Στο βωμό των διαχρονικών αξιών!

γράφουν οι Ανδρονίκη Παντιώρα, Πέτρος Καστορίνης

Εκεί που ξεκίνησαν όλα, στην πονεμένη και ποτισμένη με τιμή και δόξα γη, στα ιερά χώματα του Μαραθώνα, των Αθηνών, άναψε και πάλι η φλόγα των αξιών, η φλόγα του ευ αγωνίζεσθαι, της ευγενούς άμιλλας, έπειτα από ενός χρόνου διακοπή. 

Η τελετή έναρξης του 38ου Αυθεντικού Μαραθωνίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε με την αφή της Φλόγας στον Τύμβο του Μαραθώνα. Κατόπιν με τελευταίο λαμπαδηδρόμο τον Ολυμπιονίκη Μανώλη Καραλή, η φλόγα έφτασε κι άναψε τον βωμό στην ιστορική αφετηρία του Μαραθωνίου Δρόμου.          

Όταν ο Τζόνυ Κέλυ στον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946, ρωτήθηκε το λόγο που νόμιζε ότι συνετέλεσε στη ήττα του από τον θρυλικό τότε Στέλιο Κυριακίδη, ο ίδιος απάντησε ότι "... Πως θα μπορούσα να νικήσω ένα τέτοιο αθλητή, εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου και εκείνος έτρεχε για ένα ολόκληρο έθνος...", εσωκλείοντας μέσα σε λίγες λέξεις, την ουσία και το νόημα των πράξεων μας, υπογραμμίζοντας με χρωματιστή ένδειξη και υπενθυμίζοντάς μας το θησαυρό που κρύβει ένα μικρό "...γιατί...", από ποιο γιατί δηλαδή πηγάζουν οι πράξεις μας, ποια η απάντησή μας σε κάθε μικρό "...γιατί...".                                                            

Παρομοίως και το "Νενικήκαμεν" του Φειδιπίδη, εξαγγέλλοντας τη νίκη των Αθηναίων απέναντι στους Πέρσες, λίγο πριν ξεψυχήσει, διανύοντας τρέχοντας τη διαδρομή από το Μαραθώνα στην Αθήνα. Στις ίδιες αξίες και ιδανικά βασίζονται οι πράξεις και των δύο ιστορικών ανδρών, στις ίδιες αξίες και ιδανικά βασίζονται όλες οι νίκες κατ' ουσίαν. Στη φωτογραφία πάνω: ο Ολυμπιονίτης στο άλμα επί κοντώ Εμμανουήλ Καραλής, με το Δημήτρη Κυριακίδη, τον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη, την πρόεδρο του Σ.Ε.Γ.Α.Σ Σοφία Σακοράφα και τον δήμαρχο Μαραθώνα Στέργιο Τσίρκα.

Αναμφισβήτητα οι άνθρωποι διαφορετικών γενεών βρίσκονται καθημερινά ανάμεσα μας, τους συναναστρεφόμαστε, διαχειριζόμαστε την διαφορετικότητά τους, ακούμε τη γνώμη τους και γινόμαστε αποδέκτες των επιθυμιών τους. Ωστόσο, η διαφορετικότητα της ηλικίας είναι ένας παράγοντας αποκαλυπτικός για τις αξίες, τον αγαπημένο τρόπο έκφρασης τους, τα κανάλια επικοινωνίας αλλά και τις προσδοκίες τους.                                                                                                            

Στην τελετή έναρξης του 38ου Μαραθωνίου Δρόμου, τρεις άνθρωποι διαφορετικοί, ένας εξαιρετικός αθλητής ο Ολυμπιονίκης του άλματος επί κοντώ Εμμανουήλ Καραλής, ως τελευταίος λαμπαδηδρόμος της φλόγας που άναψε τον βωμό της αφετηρίας, με τον Δημήτρη Κυριακίδη, γιο εκείνου του ευγενούς Αθηναίου "...που δάκρυσε αληθινά όταν τερμάτισε στις 20 Απριλίου 1946, δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή Ελληνική του καρδιά, μια καρδία που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του, όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η χώρα του..." έγραφε τότε η εφημερίδα της Βοστώνης, Boston Sunday Post, αλλά και ένας σπουδαίος καλλιτεχνικός αφηγητής, ο Αλέξης Κωστάλας, συναντήθηκαν μαζί υπό διαφορετικούς ρόλους, αλλά με τις ίδιες διαχρονικές αξιακές περγαμηνές, να τους ενώνουν.                                                                            

Ο Αλέξης Κωστάλας, στον γνωστό του πόστο, παρουσιαστής της τελετής, με τη γνώριμη μαγική φωνή να μας συνοδεύει σε όλα μας τα χρόνια, σε όλα τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα, τι κι αν τους χώριζαν γενεές! Ο ιστορικός Μαραθώνιος, ως μέγα αθλητικό και πολιτιστικό γεγονός και αυτό, τους γεφύρωσε την χρονική διαφορά τους, με ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, αλλά και πολλά κοινά. Το πάθος τους, για ότι αγαπούν.  Ο Εμμανουήλ Καραλής γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1999 στην Αθήνα και με τον αθλητισμό ασχολείται από το 2012. Ο Αλέξης Κωστάλας γεννήθηκε ένα Νοέμβρη του περασμένου αιώνα. Είναι καλλιτεχνικός αφηγητής και παρουσιαστής κλασικού θεάτρου και καλλιτεχνικού αθλητισμού.                                                

Οι ήχοι των κρουστών της ''Κρουστωδίας'' ταξιδεψαν τους παρευρισκόμενους άλλοτε μακριά, άλλοτε κοντά, πίσω στην ιστορία του Μαραθωνίου Δρόμου έως το σήμερα, με την 38η επανάληψή του όπου χιλιάδες ''αθλητές'' θα επιχειρήσουν να ''νικήσουν'' σήμερα 14 Νοεμβρίου 2021, την αυθεντική διαδρομή του. Η ''Κρουστωδία'' με τον δάσκαλό και εμπνευστή της Κώστα Κωνσταντάτο, μουσικό και συνθέτη του συγκροτήματος Encardia, αποτελεί κομμάτι της Εναλλακτικής Κοινότητας του ΚΕΘΕΑ Παρέμβαση Ραφήνας. Τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν έχουν κατασκευαστεί από τα μέλη της κοινότητας! Η ''Κρουστωδία'' ήταν προσκεκλημένη στη τελετή έναρξης από τον Σ.Ε.Γ.Α.Σ.

Εικαστικός Πολιτισμός!

γράφει ο Πέτρος Κστορίνης

Από τον Αυθεντικό Μαραθώνιο Δρόμο του 2019, το μετάλλιο που απονεμήθηκε στους συμμετέχοντες, αποτελεί εικαστικό στοιχείο, έχοντας αποκτήσει συλλεκτικό ενδιαφέρον. 

Διαφορετικές σχεδιαστικές εκδοχές, από διαφορετικούς δημιουργούς, που έως το 2026 τα μετάλλια θα διατρέχουν 2.500 χρόνια ιστορίας. Το 2026 συμπληρώνονται 130 χρόνια από τον πρώτο Μαραθώνιο Δρόμο.

Ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός που ο ίδιος ήταν αθλητής της ενόργανης γυμναστικής, πριν πολλές δεκαετίες ''υπέγραψε'' την δημιουργία του μεταλλίου του Μαραθωνίου Δρόμου 2019, που φιλοτέχνησε ειδικά ο σχεδιαστής βιομηχανικών προϊόντων Σπύρος Κίζης. Ο Αλέκος Φασιανός, είναι ο πρώτος της σειράς καλλιτεχνών μέχρι το 2026 και το μετάλλιο του 2019, το βλέπετε στην φωτογραφία (Πάνω), ως έκθεμα από το Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου. 

