Εικαστική πολυμορφία!

Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της αρχαιότητας ήταν τα Ελευσίνια Μυστήρια, προς τιμή της θεάς Δήμητρας. Σήμερα, μετά από μία τεράστια καταγραφή στην ιστορία, η Ελευσίνα ''προβάρει'' το σύγχρονο προφίλ της, όπου το 2023 θα είναι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης!

Η Ελευσίνα διαθέτει 10χλμ παραλιακής, παράκτιας ζώνης, κατά μήκος της οποίας στο μεγαλύτερο μέρος της, αναπτύσσεται η εγκαταληφθείσα πλέον βαριά βιομηχανία της, των ναυπηγείων και των δύο απενεργοποιημένων ελληνικών κολοσσών, των τσιμέντων και του χάλυβα, η δραστηριότητα των οποίων έχει σταματήσει χρόνια πριν και φυσικά καλύπτονται οι λιμενικές της ανάγκες. Αυτοί είναι και οι δύο βασικοί, κύριοι λόγοι, που η πρόσβαση στις ακτές της, είναι περιορισμένη. Η ακμή και η παρακμή της εμποροβιομηχάνισης της Ελευσίνας, παρόλ’ αυτά δεν στέρεψε από τους κατοίκους, την δημιουργικότητά τους, που την εξέφραζαν και την εκφράζουν ποικιλοτρόπως! Τα σημαντικά πράγματα στη ζωή τους όπως η ιδιαίτερη αγάπη για τον τόπο τους, η τέχνη, η ιστορία και η έντονη αντίδρασή τους στο επιβαρυμένο περιβάλλον της πόλης τους, δεν τους προκάλεσε εμμονή, αλλά στόχο και σκοπό. 

Η ανάγκη έκφρασης τους άνοιξε ένα παράθυρο σε ένα κόσμο παράλληλο. Η τέχνη βρίσκει εφαρμογή σε μια άλλη διάσταση. Σε αυτό το πνεύμα ανακαινίστηκε το παλιό Διοικητήριο, το οποίο λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο και φιλοξενεί διοργανώσεις που φέρνουν την Ελευσίνα στην πρωτοπορία της δημιουργίας. Δεν είναι τυχαίο που αναδείχθηκε σε σημείο αναφοράς για τα Αισχύλεια, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που ξεκίνησαν πριν από 42 χρόνια. Και το σημαντικότερο… σε λίγες ημέρες η Ελευσίνα εγκαινιάζεται ως Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2023. 

Το οδοιπορικό μας στην πόλη βασίστηκε σε αυτό. Στη φώτιση της καλλιτεχνικής πλευράς της πόλης, εν όψει της μεγάλης στιγμής. Της έναρξης των εκδηλώσεων που θα σηματοδοτούν την ανακήρυξη της Ελευσίνας ως Πρωτεύουσα Πολιτισμού της Ευρώπης.

Σε μία πόλη που δημιουργήθηκε σχεδόν 4000 χρόνια πριν, μαζί με την Αθήνα, την Ολυμπία, τη Δήλο και τους Δελφούς, η προτεραιότητα του ενδιαφέροντος, εστιάζει στον αρχαιολογικό χώρο. Ειδικά στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, μιας εκ των 5 ιερών πόλεων της Αρχαίας Ελλάδας. Περιηγηθήκαμε στον αρχαίο οικισμό, στα σπουδαιότερα μνημεία του. Την Ιερά Αυλή, χώρο συγκέντρωσης των πιστών, κατάληξη της Ιεράς οδού, όπου υπήρχαν ναοί με βωμούς για θυσίες στις θεές καθώς και στο ναό της Προπυλαίας Αρτέμιδος του 2ου αιώνα μ.Χ. Τα Μεγάλα Προπύλαια, Δωρικό Πρόπυλο, αντίγραφο των Μνησικλείων Προπυλαίων της Ακρόπολης των Αθηνών, τα Μικρά Προπύλαια, εσωτερικό Ιωνικό Πρόπυλο, αφιερωμένα στη θεά, από τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ, το Τελεστήριο, μεγάλη τετράγωνη αίθουσα με έξι εισόδους, δύο σε κάθε πλευρά και οκτώ βαθμίδες για τους μύστες στις τέσσερις πλευρές, όπου στο κέντρο υπήρχε το ανάκτορο, το άδυτο της Ελευσινιακής λατρείας, στο οποίο έμπαινε μόνο ο Ιεροφάντης για την τέλεση των μυστικών ιερουργιών. 

Τις Θριαμβικές Αψίδες, που αποτελούν ρωμαϊκά αντίγραφα της αψίδας του Αδριανού των Αθηνών και χτίσθηκαν μετά το 129 μ.Χ. Το Καλλίχορον Φρέαρ, όπου σύμφωνα με τον Ομηρικό Ύμνο, εκεί κάθισε η θεά Δήμητρα, όταν ήρθε στην Ελευσίνα και εκεί τελούνταν οι χοροί των γυναικών της Ελευσίνας, που αποτελούσαν μέρος των ιεροτελεστιών προς τιμή της θεάς Δήμητρας. Το Πλουτώνειο, Ιερό Περίβολο με σπηλιά απ' όπου σύμφωνα με την παράδοση, είχε φανεί ο Πλούτων, θεός του Άδη, όπου γινόταν αναπαράσταση της ετήσιας επιστροφής της Περσεφόνης στη γη και το Μυκηναϊκό Μέγαρο, ναός σε σχήμα ορθογωνίου παραλληλογράμμου, με δύο κίονες κατά μήκος του κύριου άξονα.

Το 2005 διοργανώθηκε το διεθνές επιστημονικό συμπόσιο ''Ιερά και λατρείες της Δήμητρας στον αρχαίο ελληνικό κόσμο'' στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από το Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας, Ιστορίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, με στόχο να προσεγγίσει ερμηνευτικά τα λατρευτικά δεδομένα της αρχαιότητας, εστιάζοντας στην μυστηριακή λατρεία της Δήμητρας από την Ελευσίνα. Με επιβεβαιωμένη την ευρύτερη αποδοχή της Δήμητρας, ένεκα της γήινης εφορίας που προσδίδει στους τόπους επίσκεψής της η θεά, αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην αρχαιότητα! Η αναχώρηση της Δήμητρας από την Ελευσίνα, μετά την επικράτηση του χριστιανισμού, δεν εξάλειψε την ανάγκη των γεωργών για θεϊκή βοήθεια. Καθώς οι αρχαίοι θεοί δεν μπορούσαν πλέον να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, οι άνθρωποι στράφηκαν στην Παναγία και συνέδεσαν το αγροτικό ημερολόγιο με τον βίο της. Στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, ανατολικά και πάνω από τον ναό της Φαυστίνας στην κορυφή του λόφου, δεσπόζει ο μεταβυζαντινός ναός της Παναγίας, της Μεσοσπορίτισσας, που γιορτάζει καταμεσής (20 Νοεμβρίου) της σποράς, χτισμένος πάνω στα ερείπια παλαιότερου, πιθανότατα μιας εκ των τριών παλαιοχριστιανικών βασιλικών της Ελευσίνας. Σήμερα από το παλαιότερο κτίσμα είναι πλέον ορατά μόνο τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της ανατολικής πλευράς.    

Η Ελευσίνα αποτελεί ένα απίστευτο καταφύγιο ιδεών για κάθε εικαστικό δημιουργό. Σε όποιο σημείο της κι αν βρίσκεσαι κάνοντας μία στροφή 365 μοιρών, διαπιστώνει κανείς αντίστοιχες σε αριθμό πηγές έμπνευσης! Ειδικά αν αναζητάς την εικόνα, το κάδρο που θα σου προκαλέσει ανέλιξη ψυχής. Λίγες εκατοντάδες μέτρα παραλιακά και δυτικά της πόλης, μέσω του ''Τιτάν'' που επιτρέπεται η διέλευση, συναντάς την Βλύχα. Σημείο που σε κάνει να στρίβεις συνεχώς την όρασή σου από το επίγειο στο ουράνιο, από το απτό στο ιδεατό, από το ομοίωμα στο πρωτότυπο, σύμφωνα με τα νεοπλατωνικά αξιώματα... Δημιουργείς εικόνες που στην κυριολεξία πρέπει να ξύσεις τον καμβά για να βρεις την αλήθεια! 

