Ισορροπώντας εν χορώ!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα 

Πές μου μία ιστορία...! Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να ειπωθεί μια ιστορία είναι μέσω της τέχνης, της καλλιτεχνικής αφήγησης. Η δραματουργία και κάθε συναισθηματική απόδοση και περιγραφή, διηγείται ιδανικά μέσω μιας διαπεραστικής χορογραφίας. 

Την τελική παράσταση του έτους πραγματοποίησε έπειτα από 2 χρόνια αποχής από τα χορευτικά δρώμενα, ο πολυχώρος "Dance Path" στο Νέο Ψυχικό. Όλες οι  ηλικιακές ομάδες, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, παρουσιάζοντας χορογραφίες σε Aerial dance, Street dance,  Σύγχρονο και Latin, Tumbao. 

Η Μαργιαλένα Παπαδημητρίου, ιδιοκτήτρια της Σχολής Χορού Dance Path(Photo πάνω), ως γνήσια εκφραστής και λάτρης της αέναης κίνησης άνοιξε την παράσταση με μια δική της χορογραφία, ξεχωριστή, όλες οι ομάδες όμως που ακολούθησαν ήταν μοναδικές στο είδος τους. Δάσκαλοι και μαθητές ξεδίπλωσαν τα ταλέντα τους και την αγάπη τους για το χορό και την κίνηση. Το Dance Path στο Νέο Ψυχικό, είναι ένας χώρος έκφρασης, ένας χώρος δημιουργίας και αναζήτησης, ένας χώρος που καλύπτει τα ανήσυχα πνεύματα.                                  

Ο Νίκος Λαμπράκος με τη ντάμα του Μαρία Καλογέρη, σε ένα
απολαυστικό, διαγωνιστικό chachacha!

Οι συγκινήσεις της παράστασης εναλλάσσονταν η μία την άλλη, την ίδια στιγμή που οι επαγγελματικές, αισθησιακές χορογραφίες, έδιναν τη σκυτάλη σε εναέριες, έφηβες χορεύτριες, σε παιδιά, με άψογο συγχρονισμό, ομαδικότητα και συντονισμένη κίνηση. Αποκορύφωμα οι μικρές νεραϊδούλες που γλιστρούσαν ρυθμικά στα πανιά, που ξεδίπλωναν με μαεστρία και εντυπωσιασμό την πολυπλοκότητα των κινήσεών τους και οι ακαταμάχητες μικρές μπαλαρίνες.    

Εντυπωσιακές φιγούρες, ευλυγισία και αντοχή, χαρακτηρίζουν 
τον ακροβατικό χορό

Το επίπεδο άρχισε να ανεβαίνει επικίνδυνα, με ένα είδος χορού, ιδιαιτέρως δημοφιλές στις παρέες των εφήβων, το hip hop commercial, που έκλεψε και την παράσταση. Το ρεύμα της σημερινής γενιάς, κατέπληξε τους παρευρισκόμενους γονείς, φίλους και συγγενείς, ανεβάζοντας τα ντεσιμπέλ και τη διάθεση.                                                                                

Μια επαγγελματίας στην ψυχική υγεία, έχει αναφερθεί στο βιβλίο της, για τα επίπεδα δόνησης που δημιουργούμε και παράγουμε με τις πράξεις μας. Όταν παράγουμε με πάθος και ζήλο, το μήνυμα που εκπέμπουμε στην απέναντι πλευρά είναι κοφτερό, γροθιά στο στομάχι. Τα κορίτσια, στην (εικόνα πάνω), στο νούμερο που εκτέλεσαν ήταν αφοπλιστικές. Με τη νεότητα ως όπλο στη φαρέτρα τους, η χορευτική τους ερμηνεία ήταν δυναμική, τολμηρή, καθηλωτική.                                                     

Όσο πέφτω και λυγίζω, ανακάμπτω και επανέρχομαι δριμύτερος. Χρειάζεται να ανατρέχω με κάθε ψήγμα αλήθειας, ειλικρίνειας και ευσυνειδησίας, στην κατάσταση που έχω περιέλθει. Eκφράζομαι άφοβα, ρητά και ξεκάθαρα και η δύναμη που αντλώ πολλαπλασιάζεται και με μετουσιώνει σε διαφορετικό άνθρωπο. Με πόσους άραγε τρόπους μπορεί το συναίσθημα να ερμηνευτεί χορευτικά;        

Αναζητώντας την αγάπη, στα μονοπάτια της περιήγησης και στους δρόμους της ευτυχίας, η Κατερίνα Ιωαννίδου (Φωτό πάνω) με τη χορογραφία της μας ταξίδεψε, υποδεικνύοντας με τη ροή της κίνησης, την πρόθεση της καρδιάς. Ο χορός άλλωστε θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι αποτυπώνει με εκλεπτυσμένο μανδύα τη σκέψη. Είναι η αναβαθμισμένη εκδοχή του πρωτόγονου συναισθήματος. Είναι η διοχέτευση μιας υποκινούμενης αδρεναλίνης. 

Στην παράσταση έλαβαν μέρος οι δάσκαλοι και συνεργάτες της σχολής: Μαρούσια Βλαντιμίροβα, Κατερίνα Ιωαννίδου, Χριστίνα Ιωάννου, Μάριος Καμπέρης, Νίκος Λαμπράκος, Κάτια Νανά Μάνου, Γιάννης Πανουργιάς, Γιώργος Τσούμαλης, Χριστίνα Χαλκιά, Κατερίνα Χλιάρα.

Περισσότερες εικόνες από την παράσταση του Dance Path στο link που ακολουθεί:
https://www.facebook.com/100035201298781/videos/969711260304568/

Οι λύσεις μέσα μας..!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Η εικαστικός Μαριλένα Μιχοπούλου, με το νέο έργο της «Κύκλοι ζωής» συμμετέχει στην ομαδική έκθεση «Ιστορίες Πηλού (3)», με τίτλο «Αποτυπώματα» που διοργανώνει και επιμελείται η ίδια μαζί με την ομάδα τέχνης «Terractiva».

Η νέα της δημιουργία, ανήκει στη σειρά των «Σπονδύλων». Η σπουδαία κεραμίστρια δημιουργεί για μία ακόμα φορά ένα σύγχρονο έργο τέχνης συμβάλλοντας σε μία εξωστρεφή έκφραση της ελληνικής κεραμικής. Με το «τρίπτυχο» έργο της, η Μιχοπούλου δίνει την προσωπική της απάντηση, σε μια σειρά από κρίσιμα ερωτήματα και ζητήματα προσωπικής και κοινωνικής αναζήτησης, επιδιώκοντας με τον μοναδικό της τρόπο, την «έξοδο» από μια παγιδευμένη συνθήκη.