Η νέα πρωτοβουλία ξεκίνησε με μετάλλιο, με την υπογραφή Έλληνα καλλιτέχνη, αλλά και με ένα εγχάρακτο γράμμα. Το ''Μ''. Ώστε κάθε γενέθλια μαραθώνια χρονιά ως το 2026 να ακολουθεί, ως αρκτικόλεξο, την λέξη ''Marathon''. Έτσι, στην επέτειο των 130 χρόνων του Μαραθωνίου θα έχει δημιουργηθεί ολόκληρη η λέξη και ταυτόχρονα η πλήρης, καλλιτεχνική, συλλογή μεταλλίων, όχι μόνον για τους δρομείς, αλλά και για τους συλλέκτες, εγχώριους και διεθνείς.

H πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, Σοφία Σακοράφα κατά την συνέντευξη Τύπου με την αφορμή των εγκαινίων του Κέντρου Εγγραφών και της Marathon Expo του 38ου Μαραθωνίου 2021 της Αθήνας, παρουσίασε το φετινό συλλεκτικό μετάλλιο, δεύτερο στην σειρά, ένεκα του ότι το 2020, η πανδημία δεν επέτρεψε την διοργάνωση του.

Το εμβληματικό γλυπτό του Κώστα Βαρώτσου, ο Δρομέας, που κοσμεί την Αθήνα, απέναντι από το ξενοδοχείο Χίλτον, μόλις λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό των συμμετεχόντων στο Παναθηναϊκό Στάδιο, απεικονίζεται στην μία του όψη του μεταλλίου. Στην άλλη όψη του, δημιουργία κι αυτό του Σπύρου Κίζη της KIZI Design Studio απεικονίζεται το Καλλιμάρμαρο Στάδιο και αναγράφεται ο αγώνας στον οποίο συμμετέχει ο κάθε δρομέας.

Το μετάλλιο θα απονεμηθεί σε όλους τους δρομείς που θα τερματίσουν προς τιμήν του ''Θρυλικού Ημεροδρόμου του 490 π.Χ.'' ο οποίος ξεψύχησε μεταφέροντας το νικητήριο μήνυμα στην Αθήνα και αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για τη γέννηση Μαραθωνίου δρόμου.

''...Είμαι πολύ χαρούμενος που σχεδίασα το μετάλλιο του Μαραθωνίου. Ο Μαραθώνιος είναι ένας αγώνας βγαλμένος από τη ζωή. Ο Δρομέας- Ημεροδρόμος του μεταλλίου τρέχει προς το μέλλον, ενώ οι γραμμές- ραβδώσεις που διακρίνονται στο βάθος της σύνθεσης, συμβολίζουν τις φάσεις της Ιστορίας από το 490 π.Χ. έως το σήμερα και το αύριο. Ο Δρομέας – Ημεροδρόμος στέλνει μέσα από τη διαδρομή του ένα μήνυμα συνέχειας, ελπίδας και νίκης. Ένα μήνυμα ότι η επιμονή, η προσπάθεια και η αντοχή, που διακρίνουν τους Μαραθωνοδρόμους, είναι αρετές που μας οδηγούν στο μέλλον...'' είπε κατά την παρουσία του ''έργου'' του, ο γλύπτης και καθηγητής στο τμήμα Αρχιτεκτονικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Κώστας Βαρώτσος (Φωτ.:Πάνω)

Η σημαντική εικαστική έκφραση που παρουσιάζει η ιδέα της σειράς έως το 2026 των μεταλλίων του Μαραθωνίου Δρόμου, το συλλεκτικό ενδιαφέρον όπως και κάθε μετάλλιο-έπαθλο στους πάνω από 100 Μαραθώνιους που γίνονται κάθε χρόνο στον πλανήτη, εκτίθενται στην διαρκή έκθεση του Μουσείου Μαραθωνίου Δρόμου του Δήμου Μαραθώνα ( Λεωφόρο Μαραθώνος και 25ης Μαρτίου, Μαραθώνας, Τηλ.: 2294 067617). To Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου αξίζει να το επισκεφτείτε, όπως είναι ιδιαιτέρως σημαντικό το γεγονός ότι το επισκέπτονται σχολεία και μαθητές, καθώς ο ''πλούτος'' των εκθεμάτων παράλληλα με την ιστορία, αποτελεί αθλητικό και πολιτιστικό εφαλτήριο για τους νέους και τα παιδιά.

Ο Αυθεντικός...!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Η μεγαλύτερη έκθεση αθλητικών προϊόντων η Marathon Expo, άνοιξε τις πύλες της και πλήθος κόσμου, αθλητών και αθλητριών, με ανυπομονησία συρρέουν για να προμηθευτούν τις πολυπόθητες φανέλες και ενδυμασίες τους, αναμένοντας τη μεγάλη μέρα.

Ο 38ος Μαραθώνιος Αθηνών, ο Αυθεντικός, όπως χαρακτηριστικά κατέχει τον τίτλο, απέχει λίγες ημέρες πριν από την επίσημη έναρξή του, όμως όλοι, φορείς, διοργανωτές και προπάντων οι αθλητές, Έλληνες και ξένοι από όλο τον κόσμο, κινούνται στο ρυθμό του. 

Στη συνέντευξη Τύπου, που πραγματοποιήθηκε χθες, στο Κλειστό Γήπεδο Φαλήρου, Tae Kwon Do, η πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, Σοφία Σακοράφα, ο Περιφερειάρχης Γιώργος Πατούλης, ο δήμαρχος Μαραθώνα Στέργιος Τσίρκας, αλλά και οι πρωταθλητές δρομείς Κώστας Γκελαούζος και Γκλόρια Πριβιλέτζιο, συντελεστές του ΣΕΓΑΣ και της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, υποδέχτηκαν τους εκπροσώπους του τύπου και όλους τους καλεσμένους, κάνοντας ο καθένας από την πλευρά του, τις αναφορές τους, σε αυτή τη μεγάλη στιγμή, τη μεγάλη μέρα, σε αυτό το ιστορικό γεγονός. 

                                                                              

Ο Στέργιος Τσίρκας, Δήμαρχος Μαραθώνα, με το Στέλιο Αγγελούδη
Αντιπρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.

"...Φέτος συμπληρώνονται 125 χρόνια από την πρώτη διεξαγωγή του Μαραθώνιου Δρόμου, των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, 38 χρόνια από τον πρώτο αγώνα με τη σημερινή του μορφή, 58 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένος ο φετινός Μαραθώνιος, όπως και όλοι οι Μαραθώνιοι της Αθήνας, ενώ συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη νίκη του Στέλιου Κυριακίδη, αυτού του μεγάλου αθλητή μας, στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, το 1946, σταθμοί στην ιστορία του Μαραθωνίου δρόμου...", ανέφερε μεταξύ άλλων στην ομιλία της, η πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, Σοφία Σακοράφα.

                                                                                  

Η πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ Σοφία Σακοράφα, με το Σωτήρη Κυρανάκο
Γενικό Διευθυντή του ΣΕΓΑΣ.

Ο Μαραθώνιος της Αθήνας, ο μοναδικός που έχει το προνόμιο να διεξάγεται επί της αυθεντικής διαδρομής από τον Μαραθώνα, μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο, είναι ένα αγώνισμα, μια διαδρομή, εμπνευσμένη από τον οπλίτη ημεροδρόμο, που μετέφερε το μήνυμα της νίκης, μετά τη Μάχη του Μαραθώνα. Ο αγώνας αυτός που θεσμοθετήθηκε στην πρώτη σύγχρονη Ολυμπιάδα, που έγινε ένα από τα πιο γνωστά αγωνίσματα σε όλο τον κόσμο, με εκατομμύρια φίλους και συμμετέχοντες σε όλες τις διοργανώσεις, παραμένει ένας αγώνας εμβληματικός, για κάθε λάτρη μεγάλων αποστάσεων. 

