Πολυσχιδής πνευματικός πολιτισμός..

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Αν δεν προσδιορίσουμε την έννοια πολιτισμού στην πράξη θα είναι αδύνατο να καταλάβουμε σήμερα τι μας προσφέρει και πόσο μας ωφελεί. Πνευματικά και... υλιστικά!

Ο πολιτισμός που ξεκίνησε σαν κύτταρο από τις μικρές κοινωνίες, πέρασε με τα χρόνια στον ιστό της αστικοποίησης. Με αυτή τη μορφή, προχώρησε στην συστηματικότερη ανάπτυξη των τεχνικών και πνευματικών επιτευγμάτων, ως πολιτιστικών στοιχείων, βοηθούντων των συστημάτων παιδείας, της φιλοσοφίας και των επιστημών. Έτσι χωρίστηκε το κοινωνικό όλον από πλευράς πολιτισμού, σε δύο ομάδες. Επεκτάθηκε, από τη μια μεριά, σε μια πολιτιστική δράση, με τα υλικά και πνευματικά έργα και σε παντοειδείς τεχνικές δραστηριότητες που επιφέρουν ένα πολυδιάστατο θετικό αποτέλεσμα. Αποτέλεσμα που ως κοινή ''ετικέτα'' έχει την πολυσχιδή λέξη, ''πολιτισμός'' και επί μέρους τις ''πνευματική ικανοποίηση'', ''καλές τέχνες'', ''οικονομία'', ''περιβάλλον'', ''ανακύκλωση'', ''καλύτερη ζωή''...

Το απόλυτο ολιστικό παράδειγμα συναντάται στα πέριξ της πρωτεύουσας, στην Παιανία στις εγκαταστάσεις της ''Alykon Κυκλική Οικονομία'', που ουσιαστικά είναι ένα πιστοποιημένο κέντρο απόσυρσης και διάλυσης αυτοκινήτων. Πόσα και πόσα συνοδευτικά σλόγκαν επιχειρήσεων μας αφήνουν παγερά αδιάφορους αφού ως επί το πλείστων κανένα δεν ανταποκρίνεται στις παροχές-δράσεις που προσφέρουν. Το σύγχρονο marketing εφευρίσκει σλόγκαν, θετικά ως το να προσεγγίζουν πελάτες αλλά και έξυπνα ώστε να τα ξεχνούν γρήγορα!

Κρατάμε λοιπόν το ''κυκλική οικονομία'' της Alykon και αρχίζουμε το ''οδοιπορικό'' μας στις εγκαταστάσεις της. Ταυτοποιημένα και τακτοποιημένα ανταλλακτικά αυτοκινήτων, τα υγρά των φρένων, των μπαταριών και τα λιπαντικά κινητήρων και κιβωτίων ταχύτατων σε ανάλογους κάδους-συλλέκτες. Τα μεταλλικά ξεχωρίζουν από αυτά του αλουμινίου και τα πλαστικά μία κατηγορία μόνά τους. Όλα έτοιμα με την κατάλληλη επεξεργασία να γίνουν και πάλι χρήσιμα αντικείμενα. Τα καλής κατάστασης ανταλλακτικά είναι εμπορεύσιμα σε εξαιρετικές τιμές για τα αυτοκίνητα που ακόμα κυκλοφορούν! Είναι σαφές πως η Alykon, τιμά με τον καλύτερο τρόπο το συνοδευτικό της σλόγκαν, συμβάλλοντας με την ανακύκλωση (Στην κυριολεξία!) στην οικονομική μελλοντική δημιουργία αντικειμένων. Παράλληλα και με την συλλογή των υγρών, ιδιαίτερα μπαταριών το όλο έργο της Alykon συμβάλει στην περιβαλλοντική προστασία και στο καλύτερο αύριο.

Και αυτό το ''ολιστικό'' που θέσαμε εξ αρχής..; Το συμπλήρωμα δηλαδή ώστε να ολοκληρωθεί η πολυσχιδή πολιτιστική ικανοποίησης βρίσκετε ψηλά! Σε ένα από τα κτήρια των εγκαταστάσεων της Alykon, έχει εγκατασταθεί ένα Volvo. Θα μπορούσε να ήταν ένα απλό αυτοκίνητο που βρισκόταν στην ουρά για την αποσυναρμολόγηση του. Όμως το συγκεκριμένο ήταν ένα ''ζωντανό'' εικαστικό έργο, που του έδωσαν πραγματική ζωή τα καλλιτεχνικά χέρια των φοιτητών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Σε ένα από τα μαθήματά τους, το ζωγράφησαν και ουσιαστικά το ζωντάνεψαν με μία άριστη εικαστική τεχνική να σε ''κοιτάει'' σε όποια γωνία κι αν βρίσκεσαι.

Έτσι επισκεπτόμενος τις εγκαταστάσεις της Alykon στην Παιανία, αντικρίζοντας το εικαστικό έργο ''Volvo'' κατά την αποχώρησή σου γυρνάς και το χαιρετάς... κι είσαι γεμάτος από την πολυσχιδή λέξη: Πολιτισμός!

Το θηλυκό στο στόχαστρο…!

γράφει η Μαρία Παπαμιχαήλ

Το να βιάσεις, να εξαπατήσεις, το να εκπορνεύσεις, να σκοτώσεις, το να μειώσεις και να ξευτιλίσεις θηλυκές και θηλυπρεπείς συμπεριφορές, αποτελούν εκφάνσεις του ίδιου συμπλέγματος.

Το ανδροκρατικό μοντέλο, όπου ζητά να επιβεβαιώνεται η υπεροχή του ενός, εις βάρος του άλλου είναι πέρα από αυτό που ονομάζουμε "παρενόχληση" και "φυλετική πάλη". Οφείλουμε να σκεφτούμε τί πρεσβεύει η αρσενική πλευρά μας και τι η θηλυκή. Με ποιο τρόπο μέσα μας, ως άτομα και ως κοινωνία, ορίζουμε το «αρσενικό» και το «θηλυκό». Όχι μόνο σήμερα, Ημέρα της Γυναίκας.

Κάποτε, η θηλυκότητα ήταν ιερή. Έφερε το μυστήριο, μια μαγεία. Αυτή τη μαγεία της ζωής που έδινε, φρόντιζε και συντηρούσε. Υπήρχε ένας σεβασμός σε αυτή τη φύση, που έφτανε και την λατρεία. Είναι στη φύση του το θηλυκό να ελκύει, να παθιάζει, να γεννά, να τρέφει, να φροντίζει, να σκέφτεται, να προσφέρει, να εργάζεται, να ζει. Επιβιώνει.

Στο μυαλό μας το αρσενικό, έχει καταντήσει –λανθασμένα- να σημαίνει την ισχύ, την επιθετικότητα, την επιβίωση με κάθε κόστος, τη μαγκιά, τον ωχαδερφισμό. Επομένως, θα τολμούσα να το ταυτίσω με την φράση "να είσαι killer". Οι γυναίκες, ακολουθώντας έναν πιο αρρενωπό ρόλο πια στις μέρες μας, ίσως κάνουν, σε μερικές περιπτώσεις το λάθος να ακολουθούν αυτή την προτροπή και να χάνουν της θηλυκότητά τους, θεωρώντας πως το να «καταξιωθείς» σημαίνει να γίνεις και να φέρεσαι ως «άντρας». Κι όμως! Το αρσενικό αδικείται όταν περιγράφεται ως έτσι! Η γυναίκα χάνει όταν ακολουθεί αυτή τη στρατηγική!

Ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του και την αρσενική και την θηλυκή του πλευρά. Δεν σημαίνει τίποτα το φύλλο, ως προς την αδυναμία ή την ισχύ, τον χαρακτήρα και τις επιλογές. Όσο όμως καλλιεργούμε "άγρια δάση", λογικό είναι να εκτρέφουμε "θηρευτές". Όσο θέλουμε να ζούμε σε μια "ζούγκλα", σε πραγματικό, φιλοσοφικό και ηθικό επίπεδο, τόσο αυτοί που θα μπαίνουν στην αρένα της ζωής, θα "ντύνονται" killers. Όσο προσπαθούμε να αποκολληθούμε από αυτό, ως κοινωνία, τόσο, σαν μαγνήτης θα αντιδρά και μας τραβά προς τα κάτω. Προς το χειρότερο. 