Το έργο της έρχεται αντιμέτωπο σε ολοκληρωτική ρήξη με τις αξίες, τις ρίζες και τις πηγές της ταυτότητάς του, καθώς αναφέρεται στην ύπαρξη, στην ροή της ζωής, σε έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, αντιφατικό, σε ένα κόσμο ακραίων αντιθέσεων. 

Ο χώρος τέχνης «Μελάνυθρος», φιλοξενεί την έκθεση «Αποτυπώματα» από την Τετάρτη, χθες που πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια, 8 Ιουνίου και έως τις 2 Ιουλίου. Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή 17.30 – 21.00, Σάββατο 11.00 – 14.30.

Στην έκθεση συμμετέχουν ακόμα οι καλλιτέχνες: Λασκαρίνα Γιακουμάτου, Αλίν Δικαιούλια, Μίρκα Δραπανιώτου, Μάγκυ Ιωάννου, Γιώργος Κατσίγιαννης, Φανή Μεταξά, Ρένα Μεταξά, Μαριλένα Μιχοπούλου, Κατερίνα Μπάκλη, Νέλλη Νατζαρή Λεόν, Έλλη Σοφιανοπούλου, Έλενα Σταθοπούλου, Φούλα Στρατηγάκη, Δήμητρα Σταύρου, Brenda Urlichsen, Έλκη Φωτιάδου.

Μια συνειδητή εγκατάλειψη!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Η πράξη εγκατάλειψης και παραμέλησης, είναι μια πράξη απόγνωσης και απελπισίας. Η εγκατάλειψη χώρων πολιτιστικής δημιουργίας είναι δυστυχώς συνειδητή!

Περπατάμε στους δρόμους που κυκλώνουν τις λίμνες και το τοπίο σε πλημμυρίζει ομορφιά. Νιώθεις πως ο χώρος είναι από τους σπάνιους που δημιουργούν μέσα σου ένα ανεξίτηλο ''καρτ ποσταλ'' οπτικής και συναισθηματικής ελευθερίας! Τα νερά αποτελούν συνέχεια των νερών της Μακαρίας Λιμνοπηγής και φυσικό ταμιευτήρα του έλους του Σχοινιά.
   

Βρισκόμαστε στο Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο Σχοινιά που κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τα αγώνισμα της κωπηλασίας στους Ολυμπιακούς αγώνες 2004 στην Αθήνα. Βρίσκεται στα ανατολικά του Μαραθώνα και καλύπτει 1,24 τετραγωνικά χιλιόμετρα ενώ έχει χωρητικότητα 14.000 θεατών! Το Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο Σχοινιά αποτελεί τμήμα του Εθνικού Πάρκου Σχοινιά.

Η ευρύτερη περιοχή του Σχοινιά έχει χαρακτηριστεί ως εθνικό πάρκο, το οποίο έχει ενταχθεί στο δίκτυο ''Natura 2000''. Για τις ανάγκες πραγματοποίησης των ολυμπιακών αθλημάτων, χρησιμοποιήθηκε μόλις το 10% της συνολικής χερσαίας και θαλάσσιας προστατευόμενης επιφάνειας της περιοχής. Σήμερα το Κωπηλατοδρόμιο ανήκει στο Τ.Α.ΙΠΕ.Δ. (Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου) με στόχο την εύρεση επενδυτή για την πώληση του. Οι εγκαταστάσεις χρησιμοποιούνται από την κωπηλατική Ομοσπονδία που προσπαθεί να τις συντηρήσει με μεγάλη δυσκολία για τις προπονητικές ανάγκες των εθνικών ομάδων.

Όμως το κόστος είναι μεγάλο και οι εγκαταστάσεις έχουν φθορά που χρόνο με το χρόνο μεγαλώνει. Ήδη οι ξύλινες κατασκευές είναι υπό διάλυση αφού τα ξύλα έχουν χρόνια να συντηρηθούν και σαπίζουν με άμεσο τον κίνδυνο ατυχημάτων. Το Κωπηλατοδρόμιο έχει μεγάλα περιθώρια αξιοποίησης. Οι εγκαταστάσεις είναι ιδιαίτερα σύγχρονες και πληρούν όλες τις προδιαγραφές ώστε να αποτελέσουν προπονητικό και αθλητικό κέντρο διεθνούς εμβέλειας που θα προσελκύει αθλητές και ομάδες από όλη την Ελλάδα και από άλλες χώρες.

Λόγω της κοινωνικό-οικονομικής κατάστασης, της ηθικής αναλγησίας της σύγχρονης εποχής, και των προτεραιοτήτων επικοινωνίας των θεσμικών παραγόντων, το φαινόμενο της εγκατάλειψης και της παραμέλησης τείνει να οξύνεται όλο και περισσότερο. Χώροι που προσφέρουν οπτική και συναισθηματική αξία αλλά στο ''χρηματιστήριο'' της κάλπης η τιμή είναι ελάχιστη, θα μαραζώσουν όπως και η συρρίκνωση κάθε πολιτιστικής δημιουργίας που μπορεί να εκδηλωθεί σε αυτούς! Καληνύχτα...

Τυχερός μες την ατυχία του!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Μερικές φορές ότι δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς, το κάνει η ζωή για εμάς. Ο ήρωας του βιβλίου του Κωνσταντίνου Καμάρα, υποκινήθηκε από τα ίδια τα γεγονότα, να δει τη ζωή με άλλα μάτια, από διαφορετική σκοπιά που λέμε.  

Η Ελένη Νικολέλη, σε ένα από τα τελευταία Σάββατα παρουσιάσεων και υπογραφών  βιβλίων, φιλοξένησε στο «Χαρτόπολις» τον Κωνσταντίνο Καμάρα ένα φίλο από τα παλιά, πολλά χρόνια πίσω, και το βιβλίο του «Τελική Τεθλασμένη», που μπορεί να μην διαθέτει τη χαλαρότητα μιας καλοκαιρινής κατάστασης, περιγράφει εντούτοις, το εσωτερικό ταξίδι μιας ψυχής και πως αυτή διαμορφώνεται από τα γεγονότα. Είναι ένα βιβλίο μεστό, με πυκνότητα και ειδικό βάρος.