Ένας μοναδικός διάλογος, μεταξύ ενός απόλυτα εικαστικού τοπίου με τον έντονο προβληματισμό της περιβαλλοντολογικής καταστροφής. Εκφράζοντας τη λογική και θεωρώντας ότι πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ συναισθημάτων και σκέψεων, μένεις καρφωμένος στις εικόνες της Βλύχας. Στην θαλάσσια αυτή περιοχή της Ελευσίνας, με τα βυθισμένα και εμφανή ναυάγια, φαντάσματα πλοίων, μιας άλλης εποχής. Πολλά από αυτά έχουν χαρακτηριστεί επικίνδυνα και επιβλαβή για το θαλάσσιο περιβάλλον. Ορισμένα έχουν εγκαταλειφθεί εκεί από τις αρχές της δεκαετίας του '80. Εκτός από τα ναυάγια, όμως, στον όρμο της Βλύχας έχουν δέσει πλοία, τα οποία είτε έχουν παροπλιστεί λόγω της κρίσης, είτε είναι κατασχεμένα και επικίνδυνα για χρήση, αφού το λιμάνι της Ελευσίνας είναι το μόνο καραβοστάσι που έχουμε για παροπλισμένα. Όλο τα στοιχεία αυτά συνθέτουν ένα ασύλληπτο εικαστικό σκηνικό, μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης και προβληματισμού για κάθε σκεπτόμενο ον... 

                                                                                 

Το σιδηροδρομικό δίκτυο που στην διαδρομή του το 1884 περιλαμβάνει την Ελευσίνα καθώς και η διάνοιξη του Ισθμού της Κορίνθου το 1893 σε συνδυασμό με Θριάσιο πεδίο και την δημιουργία του εργοστασίου ''Σαπωνοποιείο Χαριλάου'', προκαλεί την εμπορική και βιομηχανική εξέλιξη της πόλης των 250, σύμφωνα με την απογραφή του 1827, κατοίκων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, με συνεταίρο τον Νικόλαο Κανελλόπουλο, τον ιδρυτή της τσιμεντοβιομηχανίας ''Τιτάν'', το μετέτρεψαν σε ελαιουργείο, που έφτασε να απασχολεί περίπου 250 εργαζόμενους. Η ακμή της εμποροβιομηχανικής ιστορίας, περιλαμβάνει δύο χαλυβουργικές μονάδες, δύο ναυπηγεία, δύο εργοστάσια παραγωγής τσιμέντου, δύο διυλιστήρια, σε περίπου 10 χιλιόμετρα παραλιακής ζώνης, ενώ τα εργοστάσια ''Βότρυς'', ''Κρόνος'', ''Ρετσινάδικο'', ''Νέζη'' και ''Ελαιουργική'' αποτυπώνουν την τερατώδη βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης. 

Η αντίστροφη μέτρηση της αποβιομηχάνισης ξεκίνησε σταδιακά από τη δεκαετία του 1980, με το κλείσιμο των πρώτων μεγάλων μονάδων, για να καταλήξουμε στο σήμερα, όπου σχεδόν όλες έχουν κλείσει, αφήνοντας πίσω τους δυστυχώς, πλήθος ανθρώπων που στερήθηκαν ένα βιοποριστικό μεροκάματο, απίστευτους χώρους και μία πολιτιστική παρακαταθήκη που διαμορφώθηκε από την σχέση τον εργαζομένων και την πολύχρονη εργασία τους σε αυτά τα καλοσχεδιασμένα εργοστάσια. Σήμερα πολλά από αυτά έχουν ανακαινιστεί και ειδικά το ''Σαπωνοποιείο Χαριλάου'' θα αποτελέσει κεντρικό σημείο της Ευρωπαϊκής Πολιτιστικής Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας του 2023.

                                   

Με θέμα τη γυναίκα!

Τοιχογραφίες γένους θηλυκού, που αφορούν τη γυναίκα ως σύμβολο, τη γυναίκα σε όλες τις εκφάνσεις, καλλιτέχνες της street art και του graffity, ζωγράφισαν τους τοίχους του αθλητικού κέντρου «Μάρκος Παπαδάκης», στο Χαλάνδρι.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο, ο Δήμος Χαλανδρίου διοργάνωσε το 1ο Φεστιβάλ Street Art, όπου οι τοίχοι του Αθλητικού Κέντρου στο Χαλάνδρι, μετατράπηκαν σε πεδίο καλλιτεχνικής δημιουργίας και έκφρασης.  

                                                                                 

Η Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο ξεκίνησε το 2007 στη Γαλλία, με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Καλλιτεχνών των Τεχνών του Δρόμου (Federation des Arts de la Rue) και έκτοτε, γιορτάζεται κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου.

                                                                           

Οι καλλιτέχνες φαντάστηκαν τη γυναίκα με όλα της τα χαρακτηριστικά, σε ελεύθερη απόδοση, στο σύνολο των ρόλων της, εμπνεύστηκαν από τα ερεθίσματα των καιρών, όπως και από τα καθιερωμένα αρχέγωνα πρότυπα, θέλοντας βέβαια να δώσουν ταυτόχρονα και τα στοιχέια εκείνα που πηγάζουν μέσα από κάθε γυναικεία ύπαρξη.

                                                                               

Στη δράση συμμετείχαν και καλλιτέχνες του graffity, μουσικά σχήματα, ακρoβατικές ομάδες, με Dj, ενώ workshop για μικρούς και μεγάλους, πραγματοποιούνταν κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ. 

Στα ίχνη του... «θηρίου»!

Ακολουθώντας τα χνάρια του «θηρίου», του πρώτου ατμοκίνητου προαστιακού σιδηροδρόμου της Αθήνας, που συνέδεε τους δύο όμορους δήμους Διονύσου και Κηφισιάς, μεταφέροντας μάρμαρο, έτρεξαν σήμερα, δρομείς, αθλητές και πολίτες όλων των ηλικιών.

Στον αγώνα δρόμου που διοργανώθηκε από τους δήμους Διονύσου και Κηφισιάς, υπό την αιγίδα του Υπ. Τουρισμού, το δρομικό κίνημα διένυσε υπέροχες διαδρομές, δίπλα στη φύση, αναδεικνύοντας την ομορφιά και την ιστορία των δύο δήμων.

                                                                                     

                                                                                 

Το πρόγραμα της διοργάνωσης περιελάμβανε, τον ημιμαραθώνιο δρόμο, ο οποίος περνούσε μέσα μέσα από την παλιά σιδηροδρομική γραμμή που λειτούργησε ένα αιώνα πριν και ένωνε τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό του Διονύσου με τη Νέα Ερυθραία, για τη μεταφορά μαρμάρων. Η γραμμή ήταν ο προάγγελος του "Θηρίου", του πρώτου ατμοκίνητου προαστιακού σιδηροδρόμου της Αθήνας, που σταμάτησε να λειτουργεί το 1938. Παράλληλα, στην Κηφισιά, διεξήχθη αγώνας δρόμου 5 χλμ. καθώς και αγώνας παιδιών αλλά και ΑΜΕΑ με αμαξίδιο. Το κοινωνικό αποτύπωμα των δράσεων έντονο, καθώς υποστήριζε τους σκοπούς και τις δράσεις του Χαμόγελου του Παιδιού. Όλοι οι δρομείς που τερμάτισαν, παρέλαβαν αναμνηστικό δίπλωμα και ειδικά σχεδιασμένο μετάλλιο, ενώ οι πρώτοι τρεις όλων των κατηγοριών βραβεύτηκαν για τη διάκρισή τους.                                                   

Ο Δήμαρχος Κηφισιάς Γιώργος Θωμάκος, (Φωτό πάνω), απονέμει μετάλλιο στους νικητές, κάνοντας λόγο για μία ημέρα που η ιστορία, συνάντησε τον αθλητισμό, την κοινωνική προσφορά και την αλληλεγγύη. Την αιγίδα του στον αγώνα, είχε παραχωρήσει το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου με το τμήμα «Οργάνωση και Διαχείριση Αθλητισμού», ενώ η δράση εντάσσεται στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα άθλησης «BEACTIVE», μέσω της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού.                                         

Μετάλλια απένειμαν επίσης στους αθλητές ο Αντιδήμαρχος Εκάλης Αχιλλέας Κουρέπης και ο υποψήφιος βουλευτής με τη Ν.Δ Φώτης Καρύδας (Φωτό πάνω).

Στο Champions League του καφέ!

 γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του ορθολογισμού στην κοινωνική ψυχολογία εκφράζεται με την προσωπική επιθυμία για διακριση. Διάκριση στο επαγγελματικό μας περιβάλλον, με την σωστή και υγιή μέθοδο της απόλυτης εκπαιδευσης, της πλούσιας εμπειρίας και της συνεχούς ενημέρωσης στον τομέα μας.  

Στη διαπίστωση ότι δεδομένου του κοινωνικού κλίματος στην Ελλάδα, με τους νέους σύγχρονους επαγγελματίες να αναζητούν την ενημέρωση όπου θα τους προσδώσει την εξέλιξη σε επαγγέλματα που πριν χρόνια δεν τα ''πίστευε'' κανείς, η χώρα μας θα πρέπει να ''καυχιέται'' για έλληνες ειδικούς σε πολλούς τομείς.