Είναι θέμα παιδείας. Βεβαίως αυτό είναι το γενικότερο πλαίσιο που πρέπει να αλλάξει. Αυτό όμως που τρομάζει ιδιαίτερα, είναι ότι πια αποτελεί απόρροια "κοινωνικής συνήθειας", που γεννάται από την απάθεια. Ως εκ τούτου, υπάρχουν στιγμές που ξυπνάμε - ξαφνικά! – από έναν Ζακ, έναν Άγγελο, από μια Γεωργία και ξανακοιμόμαστε…

Δεν ξέρω αν έφταιξε η χειραγώγηση της γυναίκας, το ότι διεκδίκησε τις ίδιες ευκαιρίες και θέσεις εργασίας, που ουσιαστικά, αυτό δεν θα μπορούσε να μειώσει την θηλυκότητά της, παρά μόνο να αναπτύξει τις ικανότητες και τις δυνατότητές της. Αλλά ακόμα και τώρα, που υποτίθεται αυτά είναι δεδομένα, η γυναίκα είναι συνυφασμένη με μια «παροχή υπηρεσιών» και αυτό δεν είναι απλώς άδικο, καταλήγει να είναι και επικίνδυνο. Όταν δεν συμφωνεί, τιμωρείται, όταν δεν συμμορφώνεται, πιέζεται, βιάζεται, παρενοχλείται, για να επηρεαστεί η ψυχολογία της, να περιορίζεται (η γνώμη της, η πρωτοβουλία της, η θέση της) να αλλοτριώνεται, να σκοτώνεται.

Πιο μέρος του εαυτού μας πεθαίνει, σκοτώνοντας τη γυναικεία φύση; Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν έχει «χώρο» για την γυναικεία έκφραση, για τη θηλυκή μας πλευρά. Είναι μία κοινωνία σκληρή. Είναι μια κοινωνία που δεν χωρά η ευαισθησία, ο ρομαντισμός, η καλοσύνη, η μητρότητα, όπως αυτή εκφράζεται στην προστατευτικότητα. Όνειδος και κοροϊδία όλα αυτά. Τι άλλο χάνουμε σκοτώνοντας την θηλυκή μας πλευρά; Χάνουμε την δεκτικότητα, την αγκαλιά που τους δέχεται όλους, την κατανόηση, την ισορροπία σε υπομονή και επιμονή, την αλληλεγγύη, το «στήθος» που έχει μάθει να τρέφει τους πάντες, αλλά τώρα εκφυλίζεται και πουλιέται. Δεν αφήνονται περιθώρια λάθους. Δεν υπάρχει συγχώρεση.

Το θηλυκό κατανοεί, συναισθάνεται πιο εύκολα, συμπονεί, καλύπτει και συγ-χωρεί. Η συγχώρεση υπό την έννοια του "κάνω χώρο (και για σένα)" – κάνω χώρο στη ζωή, στην εργασία, σε μια ανθρώπινη πολιτεία. Απεναντίας, μια σκληρή «αρρενωπή» συμπεριφορά, καλλιεργεί συγκρουσιακές καταστάσεις, με στόχο τις ανατροπές, δίνει προβάδισμα στους εγωισμούς. Μία φύση που δεν ησυχάζει, δεν γαληνεύει παρά μόνο όταν υπερισχύσει. Η βία ζητά τη βία, υποστηρίζει την καχυποψία, την θέληση για εκδίκηση, πονηρούς τρόπους διαφυγής.

Και έτσι, εάν και ζεις σε ειρήνη, βιώνεις έναν συνεχόμενο πόλεμο….Ο σεβασμός στην γυναικεία φύση, μας μαθαίνει τον σεβασμό στη ζωή. Σεβασμό στο να δίνουμε χώρο να ζει, δίπλα μας, ένα άλλο πλάσμα που μπορεί κι έχει το δικαίωμα να είναι είτε πιο αδύναμο, είτε πιο ευαίσθητο, είτε πιο δυνατό από εμάς και αυτό να είναι αποδεκτό.

Η Μαρία Παπαμιχαήλ είναι πολιτική επιστημών και φιλόλογος, μέλος της ομάδας εργασίας του ΣΒΑΠ για τον βιομηχανικό τουρισμό. Έχει υπάρξει μεταξύ άλλων επί έτη επιστημονικός συνεργάτης στην Κ.Σ. ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια στην Ευρώπη), σύμβουλος επικοινωνίας στο Ελληνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Διπλωματίας, συνεργάτης στη κίνηση Zero Stray Academy για την προβολή του έργου των Δήμων για τα αδέσποτα ζώα, συνεργάτης σε αθλητικά δρώμενα με το Μουσείο Περιβάλλοντος του ΠΙΟΠ, εθελοντής στην Ομάδα Αιγαίου και στο Διεθνές Φεστιβαλ Κινηματογράφου "Γέφυρες". 

Καθαρή Δευτέρα στην Πνύκα!

Μια βόλτα στις υπέροχες διαδρομές της Πνύκας, μέσα στον αρχέγονο λόφο Φιλοπάππου για τον καθιερωμένο εορτασμό για τα Κούλουμα, σήμερα, Καθαρή Δευτέρα, στέκει διαχρονικά μια μοναδική περιπατητική επιλογή, στον ηλιόλουστο Αττικό ουρανό. 

Παιδιά, οικογένειες, παρέες, φίλοι, μικροί και μεγάλοι, ιδανικού καιρού επιτρέποντος, περιμένουν με ανυπομονησία τη σημερινή ημέρα και ξεχύνονται ασυγκράτητοι στην πανέμορφη φύση, απολαμβάνοντας τον μοναδικό ελληνικό ήλιο της χώρας μας, κατακλύζουν εστιατόρια και στήνουν αυτοσχέδια τραπέζια με τα παραδοσιακά λαδερά και θαλασσινά της Καθαρής Δευτέρας.                  

Υπό τους ήχους ομάδων μουσικών που συγκεντρώνονται στην πανέμορφη φύση, ενώνοντας τα μουσικά τους όργανα, γίνονται μια μεγάλη ομάδα, τραγουδούν και χαρίζουν στο περιρέων πλήθος, στιγμές μοναδικής χαλάρωσης, εσωτερικού στοχασμού και αναζήτησης.

Χρόνια πολλά και καλή Σαρακοστή! Ευχόμαστε να περάσετε όμορφα με τους φίλους και τις παρέες σας, με πολλή όρεξη, κέφι και πάθος, αχόρταγα και ασταμάτητα με τις γευστικές σαρακοστιανές λιχουδιές. 

North Pages  

Αποτίμηση και καταγραφή!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Σε χαμηλούς τόνους, με τη σκέψη στραμμένη στον πόλεμο στην Ουκρανία και σε περιορισμένο αριθμό ατόμων, πραγματοποιήθηκε χθες η εκδήλωση για την κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας του Δήμου Φιλοθέης Ψυχικού, στη νέα ανακαινισμένη Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων, στο 1ου Λύκειο Νέου Ψυχικού. 

Ο Δήμαρχος Δημήτρης Γαλάνης, υποδέχτηκε τους καλεσμένους και τους επίσημους προσκεκλημένους, σε μια όμορφη εκδήλωση, παρουσία υπουργών και βουλευτών της κυβέρνησης, αντιδημάρχων, προέδρων των Κοινοτήτων και μελών του Δημοτικού Συμβουλίου, κάτοικων και δημοτών, όπου τιμήθηκαν για την προσφορά τους ως ένδειξη αναγνώρισης και εκτίμησης της επαγγελματικής τους πορείας, ο εξέχων συγγραφέας και αρθρογράφος Νίκος Δήμου που η γραφή και τα κείμενά του έχουν αφήσει υψηλή πολιτιστική παρακαταθήκη, η υψίφωνος Χριστίνα Πουλίτση, ερμηνεύτρια παγκόσμιου βεληνεκούς με εμφανίσεις στα σημαντικότερα θέατρα της υφηλίου, μια "μεγάλη" καλλιτέχνης με ότι σημαίνει αυτό και ο χρυσός Παραολυμπιονίκης στα 100 μ. στους αγώνες του Τόκιο, Αθανάσιος Γκαβέλας, αυτός ο αθλητής "θαύμα", αυτός ο ευγενής νέος που μεγάλωσε στο Νέο Ψυχικό και ήταν μαθητής στο 1ο Λύκειο Νέου Ψυχικού, βρέθηκε στην παλιά του γειτονιά υπερτονίζοντας το ήθος που διδάχτηκε και το φως που κρατά πάντα μέσα του για να υπερνικά τους στόχους του.                             

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους η Υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, η Υφυπουργός Υγείας Ζωή Ράπτη, η Αντιπεριφερειάρχης Βορείου Τομέα Λουκία Κεφαλογιάννη, ο βουλευτής Βορείου Τομέα Αθηνών Δημήτρης Καιρίδης, η Γενική Γραμματέας Ενέργειας Αλεξάνδρα Σδούκου, οι πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας Φώτης Καρύδας και Μαριάνθη Καφετζή Ραφτοπούλου.