                                                                                    

Η «Τελική Τεθλασμένη» εν πολλοίς είναι ένα αφηγηματικό ψυχογράφημα ενός νεόπτωχου παλιού Αθηναίου αστού, ευγενή ο οποίος βρίσκεται περίπου στην ηλικία των 70, κάνοντας τρόπον τινά το ταμείο της ζωής του, έρχεται αντιμέτωπος με τις ματαιώσεις του, αλλά ταυτόχρονα, ακόμα παλεύει με τις εσωτερικές του εντάσεις, με την αυτοκριτική του και τα λάθη του, μέχρι που ένα πολύ σημαντικό γεγονός, όπως πολύ συχνά στη ζωή συμβαίνουν γεγονότα τα οποία μας κλονίζουν και μας δίνουν την ευκαιρία να δούμε τα πράγματα διαφορετικά, τον βάζει σε τροχιά αλλαγής πλεύσης και σκέψης. Τυχερός μες την ατυχία του θα λέγαμε.

                                                                                

Η αλήθεια είναι ότι η άποψη και η στάση ζωής, αλλάζει και το βάρος που κουβαλάμε. «Όταν είσαι νέος, είσαι ωραίος και ανέμελος. Όσο μεγαλώνεις, κουβαλάς βάρη, βάρη ουσιαστικά, αλλά και το βάρος του χρόνου που έχει κυλήσει πάνω σου», υπογραμμίζει ο συγγραφέας, Κωνσταντίνος Καμάρας.

Ρώτησα τον Κωνσταντίνο Καμάρα τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στη σύλληψη της συγκεκριμένης ιδέας του βιβλίου και μου απάντησε πως επηρεάστηκε και από γεγονότα της δικής του ζωής, τα οποία είχαν δημιουργήσει μία τάση. «Αν υπάρχει κάτι όμως που έχω αποκομίσει από αυτό το βιβλίο, πέραν της συγγραφής και της έκδοσής του που με γέμισε με χαρά και ικανοποίηση είναι η αίσθηση ότι μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα αντίξοες, ακόμα και όταν νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο, ακόμα και ανέφικτο», σημείωσε ο Κωνσταντίνος Καμάρας.

                                                                        

Ο Κωνσταντίνος Καμάρας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Από το 1993, έχει ως αντικείμενο τα Μέσα Ενημέρωσης και την Ψηφιακή Επικοινωνία. Είναι πατέρας της Αμαλίας από το 2006 και του Αριστείδη από το 2008.

Ανοιχτόμυαλη οπτική!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Τα graffiti κι όχι ''γκράφιτι'' που τα περιγράφουν ως έλληνες συγχρονοι φιλόλογοι οι κειμενογράφοι των γραφείων, που το ρεπορτάζ τους περιορίζεται στα στενά πλαίσια των τεσσάρων τοίχων που τους περιβάλλουν καθώς και της καρέκλάς τους, στην πιάτσα των δημιουργών αποκαλείται"ταγκιά". 

Αδόκιμη μεν ονομασία, πλην όμως η λαϊκή ανυπέρβλητη ετυμηγορία πετυχαίνει την απόλυτη περιγραφή. Συνδυάζοντας την λαϊκή γλώσσα με τις σύγχρονες ξενόφερτες συνήθειες, αναφορές των τελευταίων χρόνων.

Αντίθετα με την αντίληψη ως φαινομένων τα graffiti αποτελούν την απόλυτη εικαστικά αστική έκφραση των δημιουργών των. Είναι σαφώς εικαστικά δημιουργήματα. Ο Giorgio Vasari (Ιταλός ζωγράφος, αρχιτέκτονας, συγγραφέας και ιστορικός), χρησιμοποιεί τον όρο ''graffiti'' για πρώτη φορά περί τον 16ο αιώνα για να περιγράψει τα σκαλισμένα μοτίβα στις προσόψεις των σπιτιών, που ήταν ευρέως διαδεδομένα την περίοδο της Αναγέννησης.

Οι breakers των '80s της Αμερικής είχαν στα άλμπουμ τους artworks που έμοιαζαν με graffiti. Το 1983 η ταινία Wild Style και τα logos της, εμπνέουν τους Έλληνες και αναπαράγοντας τα συνθέτονται οι πρώτες ομάδες δημιουργών του δρόμου. Τα πρώτα εγχώρια δείγματα, πιστά στην αμερικανική αισθητική, ως background των πρώτων breakdancers, θεωρούνται τα έργα της ομάδας θρύλος ''Crew FSP'' στο Μαρούσι! Το ημερολόγιο έγραφε: 1984!
     

Σήμερα, Σάββατο 28 Μαΐου 2022, 48 χρόνια αργότερα, ο Δήμος Αμαρουσίου και τα ανοικτόμυαλα στελέχη του, αφήνοντας πίσω όποια προκατάληψη, καθώς τα graffiti ως καθαρή και νεανική δημιουργική έκφραση έχουν αντιμετωπιστεί με καχυποψία στον τόπο μας, εγκαινίασε το 1st Graffiti Festival. Η διήμερη δράση πραγματοποιείται στο Skate Park (Αμαρυσίας Αρτέμιδος και Πιτταρά / Ο.Α.Κ.Α.) και έχει ως κεντρικό θέμα την ''Ειρήνη''.

Η ουσιαστική ενηλικίωση!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει περάσει από μια χρονική περίοδο στη ζωή του που δεν βασανίστηκε από αναπάντητα ερωτήματα πάσης φύσεως, που δεν τον απασχόλησαν υπαρξιακά ζητήματα, που δεν βυθίστηκε σε ανεκπλήρωτες αναζητήσεις… 

Έχουμε ψάξει, έχουμε διερευνήσει αν είμαστε ευτυχισμένοι, αν έχουμε επιλέξει κατάλληλα, αν μας εκφράζει η ζωή που ζούμε, αν επιθυμούμε αλλαγές ριζοσπαστικές, προσωρινές. Τα θέλω μας είναι μεταβλητά και αντιστρόφως ανάλογα από την ποιότητα της ενηλικίωσής μας και το μέγεθος της ωριμότητάς μας.