Με τη σημερινή του μορφή, διεξάγεται από το 1983, αφιερωμένο στο μεγάλο Έλληνα, γιατρό, ειρηνιστή, βαλκανιονίκη του στίβου, Γρηγόρη Λαμπράκη. Όλοι μαζί  λοιπόν στη γραμμή της εκκίνησης, εν αναμονή για τη μεγάλη διαδρομή, που περιμένουν να διανύσουν και να τερματίσουν, οι μεγαλύτεροι Έλληνες και ξένοι αθλητές από όλο τον κόσμο.

Χαρτόπολις ή ''Βιβλιόπολις''...;

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Το Χαρτόπολις βιβλιοχαρτοπωλείο, βρίσκεται στο Νέο Ψυχικό, στο Φάρο από το 1992 και είναι χώρος που σε ''καλωσορίζει'' με αύρα και ενέργεια θετική που εκπέμπουν οι άνθρωποί του!

Όλα συμβάλλουν σε αυτό. Οι άνθρωποι, η δημιουργός και ιδιοκτήτρια του, η Ελένη Νικολέλη και οι συνεργάτες της, γνωρίζουν τα πάντα για οποιαδήποτε έκδοση, διαβασμένοι σωστά και πολύ, θα σου δώσουν την λύση σε αυτό που ψάχνεις ή σε αυτό που επιθυμείς να διαβάσεις! Παράλληλα η Χαρτόπολις, όπως θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε, μία μικρή πόλη του βιβλίου δηλαδή, ως ''Βιβλιόπολις'' μας εντυπωσιάζει κάθε φορά με τις live εκδηλώσεις που διοργανώνει, πολύ συχνά πια! Σχεδόν κάθε εβδομάδα, ένας συγγραφέας ''παρουσιάζει'' ζωντανά το έργο του, υπογράφοντας μάλιστα το κάθε αντίτυπο που επιθυμεί ο μελλοντικός του αναγνώστης.

                   

Έτσι συναντηθήκαμε με τον Γιώργο Νικόλαο Σταματελόπουλο, συγγραφέα που παρουσίαζε το βιβλίο του ''Το Στιγμιαίο'' από τις ''Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή''. Ο συγγραφέας, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970 και αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών το 1987 και από τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου το 1992. Το 1996 απέκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα Μηχανικού (Dr.-Ing.) από το Πανεπιστήμιο του Braunschweig, στη Γερμανία. Εργάζεται για περισσότερα από 20 χρόνια σε εταιρείες του ενεργειακού τομέα στην Αυστρία και τη Γερμανία. Έχει εξειδικευτεί στις συμβατικές και τις ανανεώσιμες μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Παράλληλα είναι μέλος του εποπτικού συμβουλίου εταιρειών του τομέα στη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Δανία και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Ηλεκτροπαραγωγών Εταιρειών. Έχει συγγράψει μία επιστημονική μονογραφία στα γερμανικά και ένα κεφάλαιο ενός πολυσυγγραφικού τεχνικού βιβλίου στα αγγλικά. ''Το Στιγμιαίο'' είναι το πρώτο του λογοτεχνικό βιβλίο.

Αν και μια ζωή δεν χωράει σε μία στιγμή πιθανόν να χώρεσε σε αυτό το βιβλίο των 738 σελίδων! Και ενώ μία στιγμή μπορεί σίγουρα να στιγματίσει κάποιον, ίσως, να μην της αξίζει, να κουκουλώσει μια ζωή. Κατοχή, αντίσταση, εμφύλιος, πολιτική αστάθεια, χούντα, μεταπολίτευση στο έλεος της ιστορίας μία ''κινηματογραφική'' κυκλοφορία του πρωταγωνιστή στο ''Το Στιγμιαίο'' γραμμένη με εξαιρετικό τρόπο από τον Γιώργο Νικόλαο Σταματελόπουλο που θα σας προκαλέσει να το διαβάσετε γρήγορα μέχρι τέλους!

Η υποκριτική στο χορό!

Γνωρίζοντας βαθύτερα τον εαυτό μας και το σώμα μας, ολοκληρώνουμε καλύτερα τον τρόπο που χορεύουμε. Στο σεμινάριο υποκριτικής και χορού "Emotional truth in dance performance", οι συμμετέχοντες, θα ανακαλύψουν την συναισθηματική αλήθεια ενός χορού, μιας ολοκληρωμένα
εκτελεσμένης χορογραφίας. 

20 ώρες γεμάτες χορό, υποκριτική και αυτογνωσία, το Σαββατοκύριακο 13 – 14 και 20-21
Νοεμβρίου 2021, στη σχολή χορού Δέσποινα Γρηγοριάδου στην Κηφισιά, οι χορευτές στην ενότητα του χορού, θα γνωρίσουν τη δημιουργία χορογραφίας με μια ιστορία και στη ενότητα της υποκριτικής,  
θα διερευνήσουν τη χρήση προηγμένης τεχνικής συναισθηματικής δράσης μέσα σε μια χορογραφία και την περίπτωση αν αυτό φέρνει κάτι επιπλέον στην παράσταση, θα καλύψουν τη συναισθηματική ανάκληση, το ευφάνταστο ερέθισμα, το διαθέσιμο ερέθισμα και την αισθητηριακή ανάκληση.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

Χορός - Σάββατο 13/11: 15.00 - 20.00, Κυριακή 14/11: 12.00 - 16.00

Το επίπεδο είναι μεσαίο έως προχωρημένο.

Υποκριτική: Διάρκεια: 12 ώρες
Σάββατο 20/11: 12.00 - 18.30, Κυριακή 21/11: 12.00 - 17.30

Η Κατερίνα Χλιάρα (Φωτ. επάνω ), είναι καθηγήτρια χορού και χορογράφος, με μεταπτυχιακό στη χορογραφία και με εξειδίκευση στο Acting in Dance από το Πανεπιστήμιο του Lincoln, UK. Διδάσκει Σύγχρονο Χορό, Μιούζικαλ και Hip-Hop. Έχει χορογραφήσει σε μουσικοθεατρικές παραστάσεις με την κορυφαία συνεργασία της στο έργο "Ένα παιδί μετράει τ΄ άστρα", με τον Κώστα Βουτσά (2013). Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια και εκπαίδευση στην υποκριτική, με βάση την έκφραση του χορευτή στο χορό. Συμμετέχει με την ομάδα της σε φεστιβάλ και διαγωνισμούς χορού στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει βραβευτεί με τον τίτλο Best Documentary Dance, Best Choreographer και Best Direction, σε φεστιβάλ του εξωτερικού.

                                                             

Μαζί της θα είναι ο ξεχωριστός Oliver Torr (Φωτ. επάνω), καθηγητής Υποκριτικής. Έχει διδάξει υποκριτική επί 18 χρόνια, ενώ έχει συνεργαστεί με πολλούς ηθοποιούς με καριέρα στη σκηνή και μπροστά από την κάμερα (Χόλιγουντ). Η ειδικότητά του δίνει σε όλους τους μαθητές τη δυνατότητα να εντοπίζουν και να βελτιώνουν το δικό τους ταλέντο. Κάθε ηθοποιός είναι μοναδικός, κάθε ηθοποιός είναι διαφορετικός και αντιμετωπίζει όλους όσους παρακολουθούν την τάξη με αυτόν τον τρόπο. Εργάζεται στο υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης ηθοποιών για σχεδόν δύο δεκαετίες με στόχο να βελτιώσει και να τελειοποιήσει το επίπεδο του κάθε ηθοποιού. Είναι κλασικά εκπαιδευμένος ηθοποιός, με μεταπτυχιακό στη σκηνοθεσία. Οι τεχνικές που χρησιμοποιεί περιλαμβάνουν Strasberg, Meisner, Meyerhold, Grotowski, Suzuki, SITI και Linklater. Έχει διδάξει ηθοποιούς, τραγουδιστές όπερας, κλασικούς μουσικούς και χορευτές. Στην εργασία του, εστιάζει στο να ζουν οι ηθοποιοί τον χαρακτήρα,  όσο το δυνατόν περισσότερο και με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο».