Ο Δημήτρης Γαλάνης στην ομιλία του έκανε μια σύντομη αναφορά στο έργο που έχει να παρουσιάσει ο δήμος τα τελευταία 2,5 χρόνια, αναφερόμενος στον ψηφιακό ανασχηματισμό, στον εκσυγχρονισμό των ηλεκτρονικών υπηρεσιών και στα ταχύτατα ανακλαστικά που επέδειξε  ο δήμος για την εναρμόνισή του στις επιτάξεις της νέας εποχής, καθώς επίσης και στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και της καθημερινότητας των δημοτών με την βελτίωση των κοινόχρηστων χώρων του δήμου και την ανακαίνιση των σχολικών υποδομών, προχωρώντας σε έργα συντήρησης και αποκατάστασης, τα οποία αφήνουν τα σχολεία του δήμου αναμφισβήτητα σε πολύ καλή κατάσταση.                        

Ο Δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού μίλησε επίσης και για το τεχνικό πρόγραμμα που βρίσκεται σε εξέλιξη, με πιστώσεις ύψους άνω των 13 εκ. ευρώ, με τα 2/3 να προέρχονται από χρηματοδότες φορείς. Από το παιδική πάρκο Πικιώνη που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχοντας λάβει όλες τις απαραίτητες εγκρίσεις, την αναβάθμιση των χώρων πρασίνου του Νέου Ψυχικού,  με την πλατεία Ελευθερίας να οδεύει ήδη προς ανακατασκευή, έργα ομβρίων υδάτων στη Φιλοθέη ύψους 3εκ. ευρώ, την ανακαίνιση του Αθλητικού Κέντρου του Νέου Ψυχικού, ύψους 1,1εκ.ευρώ εκ των οποίων οι 600.000 είναι χρηματοδοτούμενες.                                                               

«... Η σημερινή εκδήλωση πραγματοποιείται με τη σκέψη μας απόψε να είναι στο δοκιμαζόμενο λαό της Ουκρανίας και ιδιαίτερα στους χιλιάδες Έλληνες που ζουν εκεί, πολλοί εκ των οποίων μάλιστα έχουν συγγενείς και στενούς δεσμούς με το Προάστιο μας. Οι συνθήκες της ζωής μας αλλάζουν ραγδαία, το περιβάλλον που ζούμε μεταβάλλεται, το βλέπουμε καθημερινά τα τελευταία χρόνια, το βιώνουμε επίσης. Οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα και να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις», σημείωσε ο Δήμαρχος Φιλοθέης Ψυχικού.                                                       

Την εκδήλωση παρουσίασε η συνάδελφος δημοσιογράφος Ειρήνη Νικολόπουλου και οργάνωσε η Υπεύθυνη Πολιτιστικών Δράσεων του Δήμου, ηθοποιός και σκηνοθέτης,  Νικόλ Δημητρακοπούλου. 

Έτσι λοιπόν, με διάχυτη τη χαρά και τη συγκίνηση από τα μηνύματα των παρευρισκομένων, θα εμπνευστούμε μεταξύ άλλων από εκείνους τους συμπολίτες μας που ξεκινούν από αφετηρία διαφορετικών προδιαγραφών και βρίσκουν τη δύναμη ψυχής παρόλ' αυτά, βρίσκουν το φως όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε και ο Νάσος Γκαβέλας και μας παρακινούν να στεκόμαστε στο κοινωνικό σύνολο με μεγαλοπρέπεια και ήθος. Να ευχηθούμε λοιπόν για περισσότερη ομορφιά στη νέα χρονιά που διανύουμε, προσφέροντας ο καθένας από εμάς όση ομορφιά μπορεί περισσότερη από το πεδίο δράσης και δραστηριοποίησής του.  

Ζωγραφίζοντας το Μαρούσι!

γράφουν: Ανδρονίκη Παντιώρα, Πέτρος Καστορίνης

Street Artists συγκεντρώθηκαν στις γειτονιές και στους δρόμους του Αμαρουσίου υπό τη θεσμική ομπρέλα του δήμου Αμαρουσίου και του Αντιδημάρχου σε θέματα εθελοντισμού και νέας γενιάς, Γιάννη Ιωαννίδη, σε μια πρωτοβουλία δράσης, ευαισθητοποίησης του δήμου, για μια περισσότερο καθαρή, περισσότερο όμορφη, περισσότερο περιποιημένη πόλη. 

Έτσι λοιπόν περισσότερο από ποτέ άλλοτε, τόσο η πρωτεύουσα και το κέντρο της Αθήνας, όσο και τα περίχωρα, τα προάστιά της, τα σημεία, οι γωνιές, συγκεκριμένα μέρη και δημόσιοι χώροι, επείγουν επιπλέον αναβάθμισης, περισσότερης φροντίδας από την αυτοδιοίκηση, η οποία είναι ο φορέας που θα δώσει τον τόνο, το χρωματικό τόνο της ανανέωσης, θα χαράξει το πνεύμα και σαφέστατα θα δώσει το παράδειγμα, προκειμένου να φροντίζουμε και να προσέχουμε περισσότερο την πόλη μας, να τη διατηρούμε καθαρή και κατ' επέκταση να ανεβάσουμε το επίπεδο διαβίωσής μας σε αυτή.                 

Η δράση ξεκίνησε το 2013 στο Τορόντο, με αυτό τον σκοπό να γίνει μια αναδιαμόρφωση της πόλης. Στη συνέχεια πέρασε στην Ευρώπη, ήρθε και στην Ελλάδα το 2019, όπου το εφάρμοσε πρώτος ο δήμος Αθηναίων, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο βήμα στους Street Artists.

                                                                          

O Toma Studio λίγο πριν ολοκληρώσει το έργο που φαίνεται εκτυπωμένο σε
μικρή διάσταση, στο οποίο αποτυπώνονται τα τοπόσημα του Αμαρουσίου.
Η κεραμική, το Σπύρος Λούης και το τραίνο

«...Ομορφαίνουμε την πόλη, δίνουμε έναν αέρα φρεσκάδας και ανανέωσης. Στηρίζουμε κάθε μορφή τέχνης...», μας λέει ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο Αντιδήμαρχος Νέας Γενιάς του Αμαρουσίου, γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μαρούσι και γνώστης κάθε ιδιομορφίας της πόλης. Η καλλιτεχνική παρέμβαση αφορά στα ΚΑΦΑΟ της ΔΕΗ του δήμου, αυτά τα μεγάλα κουτιά υπαίθριου κατανεμητή. 

                                                                                         

Με τον Αντιδήμαρχο Νέας Γενιάς & Εθελοντισμού Γιάννη Ιωαννίδη

Η street art είναι μια μορφή τέχνης, περισσότερο εφήμερη από κάποια άλλη μορφή τέχνης, διότι δυστυχώς μπορεί την επόμενη ημέρα να αντικρύσεις το έργο σου, την προσπάθειά σου, την πρωτοβουλία σου, «μουτζουρωμένη», «καταπατημένη», με ένα σπρέυ, αγαπημένο αντικείμενο έκφρασης μιας λάθος εννοούμενης επαναστατικότητας. Σήμα κατατεθέν μιας λάθος εννοούμενης νέας γενιάς. 

                                                                                  

Σε αυτή τη λάθος εννοούμενη επαναστατικότητα οφείλει να παρεμβαίνει η πολιτεία και το κράτος, παρουσιάζοντας έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, ένα άλλο πρόσωπο, με περισσότερη φροντίδα και τάξη για τον εξωτερικούς χώρους και το περιβάλλον που δραστηριοποιούμαστε και περνάμε πολύτιμο και παραγωγικό χρόνο της καθημερινότητάς μας. Άλλο ένα περισσότερο ακόμη, θα προστεθεί στο σημερινό κείμενο και συνεχίζουμε...

                                                                                    

Ακόμα και οι σπουδαίοι ακαδημαϊκοί καθηγητές δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν το όριο μεταξύ ωραίου και άσχημου. Κρατώντας τους βασικούς σχεδιαστικούς κανόνες της αισθητικής, οι καλλιτέχνες και ειδικά οι νέοι μπορούν να δημιουργήσουν εκφράζοντας μάλιστα και την σύγχρονη ''οπτική'' αναζήτηση. 

                                                                      

Αν παρατηρήσετε την street art εστιάζοντας στα graffiti, θα διαπιστώσετε την αλλαγή χρόνο με το χρόνο της σχεδιαστικής προσέγγισης καθώς και της τεχνικής! Το αποτέλεσμα είναι σε συντριπτικό ποσοστό σύννομο με αυτό που θέλουμε να βλέπουμε, με αυτό που μας ταξιδεύει με το μήνυμά του, αυτό που γενικά ''κοσμεί'' τον δρόμο προς την δουλειά μας, την καθημερινή μας βόλτα.
                                                                                   

Η Δανάη Παπαδοπούλου, δημιουργός του διπλανού έργου

Όμως το ωραίο προκαλεί και για καλή μας τύχη προκαλεί όλους όσους δεν αρκούνται με τα υπάρχοντα αισθητικά κριτήρια και ταυτίζονται με τον δημιουργικό προβληματισμό του καλλιτέχνη. Προκαλεί τους ανταγωνιστές του ωραιότερου. Προκαλεί προς μίμηση.