                                                                         

Την παρουσίαση του βιβλίου της «Το Παζλ» έκανε η Έφη Ανδρεουλάκου την Τρίτη το βράδυ, στον Ιανό, ένα βιβλίο καθρέφτης που μέσα από αυτό συναντάς τον εαυτό σου, αναγνωρίζεις τις αχίλλειους πτέρνες σου, τα προσωπικά σου θέματα που σε προβληματίζουν, το σημαντικότερο βέβαια όλων, που συμπλέει και με την επιθυμία της συγγραφέως, είναι το γεγονός ότι οδηγείται ο αναγνώστης προς τη λύση, προς τη σωστή κατεύθυνση για το πως θα μπορούσε να εξελιχθεί, σε μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού του, σύμφωνα με τις καταγραφές του, το παρελθόν του και φυσικά τις εμπειρίες του.

                                                                                 

Περιτριγυρισμένη από κοντινούς φίλους, συναδέλφους, συγγενείς, συνεργάτες και οικεία πρόσωπα, η Έφη Ανδρεουλάκου, μίλησε σε μια πλημμυρισμένη από κόσμο αίθουσα στον Ιανό, επεξηγώντας μέσα από διευκρινιστικές ερωτήσεις των παρευρισκομένων, τις ενότητες του βιβλίου.

Είμαστε ένα παζλ που πρέπει να ενώσουμε τα κομμάτια μας, προκειμένου να συνεχίσουμε εν ισορροπία. Στόχος πάντοτε παραμένει ένας και μοναδικός. Η πληρότητα, η γαλήνη, η γνώση πάνω απ' όλα, η αγάπη, η ευελιξία, η προσαρμογή και η εξέλιξη, η πρόοδος. Τίποτε δεν προχωρά όταν είμαστε κολλημένοι σε γεγονότα και καταστάσεις. Αδιαμφισβήτητα, εστιάζουμε στη γνώση, ώστε να γνωρίζουμε ή να μάθουμε ποιοι είμαστε και με πολλή αγάπη και πίστη, κάνουμε τα επόμενα βήματα της ζωής μας. 

Η Έφη Ανδρεουλάκου είναι κάτοχος των πτυχίων «Πρόγραμμα Ψυχολογίας» και «Φιλοσοφία-Παιδαγωγική-Ψυχολογία, κατεύθυνση Ψυχολογία» της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Η ψυχοθεραπευτική της εκπαίδευση είναι η συστημική-οικογενειακή θεραπεία, που ολοκλήρωσε στη «Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας» του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Έχει εικοσιπενταετή εμπειρία με παιδιά, εφήβους, ενήλικες και ζευγάρια. Αντιλαμβάνεται το άτομο σε σχέση με το οικογενειακό περιβάλλον από το οποίο προέρχεται και από αυτό στο οποίο ζει. Παράλληλα, επικεντρώνεται στην επιτυχή δράση του ανθρώπου στο παρόν. Είναι μητέρα ενός παιδιού και ζει στην Αθήνα.

Μαρτυρίες παρελθόντος!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

 

«Μαρτυρίες του παρελθόντος, αφήνουν στο παρόν το σημάδι τους, αποδεικνύοντας ότι κάποτε υπήρξαμε».

Ο χώρος τέχνης «Μελάνυθρος», φιλοξενεί τις «Ιστορίες Πηλού (3)», με τίτλο «Αποτυπώματα», μια έκθεση που οργανώνει και επιμελείται η Εικαστικός – Κεραμίστρια Μαριλένα Μιχοπούλου, μαζί με την ομάδα τέχνης «Terractiva», μια ομάδα καλλιτεχνών που δημιουργούν και πρωτοπορούν κάθε φορά με οδηγό το ταλέντο, το πάθος και τις εμπνεύσεις τους.

Τα «Αποτυπώματα» φωτίζουν τις αποδείξεις της ύπαρξης, καθώς η ταυτότητα του διερχόμενου, περνά μέσα στο χρόνο, αφήνοντας τη σφραγίδα του, ανεξίτηλη. Η Μαριλένα Μιχοπούλου, με το νέο έργο της «Κύκλοι ζωής», δίνει έμφαση στη ροή της ζωής. Η νέα της δημιουργία, ανήκει στη σειρά των «Σπονδύλων» και αναδεικνύει το πέρασμα από την παιδική ηλικία, στην ενηλικίωση και την ωρίμανση στη συνέχεια.
                                                                           

Η έκθεση «Αποτυπώματα» κάνει τα εγκαίνιά της την Τετάρτη, 8 Ιουνίου στις 18.00 και διαρκεί έως τις 2 Ιουλίου. Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή 17.30 – 21.00, Σάββατο 11.00 – 14.30.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Λασκαρίνα Γιακουμάτου, Αλίν Δικαιούλια, Μίρκα Δραπανιώτου, Μάγκυ Ιωάννου, Γιώργος Κατσίγιαννης, Φανή Μεταξά, Ρένα Μεταξά, Μαριλένα Μιχοπούλου, Κατερίνα Μπάκλη, Νέλλη Νατζαρή Λεόν, Έλλη Σοφιανοπούλου, Έλενα Σταθοπούλου, Φούλα Στρατηγάκη, Δήμητρα Σταύρου, Brenda Urlichsen, Έλκη Φωτιάδου.

Χώρος Τέχνης «Μελάνυθρος»
Ζάππα 4, Καλλιμάρμαρο
210 3636904, info@melanithros.gr
Fb: @melanithros

Στόχοι που μας διαμορφώνουν...!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Μέσα από την επίτευξη στόχων διαμορφώνουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τις συνθήκες γύρω μας. Αυτός ο κανόνας αποκτά τεράστια αξία αν εφαρμόζεται με επιτυχία από ανθρώπους που υπηρετούν το Δημόσιο συμφέρον!

«...Στόχος είναι η ενοποίηση της φυσιογνωμίας και των τριών προαστίων και των τριών κοινοτήτων του δήμου, της Φιλοθέης, του Ψυχικού και του Νέου Ψυχικού, διατηρώντας κατά προέκταση το καθένα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Παράλληλα θα εξελιχθούν, θα ανακατασκευαστούν ή θα γίνουν εξ αρχής τα πάρκα, οι πλατείες και οι παιδικές χαρές που χρήζουν παρέμβασης...»... 