Το σεμινάριο θα διεξαχθεί και στα ελληνικά και στα αγγλικά.

Κόστος σεμιναρίου: 70 ευρώ
Για να κλείσετε θέση καλέστε στη σχολή χορού Δέσποινα Γρηγοριάδου : 2130047452
Ή επικοινωνήστε με τους διοργανωτές στο event https://fb.me/e/1qsNKkC7p

Εν φιλοσοφία τανγκέρο!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Γεννήθηκε και αναδύθηκε στο κοινωνικό περιθώριο, μέσα απ’ τα σοκάκια των μεταναστών και την απαξίωση του ανθρώπινου ιδεώδους. Ανδρώθηκε μέσα από τη θλίψη, θέριεψε μέσα απ’ το θυμό και την αδικία. Έντονα βλέμματα, παθιασμένες κινήσεις, φλερτ εν χορώ, αναμειγμένα με μια γλυκιά αίσθηση μελαγχολίας, παρακμής, σε ένα ανεκδιήγητο περιτύλιγμα ρομαντισμού.

Ακούς τη μουσική του και πονάς, βλέπεις το χορό και λυγοψυχάς. Μια απροσδιόριστη θλίψη σε κυριεύει ξαφνικά, φερόμενη απ’ το παρελθόν, απ’ το μακρινό παρελθόν. Βγαλμένο από το εσωτερικό και προσωπικό βάσανο της κατατρεγμένης ανθρώπινης ύπαρξης, ταυτίζεται με τον πόνο και ο πόνος ταυτίζεται μαζί σου. Είναι μια σχέση πρωταρχική, πρωτόγονη. Μπορεί την ίδια στιγμή, να είναι ευαίσθητο και συνάμα επιθετικό. Το τάνγκο ναι, είναι ο χορός του πάθους. Του ερωτικού πάθους και του πάθους γενικά της ζωής, της ύπαρξης.

Ο Κώστας Νικολαίδης είναι δάσκαλος και χορευτής τάνγκο. Διατηρεί τη δική του σχολή χορού στο κέντρο της Αθήνας, στο Γκάζι, τη "Baile de bario". Τι είναι το τάνγκο τον ρώτησα ''…Είναι ερωτικός χορός, αλλά και ρομαντικός. Εμπεριέχει εκδίκηση, ζήλια, αλλά είναι και μια εσωτερική αναζήτηση. Είναι ανθρώπινες σχέσεις, μια αγκαλιά. Μια ευγενική αγκαλιά. Εσωκλείει και αυτή την θεραπευτική ιδιότητα της αγκαλιάς. Το τάνγκο είναι η μουσική του. Είναι κλασικό. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η μουσική γεννάει αυτό το χορό, δεν μπορεί να γεννήσει άλλο χορό…'', μας αναφέρει ο Κώστας Νικολαίδης.

                                                                       

Το τάνγκο δημιουργήθηκε στο Μπουένος Άιρες, στη χώρα των Καλών Ανέμων, από μετανάστες, μια μίξη εθνικοτήτων και κουλτούρας, Ιταλών, Περουβιανών και Αφρικανών. Πολύ γρήγορα μπήκε στα σαλόνια του Παρισιού και από το Παρίσι ξαναγύρισε πίσω στο Μπουένος Άιρες πια, με περισσότερη αίγλη. Η υψηλή τάξη στην Αργεντινή ιστορικά δεν το ήθελε. Το φοβόταν. Το θεωρούσε, ύποπτο, βρώμικο και ανατρεπτικό.

Εσύ πως το βρήκες τον ξαναρώτησα. ''…Εγώ πήγα και είδα μια παράσταση στο Λυκαβητό μια φορά, κοντά στο 2000 και από τότε, δεν έχω σταματήσει να χορεύω…'', σημειώνει ο Κώστας. ''… Το τάνγκο δεν έχει ηλικία! Είναι ένας φοβερά επικοινωνιακός χορός. Ακαταμάχητος. Είναι αυτοσχεδιαστικός, δεν έχει στην πραγματικότητα βήματα, έχει μία φόρμα, στηρίζεται στα οχτάρια, στις κινήσεις που κάνει η ντάμα. Με διακριτούς ρόλους μεταξύ του ζευγαριού, το τάνγκο είναι ταίριασμα. Στενή επαφή και ταίριασμα. Είναι όμως και αλληλοσυμπληρωματικό…'', προσθέτει. 

                                                     

''… Για μένα όλη η αισθητική, η ουσία, η αγκαλιά και η επαφή που σου προσφέρει το τάνγκο προέρχεται από αυτό. Η καρδιά του τάνγκο, η δυναμική του, είναι οι κινήσεις της ντάμας. Είναι μια ενέργεια που ανακυκλώνεται... 

...Η χρυσή εποχή του τάνγκο ’35– 50, είναι συνυφασμένη με τον Περόν και την Εβίτα, όπου για να του ενισχύσει το κοινωνικό του προφίλ, άρχισε να χρηματοδοτεί τις ορχήστρες. Η Εβίτα Περόν είναι μια μεγάλη προσωπικότητα για το τάνγκο και ήτανε μέρος της χρυσής εποχής του τάνγκο γιατί τότε το τάνγκο άρχισε να μπαίνει στα σαλόνια. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι η αναβίωση του τάνγκο. Έχει μεγάλη δυναμική πλέον και αποκτά θεραπευτικές διαστάσεις για τις κοινωνίες...'', διευκρινίζει ο Κώστας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις μέρες μας, έχουν οι περιβόητες, κλασικές Millongas, οι βραδιές τάνγκο θα λέγαμε, που διοργανώνονται, στις οποίες αναδύεται η κουλτούρα του τάνγκο, αναδεικνύεται η συναναστροφή των ανθρώπων και εκεί το τάνγκο χορεύεται κοινωνικά.

Άνθρωποι και Θηρία...

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Άνθρωποι και θηρία μπροστά στην κλιματική τραγωδία, συμβιώνουν υπό άνισες συνθήκες με την ανθρώπινη υπερβολή και με την υποτιθέμενη ανθρώπινη κυριαρχία, να μην πτοείται από καμία ακραία, κοσμογονική αλλαγή στον πλανήτη.

O Βρετανός φωτογράφος Nick Brandt ταξίδεψε στην Κένυα και τη Ζιμπάμπουε για να απαθανατίσει τις ζωές εκείνων που έχουν πληγεί δραματικά από την υποβάθμιση και την καταστροφή των εδαφών από την μακροχρόνια συνεχή και έντονη περιβαλλοντική αποστράγγιση. Οι άνθρωποι εκεί, ανέκαθεν ζούσαν και ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, απόρροια της αλόγιστης εκμετάλλευσης του φυσικού πλούτου. Η χλωρίδα και η πανίδα καθημερινά καταστρέφεται, ενώ η ζωή, για όσα από τα σπάνια είδη έχουν απομείνει, υποφέρουν από την ξηρασία και τη λειψυδρία.

               

Ο Nick Brandt (Φωτ.) με τις εικόνες του αποτυπώνει ανθρώπους και ζώα, που εκφράζουν με το βλέμμα τους την πραγματική εξαθλίωση. Σε συνδυασμό με το κατεστραμμένο πλέον περιβάλλον, γίνεται αντιληπτή η σπαρακτική τραγωδία της κλιματικής κρίσης που βιώνει ο πλανήτης και στην Αφρική, το μέγεθος της κατάστασης που επικρατεί, διαφαίνεται σε όλο του το μεγαλείο. Νομάδες πρόσφυγες, μάταια αναζητούν νέα παραγωγικά εδάφη και τα ζώα που τους ακολουθούν, ενώ δεν υπήρξαν ποτέ μεταναστευτικά, μεταναστεύουν, προκειμένου να βρουν λίγη τροφή, λίγο νερό!