Στη δράση έλαβαν μέρος οι εξής καλλιτέχνες: Loonatics, Papadimos, Toma studio, Daskas, Mitts, Polkadot design, Papadopoulou Danai

Ένας ήλιος για την Ουκρανία!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Οι ηλίανθοι είναι το εθνικό λουλούδι της Ουκρανίας. Διαβάζοντας για αυτήν την πληροφορία θυμήθηκα τα ηλιοτρόπια της Εύβοιας, στο δρόμο για Μαντούδι, τα οποία δεν γνωρίζω αν υπάρχουν πια, μετά τη στάχτη που άφησε πίσω της η πύρινη λαίλαπα του καλοκαιριού. Από το σημείο η εικόνα. 

Αφήνοντας όμως την Εύβοια και πηγαίνοντας νοερά στην Ουκρανία, οι ήλιοι της χώρας δεν φαίνεται να βγούνε σύντομα ξανά εκεί, με τις πολεμικές συρράξεις να κατακερματίζουν τη χώρα, ισοπεδώνοντας τις όποιες διεκδικήσεις τρίτων και προκλήσεις.

Το τραγικό ενός πολέμου είναι οι άμαχοί του. Οι άνθρωποι μιας χώρας που ξεριζώνονται και φεύγουν, αφήνουν τον τόπο τους και τα σπίτια τους και μετατρέπονται σε πρόσφυγες σε ξένες πατρίδες. Ένας πόλεμος αφήνει συντρίμμια, καταστροφές, ερημιά και ισοπέδωση. Δεν είναι οι πολιτικές ισορροπίες, μήτε τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα που προάγονται και προέχουν, αλλά η ανελέητη, άγρια και  αδυσώπητη στρατιωτική εισβολή που εγείρει απανωτά ζητήματα, κατάφορης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εξευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης και υπόστασης.

Εξίσου ουσιαστικής σημασίας σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, είναι το γεγονός ότι η γύρω ανθρωπότητα, έως ότου να αναλάβει δράση και να κινητοποιηθεί, παρακολουθούσε ως παρατηρητής τις εξελίξεις στο σημείο και οι οποίες ήταν άμεσα εξαρτώμενες από ταις βουλαίς της ψυχρής Ρωσίας. Τελικά ο πρόεδρος του κράτους της Ουκρανίας αμφιβόλου ηγετικής πυγμής έτσι όπως διαφαίνονταν το πρώτο διάστημα μετά την εκλογή του, στάθηκε μόνος, με μηδενική διπλωματική ισχύ και με καμία απολύτως Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη αρχικά, απέναντι στο ρωσικό γίγαντα, έσυρε εν συνεχεία έναν ολόκληρο λαό σε πολεμική διαμάχη θέλοντας και μη, καθώς η ρωσική εισβολή προφανώς βασίστηκε σε κάποιο προηγούμενο. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει το ίδιο για τους πολίτες και τον κόσμο της Ουκρανίας. Μια ανεπίτρεπτη βαρβαρότητα και ένας οδυνηρός πόνος. Ενώ τις πρώτες ημέρες που ξεκίνησε ο πόλεμος αυτός όλα έδειχναν ότι θα ήταν μία "βόλτα" του Ρώσικου τάγματος, σήμερα είναι άγνωστο το πότε θα τελειώσει. Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πως θα εξελιχθεί. Όπως και να έχει καμία χώρα δεν αντέχει τη δυναμική ενός πολέμου και δυστυχώς οι ήλιοι της μακρινής Ουκρανίας, θα αργήσουν να ξαναβγούν. 

Η Ρωσία κήρυξε πυρ στην Ουκρανία, φέρνοντας επιπλέον σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση τους ισχυρούς συνομιλητές της, για τις κυρώσεις και τα μέτρα που χρειαζόταν να πάρουν απέναντί της, προκειμένου να αντιδράσουν, αποδοκιμάζοντας τον πόλεμο αυτό. Σαφέστατα δεν τον επικροτούν, αλλά δεν μπορούν να κινηθούν στρατιωτικά εναντίον της. Οι πρώτες καμπάνες σε οικονομικό, επιχειρηματικό και θεσμικό επίπεδο έχουν αρχίσει να ακούγονται, όμως οι σειρήνες του πολέμου πρόκειται να σιγήσουν μόνο όταν καμφθεί η δυναμική του κράτους της Ουκρανίας, όταν θα μείνει ένα άδειο κουφάρι, ένας ουδέτερος, απενεργοποιημένος οργανισμός, πλήρως κατευθυνόμενος και ελέγξιμος. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, δεν χρειάζεται να είναι κάτι από τα δύο, ήταν αναμφισβήτητα όμως για την πλευρά που στόχευε διά της πλαγίας οδού, ένα "απαγορευτικό" πολιτικό "παιχνίδι" για να εξελιχθεί στο κατώφλι της Ρωσίας.    

Η Πάστα Σεράνο της καρδιάς μας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η πάστα Σεράνο είναι η κλασική παραδοσιακή πάστα. Το γλυκό που πάντα γλύκαινε τη στεναχώρια και απογείωνε τη χαρά. Έχει ένα γλυκόπικρο ρόλο, όπως και η ίδια μας η ζωή. 

Η ιστορία της πάστας Σεράνο ξεκινά από την Κυψέλη, από τον ιδιοκτήτη τότε του Σελέκτ, όταν ερωτεύτηκε την όμορφη μελαμψή τραγουδίστρια, τη Σεράνο και έφτιαξε το συγκεκριμένο γλυκό. Είναι το γλυκό που μας παρηγόρησε, η γλυκιά απόλαυση που παρέμεινε αναλλοίωτη διαχρονικά, η σταθερή αξία στο πλευρό της ανθρώπινης ευαλωτότητας, της κάθε πονεμένης ψυχής που χτυπήθηκε αλύπητα από τη "γροθιά" της ζωής. Από αυτή την τόσο σκληρή πλευρά της ζωής που σε αφήνει ακίνητο, μουδιασμένο, σχεδόν παράλυτο, σχεδόν μόνο, ψάχνοντας να ξαναβρείς το βηματισμό στα πατήματα της νέας σου αρχής.

Μερικές φορές όμως δεν μπορείς. Μιλώντας με τον Τάκη Ζαχαράτο, καλεσμένο της Ελένης Νικολέλη, στην παρουσίαση του βιβλίου του "Πάστα Σεράνο", από τις εκδόσεις "Διόπτρα" χθες στο Νέο Ψυχικό, στο "Χαρτόπολις" και ερωτηθείς το λόγο που στο βιβλίο του καταπιάνεται και μιλά για το παρελθόν κακοποίησης του πρωταγωνιστή που επιλέγει να αναφερθεί, φωτίζοντας πίσω στο χρόνο τις παλιές, υπόγειες, σκοτεινές διαδρομές, της τραυματισμένης του ζωής, εστιάζει στους αδυνάτους, στους ανθρώπους εκείνους δηλαδή που δεν μπορούν να βρουν τη δύναμη να σηκωθούν και να πετάξουν από πάνω τους το βαρύ φορτίο των δεινών της ζωής.  

"Χρειάζεται να βρεις τη δύναμη στη ζωή σου σήμερα να πεις στοπ. Θέλει στοπ σε όποια κακή, κακοποιητική, βίαιη, επιθετική συμπεριφορά", λέει χαρακτηριστικά ο ταλαντούχος showman, διευκρινίζοντας ότι δεν είναι εύκολο να βρει κανείς τη δύναμη να παλέψει με τα θηρία ενός κακοποιητικού παρελθόντος, σε όποια κλίμακα ή είδος κακοποίησης κι αν έχει εξελιχθεί ένα περιστατικό.                                                                        

Ο Νίκος Αποστόλογλου από το ζαχαροπλαστείο Καμέλια, παραχώρησε
μια τούρτα Σεράνο για την εκδήλωση

Η μέρα χθες ήταν του γλυκού. Λίγο πριν την εκδήλωση, σε μια σειρά εκδηλώσεων - παρουσιάσεων βιβλίων όπως έχουν αρχίσει να οργανώνονται από την αρχή της χρονιάς από την Ελένη Νικολέλη και το βιβλιοπωλείο "Χαρτόπολις" και θα συνεχίσουν για το επόμενο διάστημα, τα γλυκά κατέφθαναν από νωρίς το πρωί. Παστάκια Σεράνο από το μοναδικό και μη εξαιρετέο Στέλιο Παρλιάρο, ενώ το ζαχαροπλαστείο Καμέλια στο Ψυχικό, παραχώρησε για την εκδήλωση μια πεντανόστιμη τούρτα Σεράνο.

Δίπλα στον Τάκη Ζαχαράτο, οι Κρυσταλλία Ρήγα και Έλενα Χριστοπούλου
από το "Ελλάδα Έχεις Ταλέντο", μαζί με την Ελένη Νικολέλη.