                                                    

Στην κυριολεξία χαρακτηριστικό παράδειγμα στην συγκεκριμένη εκσυγχρονιστική ''εξίσωση'' αποτελεί ο Σταύρος Τσιώλης. Ένας άνθρωπος ειδικός για να μας κάνει μία επαναλαμβανόμενη απόλαυση μεσα στην καθημερινότητά μας, ακόμα καλύτερη. Ο Σταύρος Τσιώλης έχει ''σπουδάσει'' την προπαρασκευή των κάθε λογής ροφήματος του καφέ, έχει μορφωθεί σε αυτό στην Ιταλία (Που αλλού άλλωστε..;) και έχει αποκτήσει μία πολύχρονη εμπειρία εργαζόμενος ως μπαρίστας στα σπουδαιότερα καφέ της χώρας.
                                                                                    

Ο Σταύρος Τσιώλης την γνωρίζει την τεχνική της δουλειάς του και την έχει αναγάγει σε τέχνη. Αναζητά την εξέλιξη και δεν φοβάται να ''βουτήξει'' σε ανταγωνιστικά μονοπάτια πιστεύοντας πως αυτά όχι απλά τον δυναμώνουν αλλά τον εξελίσσουν ως επαγγελματία! Η συμμετοχή του στο πρωταθλήματα καφέ του SCA (Specialty Coffee Association) στα τέλη Νοεμβρίου επιβαιβεώνει του λόγου το αληθές.

Η συμμετοχή κάθε επαγγελματια στο ''Champions League'' του καφέ που ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα είναι πρόκληση.Για πρώτη φορά φέτος το Specialty Coffee Association διοργανώνεται στο Ηράκλειο της Κρήτης, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και στην Αθήνα. Οι νικητές αυτών όχι μόνο θα αναδειχθούν ως οι καλύτεροι barista της περιφέρειας τους αλλά θα προκριθούν και στον τελικό του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος, που θα διεξαχθεί στην HORECA τον Φεβρουάριο του '23 και από το οποίο οι νικητές θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στα αντίστοιχα Παγκόσμια Πρωταθλήματα καφέ.
        

Ο Σταύρος Τσιώλης ανηκει στην σύγχρονη γενιά των ανθρώπων που μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο αποτελούν αδήριτη αναγκαιότητα. Ζουν και δουλεύουν στην σημερινή καθημερινότητα αδιαφορώντας για το τι εικόνα παρουσιάζει αλλά όπως πραγματικά είναι. Συγκροτημένοι και ολοκληρωμένοι άνθρωποι, με τις δυνατότητές τους, αλλά και τις αδυναμίες τους, που εκπορεύονται από το δικό τους πάθος.

Κικέρων και Μίνωας!

 γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων αυτός ο σπουδαίος Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, δικηγόρος και φιλόσοφος έλεγε: ''...Αν έχεις κήπο και μια βιβλιοθήκη έχεις όλα όσα σου χρειάζονται...''

Κρατάμε τα σοφά λόγια του Κικέρωνα προσθέτοντας στον κήπο, την βιβλιοθήκη και τους συνεργάτες! Τα βιβλία για εμάς εδώ στο Νorth Pages, όπως το έχετε διαπιστώσει, αποτελούν πηγή πνευματικού πλούτου, γλωσσικής καλλιέργειας, πληροφόρησης. Δίνουν ''τροφή'' και εξάπτουν τη φαντασία μας κρατώντας σε εγρήγορση το νου, τον δικό μας και των αναγνωστών μας. 

Έχουμε προτείνει σπουδαίους τίτλους παρακολουθώντας άπειρες παρουσιάσεις σπουδαίων συγγραφέων. Το υψηλό κριτήριο στην δουλειά των εκδοτικών οίκων, αντιπροσωπεύει η ενέργεια των ''Εκδόσεων Μίνωας'' να μας στείλει μία μικρή βιβλιοθήκη, επιβεβαιώνοντας την σωστή συνεργασία μας. Αρκετά, δεν γράφουμε άλλα, έχουμε διαβασμα!

Αρχιτεκτονική για παιδιά!

Μια Διαδραστική Αρχιτεκτονική Εγκατάσταση για Παιδιά 9-14 ετών, λαμβάνει χώρα από τις 5-13 Νοεμβρίου 2022, στο Ρομάντσο, εισάγοντας τους νέους στις βασικές αρχές της αρχιτεκτονικής. 

Η δράση «Urhutte: Beginning with Basics. What is Architecture?», μια ιδέα του Aka Architecture Kids Athens, που συνδιοργανώνεται με το Ινστιτούτο Γκαίτε και το Ρομάτζο, ταξιδεύει παιδιά και νέους πίσω στις φαντασιακές απαρχές της Αρχιτεκτονικής, προκειμένου να οραματιστούν ξανά το μέλλον της. Η ιδέα της Πρωτόγονης Καλύβας – "Urhütte" στα γερμανικά – διατρέχει ως έννοια την ιστορία της σύγχρονης Αρχιτεκτονικής Θεωρίας. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε εποχές κρίσης προκειμένου να επικεντρωθεί ξανά η Αρχιτεκτονική στις βασικές αρχές της αλλά και για να υπενθυμίσει στους αρχιτέκτονες το ταπεινό ξεκίνημά τους.                                                                       

Η αισθητική και τεχνολογική αμεσότητα της Πρωτόγονης Καλύβας, πραγματικής ή φαντασιακής, χρησίμευσε για παράδειγμα ως μέσο κριτικής των αρχιτεκτονικών πρακτικών από οικολογική, κοινωνική και οικονομική άποψη. Η ιδέα της Πρωτόγονης Καλύβας, δυνατή αλλά ταυτόχρονα απλή και παιγνιώδης, είναι εύκολα κατανοητή και αποδεκτή από τα παιδιά. Μαθαίνοντας τη θεωρία της Πρωτόγονης Καλύβας μέσω της εξιστόρησης ιστοριών και βιώνοντας την κατασκευή απλών χώρων με διαφορετικές τεχνικές, τα παιδιά εξοπλίζονται με εμπειρική και άμεση γνώση τόσο για τις πρακτικές όσο και για τις θεωρητικές βασικές αρχές της Αρχιτεκτονικής. Ταυτόχρονα, η κατασκευή της Πρωτόγονης Καλύβας προωθεί τη συνεργασία, τον πειραματισμό αλλά και την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.                                                                                    

Στην έκθεση υπάρχει το γρασίδι μιας όχθης ποταμού για να μάθουν τα παιδιά τους κόμπους, να ασχοληθούν με την ύφανση και να γνωρίσουν τον κόσμο των υφασμάτων. Υπάρχει ένα δάσος για να εξερευνήσουν τα θαύματα της ξυλουργικής και τέλος, υπάρχει μια σπηλιά για να πειραματιστούν με τα πετρώδη υλικά, τα τούβλα και τα κονιάματα. Στη μέση του σκηνικού της έκθεσης, που λειτουργεί σαν κήπος αρχιτεκτονικών γνώσεων, υπάρχει ο χώρος των κατασκευών, μια τοποθεσία όπου σχεδιάζονται νέες καλύβες υπό κλίμακα και βάσει μετρήσεων, οι οποίες κατασκευάζονται και συναρμολογούνται συλλογικά. Η επιστήμη των υλικών, η χωρική μνήμη, οι κοινωνικές δεξιότητες ασκούνται με παιγνιώδη τρόπο και η Αρχιτεκτονική μπαίνει πάλι σε τροχιά αναζητήσεων για ένα καλύτερο μέλλον που χρειαζόμαστε σήμερα. Πράξη και θεωρητικά ερωτήματα συγχωνεύονται αβίαστα, όταν τα παιδιά ενθαρρύνονται να ξανασκεφτούν την Αρχιτεκτονική στις πιο απλές αλλά τελικά πιο περίπλοκες σχέσεις της.                                                                   

Στις 7, 8, 9, 10 & 11 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθούν επισκέψεις από σχολεία, ενώ στις 5, 6, 12 και 13 Νοεμβρίου μπορούν να πάρουν μέρος στα εργαστήρια γονείς με παιδιά. Όταν δεν θα λειτουργούν τα οργανωμένα εργαστήρια, η εγκατάσταση θα είναι επισκέψιμη από το κοινό, από τις 10:00 πμ έως τις 6:00 μμ όλες τις μέρες με εξαίρεση το Σάββατο 5 και 12 Νοεμβρίου.

Για περισσότερες Πληροφορίες και Επισκέψεις Σχολείων:

 Τ: +30 2106544724 & E: info@architecturekidsathens.com

Κλείστε Θέση: https://www.eventbrite.com/e/443506208007

Η Ελευσίνα στο Μουσείο Μπενάκη!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα 

Αθόρυβη, χωρίς να εφησυχάζει, στο απόκοσμο πρόσωπό της, η Ελευσίνα ξυπνά απ’ τα άδυτα του παρόντος στα οποία είχε περιπέσει, αντικρύζοντας τον κρυμμένο της εαυτό, ενώ συστήνεται στο κοινό της ξανά, αναδύοντας τις θαμμένες περγαμηνές της.