Το έργο του Βρετανού φωτογράφου, δεν αποτελεί μόνο μια εξαιρετική εικαστική αποτύπωση της ωμής πραγματικότητας, αλλά ένα απτό μήνυμα απέναντι στους 120 κρατικούς αξιωματούχους, που βρίσκονται αυτές τις ημέρες στη Γλασκώβη της Σκωτίας και που επί τρεις δεκαετίες συναντιούνται κάθε χρόνο στην ετήσια σύνοδο κορυφής του ΟΗΕ, COP26 για το κλίμα, όπου, κατόπιν διαπραγματεύσεων μεταξύ τους, συνομιλιών με επαγγελματίες ακτιβιστές, εξαγγελιών και κοινών πανηγυρικών ανακοινωθέντων... καταφέρνουν να συμβάλλουν με τα σχέδιά τους, στην συνεχόμενη αύξηση των ακραίων κλιματικών φαινομένων!
     

Θλιβερή ειρωνεία είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι ανήκουν σε τόπους που πλήττονται λιγότερο από τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις στον πλανήτη και αντί να ρίξουν μία ''κλεφτή'' ματιά στο έργο του Nick Brandt, διακηρύττουν ουτοπικά και με διάχυτο ειρωνικό τρόπο ότι ο εν δυνάμει εφαρμοζόμενος σχεδιασμός τους, θα επιφέρει μείωση στις θερμοκρασίες κάτω από τον σημερινό μέσο όρο, μείωση των εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 45% πριν από το 2030, με στόχο το καθαρό μηδέν μέχρι το 2050. Συνιστώσες που συζητιούνται κάθε χρόνο επί τριάντα χρόνια, χωρίς ουδεμία εφαρμογή!

Ο χορός είναι μια πρόκληση!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα
Photo Credits: Πέτρος Καστορίνης

Με έσυρε απαλά, με έπιασε απ' το χέρι, μου έδειξε τα βήματα, λικνίστηκα και περπάτησα στον αέρινο κόσμο του χορού, εκεί που οι σκιές περνούν και γνέφουν, χαιρετούν. 

Ίσιωσα το κορμί μου, σήκωσα τα χέρια μου ψηλά να πιάσω τον ουρανό μέχρι να ανοίξει διάπλατα η ψυχή, να ελευθερωθεί ότι με κρατά  σφιχτά και έτσι ευθυτενής, λικνίκστηκα με μια χαριτωμενιά, ξεδιάντροπα εξάγνισα αργά, ότι με διέτρεχε βασανιστικά και έμεινα ένα πούπουλο ελαφριά, για να κρατιέμαι ψηλά. 

Ο πολυχώρος Dance Path στο Νέο Ψυχικό, έχει ως βάση τον χορό και την γυμναστική, αλλά παρέχει και υπηρεσίες ψυχικής υγείας, διατροφής, και θεατρικό εργαστήρι. Η Μαργιαλένα Παπαδημητίου, (Φωτ.:Κάτω) δασκάλα η ίδια Latin και Σύγχρονου χορού, μοιράζεται μαζί μας την αγάπη και το πάθος της για το χορό και το πως πολύ σύντομα την κέρδισε τόσο σε αθλητικό, όσο και σε διδακτικό επίπεδο. 

"...Μεγάλωσα σε επαρχιακή πόλη, στα Τρίκαλα, σε μια εποχή που ο χορός δεν είχε εξελιχθεί όπως σήμερα. Συνεπώς δεν ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που έκαναν χορό από μικρή ηλικία, παρά μόνο ερασιτεχνικά. Το 2006, ήρθα για σπουδές στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα και αποφάσισα παράλληλα να ασχοληθώ με τον χορό. Αρχικά το έκανα για ψυχαγωγία και εκγύμναση, αλλά πολύ σύντομα με κέρδισε τόσο σε αθλητικό, όσο και σε διδακτικό επίπεδο. Ξεκίνησα με Σύγχρονο χορό, χορευτική γυμναστική, Pilates, αλλά η μεγάλη μου αγάπη ήταν και παραμένουν οι Latin και Ballroom χοροί. Ο χορός είναι και θα είναι πάντα για εμένα μια πρόκληση.  Η δουλειά μου, ως χορογράφος, η διδασκαλία σε άτομα όλων των ηλικιών, με κρατούν σε εγρήγορση και δεν μου αφήνουν περιθώρια να επαναπαυτώ. Η δημιουργία του "Dance Path", ήταν η πραγματοποίηση ενός μεγάλου μου ονείρου, που επιτεύχθηκε 6 χρόνια πριν...".

                                                                            

"... Μπορεί να ακουστώ γραφική, αλλά πραγματικά για εμένα ο χορός είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου. Είναι το σημείο αναφοράς μου. Είτε επαγγελματικά να το δούμε, είτε αθλητικά, ακόμη και προσωπικά, ο χορός συνδυάζει την σωματική και ψυχική υγεία, γι' αυτό τα οφέλη του είναι πολλαπλά. Εκγύμναση, ευλυγισία, ενδυνάμωση, ορθή στάση σώματος και βελτίωση του καρδιοαναπνευστικού συστήματος, είναι κάποια από τα πλεονεκτήματα που προσφέρει στο ανθρώπινο σώμα. Όσον αφορά την ψυχική ανάταση, νομίζω ο συνδυασμός των παραπάνω με την εκτόνωση, την αποφόρτιση από τα καθημερινά προβλήματα, την ψυχαγωγία και την κοινωνικοποίηση, αποτελούν την τέλεια συνταγή για να νιώσει κάποιος το αίσθημα της ευεξία, που προσφέρει...", μας λέει η Μαργιαλένα Παπαδημητρίου.

                                                                                             

Aerial Pilates, Aerial Yoga, Χριστίνα Ιωάννου, Κατερίνα Ιωαννίδου

Στον πολυχώρο Dance Path υπάρχει ένα ευρύ φάσμα μαθημάτων και πολλές επιλογές τόσο για άσκηση και ψυχαγωγία, όσο και για ψυχική και σωματική ευεξία, με τμήματα χορού και γυμναστικής τόσο για ενήλικες, όσο και για παιδιά. Aerial dance, Aerial Pilates, Aerial Yoga, Pilates, Trx, Kangoo dance, Tumbao, Zumba, Latin και Ballroom χοροί, Salsa-bachata, Σύγχρονος και Κλασικός χορός, Hip hop και Commercial, Μουσικοκινητική, Oriental, Παραδοσιακοί χοροί.

                                                                                    

Μαρούσια Βλαντιμίροβα, Χριστίνα Χαλκιά, Street dance, Hip hop

Συνεχίζοντας τη συζήτησή μας με την Μαργιαλένα Παπαδημητρίου και καθώς περνούν από μπροστά μας όλοι οι καλλιτέχνες και οι καλλιτέχνιδες από διαφορετικά είδη χορού, αναφερόμαστε στα οφέλη του χορού στην ψυχολογία και στο σώμα. "... Με τον χορό αποκτάμε ρυθμό, μαθαίνουμε το σώμα μας και πως αντιδρά στην επαφή με άλλους ανθρώπους, υπερβαίνουμε όρια που δεν πιστεύαμε ποτέ ότι έχουμε, ενώ μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε και για την προσωπική μας διασκέδαση, εκτός των χωρών εκμάθησης.

                                                                                             

Κατερίνα Χλιάρα, Μπαλέτο

Πόσες φορές έχουμε νιώσει το σώμα μας αδύναμο και ταυτόχρονα την ψυχολογία μας να πέφτει η και το αντίθετο. Έχω πολλά παραδείγματα μαθητών που έχουν έρθει με άσχημη ψυχολογία είτε για προσωπικούς, είτε για επαγγελματικούς λόγους και φεύγουν από το μάθημα, με άλλη διάθεση, άλλοι άνθρωποι, όπως συνηθίζουν να λένε. Αυτή είναι η πραγματική επιβράβευση για εμένα..."