Πλήθος κόσμου, περαστικοί και καλεσμένοι από το Φάρο Ψυχικού, στο "Χαρτόπολις", το σημείο πέρασμα για τις καθημερινές μας αγορές και τις Σαββατιάτικες βόλτες μας, βρέθηκαν χθες εκεί, απολαμβάνοντας μια υπέροχη, ηλιόλουστη ημέρα, με πάστες Σεράνο της καρδιάς μας, το γλυκό που έρχεται από μια άλλη εποχή.

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο σε εκείνους που δεν μίλησαν. Αποτελεί μια μεγάλη αγκαλιά από τον Τάκη Ζαχαράτο σε εκείνους που αιχμαλωτίστηκαν βάναυσα ψυχικά, κακοποιητικά και δεν κατάφεραν να απελευθερωθούν από το ζυγό της κακοποίησης.    

Έστω και τριάντα χρόνια αργότερα..!

 γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αμαρουσίου (Ο.Α.Κ.Α.) πήρε το όνομά του από τον νικητή του Μαραθωνίου δρόμου του 1896 Σπύρο Λούη, κάτοικο του Δήμου Αμαρουσίου. 

Σήμερα η έκταση των 1000 στρεμμάτων, όπου βρίσκεται και περιλαμβάνει αθλητικές εγκαταστάσεις για σχεδόν όλα τα Ολυμπιακά αθλήματα δεν μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί συναγωγή γεγονότων.

 Από την επόμενη μέρα της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ο χώρος εγκαταλείφθηκε. Ο σεβασμός στον συγκεκριμένο ιστορικό χώρο που διαδραματίστηκαν σε αυτόν, πολιτικά και κοινωνικά συμβάντα, κορυφαίες αθλητικές επιδόσεις, εξαιρετικές πολιτιστικές εκδηλώσεις δεν συγκίνησαν ουδένα! Στοιχείο που χαρακτηρίζει την σύγχρονη ελληνική νοοτροπία που υστερεί στα στοιχεία ανάπτυξης του πνεύματος με την ζωτική έννοια και την δομική παράμετρο!

Ο θεμέλιος λίθος του Ο.Α.Κ.Α. μπήκε την 8η Ιανουαρίου 1980 και ο στόχος ήταν να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε κάποια στιγμή οι Ολυμπιακοί Αγώνες να φιλοξενηθούν και πάλι στην Ελλάδα. Αυτό επετεύχθη το 2004. Οι Ολυμπιακοί αγώνες πραγματοποιηθήκαν με τεράστια επιτυχία και ασύλληπτα έξοδα διοργάνωσης. Αυτό ίσως ήταν και η τροχοπέδη στο ότι από την ημέρα που έσβησαν τα ''φώτα'' της Ολυμπιακής χλιδής, δεν επενδύθηκε ούτε ευρώ, έστω για την συντήρηση του!                  

Το καλοκαίρι του 2021, σχεδόν είκοσι χρόνια από την στιγμή που ως διοργανωτές παραδώσαμε την σκυτάλη στην Κίνα, για την Ολυμπιάδα του 2008, η σημερινή κυβέρνηση δια του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, παρουσίασε Master Plan για τον πλήρη εκσυγχρονισμό και την αξιοποίηση των εγκαταστάσεων του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αμαρουσίου. Ο Πρωθυπουργός επισήμανε ότι η ανάπλαση του Ο.Α.Κ.Α. θα έχει ''τριπλό αποτύπωμα'', οικολογικό, αναπτυξιακό και δημοσιονομικό, ενώ παράλληλα θα αποφέρει σημαντικά οφέλη για την κοινωνία.
        

Παράλληλα ένας χώρος, πρωταθλητισμού θα γίνει και χώρος μαζικού αθλητισμού και διασκέδασης αφού θα είναι ανοικτός για το κοινό που θα εξυπηρετείται σε ένα σύγχρονο περιβάλλον! Αμήν...!

Οπαδός της αξιολόγησης και των άξιων!

Η συζήτηση με έναν πολιτικό ενέχει άλλοτε μια αποκαρδιωτική επιβεβαίωση καθιερωμένων, αποστειρωμένων πεποιθήσεων και σκέψεων για τον ξύλινο πολιτικό λόγο, άλλοτε μια σπίθα, μια λάμψη απρόσμενης ικανοποιητικής ευχαρίστησης. 

Η συζήτηση με το Δήμαρχο Αμαρουσίου Θεόδωρο Αμπατζόγλου, προς τιμήν του, είχε κάτι απ’ το δεύτερο σκέλος. Είχε πάνω απ’ όλα ειλικρίνεια, ευθύτητα, έργο, διότι ως γνωστόν, οι άνθρωποι στις μέρες μας δεν κρίνονται από τα λόγια, αλλά από τα έργα τους και είχε και θάρρος. Καθώς αν είναι κάτι που διαχωρίζει ένα πολιτικό, είναι το θάρρος του.

Μιλήσαμε για τη λογική λειτουργίας του δημοσίου, για τις ελλείψεις και τα κενά της «Ελπίδας», για τις πληγές και τα αγκάθια της αυτοδιοίκησης, μιλήσαμε για τα έργα που προγραμματίζονται τη διετία που έρχεται και για το τι θα δούμε να αναπτύσσεται στο Μαρούσι τα επόμενα χρόνια σε δρόμους και κτίρια. Μας αποκάλυψε επίσης τις προθέσεις του και πάνω απ’ όλα τη διάθεσή του να συνεχίσει το έργο του στο δήμο Αμαρουσίου για την επόμενη πενταετία μετά τις δημοτικές εκλογές.

                                                                        

Οπαδός της αξιολόγησης και της αξιοποίησης των άξιων, προερχόμενος από το χώρο της διοίκησης μεγάλων δημόσιων οργανισμών ως διοικητής του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ, επί πολλά χρόνια, αλλά και ως πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου, ο Θεόδωρος Αμπατζόγλου από τη θέση σήμερα του δημάρχου Αμαρουσίου επιδεικνύει τα ίδια τεχνοκρατικά στοιχεία και χαρακτηριστικά στον τρόπο λειτουργίας και οργάνωσης του δήμου και όπως μας λέει ενδεικτικά «…οι απαιτήσεις στις καθημερινές εργασίες του συγκεκριμένου δήμου προϋποθέτουν εγρήγορση, τάξη, προτεραιοποίηση και αυτοσυγκέντρωση, βεβαίως μέσα στα πλαίσια των ρυθμών που επιβάλλει η ροή του δημοσίου…» και η αλήθεια είναι ότι όσες φορές βρεθήκαμε στο δήμο Αμαρουσίου, η εικόνα που διακρίναμε ταυτιζόταν απόλυτα με την παραπάνω παρατήρηση, η οποία είναι εμφανής.

«…Οι ρυθμοί του ελληνικού δημοσίου όμως, όπως είναι γενικότερα γνωστό δεν είναι ικανοποιητικοί. Εργασίες που μπορούν να γίνουν γρήγορα, πραγματοποιούνται σε πολύ αργό χρόνο. Οι άδειες των υπαλλήλων, οι επικαλύψεις των ρόλων, η τηλεργασία η οποία στο δημόσιο για να μην κοροϊδευόμαστε, δεν είναι τηλεργασία, όλα αυτά αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τον προγραμματισμό και τη χρονοθέτηση των κινήσεων που χρειάζεται να διευθετήσει ένας δήμαρχος…» και η πρώτη ερώτηση πάνω στη ροή του λόγου από πλευράς μου, είναι εάν αυτή η βραδεία αντίδραση του δημοσίου και η καθυστέρηση, η υπερβολική και αδιέξοδη πολλές φορές γραφειοκρατία, αντιμετωπίζεται και αν ναι, με ποιον τρόπο;

Ο Θεόδωρος Αμπατζόγλου, όντας συνηθισμένος να ανταποκρίνεται σε γρήγορους ρυθμούς, δεν κρύβει τη μη ικανοποίησή του από τους αργούς ρυθμούς του δημοσίου, προκειμένου όμως να γίνουν όλα ομαλά και νόμιμα μου απαντά μεταξύ άλλων ότι «…ακολουθούμε και προσαρμοζόμαστε και ναι, λύνετε το πρόβλημα. Με καλή συνεργασία με τις υπηρεσίες, με πολύ φιλότιμο, με αξιοποίηση των καλύτερων υπαλλήλων και ναι γιατί όχι με αξιολόγηση. Δεν γίνεται τελικά όλοι να αξιολογούνται το ίδιο, όλοι να πληρώνονται το ίδιο, όλοι να έχουν τα ίδια προνόμια και υποχρεώσεις, όταν βλέπουμε καθημερινά ότι υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό με προσήλωση και πολλή αγάπη και κάποιοι άλλοι που αποφεύγουν τη δουλειά. Αυτό είναι βέβαια μία κατάσταση, ένα γεγονός που δεν αφορά μόνο το δήμο Αμαρουσίου, αφορά συνολικά τη δημόσια διοίκηση και την Ελλάδα, αλλά πλέον οι ανάγκες μας, οι απαιτήσεις των καιρών, η συγκυρία, οι ανάγκες της χώρας αν θέλετε, μας υπαγορεύουν πιο γρήγορους ρυθμούς. Είναι ένα ευρύτερο ζήτημα που αφορά πολιτικές συναινέσεις και συμφωνία με τα σωματεία.                                                                           

