                                                                                          

Υπάρχει και κάτι άλλο. Κάθε εποχή διαμορφώνει ξεχωριστές προσεγγίσεις των ηρώων μας και του κόσμου τους. Άλλος ο Δον Κιχώτης του Μεσαίωνα, άλλος των καιρών των Αυτοκρατοριών, άλλος του μεσοπολέμου, άλλος του 20ου αιώνα. Κάθε ήρωας συνεισφέρει με το δικό του κομμάτι στο πολυποίκιλο μωσαϊκό και μέσα από την εντύπωση που προκαλεί, τα νήματα συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται όλο και πιο πολύ με το πέρασμα των εποχών. Μπορεί να εμφανίστηκε στα τέλη των '80 στο προσκήνιο των αγώνων, την τελευταία φορά το (1983), την Πάρνηθα δεν την πρόλαβε ως οδηγός αλλά ήταν στην αναβίωση... Με ευγένεια και σεβασμό στον ιερό τόπο, ο Γρηγόρης Πιερρουτσάκος με τον συνοδηγό του Αλέξανδρο Ματαλιωτάκη!

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια ευρηματική παράσταση με ουσία και δύναμη, που αποδόθηκε με σκηνικό πλουραλισμό ζωντανά στον τόπο που διαδραματίστηκε, με άψογες ερμηνείες, 100 συμμετεχόντων, συνδύαζοντας το θεατρικό γίγνεσθαι. Μέσω της συνολικής σκηνοθετικής προσέγγισης, από την ΦΙΛΠΑ του διαλόγου και της ανταλλαγής των εμπειριών και των απόψεων στις εξαιρετικές αφηγήσεις των ιστοριών, που ζωντανεύουν γλαφυρά την ιστορία, με προορισμό την αυτογνωσία και την αυτοβελτίωση. Αυτό είναι το motorsport, μία αέναη παράσταση!