Στο πρόγραμμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2023, όλες οι δράσεις είναι μυστήρια με έναν αριθμό. Με την έκθεση «Mυστήριο_29 Ελευσίνα – Ωμό Μουσείο», η Ελευσίνα, παρουσιάζεται στους Αθηναίους, μέσα από την πολιτιστική σταθερά του Μουσείου Μπενάκη, λίγους μήνες νωρίτερα από τη θεσμική της, επίσημη έναρξη.

Γιατί Ωμό Μουσείο; Ρωτήσαμε τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Μιχαήλ Μαρμαρινό, ο οποίος με διηγηματική, ρέουσα γλαφυρότητα, μας ανέφερε: «Το ωμό στοιχείο της Ελευσίνας είναι ότι είναι απροσποίητη και αυτό είναι ένα κομμάτι της αξίας της. Εμείς προσφέρουμε μία περισχοίνιση σε αυτό που λέγεται έκθεμα. Η Ελευσίνα βέβαια έχει τόσα πολλά εκθέματα που και η ίδια δεν έχει συναίσθηση του εκθεματικού εαυτού της, ούτε της υποστάσεώς της και κάποια μάλιστα δεν τα ξέρουν ούτε οι Ελευσίνιοι».

                                                                       

Δίπλα στον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ο Γιώργος Παυλόπουλος, ο άνθρωπος που κρατά στα χέρια του με τη συλλογή του, την ιστορία και το παρελθόν της πόλης του. Ο Γιώργος Παυλόπουλος, συμμετέχει στην έκθεση, καθώς μεγάλος αριθμός αντικειμένων, ανήκουν στη συλλογή του, όπως και στη συλλογή του φίλου του, επίσης Ελευσίνιου Κώστα Λυκίδη, με τον οποίο έχουν δημιουργήσει μια άτυπη συλλεκτική κολλεκτίβα. Είναι οι άνθρωποι που οδηγούν τους διοργανωτές, σε αυτή τη διαδικασία ανάδειξης της πόλης που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, είναι οι πραγματικοί μύστες.

« Η έκθεση έχει μια δομή που σου επιτρέπει κυκλοτερώς να μπαίνεις στα ενδότερα, έχει μια μυστηριακή διαδρομή θα λέγαμε, όπου μπορεί κανείς να δει τα υλικά που παρουσιάζονται με ωμό τρόπο. Σε αυτή την έκθεση θα έρθετε σε επαφή με τα υπόγεια ρεύματα που διέπουν, που διατρέχουν την πόλη της Ελευσίνας, που είναι ένα κράμα δυνάμεων και δυναμικών», μας αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2023.

                                                                     

Photo Credits: Γιώργης Γερόλυμος

Το πρόγραμμα χωρίζεται σε τρεις μεγάλους άξονες. «Περιβάλλον», «Άνθρωπος – Κοινωνία» και «Εργασία». Πάνω σε αυτούς τους τρεις άξονες, σκηνοθετείται όλο το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας και όλα τα έργα βρίσκονται σε διάλογο με αυτούς τους τρεις άξονες. Η έκθεση ανήκει στον άξονα «Άνθρωπος – Κοινωνία» και είναι μια απόπειρα μιας μυστικής γνωριμίας των Αθηναίων, με την Ελευσίνα, μια πόλη την οποία δεν γνωρίζουν, δεν ξέρουν ποια είναι η πραγματική Ελευσίνα και κυρίως ούτε τη φαντάζονται.

«Αν έβαζα ένα τίτλο σε όλο αυτό το έργο που γίνεται, από την ανακήρυξη της Ελευσίνας ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023, θα το ονόμαζα κοινωνική γλυπτική, υπό την έννοια ότι διαμορφώνονται αντιλήψεις, με υλικά και άυλα έργα, σε αυτή τη διαδικασία ανάδειξης της πόλης που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό», σημειώνει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός.

                                                                             

Photo Credits: Γιώργης Γερόλυμος

H Eλευσίνα υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα του αρχαίου κόσμου. Στην έκθεση που φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη από τις 13 Οκρωβρίου έως τις 27 Νοεμβρίου, παρουσιάζεται η μεγαλύτερη προσκυνηματική διαδρομή, στην ιστορία της Ελευσίνας, ανήκει στην ενότητα «Περιβάλλον», που ξεκινάει απ’ την Αμβέρσα, στις 27 Μαίου 2022, ένας θίασος που λέγεται Time Circus και διασχίζει όλη την Ευρώπη, διέρχεται από τις δύο Πολιτιστικές Πρωτεύουσες της Ουγγαρίας και της Ρουμανίας και θα φτάσει στην Ελευσίνα, στις 4 Φλεβάρη, στην τελετή έναρξης. Γίνονται συνεχώς πιλοτικές πρόβες, προκειμένου να γίνει η επίσημη έναρξη την 1 – 1 – 2023. Η τελετή έναρξης θα πραγματοποιηθεί στις 4 – 5 Φλεβάρη, όπου θα είναι και το μεγάλο γεγονός στην πόλη της Ελευσίνας.

                                                                             

Photo Credits: Γιώργης Γερόλυμος

Στην Ελευσίνα, το ελληνικό εργατικό κίνημα βρίσκει μία από τις ισχυρότερες εκφράσεις του. Η γειτνίαση των ιστορικών βιομηχανιών στο θαλάσσιο μέτωπο και η εγκατάσταση 2.000 περίπου Μικρασιατών προσφύγων, που θα εργαστούν σ’ αυτά, διαμορφώνουν γρήγορα συνδικαλιστικά σωματεία, με κυριότερο και μακροβιότερο το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Ελευσίνας – Δυτικής Αττικής, που ιδρύεται το 1934. Μερικές από τις σημαντικότερες απεργίες λαμβάνουν χώρα εδώ, μένοντας στην ιστορία των εργασιακών αγώνων λόγω της μεγάλης τους διάρκειας και της σφοδρότητας της αντιπαράθεσης, που συχνά άφησε πίσω της θύματα. Εκπρόσωπος της ενότητας αυτής ο Δερβενοχωρίτης Βαγγέλης Λίγγος, Πρόεδρος του ΕΚΕΔΑ και πρώην υπεύθυνος τεχνικός ασφαλείας της ΠΥΡ-ΚΑΛ. Στην ενότητα «Εργασία»,  η εικαστική έκθεση με περίπου 4.000 κράνη εργατών της Ελευσίνας, όπου το κάθε κράνος έχει και την ταυτότητα του εργάτη στον οποίο ανήκε, είναι συγκλονιστική.

                                                                     

Συζητώντας με το Γιώργο Παυλόπουλο, και την Επιμελήτρια της έκθεσης,
 Αρχιτέκτονα - Μουσειολόγο, Ερατώ Κουτσουδάκη

Οι συνεντεύξεις των μυστών στην έκθεση σε ρόλο ξεναγών ή οικοδεσποτών, αποτελούν τις προσωπικές μαρτυρίες των ανθρώπων που έχουν συνδέσει άρρηκτα τη ζωή τους με την Ελευσίνα και που χωρίς αυτούς θα ξέραμε λιγότερα. Σε αυτό το ιδιαιτέρως καλλιτεχνικό εγχείρημα πολιτιστικής ανάδειξης που επιχειρείται από τους ανθρώπους της τέχνης, αλλά και από τους Ελευσίνειους που συνδράμουν με πάθος και μεράκι, θα κλείσω με το απόφθευγμα του εξαίρετου Μιχαήλ Μαρμαρινού, από τη συνέντευξή μας, μαζί του. 

«Την ευτυχία την καταλαβαίνουμε αργότερα. Σπάνια αναγνωρίζει κάποιος ότι μια δεδομένη στιγμή είναι πολύ ευτυχισμένος. Μου κάνει εντύπωση με τους συλλέκτες, πως είχανε εκείνη τη δεδομένη στιγμή τη συναίσθηση ότι αυτό το αντικείμενο πρέπει να το μαζέψουνε».

Ζήτημα εμπιστοσύνης!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Εμπιστοσύνη. Έννοια στην οποία βασίζονται και στηρίζονται κάθε είδους σχέσεων. Όντας σε μια κρίσιμη χρονικά στιγμή για την ενημέρωση, την ελευθεροτυπία, τη δημοκρατία, αφουγκραζόμενο τον παλμό της πραγματικότητας, το iMEdD, προχώρησε στη διοργάνωση και διεξαγωγή ενός φόρουμ, μιας συζήτησης για την ποιότητα της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα.

Με αφορμή τη Διεθνή Εβδομάδα Δημοσιογραφίας και το γεγονός βεβαίως ότι βρισκόμαστε στην 108η θέση στην Ευρώπη, αναφορικά με την ελευθεροτυπία, η συζήτηση για το που οδεύει το παρόν και το μέλλον της δημοσιογραφίας στη χώρα, είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Αν συμφωνήσουμε στο συμπέρασμα ότι όλα στη ζωή έχουν ένα όριο, έτσι και στο θέμα των δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης, στον τρόπο που παρουσιάζονται οι ειδήσεις, στο τι προβάλλεται και τι δεν προβάλλεται από ένα γεγονός και στο τι αποκρύπτεται σκόπιμα, φαίνεται ότι αυτό το όριο έχει ξεπεραστεί. 