Ο δήμος Αμαρουσίου είναι ένας δήμος με κεντρικό ρόλο. Είναι μια περιοχή που αποτελεί μαγνήτη επενδύσεων. Δέκα μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα που θα φιλοξενήσουν τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κόσμου, αυτή τη στιγμή χτίζονται στο Μαρούσι (Google, Amazon), συν το ότι οι επιχειρήσεις που εδρεύουν στο Μαρούσι αντιπροσωπεύουν το ¼ του ΑΕΠ της χώρας, του πλούτου που παράγεται στη χώρα. Το Μαρούσι έχει ένα μητροπολιτικό ρόλο και είναι ένα μητροπολιτικό κέντρο πλέον. Έχει ξεφύγει από τα πλαίσια ενός μικρού δήμου. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται ένα μοντέλο διοίκησης που να λαμβάνει υπόψιν του τις νέες εξελίξεις, τα νέα δεδομένα. Δεν γίνεται να χειριζόμαστε τα πράγματα πλέον με την παλιά λογική του ρουσφετιού, του παλαιοκομματισμού, του παραγοντισμού.

Όμως, είναι σημαντικό να γνωρίζουν όλοι, ότι εμείς παραλάβαμε ένα δήμο ο οποίος είχε μεν ένα καλό δημόσιο προφίλ, αλλά συγχρόνως έπρεπε να ρυθμιστούν και οικονομικές υποθέσεις που ήταν ανοιχτές. Είναι ενδεικτικό ότι μέσα στην προηγούμενη χρονιά ρυθμίσαμε χρέη από παλιά δάνεια του δήμου που υπερβαίνουν τα 60εκ. ευρώ, εκ των οποίων 30εκ. έχουν αποπληρωθεί ήδη. Αυτή η αναδιάρθρωση χρέους είναι μεν πολύ σημαντική, αλλά και πολύπλοκη και συγχρόνως απελευθερώνει τους δημότες από μεγάλα ποσά. Υπολογίζω ότι μέχρι το τέλος της θητείας μας, κάθε Αμαρουσιώτικη οικογένεια, θα γλιτώσει πάνω από 6.000 – 7.000 ευρώ  από τις ρυθμίσεις χρεών που έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια. Αυτό ήταν το πρώτο, το πιο δύσκολο πρόβλημα που είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Η εξυγίανση των οικονομικών είναι πολύ σημαντική σε ένα οργανισμό. 

                                                                                           

Το δεύτερο θέμα που κληθήκαμε να δώσουμε μια ολοκληρωμένη και ουσιαστική λύση ήταν το θέμα της καθαριότητας. Σήμερα, μπορώ να πω ότι είμαι περήφανος για την καθαριότητα στο Μαρούσι. Το μέτωπο της καθαριότητας είναι μετρήσιμο καθημερινά από τους πολίτες, φαίνεται και είναι ο τομέας που έχουμε κάνει τις καλύτερες επιδόσεις μας.

Πάντως σίγουρα, ο σχεδιασμός της Πολιτικής Προστασίας έχει ανάγκη εκ νέου από επανασύνταξη, προκειμένου να ανταποκριθούμε στα καιρικά φαινόμενα που απ’ ότι φαίνεται ήρθαν για να μείνουν και θα είναι επαναλαμβανόμενα. Αφού καλύψουμε το ζήτημα του διαλόγου που πρέπει να ξεκινήσει με τις επιστημονικές υπηρεσίες για τα δέντρα, τι πρέπει να κόψουμε και τι να φυτέψουμε και αφού λοιπόν ξεπεράσουμε και αυτή τη συζήτηση, χρειάζεται να αναφερθούμε στο γεγονός ότι δεν υπάρχει σωστή επικοινωνία, συνεννόηση και ιεράρχηση των παρεμβάσεων μεταξύ του ΔΕΔΔΗΕ και των δήμων. 

                                                                                         

Όταν σε κάθε περίπτωση γίνονται πολύωρες επικοινωνίες για να συντονιστούμε με τους εργολάβους του ΔΕΔΔΗΕ που θα κόψει τα κλαδιά των δέντρων που ακουμπάνε καλώδια, καταλαβαίνετε ότι κάπου πάσχει το θέμα και το καταθέτω όλο αυτό, το οποίο γεννά καθυστερήσεις που πληθαίνουν και πολλαπλασιάζονται και μια σειρά στη συνέχεια από καθυστερήσεις άλλων εργασίες που πρέπει να ακολουθήσουν. Ακόμα μάλιστα μέχρι σήμερα, δεν έχει λυθεί το θέμα. 

Επίσης το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι χρειαζόμαστε επιπλέον μηχανήματα, χρειαζόμαστε και προσωπικό, χειριστές, που θα τα οδηγούν, αν θέλουμε να γίνουν σωστά αυτές οι δουλειές. Χρειάζεται να ξεκαθαριστούνε επίσης τα επίπεδα αρμοδιοτήτων διακυβέρνησης μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης, Περιφέρειας, Αποκεντρωμένης Περιφέρειας και Δήμων. Αυτή η επικάλυψη αρμοδιοτήτων και το αλαλούμ ρόλων, πρέπει να τελειώνει. Αυτή είναι και μια επόμενη μεγάλη συζήτηση που θα γίνει σε επίπεδο κυβέρνησης, με τα όργανα της αυτοδιοίκησης και την ΚΕΔΕ και να καταλήξουμε σε μια αλληλουχία ενεργειών. Δεν χρειάζεται η Ελλάδα να ανακαλύψει τον τροχό στο θέμα των βέλτιστων πρακτικών τρόπου λειτουργία της αυτοδιοίκησης. Αυτό που βασικά χρειάζεται είναι οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες που αναλογούν στους δήμους, να συνοδεύονται και από τους αντίστοιχους πόρους και από το αντίστοιχο προσωπικό. 

                                                                                        

Για τη διετία που έρχεται προγραμματίζουμε μαζικές ασφαλτοστρώσεις, πολλές διανοίξεις οδών, ανακαινίσεις συγκεκριμένων πολιτιστικών κτιρίων και γηπέδων. Επιπλέον, δίνουμε σημασία στην ανανέωση του δημοτικού στόλου. Προμηθευτήκαμε τρία ολοκαίνουργια λεωφορεία, στολίδια για την διατοπική μετακίνηση των πολιτών και μάλιστα σε επόμενη φάση θα πάρουμε άλλα τέσσερα. 15.000 – 18.000 εξυπηρετούνται καθημερινά από τη δημοτική συγκοινωνία του Αμαρουσίου. Τους αξίζει το καλύτερο και θα το έχουνε. Το ίδιο κάνουμε με την ανανέωση του δημοτικού στόλου, με 17 νέα οχήματα, με 6 μηχανήματα έργου, σε μία κίνηση να δοθούν στις υπηρεσίες μας όλη η υλικοτεχνική υποδομή που απαιτείται. 

Τέλος, ανέκαθεν το Μαρούσι είχε μια κοινωνική πολιτική. Εμείς την αναπτύξαμε ακόμα περισσότερο. Θέλουμε ένα δήμο δίπλα στο δημότη, ένα δήμο φάρος αλληλεγγύης και συνέργειας δυνάμεων. Να είναι ένας πόλος ανθρωπιάς. Θέλω ο πολίτης να αισθάνεται ότι ο δήμος είναι κοντά του.»

Τα πρόσωπα, η δυναμική τους και πάνω απ’ όλα η νοοτροπία που φέρουν ο καθένας ξεχωριστά στις συναλλαγές τους, αποτελούν την ελπίδα του μέλλοντός μας, μετά την απογοητευτική «Ελπίδα» που έπληξε ολοκληρωτικά και με διαφορετικό τρόπο, την κάθε κοινωνική και πολιτική ομάδα ανθρώπων. Ζούμε εποχές ανοιχτές, διάπλατες στην καταιγιστική πληροφορία, αγωνιζόμαστε για την αλήθεια και η συνείδηση του ελάχιστου χρόνου ζωής μας, αλλάζει τις απαιτήσεις των σχέσεών μας. Αφήνει το ψέμα στην άκρη, στο περιθώριο και τις ανοχές και αντοχές μας σε ότι περιστρέφεται ή σχετίζεται με αυτό, μηδενικές. 