    

...τονίζει ο δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού, Δημήτρης Γαλάνης, με τον οποίο η Ανδρονίκη Παντιώρα είχε περπατήσει στους δρόμους του Νέου Ψυχικού, καταγράφοντας τα σχέδια και τις φιλοδοξίες του. Το ημερολόγιο έγραφε τότε Παρασκευή 12 Μαρτίου 2021 ( Βλ: https://northpages.blogspot.com/2021/03/blog-post_12.html )

          

Σήμερα, μόλις δεκατέσσερεις μήνες αργότερα, η Πλατεία Ελευθερίας είναι ανακαινισμένη, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου σύγχρονου και ασφαλούς πάρκου-παιδική χαρά, του Νέου Ψυχικού, που εγκαινιάστηκε σήμερα από τον ίδιο το δήμαρχο! Και τα παιδιά που χαίρονται αυθόρμητα και γελούν πηγαία, με πάθος, ζώντας στο ''Εδώ και Τώρα'', όρμησαν στην ολοκαίνουργια παιδική χαρά, γεμίζοντάς την με φωνές και παιχνίδια. Σπουδαίο μάθημα για εμάς τους ενήλικες εάν το υιοθετήσουμε, σε συνδυασμό πάντα με τη κατάλληλη διάκριση και ωριμότητα. Πόσοι από εμάς θα θέλαμε να τρέξουμε σε αυτή την όμορφη παιδική χαρά..!

Πολυσήμαντη εικαστική έκφραση!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Η τέλεση ενός εικαστικού ομαδικού δρωμένου προϋποθέτει την κοινωνική συνοχή και αποτελεί μία από τις πολλαπλές εκφάνσεις της τοπικής πολιτιστικής μας ταυτότητας.

Αποδεχόμενοι την πάγια ανάγκη ατόμων και συλλογικών ομάδων για την πολυεπίπεδη διαμόρφωση των εικαστικών τεχνών ανατρέχουμε στην προσπάθεια όλων των ετερόκλητων κοινοτήτων και εμφανίζοντας με τον υποκειμενικό χαρακτήρά μας την... αντικειμενική άποψη του μέσου που ''υπηρετούμε'', παρουσιάζουμε σήμερα μία ξεχωριστή δράση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου ''Marathon Art Festival''. Δράση στην κυριολεξία πρωτότυπη που την υπογράφουν εξαιρετικοί καλλιτέχνες. Ζωγράφοι, επαγγελματίες, ''καλοτεχνίτες'', απόφοιτοι σχολής ή αυτοδίδακτοι.

Η δράση, που επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά φέτος εξελίχθηκε την Παρασκευή και το Σαββατοκύριακο 20-22 Μαΐου, στους αρχαίους χώρους στο Ιερό των Αιγυπτίων Θεών στη Μπρεξίζα της Νέας Μάκρης και στο Ιερό της Αρτέμιδος Βραυρωνίας, στη Βραυρώνα. Εκεί οι δημιουργοί  στοχάστηκαν και ζωγράφισαν διά ζώσης με ''σύμμαχο'' την ηρεμία και την ενέργεια που προσφέρει ένας αρχαιολογικός χώρος. Τα δημιουργήματα-έργα θα εκτεθούν στο Μεσοελλαδικό Νεκροταφείο του Αρχαιολογικού Μουσείου του Μαραθώνα από το Σάββατο 4 Ιουνίου.
            

Ο τίτλος της δράσης, ''Στοχασμός στην προσφορά της Ιστορίας'' επιβεβαιώνει μέχρι ακέραιου τους σκοπούς του σωματείου στο Ιερό των Αιγυπτίων Θεών στη Μπρεξίζα της Νέας Μάκρης και στο Ιερό της Αρτέμιδος Βραυρωνίας, από την στιγμή που η πολυδιάστατη προσφορά στο παρόν και στο μέλλον αφήνουν τα ζωγραφικά έργα να αποτελούν μία ιστορική πραγματικότητα. Ένα δείγμα πως πολιτιστικοί σύλλογοι μετατρέπονται σε χώρους έκφρασης και διαχείρισης της τοπικής συλλογικής ταυτότητας, η οποία εκφράζεται αβίαστα αναμορφωμένη, κανονικοποιώντας μάλιστα τις μεταλλάξεις που η ίδια συνθέτει. Προκειμένου μάλιστα να αναδειχθούν οι τρόποι με τους οποίους οι τοπικοί πολιτιστικοί οργανισμοί αποκτούν κορυφαία θέση στη σύνθετη ιεραρχία των φορέων διαχείρισης της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η δράση πραγματοποιείται από το ''Marathon Art Festival'' στα πλαίσια του εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων (18η Μαΐου) σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής (ΕΦ.Α.ΑΝ.ΑΤ.). που στην αρμοδιότητας της είναι το Ιερό των Αιγυπτίων Θεών στη Μπρεξίζα της Νέας Μάκρης και το Ιερό της Αρτέμιδος Βραυρωνίας. Δύο σπουδαίας ιστορικής αξίας χώροι που διατηρούνται σε απίστευτα όμορφη κατάσταση και οι ειδικοί με σεβασμό έχουν αναδείξει κάθε γωνιά τους.

Ορμώμενοι από τα παραπάνω, οφείλουμε να επισημάνουμε την ευρηματικότητα των διοργανωτών, οι οποίοι λαμβάνοντας υπόψη τους την απήχηση των αναζητήσεών τους, προτείνουν μία καινοτόμο δράση. Η παρουσία-συμμετοχή των δημιουργών που εδραιώνει με την έκφρασή τους, πολιτιστικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς αναθεωρώντας την παραδοσιακή και επαναλαμβανόμενη μορφή εκδήλωσης. Θα ήταν παράλειψη αν δεν τοποθετούσαμε στον συγκεκριμένο ''καμβά'' τον ψυχικό ''σκηνοθέτη'' της δράσης και επικεφαλής του ''Marathon Art Festival'', Μάριο Αρμάο.

Ο αβάσταχτος κύριος "Π".

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Το νέο βιβλίο του Στέλιου Μάϊνα «Να θυμηθώ να παραγγείλω», από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο», είναι ένα βιβλίο για το βίωμα του πόνου και την αντιμετώπισή του, σωματικού και ψυχικού. Η Ελένη Νικολέλη, υποδέχτηκε τον ηθοποιό στο «Χαρτόπολις», στην παρουσίαση του βιβλίου του.