Αποτελεί κοινώς παραδεκτό αξίωμα, από το σύνολο της δημοσιογραφικής κοινότητας - ασχέτως αν από πολλούς το συμπέρασμα μένει στη θεωρία - ότι οι βασικές αρχές στην άσκηση του επαγγέλματος, χρειάζεται, απαραιτήτως να τηρούνται. Φαίνεται ότι περισσότερο από κάθε άλλη χρονική στιγμή, κρίνεται άκρως αναγκαίο. Από το τελευταίο, μεγάλο, θέμα των υποκλοπών, και τον τρόπο που καλύφθηκε το θέμα από ελληνικά media, διεφάνηκε ξεκάθαρα η έλλειψη κριτικής στην κυβέρνηση.

                                                                                     

Δύσκολη στιγμή για τη δημοσιογραφία, σίγουρα. Η κρίση 15 χρόνων στην Ελλάδα, έφερε και αλλαγές στον τρόπο που ασκείται το επάγγελμα. Η γιγάντωση των social media και η μεγάλη διάχυση της πληροφορίας, άλλαξε το σκηνικό της ενημέρωσης. Το ξέραμε. Το βλέπαμε να έρχεται. 

Προσωπικές αποφάσεις, σκληρά διλήμματα, ατομική ευθύνη, οι άνθρωποι που άνοιξαν τη συζήτηση στο Φόρουμ Δημοσιογραφίας που διοργανώθηκε από το iMEdD την εβδομάδα που μας πέρασε, εστίασαν κατά ένα μέρος σε αυτά. Ο διευθυντής της εφημερίδας «Καθημερινή» Αλέξης Παπαχελάς τόνισε μεταξύ άλλων ότι δεν εκπαιδεύουμε τους δημοσιογράφους μας, προκειμένου να αντιμετωπίζουμε αυτά τα καθημερινά, μεγάλα διλήμματα. 

Ο Μάνος Χωριανόπουλος, διευθυντής του News 24/7, σχολιάζοντας την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο είπε χαρακτηριστικά: «Χρειάστηκε μια κυβέρνηση που το κάνει καλύτερα από τις άλλες, που είχε ένα πιο συνεκτικό σχέδιο και το έκανε χωρίς αντιστάσεις. Ουσιαστικά η τέταρτη εξουσία έχει παραδώσει την εξουσία της κατά κάποιο τρόπο και το ζήτημα εδώ είναι ότι δεν μπαίνει κανένα όριο». 

                                                                           

Από τη μεγάλη έρευνα του iMEdD, τη χρονιά που μας πέρασε σχετικά με την εμπιστοσύνη του ελληνικού κοινού στη δημοσιογραφία, στους Έλληνες δημοσιογράφους και στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, φάνηκε ότι η εμπιστοσύνη αυτή των πολιτών προς τα πρόσωπα και τα μέσα της ενημέρωσης, είναι ισχνή. Σε ποσοστό κατακλυσμιαίο, 73%, σε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.500 ατόμων, πολιτών, οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται την τηλεόραση και το περιεχόμενό της, παρόλο που οι μεγαλύτερες ηλικίες ανθρώπων, από την τηλεόραση αντλούν την ενημέρωσή τους κατά κύριο λόγο. 

Σε ποσοστό 52%, δεν εμπιστεύονται τις ιστοσελίδες, παρά το γεγονός ότι η ενημέρωση από το διαδίκτυο δεν είναι παθητική, όπως συμβαίνει με την τηλεόραση. Είναι περισσότερο ενεργητική, με συμμετοχή στην αναζήτηση της είδησης. Δεν εμπιστεύονται τους δημοσιογράφους σε ποσοστό 63%, ενώ ένα συντριπτικό ποσοστό 85% των συμμετεχόντων, πιστεύει ότι οι Έλληνες δημοσιογράφοι προσπαθούν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη. Στην έρευνα που διεξήχθη στη δημοσιογραφική κοινότητα, σχετικά με την άποψη των δημοσιογράφων για το πως κάνουν τη δουλειά τους, το ζήτημα της λογοκρισίας έχει εμφατικό χαρακτήρα, κατέχοντας εμφανή θέση. 

                                                                              

Σύμφωνα με την ενημέρωση του Αντώνη Καλογερόπουλου, ερευνητής επί θεμάτων δημοσιογραφίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο οποίο τρέχει μία δημοσκόπηση από το 2012, όπου μελετώνται οι συνήθειες του κοινού στο διαδίκτυο, η Ελλάδα είναι μέρος αυτής της δημοσκόπησης από το 2016, η οποία διεξάγεται σε 46 χώρες. Η ερώτηση είναι η εξής: Κατά πόσο εμπιστεύεστε τις ειδήσεις τις περισσότερες φορές. Η Ελλάδα βρίσκεται χαμηλά στην εμπιστοσύνη του κοινού ως προς τους δημοσιογράφους και τα μέσα ενημέρωσης. Μόνο ¼ εμπιστεύεται τις ειδήσεις. Το ποσοστό αυτό δεν έχει αλλάξει από το 2016 μέχρι σήμερα. Τότε ήμασταν με διαφορά η τελευταία χώρα στη δύση στο θέμα της εμπιστοσύνης, αλλά από τότε είδαμε ότι πολλές άλλες δυτικές χώρες είχαν πολλές πολιτικές κρίσεις, όπως η Βρετανία και η Αμερική, όπως και η Γαλλία με τα Κίτρινα Γιλέκα, είδαμε ότι αυτά τα 6 χρόνια, η εμπιστοσύνη έπεσε δραματικά στη δύση ως προς τη δημοσιογραφία. 

«Στην Ελλάδα το χαμηλό ποσοστό εμπιστοσύνης δεν οφείλεται μόνο στο σημερινό μιντιακό περιβάλλον, αλλά σε μια γενικότερη κουλτούρα σκεπτικισμού, μιας μιντιακής και πολιτικής κουλτούρας. Στις δημοσκοπήσεις του Ευρωβαρόμετρου του ’80, του ’90 και του 2000, όπου ρωτούσαν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα κατά πόσο εμπιστεύεστε τον τύπο, την τηλεόραση, είμασταν και πάλι η τελευταία χώρα σε εμπιστοσύνη. Από τότε η Φιλανδία για παράδειγμα ήταν η πρώτη χώρας σε εμπιστοσύνη, ενώ η Ελλάδα ήταν η τελευταία».

                                                                                 

Ο ρόλος της εξουσίας και κάθε μορφής εξουσίας, είναι να παρεμβαίνει προς όφελος των συμφερόντων της, είναι λογικό, στηρίζεται σε μία βάση, σε ένα μηχανισμό σκέψης, σε μια αλληλουχία παραγόντων. Ο βαθμός και η ένταση της παρέμβασης, το μέγεθος της πίεσης που θα ασκηθεί και το εύρος που θα επεκταθεί, δεν μπορεί να καθοριστεί υπό το θεωρητικό πρίσμα ενός ηθικού και αξιακού κανόνα. Υπόκεινται στο νόμο της δράσης - αντίδρασης, στο πόσο επηρεάζει την πλευρά εκείνου που δέχεται την παρέμβαση, από τα χαρακτηριστικά και το στόχο που εξυπηρετεί η κάθε παρέμβαση, σαφώς από την ατζέντα του αποδέκτη και στο τέλος, τέλος, από τις αρχές και τις αξίες που αντιπροσωπεύει η απέναντι όχθη. 

Η απόφαση ενός Όχι, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη την έναρξη ενός πολέμου μεταξύ των διαφωνούντων, μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών. Στην Ελλάδα, χρειάζεται σιγά σιγά να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι για να αρχίσουμε να ισορροπούμε ως προς την ελευθεροτυπία, υπάρχει η ανάγκη - η οποία παρεπιμπτόντως διαφαίνεται πολύ έντονα στις ημέρες που διανύουμε, ότι η τέταρτη εξουσία και τα μέσα ενημέρωσης να διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο, ο οποίος δεν είναι άλλος από το ασκούν κριτική στην πολιτική εξουσία με απώτερο σκοπό τη βελτίωση της κοινής διαβίωσης, την καλυτέρευση των γενικότερων κοινωνικών συνθηκών και την αναβάθμιση του επιπέδου ζωής των πολιτών. 

Η ζυγαριά λοιπόν της ελευθεροτυπίας, δεν μπορεί να γέρνει προκλητικά προς τη μία ή την άλλη πλευρά, διότι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που καθορίζουν το μέγεθος της κλίσης, επηρεάζουν καταλυτικά με έμμεσο ή άμεσο τρόπο την καθημερινότητα των πολιτών. Θέλοντας και μη, η όποια ειδική μεταχείριση της πολιτικής εξουσίας από τα μέσα ενημέρωσης γυρνάει αντιστρόφως μπούμερανγκ με αρνητικό και αδηφάγο τρόπο, προς στους πολίτες.