Η Ελλάδα στα χρόνια της Επταετίας!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η Ελένη Νικολέλη και το βιβλιοπωλείο "Χαρτόπολις" υποδέχτηκαν το δημοσιογράφο και συγγραφέα του βιβλίου "Ένα Σκοτεινό Δωμάτιο 1967 - 1974", Αλέξη Παπαχελά, στο Νέο Ψυχικό, σε μια συνάντηση με τους αναγνώστες και όλους όσους ενδιαφέρονταν να μάθουν και να ξεδιαλύνουν τα μελανά σημεία της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Το βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά αποτελεί μια ενδελεχής δημοσιογραφική έρευνα για τα χρόνια της Επταετίας, που στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα την πορεία της χώρας και όπως φαίνεται διαδραμάτισαν και για τον ίδιο μια συγκλονιστική εξέλιξη την οποία και στη ροή του χρόνου με την επαγγελματική του ιδιότητα, μελέτησε επισταμένα, εμβάθυνε στις καταστάσεις και τα γεγονότα, επέμεινε σε συναντήσεις και σε συνομιλίες με ανθρώπους κλειδιά, προκειμένου να ρίξει περισσότερο φως στο πως και το γιατί της περίπτωσης των προσώπων που ηγούνταν πολιτικά τη δεδομένη χρονική περίοδο τη χώρα, εμπλέκοντας συνάμα το ρόλο των Αμερικάνικων δυνάμεων.                                              

Ο Αλέξης Παπαχελάς υπογράφοντας στον βουλευτή Βορείου Τομέα Αθηνών
 Θεόδωρο Ρουσόπουλο, μαζί με την Ελένη Νικολέλη 

Το βιβλίο περιέχει μαρτυρίες ανθρώπων που βρισκόταν στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο την εποχή εκείνη διεισδύει στη συνεκτική ακολουθία των συμβάντων, αποδομώντας τη φήμη του ονόματος του Ιωαννίδη, στην απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο και αποτελεί ένα πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο, με σπάνιο, αδημοσίευτο, συγκεντρωμένο υλικό.               

Ο Αλέξης Παπαχελάς υπογράφοντας στον Άρη Νάκα, 
Δημοτικό Σύμβουλο Φιλοθέης Ψυχικού

Φαίνεται πως οι αποφάσεις της στιγμής, υποκινούμενες είτε από πολύπλοκες παραμέτρους, είτε από ιδιόμορφες, διαπλεκόμενες συνιστώσες, είτε από πρόσωπα με αβαρή κρίση, γράφουν τη δική τους ιστορία, αλλά επιπλέον την ιστορία λαών, ολόκληρων εθνών και τις περισσότερες των περιπτώσεων όταν τα πρόσωπα στέκονται πολύ χαμηλότερα των περιστάσεων, η ιστορία χαράσσεται, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και μένουμε να εξαργυρώνουμε το πονεμένο τίμημα των επιλογών. 

Στον Κοκκιναρά Κηφισιάς!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Με προσέλευση πέραν των αναμενόμενων για άλλη μια φορά, πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί η σποροφύτευση και δενδροφύτευση στον Κοκκιναρά στην Κηφισιά, με πλήθος οικογενειών να προσεγγίζουν το βουνό, εκμεταλλευόμενοι μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα.  

Ενεργοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τον εθελοντισμό και δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση των πολιτών και κυρίως των παιδιών σε θέματα περιβαλλοντολογικής προστασίας και δασοπροστασίας, ο Σύνδεσμος Δήμων για την Προστασία και Ανάπλαση του Πεντελικού (ΣΠΑΠ), σε συνεργασία με το «Όλοι Μαζί Μπορούμε και στο Περιβάλλον» και τον Δήμο Κηφισιάς, συμβάλλουν σε μια σημαντική δράση πολλαπλής σημασίας. Στην προστασία και φροντίδα του περιβάλλοντος, στην κινητοποίηση των πολιτών όπου μέσο αυτής έρχονται σε επαφή με τη φύση και στην αναγέννηση του δάσους.

                                                                                       

".. Πρόκειται για μα μεγαλειώδη προσπάθεια του "Όλοι Μαζί Μπορούμε" με την ενεργοποίηση του εθελοντικού κινήματος, να πρασινίσουν ξανά τα δάση και οι καμένες εκτάσεις από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007, όπου 2,5 δις στρέμματα δάσους και πράσινης έκτασης είχαν καεί εκείνη τη χρονιά και ότι οδυνηρό είχε επακολουθήσει έκτοτε..." όπως μας περιγράφει ο δημοσιογράφος, ειδικός σε θέματα περιβάλλοντος Γιώργος Κεραμιτζόγλου

                                                                                     

  

Όλοι όσοι παρευρέθησαν και σήμερα στη δράση αναδάσωσης, είχαν την ευκαιρία να φυτέψουν σπόρους αλλά και δενδρύλλια όπου αργότερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θα έχουν την δυνατότητα να τα ποτίσουν και να τα φροντίσουν. Εμφυσίεται έτσι, με αυτόν τον τρόπο στα παιδιά η λογική αναγέννησης του δάσους. Δημιουργείται εκ νέου ένα μεικτό δάσος με την τοποθέτηση κυρίως πλατύφυλλων, βελανιδιές, οξιές, κουτσουπιές, ουτοσώστε να μην είναι τα δέντρα, τόσο επιρρεπή στο μέλλον σε πυρκαγιές, όσο τα ενδημικά πευκοειδή. 

                                                                       

Ο δημοσιογράφος του Σκάϊ Γιώργος Κεραμιτζόγλου με τον Πρόεδρο του
ΣΠΑΠ Βλάσση Σιώμο και έμπειρο στέλεχος Πολιτικής Προστασίας. 

Άλλο ένα βουνό, ο Κοκκιναράς στην Κηφισιά, θα πρασινίσει ακόμα περισσότερο με τη συνδρομή και την πρωτοβουλία της ανθρώπινης παρέμβασης, όπου μέσο της δενδροφύτευσης δημιουργείται επιπλέον και αντιπλημμυρική θωράκιση των κατοικημένων περιοχών, προκειμένου να εξασφαλιστεί και προστασία από επικίνδυνα τέτοιου είδους φαινόμενα.

                                                                                   

Ο Δήμαρχος Κηφισιάς, Γιώργος Θωμάκος, μαζί με συνδημότες και μη που συγκεντρώθηκαν για το έργο της σποροφύτευσης και δενδροφύτευσης, ανέβηκε το βουνό, στο τέρμα της οδού Ξενίας, υποστηρίζοντας έμπρακτα δράσεις που βοηθούν και βελτιώνουν την περιβαλλοντική κατάσταση του προαστίου του. Ραντεβού στην επόμενη φάση, την Άνοιξη, για το πότισμα και την επίβλεψη της ανάπτυξης των δενδρυλλίων και των σπόρων που τοποθετήθηκαν...                              

Φως στην ιστορία!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Ναι σήμερα μπορούμε να το πούμε. Μπορούμε να το ξεστομίσουμε ανοιχτά. Το επιτρέπει το πλήρωμα του χρόνου, το επιτρέπει η εποχή. Είναι απίστευτό το πως "...τόσο ανόητοι, τόσο μικρονοείς άνθρωποι, κράταγαν την τύχη του έθνους στα χέρια τους...", είχε αναφέρει χαρακτηριστικά για τους πρωταγωνιστές της Επταετίας, ο Αλέξης Παπαχελάς σε πρόσφατη συνέντευξή του.

Στο βιβλίο του, "Ένα Σκοτεινό Δωμάτιο 1967 - 1974", ο δημοσιογράφος, με την πολύχρονη έρευνά του, ρίχνει φως στις γκρίζες πτυχές της Τουρκικής απόβασης στην Κύπρο, στην πιο πονεμένη θα λέγαμε ιστορία της χώρας, ένα γεγονός σταθμός που καθόρισε με τόσο οδυνηρό τρόπο, την εξέλιξη και την πορεία του έθνους, σε μια από τις δυσκολότερες πολιτικά χρονικές περιόδους. 

Το βιβλιοπωλείο "Χαρτόπολις - Ελένη Νικολέλη" και οι Εκδόσεις "Μεταίχμιο", φιλοξενούν το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου, 12.00 - 14.00, στο χώρο του βιβλιοπωλείου (Λ. Κηφισίας & Δ. Βασιλείου 1, Νέο Ψυχικό), τον Αλέξη Παπαχελά και σας προσκαλούν να γνωρίσετε από κοντά το δημοσιογράφο, να συνομιλήσετε μαζί του για τα σημεία εκείνης της εποχής. 

Το βιβλίο περιέχει μαρτυρίες ανθρώπων που βρισκόταν στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο των όσων διαδραματίζονταν εκείνη την περίοδο, διεισδύει στη συνεκτική ακολουθία των συμβάντων, αποδομώντας τη φήμη του ονόματος του Ιωαννίδη, επικεντρώνεται στο ρόλο των Αμερικάνων και αποτελεί ένα πολύτιμο ιστορικό ντοκουμέντο, με σπάνιο, αδημοσίευτο, συγκεντρωμένο υλικό.