Ηρωίδα του μία αναισθησιολόγος, η οποία στην ιατρική της διαδρομή, βρέθηκε εν όψη του διλλήματος που ισορροπεί στην επιστήμη της ιατρικής μεταξύ ηθικού και ανήθικου, επιτρεπτού και μη, για το αν θα αφήσει έναν άνθρωπο που είναι άρρωστος, να υποφέρει και να πονά ή θα πάρει την απόφαση να τον ανακουφίσει με τον ορό της ευθανασίας. Η ηρωίδα του Στέλιου Μάϊνα, έκανε τη δική της επιλογή, η οποία την οδήγησε στο κελί της φυλακής, εκεί απ' όπου αφηγείται και την ιστορία της ζωής της. Μια ιστορία που προβληματίζει και συγκλονίζει ταυτόχρονα.                                           

Όλοι έχουμε βρεθεί στην κατάσταση να σκεφτούμε για εμάς ή για κάποιον δικό μας άνθρωπο που νοσεί, τι νόημα έχει να ζεις αν πονάς. Η ευθανασία με ιατρική καθοδήγηση επιτρέπεται μόνο σε τέσσερις χώρες στην Ευρώπη. Στην Ολλανδία, Ελβετία, Σουηδία, Δανία. Συναντώντας τον ηθοποιό στο «Χαρτόπολις», είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για τον πόνο, τον αβάσταχτο κύριο «Π» που επισκέπτεται τη ζωή μας για να μας μάθει κάτι. «Ο πόνος δεν έχει όριο. Είναι ένα μηχανισμός του οργανισμού που ενεργοποιεί τα συστήματα άμυνάς του και μας προειδοποιεί ότι κάτι συμβαίνει στον οργανισμό μας. Δεν είναι καλό να μένει μόνιμα ο πόνος στον οργανισμό μας, διότι αλλοιώνει το βιολογικό μας σύστημα, αλλά περισσότερο απ’ όλα, αλλοιώνει τη σκέψη μας. Ένας άνθρωπος που πονάει διαρκώς, δεν μπορεί να παραμείνει υγιής ψυχικά.               

Το θέατρο είναι ένας τρόπος, ένας παράγοντας που δημιούργησε ο άνθρωπος για να απαλύνει τον πόνο, όπως και η διέξοδος προς την κοινωνικοποίησή μας, απαλύνει τον πόνο της μοναξιάς μας και της συνείδησης ότι θα φύγουμε μόνοι. Επομένως ο πόνος είναι καλός μέχρι ενός σημείου και για να τον αντιμετωπίσουμε, εφεύρουμε τα λεγόμενα παυσίπονα», υπογραμμίζει ο Στέλιος Μάϊνας.                           

Αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου, στάθηκε ένας φίλος, ο οποίος επικοινώνησε μαζί του για να του πει ότι υπέγραψε συμβόλαιο ευθανασίας, αφού ενημερώθηκε για την ασθένειά του, όμως προς έκπληξη ακόμα και του ιδίου, επέζησε των προγνώσεων. Ένα σημείο που ενισχύει ακόμη περισσότερο το δίλλημα μπρος στο άκουσμα μιας ασθένεια του "...να ζήσω ή να μην ζήσω".                               

«Οι θεατρικοί ρόλοι είναι υποδεέστεροι της προσωπικότητας, του χαρακτήρα. Οι ηθοποιοί δεν μπαίνουν σε κανένα ρόλο. Υποδύεσαι ένα χαρακτήρα με τον εαυτό σου, προκειμένου να τον οδηγήσεις κάπου. Είναι μια διαδικασία εργασίας. Σε μια παράσταση δίνεις ότι έχεις συνεννοηθεί με το σκηνοθέτη. Εδώ, στο βιβλίο, στο γράψιμο, είμαι εγώ. Ένας ηθοποιός που γράφει, βγάζει τον εαυτό του», επισημαίνει ο Στέλιος Μάϊνας, ένας καλλιτέχνης που άφησε απλόχερα το ταλέντο του μέσα από τις παραστάσεις του, αλλά και που διατηρεί ταυτόχρονα μια καθαρή, αφοπλιστική ματιά στα γεγονότα

Αυτή την περίοδο ο ηθοποιός βρίσκεται στο θέατρο «Πορεία» όπου γίνονται οι πρόβες για το «Labor», ένα έργο που αποτελεί την πρώτη θεατρική γραφή της Ανθής Τσιρούτ, μιας νέας συγγραφέα. Παίζουν η Ιωάννα Παππά και ο Ορέστης Χαλκιάς, με σκηνοθέτη την Άνυ Λοίζου, ενώ ολοκληρώνονται τα γυρίσματα της ταινίας του Σωτήρη Γκορίτσα με τίτλο «Εκεί που ζούμε», η οποία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Χρήστου Κηρθαιώτη που αποτυπώνει το σύγχρονο προβληματισμό της εποχής και των καιρών που διανύουμε, σχετικά με έναν νέο άνθρωπο που ταλαντεύεται για το αν θα αποφασίσει να μείνει στην πατρίδα του ή θα φύγει προς αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό. 

Μέσα από τις πράξεις μας!

Η δημιουργία δεν εξηγείται αιτιακά, ούτε παράγεται μηχανικά. Το πλήρες νόημα των πράξεών μας δεν μας είναι γνωστό τη στιγμή που συμβαί​νει​, παρά μόνο εκ των υστέρων.

Αν και δημιουργούμε τον εαυτό μας μέσα από τις πράξεις μας, δεν γνωρίζουμε εκ των προτέρων τις βιωματικές συνέπειές τους. Η πράξη μετασχηματίζει τον δρώντα, συχνά με απρόβλεπτο τρόπο. Δίνουμε συνοχή στη ζωή μας αναζητώντας αφηγηματικά, εκ των υστέρων, το νήμα που συνδέει τις εμπειρίες μας​... Το North Creative μας συνδέει και συνδέει τις εμπειρίες μας με την απόλαυση της δημιουργίας. Τεράστια εμπειρία το έργο μας για ένα θεσμό 70 και πλέον ετών: Ιστορικό Ράλλυ Ακρόπολις 2022​.

Ανδρονίκη Παντιώρα
Πέτρος Καστορίνης

100 χρόνια μνήμης!

Οι εικόνες της Σμύρνης ταξίδεψαν στο χρόνο, στην εκδήλωση μνήμης που διοργάνωσε η Ελληνογαλλική Σχολή Ουρσουλινών, με κεντρικό ομιλητή τον Αχιλλέα Χατζηκωνσταντίνου, Ιστορικό, Ερευνητή και τη συμμετοχή των μαθητών της Σχολής.

Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία της η Αντιπεριφερειάρχης Βορείου Τομέα Λουκία Κεφαλογιάννη και ο Πάτερ Ιωαννίκιος, από τον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Νέου Ψυχικού.                      

Στην ομιλία του ο Αχιλλέας Χατζηκωνσταντίνου (Φωτό επάνω με την Αντιπεριφερειάρχη Λουκία Κεφαλογιάννη και το Γενικό Διευθυντή της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών, Βασίλειο Σπυρογιάννη), αναφέρθηκε στο μεγαλείο της Σμύρνης, για το πως γεννήθηκε αυτή η μεγάλη Μητρόπολη, τοποθετώντας την στο χώρο και στο χρόνο και τονίζοντας ιδιαιτέρως το γεωγραφικό της στίγμα, το οποίο διετέλεσε τα μέγιστα στην τεράστια εμπορική και πολιτισμική της ανάπτυξη. Οι μαθητές του Λυκείου, μίλησαν για την αρχιτεκτονική της Σμύρνης, την οικονομία, το εμπόριο και τα επαγγέλματα που προήχθησαν. 

Οι μαθητές Γυμνασίου, επικεντρώθηκαν στην πνευματική παραγωγή της Σμύρνης, αλλά και στη Σμύρνη της διασκέδασης και του χορού, ενώ Σμυρνέϊκα τραγούδια και μουσικές πλημμύρισαν το θέατρο της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών, από τους μαθητές της χορωδίας Γυμνασίου  - Λυκείου και του ωδείου Ουρσουλινών - Δελασάλ.                                                                         

Στην φωτογραφία πάνω η εικονιζόμενη, Μαρία Ορφανού, φιλόλογος από το σχολείο, φορά τη στολή από τα Αλάτσατα της Σμύρνης, ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα φορεσιάς της Σμύρνης, που παραχώρησε το Λύκειο Ελληνίδων και η εκπρόσωπός του που παρέστη στην εκδήλωση, Μαρία Νασοπούλου.  

Η δύναμη κρύβεται στις επιλογές μας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η Νάνσυ Μαλέρου, με το νέο της βιβλίο "Εσωκεντρισμός", από τις εκδόσεις "Πεδίο", μας εισάγει στην έννοια της εσωτερικής αναζήτησης, της ενδοσκόπησης, προκειμένου να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα, να τον αγαπήσουμε, αλλά πάνω απ' όλα να προχωρήσουμε.

Ο εσωκεντρισμός, είναι το αντίθετο του εγωκεντρισμός. Στρέφομαι μέσα μου, με σκοπό να εξερευνήσω ποιος είμαι και τι θέλω, πόσο τετριμμένο πια. Μέσα όμως από τα τετριμμένα, τα απλά, βασικά ερωτήματα που θέτουμε, βρίσκονται οι τρόποι που ξεμπλοκάρουν τα μονοπάτια της σκέψης, τις διαδρομές του μυαλού, με στόχο τι άλλο από το να οδηγηθούμε σε μια καλύτερη ζωή, να οδηγηθούμε στο να καλυτερέψουμε το παρόν μας.                                                                                

Η Νάνσυ Μαλέρου ήταν καλεσμένη της Ελένη Νικολέλη, χθες Σάββατο 7 Μαίου, στο "Χαρτόπολις", στο Φάρο Ψυχικού, για να υπογράψει το βιβλίο της, με στενούς φίλους, συνεργάτες και την οικογένειά της. Η Life Coach που δίνει μεγάλη σημασία στη δύναμη της επιλογής και πως αυτές διαμορφώνουν, αλλάζουν το τώρα και το σήμερα της ζωής μας, με διακύβευμα και στόχο το να προοδεύει κανείς και να εξελίσσεται, υποστηρίζει: «Οι άνθρωποι θέλουν κάτι καλύτερο. Μπορεί να θέλεις απλά κάτι καλύτερο στη ζωή σου και αυτό είναι μια αξία. Η πρόοδος και η εξέλιξη είναι αξίες και είναι κάτι που το έχεις ή το αποκτάς κατ’ επιλογή ή το απορρίπτεις. Άλλος πασχίζει να είναι δίκαιος και άλλος πασχίζει να εξελιχθεί.                                                                       

Δεν έχουμε μάθει να δίνουμε την πρέπουσα σημασία στον εαυτό μας, γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι με όλα τα άλλα. Λέμε εντάξει, δεν μπορώ τώρα να ασχοληθώ με αυτό. Επί της ουσίας ένα μικρό απόστημα, φτάνει να γίνεται πληγή και μετά αρχίζουν να φταίνε οι γονείς μας, το παρελθόν μας, ο κόσμος, οι άνθρωποι, η κοινωνία. Πλην όμως εμείς κάνουμε την επιλογή όταν χτυπάει το πρώτο καμπανάκι να την αγνοήσουμε. Δεν μας την επιβάλλει κανείς», υποστηρίζει η Νάνσυ. Η Πατρίσια Φωτίου, στην εικόνα πάνω, μία ζωηρή εκπρόσωπος της Kalopsia Revisionist Eyewear, που αγαπά τη ζωή και το νόημα της ύπαρξης, ήταν χθες στο "Χαρτόπολις", για τη Νάνσυ Μαλέρου και την παρουσίαση του βιβλίου της. Την αποθανατίσαμε, σε ένα μοναδικό ενσταντανέ. 

                                                                                   

Φίλοι και συνεργάτες, άνθρωποι που αποδίδουν την αρμόζουσα ενέργεια και δυναμική στον τρόπο που στέκονται στη ζωή, δραστηριοποιούνται επαγγελματικά και κινούνται στον κόσμο, βρέθηκαν κοντά στη Νάνσυ Μαλέρου χθες, όπως η Έφη Παρίσση στη εικόνα επάνω, από τη "The Purpose Strategy", την εταιρεία που οδηγεί τους συνεργάτες της σε μια αποτελεσματική ηγεσία, προσθέτοντας ρόλο και σκοπό στην κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, χτίζοντας πάνω στις αρχές και τις αξίες που αντιπροσωπεύει και εμφυσύει κάθε brand.