                                                                              

Η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία χαμηλής εμπιστοσύνης, σύμφωνα με την έρευνα. Οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης εν γένει, αποτελούν την καρδιά της κοινωνίας. Αντικατοπτρίζουν την κοινωνία, τους θεσμούς, την πολιτεία, τη σχέση που τους διέπει και τους δεσμούς με τους οποίους συνδέονται. Η Φιλανδία είναι μια κοινωνία με υψηλό δείκτη εμπιστοσύνης στα μέσα ενημέρωσης, στους θεσμούς και στην εκπαίδευση. Μήπως είναι και μια σχέση αμφίδρομη; Δηλαδή αντιστρέφοντας τη σκέψη μας, μήπως η Φιλανδία, οι δημόσιοι φορείς της, η εκπαίδευση και οι δημοσιογράφοι, συμπεριλαμβανομένων των μέσων ενημέρωσης, προσφέρουν υψηλό επίπεδο υπηρεσιών, είναι δίκαιοι και ειλικρινείς, οπότε και οι πολίτες επιστρέφουν αυτή την εντιμότητα του κράτους και της Πολιτείας, με  την εμπιστοσύνη τους;

Οι δρόμοι του νερού!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Με την εισαγωγή της συζήτησης για την αξιοποίηση των υπόγειων νερών του Αδριάνειου Υδραγωγείου που θα καλύψουν μεγάλο μέρος των αναγκών της άρδευσης στο Χαλάνδρι, ξεκίνησαν οι εργασίες του προγράμματος Cultural H.ID.RA.N.T., μία ακόμη αστική αυτή τη φορά καινοτομία του Δήμου Χαλανδρίου, και της ΕΥΔΑΠ, εταίρου του προγράμματος, που αναπτύσσει τις υποδομές επαναξιοποίησης του φυσικού αυτού πόρου, ως κοινού αγαθού. (Φωτό: Κώστας Γερολυμάτος, Αντιδήμαρχος Προγραμματισμού και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, με την Νάντια Σιώκου, UrbanDig Project, έταιρος του Προγράμματος) 

Το πρώτο δίκτυο μη πόσιμου νερού στην Ελλάδα, αναμένεται να κατασκευαστεί από την ΕΥΔΑΠ, μήκους 4 χιλιομέτρων, κατά μήκος του Αδριάνειου Υδραγωγείου στο Δήμο Χαλανδρίου, ένα εγχείρημα που με τη δημιουργία των υποδομών αυτών, επιχειρείται η ανάδειξη και επανάχρηση του Αδριάνειου Υδραγωγείου, να συνδεθεί με την καλλιέργεια μίας διαφορετικής κουλτούρας και σχέσης με το νερό, σαν κοινό φυσικό πόρο, συμβάλλοντας παράλληλα στην εξοικονόμηση του πολύτιμου, ακριβού και ενεργοβόρου στην άντληση, διανομή και επεξεργασία, πόσιμου νερού. 

Εξασφαλίζει έτσι επιπλέον υδάτινους πόρους για πόση, μειώνοντας το κόστος ύδρευσης. Ταυτόχρονα, οι υδροφόρες του δήμου θα μεταφέρουν νερό σε όποιον θέλει να συνδεθεί και βρίσκεται σε απομακρυσμένες περιοχές από το υπόγειο δίκτυο περιοχών της πόλης, με την κατασκευή δύο αντλιοστασίων, προκειμένου να καλυφθεί το σύνολο των κατοίκων και αναγκών σε μη-πόσιμο νερό του Δήμου Χαλανδρίου.

                                                                             

Σήμερα, σε αυτόν τον υπέροχο χώρο κινηματογράφου του Cine Αθηνά στο Χαλάνδρι, που σε ταξιδεύει με την διακόσμησή του στις πρώτες κινηματογραφικές επιτυχίες που άφησαν εποχή, μέχρι σε ταινίες οσκαρικών ερμηνειών των τελευταίων χρόνων, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση «Το νερό ως κοινό αγαθό. Παραδείγματα συμμετοχικής και κοινοτικής διαχείρισης υδάτινων πόρων και δικτύων». Τέτοια παραδείγματα έδωσαν με τις ομιλίες τους, η  Anne Le Strat, πρώην Αντιδήμαρχος Παρισιού και πρώην πρόεδρος της δημοτικής εταιρείας ύδρευσης Eau de Paris. Πρόεδρος της Aqua Publica Europea και η Edurne Bagué, συνεργάτης του Παρατηρητήριου Νερού της Τεράσα (Καταλονία), Ερευνήτρια στην έδρα της UNESCO για την Ανθρώπινη και Βιώσιμη Ανάπτυξη, στο Πανεπιστήμιο της Τζιρόνα.

                                                                                     

Ο Γιώργος Σαχίνης, διευθυντής Στρατηγικής και Καινοτομίας της ΕΥΔΑΠ και πρώην μέλος της διοικούσας επιτροπής της GWOPA – UN Habitat και ο Κώστας Γερολυμάτος, αντιδήμαρχος Προγραμματισμού & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, και Διαχείρισης Απορριμμάτων του Δήμου Χαλανδρίου, υπεύθυνος του Cultural H.ID.RA.N.T.-UIA. Στην εικόνα επάνω, ο Δήμαρχος Χαλανδρίου Σίμος Ρούσσος, αναφερθηκε στην ομιλία του στις αναπλάσεις που θα γίνουν στην πόλη, καθώς στα σημεία που το νερό αναπηδούσε από τις υπόγειες σήρραγγες που είχανε φράξει με το χρόνο, έχουν αρχιτεκτονικά, σχεδιαστεί πήδακες, συντριβάνια ενσωματωμένα στη δημιουργία ευρύτερα χώρων αναψυχής. Επισήμανε επίσης ότι πρόκειται για ένα εγχείρημα ιδιαίτερα απαιτητικό, καθώς συνδυάζει την αξιοποίηση του νερού, τη συμμετοχικότητα, την ιστορική και την πολιτιστική διάσταση του Αδριάνειου Υδραγωγείου. 

                                                                               

Το Αδριάνειο Υδραγωγείο ήταν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μνημείο στους χώρους που προίσταται η ιστορία. Κατασκευάστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους, το 2ο αιώνα μ.χ επί αυτοκράτορα Αδριανού, για να μεταφέρει νερό από την Πάρνηθα, στους πρόποδες του Λυκαβητού, στη γνωστή σήμερα Δεξαμενη του Κολωνακίου. Με πρεσβευτή το νερό, δρομολογείται με μια πρωτοβουλία του Δήμου Χαλανδρίου, μία σχέση που συνδέει το παρελθόν, την ιστορία της πόλης, με το παρόν και επιδιώκει να δημιουργήσει συνθήκες, που θα κάνουν εφικτή τη συμμετοχή των κατοίκων, χρηστών, στην επιμέλεια του Αδριάνειου νερού, ως κοινού πόρου. Οι αρχαιολογικές έρευνες που διεξήχθησαν στα πλαίσια των μεγάλων δημοσίων έργων, όπως για παράδειγμα του Μετρό, έδωσαν πολλές και σημαντικές πληροφορίες, φέρνοντας στο φως ότι το μνημείο ήταν προορισμένο για να καλύπτει τις ανάγκες υδροδότησης της Αθήνας. Στα Οθωμανικά χρόνια η δεξαμενή του ερημώθηκε. Το 19ο αιώνα ανακαλύπτεται ξανά, από τους μηχανικούς, όταν η Αθήνα γίνεται πρωτεύουσα του νεοελληνικού κράτους και γίνεται ξανά το βασικό μέσο ύδρευσης της πόλης έως το μεσοπόλεμο. Όταν το 1931, η Αμερικανική εταιρεία Ulen, ολοκλήρωσε το φράγμα του Μαραθώνα, το Αδριάνειο Υδραγωγείο, έπεσε σταδιακά σε αχρηστεία. 

Όλο το Άλσος δικό τους!

Και η νυχτα έγινε μέρα, στο Άλσος Κηφισιάς χθες, στη συναυλία Stavento και Ήβης Αδάμου, από τα πολύχρωμα φωτορυθμικά και τις ακτίνες λέϊζερ που φώτιζαν και χρωμάτιζαν ρυθμικά τον ουράνιο θόλο. Άλλη μια επιτυχημένη εκδήλωση των Μενάνδρειων 2022, του Δήμου Κηφισιάς.

Με το "Δικό μου", την τεράστια επιτυχία τους, ξεσηκώθηκαν τα πλήθη, μικροί και μεγάλοι, χόρευαν στο  ρυθμό και η διασκέδαση στο Άλσος της Κηφισιάς, χθες δεν είχε σταματημό. Ο Δήμαρχος Κηφισιάς Γιώργος Θωμάκος παρών, όπως πάντα κοντά στους νέους και φυσικά η Πρόεδρος του Ν.Π.Δ.Δ. "Δ. Βικέλας" Νίνα-Ασπασία Βλάχου.