                                                                                     

Κάτια Νανά Μάνου, γυμνάστρια, TRX

Kangoo Jumps! Είναι κάτι παραπάνω από άλλη μία fitness τάση, ενώ κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο κοινό σε όλο τον κόσμο! Είναι ένα χορευτικό πρόγραμμα γυμναστικής, που προάγει την υγεία, τη φυσική κατάσταση και τη διασκέδαση, καθώς συνδυάζει τα οφέλη της αερόβιας άσκησης με αυτά του χορού, με τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια!

                                  

Κατερίνα Ιωαννίδου, Kangoo jumps

Οι ειδικές μπότες αναπήδησης, είχαν σχεδιαστεί αρχικά για ιατρικούς σκοπούς και συγκεκριμένα για λόγους αποκατάστασης. Aπορροφούν τους κραδασμούς έως και 80%, προστατεύοντας ισχία, γόνατα, μέση και σπονδυλική στήλη, καθιστώντας το Kangoo Jumps το ασφαλέστερο αερόβιο πρόγραμμα που μπορεί να κάνει κανείς, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας.

                                                                             

Εύα Στεφανάκου, Ειδική σύμβουλος, Ψυχολόγος

Γιάννης Πανούργιας, Νίκος Λαμπράκος, Salsa Bachata, Latin, Συγχρονο

Στο χώρο υπάρχει η δυνατότητα για συνεδρίες ψυχικής υγείας, με τη συνεργασία της ψυχολόγου Εύας Στεφανάκου, διατροφής, με τη συνεργασία των ειδικών διατροφολόγων Τζωρτζίνας Κούκα και Φένιας Μπόρα, αλλά και για θεατρικό εργαστήρι για ενήλικες και παιδιά. "...Όλα τα τμήματα και οι υπηρεσίες παρέχονται από καταρτισμένους συνεργάτες, ο καθένας στο είδος του, με πολλή αγάπη και αφοσίωση γι' αυτό που κάνουν και νιώθω πραγματικά περήφανη για την ομάδα αυτή...", υπογραμμίζει η Μαργιαλένα Παπαδημητρίου.

                       

Θα κλείσουμε τη συνομιλία μας με μια αγαπημένη φράση της Μαργιαλένας: " Ο χορός είναι η κρυμμένη γλώσσα της ψυχής, που με εκφράζει απόλυτα "! 

Εμείς θα προσθέσουμε... Είναι τα άδυτα, τα ανείπωτα, είναι η οσμή που παρεισφρέει διάχυτη μέσα από τη χαραμάδα για να μας θυμίζει την έκφραση, τη φωνή. Ο χορός είναι μια πρόκληση για το εγώ, για το πρόσωπο, που συμβαίνει εξαγνιστικά για να θυμίσει, πόσο μπορούμε να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας, αυτό τον άκριτο "εχθρό".   

Άνοιξε την πόρτα ξανά...!

γράφει η Ανδρονίκη Παντιώρα

Όταν το παρελθόν μας χτυπάει την πόρτα για να ζήσουμε τη δεύτερη φορά και επιλέγουμε να ανοίξουμε την πόρτα ξανά, μαζεύουμε τα κομμάτια των αναμνήσεων, αφημένα διάσπαρτα στη μνήμη του μυαλού, αφήνουμε και το κλειδί για μια ξενάγηση διαφορετική, σχεδόν μαγική.

Ακουμπώντας απαλά, με πατημασιές αισθητές, ξεκινά μια περιήγηση φωτεινή, πλούσια σε εκπλήξεις και διαδρομές. Σκαλίσω στιγμές, μυρίζω μυρωδιές, συνθέτω αναμνήσεις τρελές, ακουμπάω τo ξύλo, το χώμα, τη γη και μονομιάς δημιουργώ από την αρχή, ένα νέο παζλ ζωής. Έλα της είπε, θέλω να είμαστε μαζί σε αυτό το ταξίδι. Θέλω να σου δείξω τη  γέρικη μουριά, εκεί όπου έκανα το πρώτο μου σημάδι στο μέτωπο. Δεν έχει θάλασσα, έχει όμως πέτρα, βροχή, δρόμο, διαδρομή!  

Στην έκθεση ζωγραφικής της Λίτσας Κασούμη, στο Κέντρο Πολιτισμoύ "Μελίνα Μερκούρη", με τίτλο "Άνοιξε την πόρτα ξανά...", η ζωγράφος έκανε το ταξίδι, ακολούθησε στη μεγάλη απόφαση και έκανε το ταξίδι ζωγραφιά. Έδωσε χρώμα στις αναμνήσεις, στην ιστορία, έδωσε ζωή και λάμψη στο παλαιό, κράτησε σφιχτά στα χέρια της το παραδοσιακό, τις ρίζες, το σπιτικό. 

 Η Λίτσα Κασούμη γεννήθηκε στο Χολαργό, κατάγεται από τη Χίο και κατοικεί στο Χαλάνδρι. Είναι πτυχιούχος αρχιτεκτονικού σχεδίου στην Ελλάδα, με μεταπτυχιακό στη μακέτα, στην Αμερική. Παντρεμένη από το 1977 με τον Λεωνίδα Κασούμη, έχουν δύο κόρες, μία εγγονή και έναν εγγονό. Ήταν υποψήφια το 1975 και το 1976 για την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Είναι ζωγράφος, έχει συνεχή εικαστική παρουσία, εργάζεται από το 1977 και παρουσιάζει τα έργα της τα 25 τελευταία χρόνια. Ζωγραφίζει σε ξύλο, γυαλί, καμβά, κεραμικό, ύφασμα, χρησιμοποιεί υλικά όπως κάρβουνο, τέμπερα, λάδια, ακρυλικά και ψυχρό σμάλτο. Επεξεργάζεται τα χρώματα και δημιουργεί μεικτές τεχνικές. Έχει κάνει 13 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα της υπάρχουν σε πολλές ιδιωτικές συλλογές, καθώς και σε Δημόσιους χώρους, εντός και εκτός Ελλάδος. 

Ούτε ''Όχι'', ούτε ''Ναι''. Μόνο ''Ζήτω''!

γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Η αποτίμηση της σύγχρονης ιστορίας μας δεν φαίνεται να αποτελεί ''κεκτημένο'' καθώς δέχεται συντονισμένα ''επιστημονικά'' πυρά, από καταγραφείς, ώστε να ανακατασκευαστεί εντελώς. 

Σήμερα τα παιδιά όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων παρέλασαν, προβάλλοντας απέναντι στην ιστορική επέτειο, τον νεανικό τους ενθουσιασμό, απαντώντας σε όλους εμάς, ότι η ιστορία είναι μία και δεν διαστρεβλώνεται!

Άλλωστε ποτέ δεν θα μάθουν τα σημερινά, τα αυριανά παιδιά, όπως δεν μάθαμε κι εμείς τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο σπίτι του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά στην Κηφισιά τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Όταν ο Εμμανουέλε Γκράτσι, ο Ιταλός πρέσβης στην Ελλάδα επισκέφθηκε τον δικτάτορα για να του επιδώσει τελεσίγραφο ή να συζητήσει μαζί του τον τρόπο που θα καταλάμβαναν οι Ιταλοί την χώρα μας..; O Γκράτσι είχε μαζί του μεταφραστή, ο διάλογος από μαρτυρίες έγινε στα Γαλλικά, πρώτο ανεξήγητο στοιχείο. Ένας Ιταλός, ένας Έλληνας και ένας μεταφραστής να συνεννοούνται για την τύχη ενός πολέμου σε τρίτη γλώσσα! 