                                                                          

Οι απόψεις διίστανται. Υπάρχει μία άποψη στην ψυχολογική προσέγγιση, που αναφέρει ότι αν δεν ξύσεις την παλιά πληγή, να δεις τι έχει συμβεί, δεν θα γιατρευτείς. Σεβαστή και έχει αποδείξει και την αξία της, διατρανώνει η Νάνσυ Μαλέρου. «Αν είσαι πολύ απασχολημένος στο να προχωράς, να εξελίσσεσαι, να αλλάζεις, να μην μένεις στάσιμος, το παρελθόν το κοιτάζεις για να το αγαπήσεις. Θέλω να πω, είμαστε προϊόντα του παρελθόντος μας, καταλαβαίνουμε τι μας ταιριάζει και κάνουμε τις επιλογές μας για την επόμενη ημέρα. 

Δεν θέλω να καθίσω να αναλύσω πως ένιωθα στην παιδική μου ηλικία. Εμένα αυτό το πρωτόκολλο, δεν μου ταιριάζει σαν άνθρωπο. Σε άλλους μπορεί να δουλεύει και έχω απόλυτο σεβασμό σε αυτό. Αν είσαι όμως κατηγορία ανθρώπου που δεν σου αρέσει να μένεις στο παρελθόν, το παρελθόν το χρησιμοποιούμε για να αντλήσουμε μαθήματα και να κοιτάξουμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, γιατί είμαστε προϊόντα του παρελθόντος μας ούτως ή άλλως. Αν δεν συμπαθούμε τον εαυτό μας πολύ, αυτό θα είναι ένα θέμα που θα το σέρνουμε μαζί μας, όπου κι αν πάμε», υπογραμμίζει η Νάνσυ. 

                                                                                       

Ο Δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού, Δημήτρης Γαλάνης, με την Ελένη Νικολέλη και την Κατερίνα Γκαγκάκη, Αντιδήμαρχο Κοινωνικής Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων, επισκέφτηκε το βιβλιοπωλείο "Χαρτόπολις", υπέρμαχος της γνώσης και της φιλαγνωσίας, ο Δημήτρης Γαλάνης, θαυμαστής του γυναικείου φύλου, βρέθηκε ανάμεσα σε δύο ξεχωριστές γυναίκες, στο κλικ του φωτογραφικού φακού. Με αφορμή την Ημέρα της Μητέρας σήμερα, αντλώντας χαρά και έμπνευση από το La Vita e Bella, "Η ζωή είναι ωραία" του απίθανου Ρομπέρτο Μπενίνι, χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες, που διάγουν προσκείμενες σε αυτόν το δύσκολο και πολυδιάστατο ρόλο τους, ένα βίο με τεράστια ευθύνη. Να μεγαλώσουν και να διαπαιδαγωγήσουν παιδιά, μαθαίνοντάς τους την ομορφιά της ζωής.                                                                                      

Η Νάνσυ Μαλέρου στην εικόνα πάνω με την Ελένη Κοντογιάννη, Εμβρυολόγος. Εστιάζοντας στις ενοχές, όπως αναφέρεται και στο εξώφυλλο του βιβλίου «Πως να ζήσεις αναπολογητικά σε έναν κόσμο γεμάτο ενοχές» και πως αυτές πλασάρονται παραπλανητικά, μπολιάζοντας με δυσλειτουργικότητα και προβληματισμό, τη ροή και την εξέλιξη των σχέσεών μας σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, η Νάνσυ Μαλέρου τονίζει: «Είμαστε ενοχικοί. Οι ενοχές μπαίνουν μέσα στις επιλογές μας. Από ενοχή λέμε ναι, ενώ θα θέλαμε να πούμε όχι, γιατί πρέπει πιθανόν να ευχαριστήσουμε κάποιον ή να υπηρετούμε ένα συγκεκριμένο πρότυπο. Παντρευόμαστε κάποιον που δεν θέλουμε πραγματικά, που δεν αγαπάμε κατά βάθος, κάνουμε μια δουλειά που δεν μας αρέσει όσο θα έπρεπε ή κάνουμε επιχειρηματικές επιλογές γιατί θέλουμε να φανούμε. 

                                                                                     

Στην ουσία οι ενοχές δεν έχουνε να κάνουνε πάντα με τους άλλους, έχουνε να κάνουνε με εμάς. Δυσαρεστούμε τον εαυτό μας γιατί κάπου πρέπει να τον ταιριάξουμε. Μπορεί να το έχουμε χτίσει μόνοι μας. Λόγω ότι δεν μου αρέσει να εναποθέτω την ευθύνη στους άλλους, ναι, μπορεί από κάπου να δημιουργήθηκαν οι ενοχές, είμαστε όμως ενήλικες, οπότε για εμένα το θέμα είναι «εγώ έχω ενοχές και εγώ θέλω να απαλλαγώ από αυτές. Εγώ έχω κάτι και θέλω να το αλλάξω, οπότε είναι δική μου ευθύνη, δουλειά και υποχρέωση να το κάνω. Δεν θα κοιτάξω ποιος μου φταίει», σημειώνει η Νάνσυ. Στην εικόνα πάνω με τη Μαλού Λαρσινού, Health Wellness Coach και το σύζυγό της. 

Η Δρ. Νάνσυ Μαλλέρου είναι ιδρύτρια της Life Clinic Group και ανάμεσα στους πρωτοπόρους του Coaching στην Ελλάδα. Μέσα από τα σεμινάρια, τις ομιλίες, τα άρθρα και τα βιβλία της έχει επηρεάσει θετικά τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Έχει την πατρότητα του όρου «Εσωκεντρισμός» ο οποίος αποτελεί τη βάση της προσέγγισής της και διέπει την μεθοδολογίας της στο Coaching. Είναι ιδρυτικό μέλος και τέως Πρόεδρος του Ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Coaching (International Coach Federation) και Coach των ομιλητών των TEDxAthens. Έχει επίσης γράψει τα βιβλία «Καλύτερα Γίνεται» και «Ανταγωνιστές, συνεργαστείτε!». 

Διαθέτει πτυχίο Γαλλικής Φιλολογίας, Master σε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Διδακτορικό στις συνεργατικές στρατηγικές. Έχει πτυχίο Coaching από το CoachU κι έχει παρακολουθήσει σεμινάρια Life Style Management από το Harvard Medical School-Dept. of Continuous Education. Έχει 14 χρόνια εμπειρίας στα πολύ απαιτητικά εργασιακά περιβάλλοντα πολυεθνικών εταιρειών σαν στέλεχος Επικοινωνίας και έχει διδάξει Μάρκετινγκ κι επικοινωνία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για περισσότερο από μία δεκαετία.