Στη συναυλία προηγήθηκε η εμφάνιση της επίσης ενεργητικής Ιόλης Πενταρά, μαζί με την υπέροχη μπάντα από τους Αλέξανδρο Δημόπουλο στην καλλιτεχνική διεύθυνση και στα πλήκτρα, του Θανάση Γιαννίτσα στο μπάσο, του Πάνου Γεωργακόπουλου στα τύμπανα, του Γιάννη Λυμπεράκου στην κιθάρα και της Φωτεινής Αναστασιάδου στα φωνητικά και στο ακορντεόν. Η νεανική αυτή υπερπαραγωγή, είχε τη σφραγίδα της Solar Production του αεικίνητου Λάζαρου Ρωμανίδη, σε συνδιοργάνωση με την Περιφέρεια Αττικής. 

Η τέχνη του καφέ!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Μία πρόχειρη έρευνα-εκτίμηση αποτιμά πως η επαναλαμβανόμενη διαδικασία ετοιμασίας ενός καφέ, αριθμεί τα 400 δισεκατομμύρια το χρόνο! Η ημερήσια παραγωγή δε και πώληση παγκοσμίως, αγγίζει τα 7 εκατομμύρια τόνους.

Πολλές χώρες και τοπικές κοινωνίες έχουν αναπτύξει ιδιαίτερες κουλτούρες καφέ που έχουν επηρεάσει την διεθνή πραγματικότητα στην επεξεργασία και παρασκευή του, όπως η Ιταλία. Η Ελλάδα που ευρύτερα έχει την φήμη και την απόδειξη του επιχειρηματικού γρήγορου και εύκολου κέρδους, παρουσίασε παρά την μεγάλη κατανάλωση που υπολογίζεται στα 5,50 κιλά ανά άτομο ετησίως, μία υστέρηση στην διαμόρφωση μιας δικής της κουλτούρας καφέ!

Η ιδιαίτερη ελληνική κουλτούρα του καφέ διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια που αρχίζει να ταυτοποιείται με το Athens Coffee Festival, από την πρώτη του κιόλας διοργάνωση, το Μάιο του 2016. Σε αυτό συμμετέχουν σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις που σχετίζονται με τον κλάδο, ενώ παράλληλα παρουσιάζονται και οι εξελίξεις, οι τάσεις, στην ιδιαίτερη λεπτομέρεια προετοιμασίας και παρασκευής του καφέ. Φέτος στο 6ο Athens Coffee Festival στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, ανέδειξε την ταχύτητα ανάπτυξης του κλάδου και την σαφή διαμόρφωση της υψηλης ποιότητας που απαιτείται πλέον στον επιχειρηματικό ανταγωνισμό.

Πέρα από αυτά, μπαίνοντας στην ουσία της γεύσης, στον ορίζοντα μπαίνουν οι ειδικοί. Οι Έλληνες ειδικοί, στην διαμόρφωση και στην επεξεργασία του αρχικού προϊόντος, αυτοί που καθιστούν το κεφάλαιο της τέχνης του καφέ, ώστε να αποτελεί, το απόλυτο ρόφημα ευχαρίστησης για όλους εμάς, τους λάτρεις του καφέ!

Ο Γιάννης Ταλούμης (Φωτ.) είναι ένας εκ των κορυφαίων ειδικών και ο εμπνευστής και ιδρυτής της εταιρείας καφέ Taf. Ενός καφέ που διαμορφώθηκε και καθιερώθηκε στην ελληνική αγορά ως μία από τις κορυφαίες επιλογές των καταναλωτών. Δείγμα των γνώσεων, της σκληρής και επίμονης δουλειάς του Γιάννη Ταλούμη. Παράλληλα ο συνδυασμός του προϊόντος και του δημιουργού, αποτελούν πλέον σπουδαίο στοιχείο στην εκκολαπτόμενη ελληνική κουλτούρα του καφέ!

30 χρόνια Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Την επέτειο των 30 χρόνων λειτουργίας του, 30 χρόνια  παρουσίας και διάδοσης της ελληνικής γλώσσας στο εξωτερικό, γιόρτασε το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, τιμώντας εξέχουσες προσωπικότητες και φορείς για την προσφορά τους στον ελληνικό πολιτισμό, στην ελληνική ιστορία, τη διαφύλαξη και ανάδειξη της ελληνικής πολιτισμικής και πολιτιστικής παράδοσης.

Στον ανανεωμένο και δροσερό κήπο της οικίας Μποδοσάκη στο Ψυχικό, έδρα του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού από το 1992, η πρύτανης Ελένη Αρβελέρ, τιμήθηκε από τη Γ.Γ Σύγχρονου Πολιτισμού Ελένη Δουνδουλάκη, εκπρόσωπο του Πρωθυπουργού στην εκδήλωση, για την πνευματική της παρουσία και προσφορά στον οικουμενικό  ελληνισμό και πολιτισμό, το Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο για την προσφορά του στη μελέτη της ελληνικής ιστορίας και ο Αριστείδης Τζονευράκης για τη διαφύλαξη και ανάδειξη της ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης, όπου τους απονεμήθηκε το μετάλλιο που φιλοτέχνησε η σπουδαία γλύπτρια Αφροδίτη Λίττη.                                                                            

Όλα αυτά τα χρόνια, το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμου, με τα παραρτήματά του στο εξωτερικό και τις πολυεπίπεδες δράσεις του συνέβαλε αποφασιστικά ώστε χιλιάδες ευρωπαίοι να εντρυφήσουν στην ελληνική γλώσσα και να γνωρίσουν τον ελληνικό πολιτισμό, σε όλη του την πλούσια διαδρομή. Ο Πρόεδρος του Ιδρύματος Νίκος Κούκης (Eικονιζόμενος στην κεντρική Φωτό με το Δήμαρχο Φιλοθέης Ψυχικού Δημήτρη Γαλάνη), υπογράμμισε στην ομιλία του τη σημαντικότητα του έργου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, καθώς και τη σημασία της διατήρησης της συμβολής του στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού ανά την υφήλιο. 

Με τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθιερώθηκαν και τα ετήσια βραβεία του ΕΙΠ, όπου διακεκριμένες προσωπικότητες και ιδρύματα, που διακατέχονται από υψηλό αίσθημα ευθύνης και πατριωτικής προσφοράς, με τη διαπρεπή διαδρομή τους, προσέφεραν και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ανάδειξη της σημασίας του ελληνικού πολιτισμού. Στην εκδήλωση η χορωδία της ΕΡΤ, με μια συναυλία αφιέρωμα στα 100 χρόνια από την εθνική επέτειο, χάρισε στος παρευρισκόμενους με τις μελωδίες της, μια όμορφη βραδιά. 

Εμβολιασμένοι στην τοξικότητα!

Ο τεράστιος Οδυσσέας Ελύτης γράφει: ''...Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι...''. Δανειζόμενη σύνθεση λέξεων για να αποτυπώσουμε την σημερινή εικόνα της Δ.Ε.Θ.

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης από την απαρχή της το 1926 αποτέλεσε το απόλυτο υποστηρικτικό κοινωνικό στοιχείο στην μακραίωνη ιστορία της πόλης. Πολυεθνική και πολύγλωσση με σημαντική γεωγραφική θέση, κοντά και δίπλα με τα Δυτιοανατολικά καθεστώτα. Ο Διεθνής της χαρακτηρισμός της ήταν σοφός. Όλες οι χώρες του πλανήτη βρήκαν το πεδίο προβολής τους σε αυτή την σπουδαία έκθεση. Και ανεξάρτητα από πόσα κύματα πέρασε η Δ.Ε.Θ., ανταγωνιστικές δολιοφθορές, μποϊκοτάζ απο τις Αθηναϊκές επιχειρήσεις (!!!), πολέμους, εμφύλιους πολέμους, πυρκαγιές των εγκαταστάσεων, διακοπές λειτουργίας της, δικτατορία, το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εγκαινίασε την πρώτη μεταπελευθερωτική περίοδο της ΔΕΘ...''