Πότε θα πάμε τα παιδιά για καρτ;

'...Μια φράση που ακούω συχνά από πολλούς φίλους και αποτελεί έναυσμα για ένα ευχάριστο απόγευμα, ή ακόμη και μια σημαντική επένδυση...'

  

γράφει ο Τάκης Πουρναράκης

Είναι δεδομένο πως στα καρτ θα σε οδηγήσει το παιδί. Θα δει στο διαδίκτυο διάφορα με αυτοκίνητα, θα ονειρευτεί, θα δει F1, θα του γεννηθεί η ανάγκη να δοκιμάσει. Κάποιοι γονείς το μπερδεύουν με λούνα παρκ, δεν είναι. Οι πίστες καρτ είναι σχολεία όπου τα παιδιά σας μπορούν να μάθουν να οδηγούν ασφαλώς σε μια ηλικία που αφομοιώνουν πράγματα πολύ εύκολα. 

Πρόκειται για μια πολύ σημαντική επένδυση ώστε να γίνουν αύριο ασφαλείς οδηγοί στο δρόμο.

Όταν τα λέω αυτά πάλι κάποιοι γονείς μπερδεύονται με τους αγώνες: «Δε θέλω να κάνω το παιδί μου ραλίστα». Καμία σχέση, άλλο να μάθεις, άλλο να αγωνιστείς. Δε γίνονται όλα τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ επαγγελματίες αθλητές. Βρεθήκαμε στον Ασπρόπυργο στο Speed Park με τα παιδιά ενός φίλου, ηλικίας 7 και 11 ετών. Μαζί και η 14χρονη κόρη μου που έχει παρακολουθήσει την ακαδημία καρτ του Ασπροπύργου. Αφορμή ήταν τα γενέθλια ενός παιδιού. Οι γονείς του αποφάσισαν να του κάνουν δώρο μερικά session στα καρτ.

Η ύπαρξη διθέσιων καρτ βοηθάει στο να γίνει σωστά η πρώτη επαφή: Να οι γραμμές, αυτό κοιτάμε, αυτό προσέχουμε απαλά με το τιμόνι, δοσολογία γκαζιού φρένου, λίγο απ’ όλα. Μετά την πρώτη αναγνωριστική βόλτα ώρα να δοκιμάσει. Ο μικρός μπορεί να κάνει και με το ηλεκτρικό καρτ που είναι πιο εύκολο. Ο μεγάλος δεν κρατιέται και δεν αποφεύγει τα λάθη. Επισημάνσεις από τους ειδικούς της πίστας, συζητήσεις, αναλύσεις και γρήγορα το παιδί συνειδητοποιεί πόσα έχει να μάθει: «...Μπορώ να έρθω στην Ακαδημία;...» ρωτά και οι γονείς κάνουν τις απαραίτητες κρατήσεις.

       

Κάπως έτσι ένα ακόμη παιδί μπαίνει σ’ ένα δρόμο που θα το οδηγήσει αύριο στο να γίνει πιο ασφαλής συνειδητοποιημένος οδηγός. Είναι δε βέβαιο πως όλη η οικογένεια θα ωφεληθεί απ’ αυτό όσον αφορά στις ασφαλείς μετακινήσεις της. 

Ακόμη και η κόρη μου που έχει αποκτήσει πλέον την ευχέρεια να οδηγεί στην πίστα, έμαθε σήμερα από το Γιώργο Λαζαράκο που κάθισε συνοδηγός στο διθέσιο μαζί της. 

Ήταν μια εποικοδομητική μέρα.

Η τέχνη της υποκριτικής!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα 

Η υποκριτική είναι μια τέχνη που για να την εξασκήσεις προϋποθέτει γνώση της αλήθειας. Γνώση της πραγματικότητας, των γεγονότων που έχουν συμβεί και τα οποία δεν μπορούν να αμφισβητηθούν για κανένα λόγο και με κανένα τρόπο, έτσι ώστε να καταστρώσεις στη συνέχεια το σχέδιο ελιγμού, κωλοτούμπας, αναδίπλωσης κοινώς σε γλωσσάρι πολιτικής συνεννόησης. 

Όταν λοιπόν τα γεγονότα έρχονται για να σε διαψεύσουν κάθε φορά, είναι τουλάχιστον βλακώδες, αν μη τι άλλο εξοργιστικό, να υιοθετείς το ρόλο του θύματος και να ζητάς και τα ρέστα. Αυτό το θεατρινισμό τολμούν και παίζουν σύσσωμες οι αυτοδιοικητικές αρχές, όλων των βαθμίδων, αναφέροντάς μας εκ των υστέρων ότι οι ευθύνες που τους αποδίδονται για το φιάσκο της χιονοθύελλας «Ελπίς», είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερες όσων τους αναλογούν, συγκριτικά με τις παροχές και τις δυνατότητες που τους παρέχονται από το κράτος και την κεντρική διοίκηση.

                                                                                  

 «Δεν έχουμε μηχανήματα, δεν έχουμε προσωπικό….δεν…, δεν…, δεν...», διατείνονται ενωμένοι με μια φωνή οι δήμαρχοι. Ήταν πρωτοφανές αυτό που συνέβη και άλλα τέτοια βαρύγδουπα, επιστώντας την προσοχή στην επόμενη μέρα, στο θα… Στο τι θα πρέπει να κάνουν δηλαδή, ουτοσώστε την επόμενη φορά που ένα τέτοιας φύσης καιρικό φαινόμενο που θα πλήξει με τόση ανελέητη σφοδρότητα και μανία την περιοχή, να είμαστε προετοιμασμένοι. Μπλα, μπλα, μπλα...Τώρα μας τα λέτε αυτά αγαπητοί δήμαρχοι και περιφερειάρχες, υπουργοί και πρωθυπουργέ; Χθες άλλα μας λέγατε...Και εν πάσει περιπτώσει, στις συνεδριάσεις σας με τον κεντρικό φορέα, αναρωτιέμαι, βρέθηκε κάποιος δήμαρχος, η περιφέρεια, να εκφράσει τις ενστάσεις του, το πρόβλημα που διαφαίνονταν ότι υπήρχε τόσα χρόνια; Γιατί είναι πολλά τα χρόνια που το όποιο πρόβλημα έχει επικαθήσει, διογκώνεται και μεγαλώνει...

Με ομόφωνη απόφασή του λοιπόν, το Δ.Σ της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας, εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: «Δεν μπορούμε να ανεχτούμε τον υποβιβασμό του ρόλου της Αυτοδιοίκησης, να αποτελεί διαχρονικά το εξιλαστήριο θύμα ακόμη και για ευθύνες που δεν της αναλογούν. Οι Περιφερειακές αρχές της χώρας τάσσονται υπέρ ενός ριζικά νέου στρατηγικού σχεδιασμού για την Πολιτική Προστασία, με ουσιαστικό τον ρόλο της Αυτοδιοίκησης. Είναι η ώρα για μια νέα προσέγγιση, βασισμένη στο αποκεντρωμένο μοντέλο, με ξεκάθαρες αρμοδιότητες για κάθε εμπλεκόμενο φορέα, με τη στήριξη του κεντρικού κράτους στο πλαίσιο παροχής πρόσθετων πόρων, υποδομών, μέσων και προσωπικού στην Αυτοδιοίκηση, για την εκπλήρωση των απαιτήσεων της κοινωνίας».

Η πολιτική προστασία της χώρας υποτίθεται ότι είναι το αρμόδιο κεντρικό, επιτελικό όργανο που συντονίζει τις επιχειρήσεις. Αυτό υποτίθεται ότι κάνει. Τι πρέπει τώρα να γίνει καλύτερα με τη δημιουργία αυτού του υπερυπουργείου; Καλύτερη οργάνωση, καλύτερος συγχρονισμός μεταξύ των φορέων και πιο ευδιάκριτη ανάθεση τομέων ευθύνης; Αυτό δεν υποτίθεται ότι υπάρχει ήδη με τη δημιουργία του εξαρχής; Είναι λοιπόν εξοργιστική η ανικανότητα, η αναποτελεσματικότητα, η αδιαφορία, η έλλειψη εργατικότητας γιατί προφανώς περί αυτού πρόκειται, των προσώπων για τις θέσεις που υπηρετούν και γενικότερα είναι λυπηρό και θλιβερό το γεγονός της απαξίωσης της χώρας. Η ειρωνεία των απαντήσεων και των ανακοινώσεων γενικότερα της επόμενης ημέρας, επιστρέφει πολλάκις λοιπόν, σε όλους αυτούς τους "ομήρους των ευθυνών τους" αυτής της λάθος παραγόμενης πολιτικής σκέψης σε αυτή τη χώρα.