Η μαρτυρία της καμαριέρας του δικτάτορα, πιθανόν(;) να γνώριζε την Γαλλική, είχε αναφερθεί στο ''όχι'', άλλα με διαφορετική έννοια απ' αυτή που γιορτάζουμε εξήντα χρόνια τώρα! Το ''όχι'' ήταν απάντηση του δικτάτορα στην ερώτηση του Ιταλού πρέσβη, αν η χώρα μας θα έφερε αντίσταση στην εισβολή των Ιταλών! Έτσι κι αλλιώς η Ελληνική σύγχρονη ιστορία έχει αλλοιωθεί τα μάλα, ανάλογα με ποια γωνία ''βλέπει'' ο ιστορικός. Το σημαντικό είναι πως δύο κρατικά εγκάθετα μεγαλοστελέχη κρατών, εντός ολίγων λεπτών, έβαλαν σε περιπέτεια δύο λαούς, με τραγικές απώλειες αθώων ανθρώπων. 

Οι Έλληνες νεκροί και αγνοούμενοι από τον πόλεμο αυτό ήταν 14.000. Για αυτούς λοιπόν και για τους επόμενους στον Ελληνογερμανικό πόλεμο, εορτάζουμε. Για την αντίσταση και υπεράσπιση αυτού του τόπου, της χώρας μας, που αντέταξαν με τον ηρωισμό τους τα στήθη τους οι προπαππούδες μας, οι παππούδες μας ή οι γονείς μας! Ας τους τιμούμε, έχουμε τεράστια υποχρέωση, χωρίς ''ναι'' ή ''όχι'' για τους ανθρώπους αυτούς, η ''28η Οκτωβρίου'' είναι η μέρα τους! Και ανθρωπιστικά να σημειώσουμε πως οι καταμετρημένοι Ιταλοί νεκροί και αγνοούμενοι ήταν 40.000. Όμως, αρκετοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ξεπερνούν τους 50.000.

Αν ανατρέξετε σε αποσπάσματα από εκθέσεις παιδιών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ή σε απαντήσεις ερωτήσεων για το τι γιορτάζουμε την ''28η Οκτωβρίου'' από τους μαθητές της δευτεροβάθμιας ή ακόμα και φοιτητών, θα τα κρίνεται άκρως διασκεδαστικά. Απίθανα γεγονότα ''στριφογυρίζουν'' στο καθαρό μυαλό των νέων παιδιών, δείχνοντας το ότι αντιλαμβάνονται την ιστορία το κάθε ένα με διαφορετικό τρόπο. Φυσικά αν έχουν ''υιοθετήσει'' κάποια στοιχεία από τον ένα ή τον άλλο ιστορικό και έχουν ακούσει σε μία τάξη τον εκπαιδευτικό τους και στην επόμενη κάποιον άλλο, η ''εξίσωση'' στο μυαλό τους δεν λύνεται. Τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής, σταδιακά διαμορφώνονται από το κάθε βιβλίο ή δάσκαλο-καθηγητή και αντί να έρθουν πιο κοντά στην ιστορία, προτιμούν να μην τους... ταλαιπωρεί!

Σοβαρές συνέπειες στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών έχει προκαλέσει η πανδημία και τα lockdown και, μάλιστα, αυτές οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρότερες από αυτές των ενηλίκων. Σε αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα η διακοπή της κανονικότητας της εκπαίδευσης, των σωματικών δραστηριοτήτων και των ευκαιριών κοινωνικοποίησης, παράγοντες που είναι σημαντικοί για τη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών. Αν και ουδείς επιστήμονας δεν συμμετείχε στο σχέδιο ''άνοιξε-κλείσε'' τα σχολεία, τα παιδιά κατανόησαν πλήρως τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί εξαιτίας του κορονοϊού. Η απειλή της ασθένειας, άλλαξε η καθημερινότητά τους και έμειναν μακριά από το σχολείο και τους φίλους τους, τους δημιούργησε νέας σωτήριες αντιδράσεις. Αντίθετα με άλλες γενιές, η επιθυμία της επιστροφής στο σχολείο, στους φίλους δίπλα σε δασκάλους ή καθηγητές ήταν μεγάλη! Η επιστροφή στις ανέμελες στιγμές προ πανδημίας και η αναμονή προς αυτή, κράτησε ''ζωντανή'' την διάθεσή τους! Πόσοι, όλοι(!) από εμάς τους ενήλικες-μεσήλικες σήμερα, παρακαλούσαμε στα μαθητικά χρόνια, στις ατελείωτες απεργίες να μην ανοίξουν τα σχολεία..;

Το θέμα της σχολικής ιστορίας για να συνδεθούμε με το σκοπό του κειμένου αυτού, απασχολεί τις περισσότερες κοινωνίες σήμερα, γιατί συνδέεται με τον προβληματισμό για τη φύση της ίδιας της επιστήμης της, αλλά και με την παιδαγωγική αρχή ότι τα σχολικά μαθήματα πρέπει να συνδέονται με τις αρχές και τις μεθόδους των επιστημών, με τις ικανότητες, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες των παιδιών ως κοινωνικών ομάδων και ατόμων, καθώς και με τις απαιτήσεις της σύγχρονης, σύνθετης και συνεχώς μεταλλασσόμενης πραγματικότητας. 

Αυτό δυστυχώς υπολείπεται της σημερινής κατάστασης, του εκπαιδευτικού μας σχεδιασμού. Με μία συνεχόμενη αλληλεπίδραση με την ψυχική τους διάσταση στο ''κόκκινο'' τα παιδιά προχωρούν με μία σπάνια μορφή ''αυτοίασης''. Αντίθετα με εμάς που προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπο να την ''κοπανήσουμε'' από την παρέλαση, τα σημερινά παιδιά με την διάθεση στα ύψη, προκάλεσαν συνωστισμό στις πλατείες και σε κεντρικούς δρόμους κάθε δήμου που επιτράπηκε να παρελάσουν! 

Με τον νεανικό τους ενθουσιασμό να αντανακλάται άμεσα στο σώμα τους και να επηρεάζει όλες τις φυσιολογικές λειτουργίες τους. Ζήτω λοιπόν η ''28η Οκτωβρίου''! Ζήτω αυτά τα παιδιά, ζήτω σε αυτή την νεολαία που διδάσκεται μόνη της και διδάσκει κι εμάς πως Εθνικές επέτειοι χωρίς νεανικό ενθουσιασμό δεν... λένε! Εγκλωβίζονται στα ''Όχι'' και στα ''Ναί''!

Με ελεύθερο πνεύμα!

Με μια ξεχωριστή ημέρα, η οικογένεια των Ουρσουλινών γιόρτασε την ιδρύτρια των σχολείων, Αγία Ούρσουλα, με μια σειρά εκδηλώσεων και δράσεων που πραγματοποίησε το Νηπιαγωγείο - Δημοτικό της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών στο Μαρούσι, στους εξωτερικούς χώρους των εγκαταστάσεων του σχολείου, σε έναν υπέροχο καταπράσινο περιβάλλοντα χώρο. 

Οι δάσκαλοι του δημοτικού και του νηπιαγωγείου, διοργάνωσαν πικ νικ, δραστηριότητες και παιχνίδια με τους μαθητές, συζητώντας και αναπτύσσοντας με τα παιδιά, τις βασικές καθοδηγητικές αρχές του ήθους και της αλήθειας, που διαχρονικά, με σταθερότητα και συνέπεια διδάσκει το σχολείο.