Η ιστορία της έκθεσης που πρόβαλε την ελληνική παραγωγικότητα σε όλο τον κόσμο, στην έκθεση που οι προηγμένες τεχνολογικά χώρες παρουσίασαν για πρώτη φορά, από τις πρώτες ηλεκτρικές συσκευές μέχρι και τηλεκοντρόλ φωνητικής εντολής, που η έκβαση της μάχης του ψυχρού πολέμου εκδηλωνόταν στα περίπτερα των χωρών σε επίπεδο τεχνολογικού ανταγωνισμού, παύει να ισχύει... Η Δ.Ε.Θ. φθίνει του στόχου της. Όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα κάνουν κατάληψη της δυναμικής προβολής που πλέον έχει αποκτήσει η διεθνής έκθεση και συνεπικουρούμενων των μέσων ενημέρωσης που ενισχύουν το γεγονός, η Δ.Ε.Θ. γίνεται Ετήσιο Φεστιβάλ Προεκλογικων Εξαγγελιών. Το ενδιαφέρον του τι παρουσιάστηκε στην έκθεση, περιορίζεται πλέον στο ελαχιστο και αυτό εμπεριέχει σενάριο επίσκεψης  πολιτικού σε περίπτερο της έκθεσης, κυρίως δημόσιου οργανισμού! Πολύ σύντομα και λογικά τα αρχικά της Δ.Ε.Θ., θα αλλάξουν σε Ε.Φ.Π.Ε. 

Μια ιστορία, δύο σενάρια για να συνδεθούμε με τον πρόλογο μας, οι πολιτικοί με την παρουσία τους στην Δ.Ε.Θ. αποχαρακτηρίζουν τους σκοπούς της έκθεσης. Ξύλινες λέξεις, τοξικοί λόγοι γεμάτοι απειλές για το μέλλον του τόπου, ανέφικτες υποσχέσεις... Δεν απαιτούνται περισσότερα στοιχεία ώστε να γραφτεί το ένα σενάριο... 

Το δεύτερο, σενάριο, το υπαγορεύει στο ίδιο ποίημα ο Ο.Ε. γράφοντας ''...Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζήσει...''. Και πράγματι, η Θεσσαλονίκη και κυρίως οι άνθρωποί της, είναι εξαιρετικοί. Ζουν σε μία απίστευτα όμορφη πόλη, ''γουστάρουν'' την ζωή και την χαίρονται, εμβολιασμένοι κατά της πολιτικής τοξικότητας που κάθε αρχές του Σεπτέμβρη καταλαμβάνει την πόλη τους!    

Η δική μας αλήθεια!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Τα δύο τελευταία βιβλία του, από τις εκδόσεις «Διόπτρα» υπέγραφε την Παρασκευή στο βιβλιοπωλείο «Χαρτόπολις», καλεσμένος της Ελένη Νικολέλη, ο Νικόλαος Σμυρνάκης. «Ο Τύρινος», ένα παιδικό βιβλίο που πραγματεύεται το φόβο και «Η αλήθεια», ένα βιβλίο που μιλά για την αλήθεια. Την αλήθεια που είναι διαφορετική για τον καθένα από εμάς.

Στη εικόνα πάνω, ο συγγραφέας Νικόλαος Σμυρνάκης, με την Ελένη Νικολέλη, την Ξένια Πασχοπούλου, Headhunter, και την Σάντρα Ζαφειρακοπούλου, Γενική Διευθύντρια «Make-A-Wish».

Λίγο η αμεσότητα της πληροφορίας, κάτι ακόμη η άπλετη γνώση και η πρόσβαση στην ενημέρωση, κάτι η τεχνολογία και η εξέλιξη των επιστημών, η εποχή που διανύουμε, δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο στρουθοκαμηλισμού.

Υπαγορεύει καθαρότητα στο μυαλό, στη σκέψη, αλλά και στο συναίσθημα, επιβάλλει τη διαφάνεια και την ειλικρίνεια, με τη νέα γενιά των ανθρώπων που κυριαρχούν στις εξειδικεύσεις στις νέες θεωρίες, στις προσωπικές και στις επαγγελματικές μας σχέσεις, να παίρνουν τη σκυτάλη και να μας καθοδηγούν σε νέα μονοπάτια της σκέψης, μονοπάτια απαλλαγμένα από τη ντροπή, το ντρόπιασμα και την κακοποιητική επιβούλευση. Είναι όλα στο φως επί της ουσίας, στην πραγματικότητα στις μέρες μας, όχι ως σύνθημα προεκλογικής καμπάνιας, αλλά ως μια αδηφάγος, σαρκοβόρα διαπίστωση, που δεν μπορείς  να διαφύγεις αυτής, δεν μπορείς να κρυφτείς. 

                                                                                         

«Όταν συνειδητοποίησα ότι αν οι έννοιες όπως το πως διαχειρίζομαι το φόβο, οι έννοιες του στόχου, του σκοπού ζωής, υπήρχαν στο σχολείο, αν τα είχαμε μάθει στο σχολείο, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός, σίγουρα καλύτερος. Θέλησα αυτές τις έννοιες να τις κάνω σύμβολα, να τις κάνω ήρωες, πρώτα για τα δικά μου τα παιδιά και έπειτα για τα παιδιά όλου του κόσμου, προκειμένου να προβληματίσω τα παιδιά, ώστε να μην φοβούνται που φοβούνται», μου λέει ο Νικόλας.

Αν σκεφτεί κανείς τι είναι αυτό που κάνει το φόβο τόσο τρομακτικό και μεγάλο, η απάντηση είναι ο ίδιος ο φόβος. Ο φόβος του φόβου. «Έχουμε ενοχοποιήσει το φόβο. Ο φόβος όμως μας προστατεύει. Το θέμα είναι πως δεν θα μας αποτρέπει από το να κάνουμε τα σημαντικά στη ζωή μας, πως θα μετατρέψουμε το φόβο σε φίλο, ώστε να προχωράμε».

«Ο Τυρίνος, η σούπερ δύναμή του, δεν είναι ότι σκαρφαλώνει και πετάει σαν το superman, η σούπερ δύναμή του είναι κάτι που μπορούν να καταφέρουν όλα τα παιδιά. Ποιο είναι αυτό. Ότι συνειδητοποιεί κάποια στιγμή ότι μπορεί να κάνει αυτό που φοβάται. Δεν απαγορεύεται από κανένα συμπαντικό νόμο. Πάρα πολλοί άνθρωποι φοβόμαστε κάτι και μετά τέλος, σταματάμε να το σκεφτόμαστε και να προσπαθούμε γι’ αυτό. Φυσικά και προσπαθούμε να υπερβούμε ένα φόβο μας όταν αυτός σταματάει την πρόοδό μας», σημειώνει ο Νικόλας Σμυρνάκης.                                                                             

Με τη Βάλια Κεχαγια, Φωτογράφος και Καθηγήτρια Γαλλικής Φιλολογίας και 
Λογοτεχνικής Μετάφρασης

Μεγαλώσαμε και μάθαμε με περίσσεια χάρη και περίτεχνη λεπτότητα να κρύβουμε τους φόβους μας, να κάνουμε ότι δεν υπάρχουν. Έχουμε γαλουχηθεί με τρόπο ότι όποιος φοβάται είναι δειλός, αδύναμος, μικρός. Λες και είναι κακό. Και έτσι, στα πατήματα αυτής της γενιάς και της εποχής που αφήνουμε πίσω μας, βάζαμε τους φόβους μας κάτω από το χαλί, τους κρύβαμε, για να μην φανούμε ευάλωτοι, μικροί.

Μεγαλώσαμε και το χαλί δεν έφτανε, τους πατήσαμε ανελέητα, καθήσαμε πάνω τους και με την επίπλωση, βαριά, στιβαρή, αρχοντική. Α, ρε κατακαημένε, τι σου έμελλε να πάθεις. Που να ήξερες από που θα σου ξεφύτρωνε…εκείνος ο φόβος ο παλιός που σε έκανε να φεύγεις, να τρέμεις εκεί μικρός.

Κουβαλώντας αυτό το μικρό παιδάκι μέσα μας, μαζί με τους φόβους του, θα κληθούμε κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μας να αντιμετωπίσουμε αυτό το φόβο που μας εμποδίζει, μας κρατά πίσω από την πρόοδό μας. Τετριμμένη αλήθεια. Χιλιοειπωμένη. Μπορεί.

«Την αλήθεια φοβόμαστε περισσότερο», υποστηρίζει ο Νικόλας Σμυρνάκης. «Φοβόμαστε την αλήθεια τη δική μας, να την εκφράσουμε στους άλλους, φοβόμαστε μήπως οι άλλοι μας πουν την αλήθεια και δεν μας αρέσει».

Η ιστορία της «Αλήθειας» του άλλου βιβλίου του Νικόλαου Σμυρνάκη έχει ως εξής: Ο Μαρτίνος ταξιδεύει για να βρει τους μελετητές τους ανθρώπινων αναγκών. Ουσιαστικά το βιβλίο αναφέρεται στις 8 ανθρώπινες ανάγκες, όπου μέσα από τις δικές τους διδαχές, καταλήγει στην αλήθεια. Ο Μαρτίνος νομίζει ότι η αλήθεια είναι μία και δεν είναι άλλη από την απάντηση στο ερώτημα για το πως θα με αγαπήσουν οι άλλοι, αυτό που ψάχνουμε όλοι, αλλά τελικά η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική από ότι φανταζόταν. Μέσα από αυτή την ιστορία, ο αναγνώστης κάνει το δικό του ταξίδι, στη δική του αλήθεια.