Ένα σχολείο αρχών, με διεθνή προσανατολισμό, που όπως ανέφερε η Γενική Διευθύντρια του Νηπιαγωγείου - Δημοτικού Δήμητρα Πρελορέντζου, οι μαθητές, μαθαίνουν να συμμετέχουν ενεργά και με ελεύθερο πνεύμα στη μαθησιακή διαδικασία.                                                               

"...Ένα σχολείο με μεγάλη ιστορία, ωστόσο σύγχρονο, που ενδιαφέρεται για την ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών του. Ένα σχολείο που σε όλες του τις εκφάνσεις επιλέγει το δρόμο της αγάπης, της προσφοράς, της ειρήνης, της αλληλεγγύης και της υποστήριξης...", τόνισε στην ομιλία της η Δήμητρα Πρελορέντζου.                                                                     

 Οι μαθητές έφτιαξαν μια κορδέλα ευχών, τις οποίες ένωσαν μεταξύ τους και μίλησαν γι' αυτές και πως τις αντιλαμβάνονται. Συζήτησαν σχετικά με την υπευθυνότητα, τη φιλία, τη διαφορετικότητα, το σεβασμό, την αποδοχή, την αγάπη και πως όλες οι πνευματικές αρχές, βρίσκουν εφαρμογή στη ζωή μας και στην καθημερινότητά μας.                                                     

Το  Νηπιαγωγείο - Δημοτικό, της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών στο Μαρούσι, βρίσκεται μέσα σε μια μεγάλη καταπράσινη έκταση, είναι ένας πανέμορφος χώρος, που όπως όλα τα σχολεία των Ουρσουλινών, αποπνέει μια ηρεμία, γαλήνη και διαύγεια πνεύματος.  

Τεστ αντοχής και ανοχής..!

 γράφει ο Πέτρος Καστορίνης

Σε έναν τεστ αντοχής έχει μετατραπεί η μετακίνησή μας στην πρωτεύουσα από το Σεπτέμβριο κι έπειτα. Τεστ αντοχής που δεν έχει ιατρικό προσδιορισμό. Αφορά στο νευρικό μας σύστημα, στην ψυχική μας υγεία, στα όριά μας... ; Κανείς αυτή την στιγμή δεν γνωρίζει, πως θα εξελιχθεί αυτή η κατάσταση, ποιος ο λόγος που συμβαίνει σε τέτοια έκταση το φαινόμενο και με ποια μέτρα θα περιοριστεί έτσι ώστε δοθεί μία λύση.

Στις ώρες αιχμής οι κεντρικοί δρόμοι μετατρέπονται σε ταινία που παίζεται σε αργό, πολύ αργό ρυθμό, προκαλώντας ένα άνευ προηγουμένου εκνευρισμό στους οδηγούς! Η νευρικότητα και η δυσφορία ως νέος ιός, μεταφέρεται στο γραφείο, στην δουλειά, αργότερα στο σπίτι στην οικογένεια. Ο εργάσιμος χρόνος έχει περιοριστεί αφάνταστα και η δημιουργικότητα-παραγωγή, βρίσκεται σε κάθετη πτώση!

Τον Σεπτέμβριο με το άνοιγμα των σχολείων η κυκλοφορία στους περισσότερους οδικούς άξονες του λεκανοπεδίου συγκριτικά με τα επίπεδα του 2019, σταδιακά αυξάνεται για να φτάσουμε σήμερα που δυστυχώς δεν μπορεί πλέον να μετρηθεί. Η ταχύτητα σε αυτό τον αργό ρυθμό δεν είναι μετρήσιμη. Αντίθετα με τις ώρες του ρολογιού που είναι ο στυγνός πραγματογνώμονας. Μία ώρα συν από Μαρούσι στους Αμπελοκήπους κι αν θες να συνεχίσεις προς Καλλιθέα θα φτάσεις την επόμενη μέρα! Το ίδιο ισχύει και ίσως είναι χειρότερο, στη διαδρομή, στο ''ταξίδι'' από την Νέα Κηφισιά μέσω του Κηφισού προς Κεραμικό... Το κέντρο πάντως είναι απροσπέλαστο.
        

Οι δρόμοι του όλο και ''στενεύουν''. Η περιβόητη Πανεπιστημίου με τον περιορισμό των διαζωμάτων έχει ''τακάρει''. Τα αυτοκίνητα είναι ακινητοποιημένα ώρες! Ούτε πεζός πλέον δεν μπορείς να κινηθείς, αφού στα πεζοδρόμια κυκλοφορούν τα δίτροχα. Ξέρετε, είναι εκείνη η παλιά ελληνική κουλτούρα του '90 και του '00, η οποία σου επέτρεπε με το όχημά σου να κάνεις ότι σου κατέβει στο κεφάλι. Να κόψεις δρόμο, να πας αντικανονικά, να παρκάρεις (παρατήσεις) το όχημα σου όπου βρεις εύκαιρο σημείο. Ας μη σχολιάσουμε το θέμα των ηλεκτροκίνητων πατινιών, τα οποία κινούνται επικίνδυνα, με ανεξέλεγκτες ταχύτητες και οι αναβάτες τους θεωρούν σώφρον και να οδηγούν ανάποδα σε ένα δρόμο και να περνούν δίπλα σου με μεγάλη ταχύτητα χωρίς να το αισθάνεσαι πολλές φορές και να δίνουν την αίσθηση ότι το θεωρούν κάτι τέτοιο απαράβατο δικαίωμά τους.

Από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έχουν γίνει πολλές έρευνες, για την αύξηση του φόρτου κυκλοφορίας στον Κηφισό, στην λεωφόρο Κηφισίας, για τις πολύωρες καθυστερήσεις κατά τις πρωινές ώρες αιχμής στην Αττική Οδό και στην Περιφερειακή Υμηττού, πλην όμως δεν έχει αξιοποιηθεί το στοιχείο της απροσπελασιμότητας του κέντρου της πρωτεύουσας. Όλοι πιστεύουν πως με την εφαρμογή και πάλι του δακτυλίου θα επανέλθουμε σε μία κανονικότητα. 

Να υπενθυμίσουμε και να συμφωνήσουμε στο συμπέρασμα για αρχή ότι το οδικό δίκτυο της Αττικής ήταν και είναι κορεσμένο, κατά συνέπεια λοιπόν υπάρχουν πολλοί λόγοι στους οποίους βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να αποδοθεί η κυκλοφοριακή συμφόρηση ξαφνικά. Πέραν τούτου όμως, χρειάζεται να εξετάσουμε και να προχωρήσουμε τα έργα και τις απαιτούμενες κινήσεις που θα διευκολύνουν στην αποσυμπίεση της κυκλοφορίας και στην καλυτέρευση του επιπέδου ζωής της καθημερινότητάς μας.

Μεταξύ αυτών, ίσως να είναι η βελτίωση των ΜΜΜ, η βελτίωση του δικτύου, η ανανέωση του στόλου, η διαπλάτυνση των δρόμων, η οριοθετημένη χωροταξικά οργάνωσή τους και μια σειρά προφανών άλλων προτάσεων και λύσεων. Η σημαντικότερη όμως πράξη, απόφαση που διαφαίνεται ως αναγκαία πλέον, είναι να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε λίγη περισσότερη οδηγική παιδεία. Ίσως μας βοηθήσει σε αυτό, η Πολιτεία, το Κράτος, η αλλαγή των νόμων και των ποινών και η εφαρμογή τους από τα αρμόδια όργανα. Ίσως και οι Έλληνες πολιτικοί χρειάζεται να πρωτοστατήσουν και να πρωτοτυπήσουν, αυστηροποιώντας το πλαίσιο.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με την προσωπική άποψη του υπογράφοντα, δεν νοείται να μην υπάρχει σεβασμός των πολιτών στη χώρα και στο κράτος που ζουν. Πραγματικά είναι πολλές οι φορές που η εντύπωση που δίνεται σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή σχετίζεται με μια τέτοια σκέψη και οι πολιτικοί άρχοντες έχουν ευθύνη σε αυτό. 

Υπάρχει μεγάλη ευθύνη στην ελαστικότητα των μηχανισμών για το πως από έλλειψη πλαισίου, κανόνων και τάξης, πράττουμε στους δημόσιους χώρους, πως φερόμαστε, πως κινούμαστε, τι επιτρέπεται και το σημαντικότερο είναι τι διαφεύγει πολλών εξ ημών της αντιλήψεώς μας για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας απέναντι στην κοινωνία μας, στις πόλεις που ζούμε.